ას-771-721-2010 10 დეკემბერი, 2010 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ იბა “დ.”

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს “ჯ.”

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი _ ელექტროენერგიის გადასახადის დარიცხვის აქტის ბათილად ცნობა, ვალდებულების არარსებობის აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 28 მაისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა იბა “დ.-მ” მოპასუხე შპს “ჯ.-ს” მიმართ და მოითხოვა შპს “თბილისის წყლის” რეალიზაციის სამსახურის ნაძალადევის უბნის თანამშრომელთა მიერ 2008 წლის 21 ოქტომბერს შედგენილი აქტის ¹0002013 გაუქმება და იბა “დ.-ს” გათავისუფლება აქტის საფუძველზე დარიცხული 5808 ლარის გადახდისგან.

სარჩელის თანახმად, 2008 წლის 05 ივნისს დაფუძნდა ამხანაგობა “დ.”, რომლის მიზანს წარმოადგენდა ინდივიდუალური მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა შემდეგ მისამართებზე: თბილისი, ... ქ. ¹19ა, 19ბ, 21. ..... ქ. ¹20ა/89, 20ა, ც. ....... ¹141, 143, 145, 147. მოსარჩელის განმარტებით, 2008 წლის 21 ოქტომბერს შპს “თბილისის წყლის” ნაძალადევის რაიონის რეალიზაციის სამსახურის თანამშრომელთა მიერ შედგენილი იქნა ¹00022013 აქტი, რომლის თანახმად ამხანაგობა “დ.-ს” დაერიცხა 5808 ლარი, თბილისის წყალსადენისა და კანალიზაციის სისტემებით სარგებლობის წესების დარღვევისათვის. აღნიშნული აქტის თანახმად, ამხანაგობას გააჩნდა უმრიცხველო წყალი. მოსარჩელის მითითებით, იბა “დ.” არ ირიცხებოდა შპს “თბილისის წყლის” აბონენტად და შესაბამისად არ გააჩნდა მრიცხველის დამონტაჟების ვალდებულება. ამხანაგობამ 2009 წლის 20 იანვარს მიიღო ოფიციალური ნებართვა მშენებლობის დაწყების შესახებ და აღნიშნული ნებართვის გაცემამდე, მას არ ესაჭიროებოდა წყალი ბინათმშენებლობის მიზნით (ტომი I, ს.ფ. 1-13).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 06 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით იბა “დ.-ს” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმის მასალებით დადგენილ შემდეგ უდავო ფაქტობრივ გარემოებებზე:

მოსარჩელე იბა “დ.-ს” დაფუძნების ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ ამხანაგობა დაფუძნდა 2008 წლის 5 ივნისის ხელშკრულებით ქ. თბილისში, ...... ქ. ¹141-ში, 143-ში, 145-ში, 147-ში; ... ქ. ¹19ა-ში, 19ბ-ში, 21-ში; .... ქ.¹20ა/8ში, ¹20-ში მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის მიზნით;

იბა “დ.” შპს “ჯ.-ს” აბონენტად არ არის აღრიცხული;

2008 წლის 21 ოქტომბერს, შპს “თბილისის წყლის” რეალიზაციის სამსახურის ნაძალადევის უბნის წარმომადგენლების მიერ იბა “დ.”-ს მიმართ შედგა აქტი ¹0002013 _ მრიცხველის გარეშე წყლის მოხმარების ფაქტზე, რომლის საფუძველზც ამხანაგობას გადასახდელად დაერიცხა 5508 ლარი;

ამხანაგობის თავმჯდომარე ესწრებოდა სადავო აქტის შედგენას, მაგრამ აქტზე ხელმოწერაზე უარი განაცხადა;

ქ. თბილისში, ...... ქ. ¹141-ში, 143-ში, 145-ში, 147-ში; ... ქ. ¹19ა-ში, 19ბ-ში, 21-ში; ..... ქ.¹20ა/8ში მდებარე მიწის ნაკვეთების მესაკუთრედ ამხანაგობა აღრიცხულია 2008 წლის 30 ივნისს, ანუ ამხანაგობის საკუთრების უფლება მითითებულ მიწის ნაკვეთებზე აღრიცხულია სადავო აქტის შედგენამდე.

იბა “დ.”-ს თავმჯდომარემ 2008 წლის 12 ნოემბერს (დარღვევის აქტის შედგენის შემდეგ) წერილობითი განცხადებით მიმართა შპს “თბილისის წყლის” ნაძალადევის სამსახურს იმაზე მითითებით, რომ ქ. თბილისში, ...... ქ. ¹141, 143, 145, 147; ... ქ. ¹19ა, 19ბ, 21; .... ქ. ¹20ა/89, 20-ში ჩამოყალიბებული იყო ამხანაგობა “დ.”, სადაც აპირებდნენ მიწის სამუშაოების ჩატარებას და მოითხოვა აღნიშნულ მისამართებზე წყლის მიწოდების შეწყვეტა.

სასამართლომ არ გაიზიარა იბა “დ.”-ს პოზიცია, რომ სადავო აქტის შედგენის დროს თბილისში, ...... ქ. ¹143-145-ში იბა “დ. 2008” წყალს საერთოდ არ მოიხმარდა. სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე, რომელიც შპს “ჯ.-ს” აბონენტად აღრიცხული არ იყო, წყალს მოიხმარდა მრიცხველის გარეშე. სასამართლომ მიუთითა თბილისის საკრებულოს 2000 წლის 01 თებერვლის ¹3-3 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული “საქალაქო წყალსადენით სარგებლობის წესების” მე-80-ე პუნქტზე, რომლის თანახმად, იმ შემთხვევაში როცა შპს “თბილისის წყლის” წარმომადგენელი წყალსადენის ან კანალიზაციის მოწყობილობათა შემოწმება-დთვალიერებისას აღმოაჩენს წესების დარღვევას, დგება აქტი აბონენტის წარმომადგენლის თანდასწრებით. ანალოგიურ დებულებას შეიცავს აღნიშნული წესების 149-ე პუნქტი, რომელშიც მითითებულია, რომ იმ შემთხვევაში, როცა შემოწმებული ობიექტის წარმომადგენელი ხელს არ მოაწერს აქტს, აქტი ფორმდება შპს “თბილისის წყლის” წარმომადგენლის ხელმოწერით და ამგვარად შედგენილი აქტი საფუძვლიანია. აღნიშნული წესების 148-ე პუნქტის საფუძველზე, იბა “დ.” ვალდებული იყო წერილობით ეცნობებინა მოპასუხისათვის, რათა აღრიცხულიყო წყალმომხმარებლად და აბონენტად, რომლის გარეშეც მის მიერ წყალსარგებლობა ითვლება თვითნებურად. სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო აქტი მოპასუხის მიერ შედგენილი იყო კანონშესაბამისად და მასში მითითებული ფაქტები სრულად იყო დადასტურებული საქმის მასალებით, რის გამოც არ არსებობდა მისი გაუქმების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი (ტომი I, ს.ფ. 96-102).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა იბა “დ.”-მ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი აგადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი I, ს.ფ. 110-123).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ივნისის განჩინებით იბა “დ.-ს” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 06 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ამ გარემოებებთან მიმართებით პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გაკეთებული დასკვნები და სამართლებრივი შეფასებები.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება იმის შესახებ, რომ ამხანაგობის ჩამოყალიბება არ ნიშნავდა, იმას, რომ ჩამოყალიბებისთანავე ხდებოდა ბინების დემონტაჟი და ახალი სახლის მშენებლობის დაწყება, რადგან მშენებლობის დაწყებამდე აუცილებელი იყო მშენებლობის ნებართვის არსებობა, რომელიც გაიცა 2009 წლის 20 იანვარს და აღნიშნული ნებართვის გაცემის შემდგომ დაიწყო მშენებლობა, ხოლო მშენებლობის დაწყებამდე აპელანტი არ მოიხმარდა წყალს. პალატამ მიუთითა, რომ ზემოაღნიშნული წარმოადგენდა აპელანტის შეფასებას და გამყარებული არ იყო კონკრეტული მტკიცებულებებით. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი თბილისის არქიტქტურის სამსახურის 2009 წლის 20 იანვარს გაცემული მშენებლობის ნებართვა ადასტურებდა მხოლოდ სამშენებლო სამუშაოების წარმოების დაწყების უფლებას და არა იმ ფაქტს, რომ წყლის უნებართვო მოხმარება არ ხდებოდა აპელანტის მიერ.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიღო სწორი გადაწყვეტილება სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ (ტომი II, 152-163).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა იბა “დ.-მ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივარში მითითებულია, რომ სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო ოფიციალური დოკუმენტები და მიიჩნია, რომ მშენებლობის ნებართვა იყო არაპირდაპირი მტკიცებულება, რომელიც ადასტურებდა მშენებლობის წარმოების დაწყების უფლებას და არა იმ ფაქტს, რომ არ ხორციელდებოდა მშენებლობა ან/და წყლის მოხმარება. სასამართლომ შპს “თბილისის წყლის” მიერ შედგენილ აქტს კანონის საფუძველზე მიღებულ ადმინისტრაციულ აქტთან მიმართებაში მეტი იურიდიული ძალა მიანიჭა, ვინაიდან, საკრებულოს გადაწყვეტილება უფრო დაბალ საფეხურზე მდგომი აქტია, ვიდრე კანონის საფუძველზე მიღებული მშენებლობის ნებართვა. კასატორის განმარტებით, სადავო აქტის შემდგენელი ზ.დაშნიანი 2008 წლის 21 ოქტომბრის შემოწმების აქტში მითითებულია, როგორც წარმომადგენელი, ხოლო შემოწმების აქტს არ ახლავს მისი წარმომადგენლობის დამადასტურებელი დოკუმენტი (ტომი II, ს.ფ. 182-194).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 სექტემბრის განჩინებით იბა “დ.-ს” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ იბა “დ.-ს” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას იბა “დ.-ს” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. იბა “დ.-ს” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორს _ იბა “დ.-ს “ დაუბრუნდეს მ. ჩ-შვილის მიერ 2010 წლის 10 აგვისტოს ¹2 საგადასახადო დავალების საფუძველზე (სალაროს შემოსავლის ორდერი ¹2/52770) იბა “დ.-ს” საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.