ას-778-728-10 28 ოქტომბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ე. მ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – ი. ბ-შვილი, მ. ვ-იანი (მოპასუხეები)

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ე. მ-ოვამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი. ბ-შვილისა და მ. ვ-იანის წინააღმდეგ თანხის დაკისრების შესახებ.

გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ე. მ-ოვას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ე. მ-ოვამ.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 6 ივლისის განჩინებით გ. ნ-ძის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა, შეჩერდა საქმის წარმოება ლ. ვ-იანისა და ი. ბ-შვილის განცხადებაზე ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 დეკემბრის განჩინებით საქმის წარმოება განახლდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 მაისის განჩინებით ე. მ-ოვას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის 2001 წლის 28 სექტემბრის ცნობა-დახასიათებით თბილისში, ... ქ. ¹95-ში მდებარე სახლთმფლობელობა ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მონაცემით საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ½ ნაწილი მ. ვ-იანის და½ ნაწილი პ. მ-ოვის სახელზე.

საქმის მასალებში წარმოდგენილი 2001 წლის 10 აგვისტოს კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობის მიხედვით, ირკვევა, რომ 1972 წლის 6 ოქტომბერს გარდაცვლილი პ. მ-ოვას მემკვიდრედ ცნობილია მისი შვილი _ ე. მ-ოვა, ხოლო, ამავე სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, სამკვიდრო ქონება, რომელიც მან მიიღო შედგება თბილისში, ... ქ. ¹95-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/2½ ნაწილისაგან.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ვ-იანი 1961 წლიდან წარმოადგენს თბილისში, ... ქ. ¹95-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/2 ნაწილის მესაკუთრეს, ხოლო, იმ შემთხვევაში, თუკი პ. მ-ოვი იქნებოდა მთლიანი საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრე, მაშინ მისი შვილი _ ე. მ-ოვა სამკვიდროს მიიღებდა თბილისში, ... ქ. ¹95-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის არა მხოლოდ 1/2½ ნაწილზე, არამედ მთლიან სახლთმფლობელობაზე.

სასამართლოს განმარტებით, მ. ვ-იანი თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 16 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ცნობილი კი არ იქნა თბილისში, ... ქ. ¹95-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/2 ნაწილზე მესაკუთრედ, არამედ დადგენილ იქნა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტი იმის შესახებ, რომ მ. ვ-იანს, როგორც ამ საცხოვრებელი სახლის 1/2 რეალური ნაწილის მესაკუთრეს, რეალურად გამოეყო 1/2 ნაწილის შესაბამისი ფართი. სასამართლომ აღნიშნა ის გარემოებაც, რომ 2001 წლის 2 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების მე-2 პუნქტის თანახმად, მ. ვ-იანის საკუთრება დასტურდება არა მხოლოდ სასამართლო გადაწყვეტილებით, არამედ თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურიდან გაცემული შესაბამისი ცნობებით.

აღნიშნული საკასაციო წესით გაასაჩივრა ე. მ-ძემ. მან განმარტა, რომ სასამართლომ დაარღვია სსსკ-ის მე-4 მუხლი, კერძოდ არ მისცა კასატორს იმის საშუალება, რომ მას დაეკითხა მოწმეები, რომლებსაც საქმისათვის არსებითი ხასიათის ცნობების დადასტურება შეეძლოთ, შესაბამისად, აღნიშნულით დაირღვა ასევე სსსკ-ის 393-ე მუხლი. საქმეში წარმოდგენილია 1960 წლის 15 ოქტომბრის აქტი შენობა-ნაგებობის მიღების შესახებ, რომლის საფუძვლად 1961 წლის აღმასკომის გადაწყვეტილება არის მითითებული, შესაბამისად დაირღვა საპროცესო კანონმდებლობით გათვალისწინებული შეჯიბრებითობის პრინციპი.

კასატორმა განუმარტა, რომ საქმეში მოიპოვებოდა 2003 წლის 16 ივნისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის უფროსის ცნობა, რითაც დასტურდებოდა, რომ აღნიშნულ სამსახურს არ შეუძლია და მის კომპეტენციაში არ შედის თავისი ინიციატივით დაადგინოს საერთო სახლში ერთ-ერთი მფლობელის წილობრივი საკუთრება სახლის ნაწილზე, აღნიშნულზე პალატამ ასევე არ იმსჯელა. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორს მიაჩნია, რომ უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. მ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას ე. მ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ე. მ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

ჯეირან კიკრიაშვილს დაუბრუნდეს ე. მ-ძის საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.