¹ას-788-1075-09 21 იანვარი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

რ. ნადირიანი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები –გ. მ-ძე და მ. მ-ძე-ო

წარმომადგენელი – რ. პ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარეები-ნ. ჟ-შვილი, ი. გ-ური

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 18 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი –ქონების გაყოფა და ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მოსარჩელე გ. მ-ძისა და მ. მ-ძე-ოს სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ –მოსარჩელე გ. მ-ძესა და მ. მ-ძე-ოს მოპასუხე ი. გ-ურის მიმართ მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ეთქვათ უარი. გაიყო 1995 წლის 17 თებერვალს შექმნილი დროებითი ამხანაგობის ქონება (ნ. ჟ-შვილის თავმჯდომარეობით) ამხანაგობის წევრებს გ. მ-ძესა და მ. მ-ძე-ოს მიეკუთვნა ქ. რუსთავის ¹...-ში მდებარე მაღაზიის უძრავი ქონებიდან რეალური წილი (იმ ოდენობით რაც გაყოფილია რეალურად), რაც შეადგენს ქონების საერთო ფართის 44%-ს. მოპასუხე ნ. ჟ-შვილს დაეკისრა ზიანის ანაზღაურების სახით 21470 (ოცდერთი ათას ოთხას სამოცდაათი) ევროს (ეკვივალენტი ლარებში) გადახდა, ეკვივალენტით ლარებში მოსარჩელეების გ. მ-ძისა და მ. მ-ძე-ოს სასარგებლოდ. ადგილზე დათვალიერების ხარჯის 187,85 ლარის გადახდა დაეკისრა ორივე მხარეს თანაბარწილად, 137,85 ლარი ჩარიცხულ იქნა შპს „ე.-ის“ ანგარიშზე, ხოლო 50 ლარი სახელმწიფო ბიუჯეტის ანგარიშზე. მოპასუხე ნ. ჟ-შვილს დაეკისრა 1454,40 ლარის ანაზღაურება მოსარჩელეების გ. მ-ძისა და მ. მ-ძე-ოს სასარგებლოდ, მათ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურების მიზნით. მოსარჩელე გ. მ-ძეს და მ. მ-ძე-ოს ადვოკატისა და აუდიტის ხარჯების ანაზღაურებაზე ეთქვათ უარი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს როგორც გ. მ-ძემ და მ. მ-ძე-ომ, ასევე ნ. ჟ-შვილმა და მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 18 ივნისის განჩინებით ნ. ჟ-შვილის, გ. მ-ძისა და მ. მ-ძე-ოს სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 10 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის 1994 წლის 29 მაისის ¹178-ე ბრძანებულების საფუძველზე ქ. რუსთავში ვაჭრობის სამმართველოს ¹... მაღაზიის პირდაპირი შესყიდვის მიზნით 1995 წლის 17 თებერვალს დაფუძნდა დროებითი ამხანაგობა, მოსარჩელეთა წილი ცალ-ცალკე შეადგენდა 24,9%-ს ორივეს ერთად ამხანაგობის მიერ შეძენილ ქონებაში გააჩნდა 49,8%. ასეთივე პროცენტული მაჩვენებლებით მონაწილეობდნენ ამხანაგობაში მოპასუხეები ნ. ჟ-შვილი და ი. გ-ური, დანარჩენ 0,4 პროცენტს ფლობდნენ სხვა პირები (მაღაზიის მთლიანი ფართი შეადგენდა 149,4 კვ.მ სარდაფი 59 კვ.მ) განისაზღვრა, რომ დროებითი ამხანაგობა ობიექტის შესყიდვის მიზნით უნდა ჩამოყალიბებულიყო იურიდიული პირის სახით, სადაც წილობრივი თანაფარდობა იქნებოდა ისეთივე. 1995 წლის 16 თებერვალს ¹1 ოქმით ამხანაგობის თავმჯდომარედ დაინიშნა გ. ჟ-შვილი. მასვე დაევალა ამხანაგობის სახელით მოქმედება ობიექტის პრივატიზებასთან დაკავშირებით.

1995 წლის 16 აპრილს მიღება-ჩაბარების აქტით ქონება გადაეცა დროებით ამხანაგობას. ქონება მიიღო ამხანაგობის თავმჯდომარემ ნ.ჟ-შვილმა.

1995 წლის 16 აგვისტოს ნ.ჟ-შვილმა დააფუძნა კომანდიტური საზოგადოება „ჟ.-ა“ და დროებითი ამხანაგობის კუთვნილი ქონება შეტანილ იქნა საწესდებო კაპიტალში. 1996 წლის 14 მარტს კ\ს „ჟ.-მ“ როგორც სახელმწიფო ქონების შესყიდვისათვის შექმნილმა დროებითი ამხანაგობის სამართალმემკვიდრემ, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა ქ.რუსთავის ... მაღაზია. საკუთრების უფლება დარეგისტრირდა ქონების აღრიცხვის ტექნიკურ ბიუროში კ\ს „ჟ.-ის“ სახელზე.

პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. და მ. მ-ძეების სარჩელის საფუძველზე რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 1998 წლის 6 აპრილის გადაწყვეტილებით გაუქმდა კომანდიტური საზოგადოება კ\ს „ჟ.-ის“ რეგისტრაცია და დაიწყო საზოგადოების სალიკვიდაციო პროცესი, ხოლო ლიკვიდატორებად დაინიშნენ ნ. ჟ-შვილი და გ. მ-ძე.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 20 აპრილის დადგენილებით კ\ს „ჟ.-ა“ ჩაითვალა ლიკვიდირებულად და გაუქმდა სამეწარმეო რეესტრის რეგისტრაცია.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურის 05.4.2006 წლის ¹231 წერილით გ. მ-ძეს ეცნობა, რომ ტექბიუროს არქივის მონაცემებით მაღაზია ... მდებარე ქ.რუსთავი ... საცხოვრებელ სახლში ეკუთვნის კ\ს „ჟ.-ს“. ამავე სარეგისტრაციო სამსახურის 15.06.2007 წლის წერილით სადავო ქონება ასევე ირიცხება კ\ს „ჟ.-ის“ სახელზე. სახელმწიფო ქონების მართვის ქ.რუსთავის სამმართველოს 1997 წლის ბრძანებით იმის აგთვალისწინებითM, რომ კომანდიტური საზოგადოება კ\ს „ჟ.-ის“ რეგისტრაციის დროს ქ.რუსთავის სასამართლოს მიერ რეგისტრაციისას არ იქნა გათვალისწინებული ქ.რუსთავის ვაჭრობის სამმართველოს ... მაღაზიის პრივატიზაციისას შექმნილი დამფუძნებელთა ხელშეკრულების 4.9 პუნქტის მოთხოვნები და კომპანიაში არ იქნა შეყვანილი ამხანაგობის ექვსი წევრი გაუქმდა 1996 წლის 14 მარტის ¹39\103-ში ნომრით გაცემული საკუთრების მოწმობა კ\ს „ჟ.-ზე“.

ამავე ბრძანების თანახმად ერთი თვის ვადაში უნდა მომხდარიყო ... მაღაზიის დროებითი ამხანაგობის სამართლებრივ ფორმად ჩამოყალიბება, რაც არ განხორციელებულა.

საქმეში წარმოდგენილი რუსთავის ტექაღრიცხვის სამსახურის უფროსის გ. ჯ-ძის წერილის თანახმად, მაღაზიის სახელმწიფო საკუთრებაში არ გადასულა და იგი წარმოადგენდა დროებითი ამხანაგობის დამფუძნებლების საკუთრებას.

რუსთავის ადგილობრივი მმართველობის ტექნიკური აღრიცხვის ტერიტ.სამსახურის 2004 წლის წერილის თანახმად, „რუსთავვაჭრობის“ ყოფილი ¹... მაღაზია აღრიცხულია დროებითი ამხანაგობის სახელზე, ამხანაგობის კრების ოქმი ¹1 თანახმად. აღნიშნული მაღაზიის წილი აღრიცხულია დროებითი ამხანაგობის წევრებზე შემდეგნაირად. ი.გ-ური- 24,9%, ნ.ჟ-შვილი-24,9%, ნ.აბაშიძე-0.1%, ვ.ელბაქიძე-0,1%, მ.დოკაძე-0,1%, ნაცვლიშვილი-0,1%.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებები ურთიერთგამომრიცხავია და არ იძლევა ერთმნიშვნელოვნად იმის დადგენის შესაძლებლობას, რომ სადავო ქონება კ\ს „ჟ.-ის“ ლიკვიდაციის შემდეგ, ან მანამდე ირიცხებოდა კომანდიტური საზოგადოების სახელზე და აღნიშნული წარმოადგენდა გ. და მ. მ-ძეების კუთვნილი წილის საკუთარ სახელზე გადაფორმებისა და ამავე წილის კანონიერი განკარგვის ხელშემშლელ ფაქტორს, რითაც მოსარჩელეებს მიადგათ მნიშნელოვანი ზიანი.

პალატის მოსაზრებით I ინსტანციის სასამართლომ ისე დააკისრა ნ.ჟ-შვილს მ-ძეების სასარგებლოდ მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურება, რომ სრულყოფილად არ დაუდგენია და არ შეუფასებია საქმის გარემოებები სადავო უძრავი ქონების რეგისტრაციასთან დაკავშირებით.

სააპელაციო პალატის მითითებით, რუსთავის საქალაქო სასამართლოს არ უმსჯელია, სახელმწიფო ქონების მართვის ქ.რუსთავის სამმართველოს 1997 წლის ბრძანებით კ\ს „ჟ.-ზე“ გაცემული საკუთრების მოწმობის გაუქმების შემდეგ, რამდენად ეკისრებოდა კ\ს „ჟ.-ის“ ყოფილ წევრს ნ.ჟ-შვილს პასუხისმგებლობა სადავო ქონების რეგისტრაციასთან მიმართებაში და რაში გამოიხატება მისი მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედება, კომპანიის ლიკვიდაციის შემდეგ მის პარტნიორებზე გადასანაწილებელი ქონების რეგისტრაციაზე.

სასამართლოს არ უმსჯელია საკითხზე, საზოგადოების ლიკვიდაციის შემდეგ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-14 მუხლის საფუძველზე სადავო ქონება უნდა განაწილებულიყო თუ არა საზოგადოების პარტნიორებს შორის, მას შემდეგ, რაც სახელმწიფო ქონების მართვის ქ.რუსთავის სამმართველოს 1997 წლის ბრძანებით კ\ს „ჟ.-ზე“ გაცემული საკუთრების მოწმობა გაუქმდა, ხოლო 1995 წლის 18 აპრილის ¹42 ხელშეკრულებით ქონების პირდაპირი წესით მიყიდვის ხელშეკრულება კი დადებული იყო ერთის მხრივ სახელმწიფო ქონების მართვის რუსთავის საქალაქო სამმართველოს წარმომადგენელს და მეორეს მხრივ ამხანაგობის წარმომადგენელ ნ.ჟ-შვილს შორის, რომელიც დღემდე ძალაშია და არავის გაუუქმებია.

არსებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სასამართლოს არ უმსჯელია დროებითი ამხანაგობის „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად იურიდიულ პირად ჩამოყალიბების და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს მიერ დროებითი ამხანაგობის წევრებზე საკუთრების მოწმობის გაცემის გარეშე. რამდენად იყო შესაძლებელი სადავო ქონების აღრიცხვა საჯარო რეესტრში ამხანაგობის წევრებზე და სახელმწიფო ქონების მართვის ქ.რუსთავის სამმართველოს 1997 წლის ბრძანებით კ\ს „ჟ.-ზე“ გაცემული საკუთრების მოწმობის გაუქმების შემდეგ რა დამაბრკოლებელი გარემოებები არსებობდა დროებითი ამხანაგობის წევრების ინტერესების და უფლებების დასაცავად და რაში მდგომარეობდა ნ.ჟ-შვილის მხრიდან ხელშეშლა.

სასამართლოს არ უმსჯელია 2001 წელს (მოსარჩელე ზიანის ანაზღაურებას სწორედ ამ პერიოდიდან ითხოვს) და შემდგომ პერიოდში ნ.ჟ-შვილს რამდენად შეეძლოთ უძრავი ქონების აღრიცხვა საჯარო რეესტრში სადავო ქონებაზე დროებითი ამხანაგობის სახელზე საკუთრების მოწმობის არ არსებობის გამო და რაში გამოიხატებოდა მისი ბრალეული, მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, როგორც საზოგადოების ყოფილი კომპლემენტარისა და თუ მოსარჩელე მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურებას უკავშირებს იმ გარემოებას, რომ საზოგადოების დამფუძნებლებმა ნ.ჟ-შვილმა და ი.გ-ურმა სრულყოფილად არ მოახდინეს ლიკვიდაციით გათვალისწინებული პროცესუალური ქმედების განხორციელება, მაშინ მიუღებელი შემოსავალი, ასეთის არსებობის შემთხვევაში, რა პერიოდიდან უნდა ყოფილიყო ათვლილი.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლოს მოპასუხის მიერ მითითებულ მიუღებელი შემოსავლის ნაწილში ხანდაზმულობის საკითხთან დაკავშირებით არ უმსჯელია.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტ ნ. ჟ-შვილის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სასამართლომ არასწორად მიუთითა გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად საზიარო უფლების მომწესრიგებელი ნორმები. განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენდა, როგორც ზიანის ანაზღაურება, ისევე ყოფილი „რუსთავვაჭრობის“ მე-11 მაღაზიის უძრავი და მოძრავი ქონების კუთვნილი წილის გამოყოფა. შესაბამისად სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ სადავო ფართი წარმოადგენდა მხარეთა თანასაკუთრებას და მხარეთა შორის ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად სწორად გამოიყენა საზიარო უფლებების მომწესრიგებელი ნორმები.

პალატამ მიიჩნია, რომ I ინსტანციის სასამართლომ საქმეზე ისე მიიღო გადაწყვეტილება და ისე გაყო საზიარო ქონება, რომ საქმეზე არ დაუდგენია ფაქტობრივი გარემოებები, თუ რამდენად შეიძლებოდა საზიარო საგნის დაყოფა ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე.

პალატამ ასევე ვერ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ I ინსტანციის სასამართლომ არასწორად მიიჩნია ი. გ-ური არასათანადო მოპასუხედ. პალატამ სრულად გაიზიარა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა აღნიშნულ ნაწილში და მიიჩნია, რომ სასამართლომ მართებულად გამოიყენა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 37.1 მუხლი და მართებულად მიიჩნია, რომ ი.გ-ურს როგორც კომანდიტს, რომელიც არ არის პასუხისმგებელი საზოგადოების ანუ კომპლემენტარების ქმედებაზე, ვერ დაეკისრებოდა ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრეს გ. მ-ძემ და მ. მ-ძე-ომ.

კასატორების მოსაზრებით, სააპელაციო პალატა მცდარად ანიჭებს უპირატეს ძალას 1995 წლის 18 აპრილის ¹42 ხელშეკრულებას, რადგან ეს ხელშეკრულება სადავო მაღაზიის პრივატიზებისათვის საწყისი თანხის გადახდას ეხება და არანაირად არ წარმოადგენს ქონების საბოლოოდ შესყიდვის ვალდებულების შესრულების დამადასტურებელ დოკუმენტს. ამდენად, ამ ხელშეკრულების გაუქმების არანაირი ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები არ არსებობს.

ასევე მცდარია მოსამართლეთა მოსაზრება „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-14 მუხლზე მსჯელობისას, მათი აზრით, რუსთავის სასამართლოს არ უმსჯელია სადავო ქონება უნდა განაწილებულიყო თუ არა საზოგადოების პარტნიორებს შორის, რადგან კს-ზე გაცემულ საკუთრების მოწმობას გაუქმებულად მიიჩნევენ, ხოლო ¹42 ხელშეკრულებას, არსებითი გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებად.

კასატორების მითითებით, სადავო მაღაზიის კს-ზე გადაცემის დამადასტურებელი საკუთრების მოწმობა დღემდე გაუქმებული არ არის და ინახება საჯარო რეესტრის რუსთავის სარეგისტრაციო სამსახურში, ხოლო ¹42 ხელშეკრულება არ არის მაღაზიის შესყიდვის დამადასტურებელი დოკუმენტი.

კასატორების აზრით, ასევე უმართებულოა სააპელაციო პალატის მოსამართლეთა მტკიცება იმის თაობაზე, რომ თითქოს რუსთავის სასამართლოს არ უმსჯელია მიუღებელი შემოსავლის ნაწილში ხანდაზმულობის საკითხთან დაკავშირებით.

კასატორებს ასევე უმართებულოდ მიაჩნიათ სააპელაციო პალატის სამართლებრივი დასაბუთება ი. გ-ურის სათანადო მოპასუხედ ცნობის თაობაზე მათი მოსაზრების გაუზიარებლობასთან დაკავშირებით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მათ მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. მ-ძის და მ. მ-ძე-ოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. მ-ძის და მ. მ-ძე-ოს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს _ გ. მ-ძეს და მ. მ-ძე-ოს უნდა დაუბრუნდეს გ. მ-ძის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 2,669.47 ლარის 70%- 1868,629 ლარი

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გ. მ-ძეს და მ. მ-ძე-ოს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

კასატორებს _ გ. მ-ძეს და მ. მ-ძე-ოს დაუბრუნდეს გ. მ-ძის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 2,669.47 ლარის 70%- 1868,629ლარი

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.