ას-794-743-2010 11 ნოემბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შ. ბ-ია

მოწინააღმდეგე მხარე - დ. ბ-ია

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ მესაკუთრედ ცნობა (ძირითად სარჩელში), უღირს მემკვიდრედ ცნობა (შეგებებულ სარჩელში) და ქონების გაყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2006 წლის 6 ნოემბერს დ. ბ-იამ სარჩელითY მიმართა ჩხოროწყუს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე შ. ბ-იას მიმართ და მოითხოვა რ. ბ-იას (მამის) დანაშთი უძრავ-მოძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობა და მოპასუხის გამოსახლება მის მიერ ფაქტობრვი ფლობით მიღებულ სამკვიდროში შემავალი საცხოვრებელი სახლიდან.

მოპასუხე შ. ბ-იამ თავის მხრივ, შეგებებული სარჩელით მოითხოვა დ. ბ-იას უღირს მემკვიდრედ ცნობა.

ჩხოროწყუს რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილებითYდ. ბ-იას სასარჩელო მოთხოვნა ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. დ. ბ-ია ცნობილი იქნა დაბა ჩხოშროწყუში, ... ქ.¹32-ში მდებარე რ. ბ-იას (მამის) დანაშთი უძრავ-მოძრავი ქონების მესაკუთრედ, მოსარჩელე დ. ბ-იას მოთხოვნა, მოპასუხე შ. ბ-იას საცხოვრებელი სახლიდან გამოსახლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

მოპასუხე შ. ბ-იას დროებით სარგებლობაში გადაეცა დაბა ჩხოროწყუში, ... ქ.¹32-ში მდებარე კაპიტალური ორ სართულიანი სახლის პირველი სართული.

შ. ბ-იას შეგებებული სარჩელი, დ. ბ-იას უღირს მემკვიდრედ ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოპასუხის განმარტებისა და მოწმეთა ჩვენებების საფუძველზე, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დ. ბ-ია იყო აწ გარდაცვლილი რ. ბ-იას ვაჟიშვილი და ერთადერთი პირველი რიგის მემკივდრე, რომელიც მამის გარდაცვალების დროიდან ფაქტობრივად შეუდგა დანაშთი ქონების ფლობასა და სარგებლობას.

შ. ბ-ია იყო რ. ბ-იას და და მისი მეორე რიგის მემკვიდრე.

აწ გარდაცვლილ რ. ბ-იას, საკუთრებაში გააჩნდა დაბა ჩხოროწყუში მდებარე 1,28 ჰა მიწის ნაკვეთი;

შ. ბ-იას სახელზე უძრავი ქონება რეგისტრირებული არ ყოფილა;

დაბა ჩხოროწყუს საკრებულოში დაცული საკომლო ჩანაწერების მიხედვით, რ. ბ-იას კომლში არავინ არ იყო ჩაწერილი და კომლის უკანასკნელი წევრი და საკომლო მეურნეობის მესაკუთრე იყო აწ გარდაცვლილი რ. ბ-ია.

შ. ბ-ია რ. ბ-იასთან ერთად ცხოვრობდა კომლში მდებარე საცხოვრებელ სახლში, მაგრამ კომლის თანამესაკუთრედ დარეგისტრირებული არ ყოფილა და რეგისტრირებული იყო ცალკე კომლად.

სამოქალაქო კოდექსის 1332-ე,1336-ე, 1421-ე მუხლების შესაბამისად, სასამართლომ დ. ბ-იას სასარჩელო მოთხოვნა მამის, აწ გარდაცვლილი რ. ბ-იას მემკვიდრედ და დანაშთი ქონების მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე საფუძვლიანად მიიჩნია;

სასამართლომ განმარტა, რომ ვინაიდან მოპასუხე შ. ბ-ია ცხოვრობდა ძმის – რ. ბ-იას საცხოვრებელ სახლში და სხვა საცხოვრებელი არ გააჩნდა, ამავე დროს იყო საპენსიო ასაკის და მეორე ჯგუფის ინვალიდი, ჰუმანურობისა და სამართლიანობის საყოველთაო პრინციპებიდან გამომდინარე, შინაგანი რწმენის საფუძველზე, სასარჩელო მოთხოვნა, მოპასუხე შ. ბ-იას საცხოვრებელი სახლიდან გამოსახლების თაობაზე არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო და შ. ბ-იას დროებით სარგებლობაში უნდა გადასცემოდა დაბა ჩხოროწყუში, ... ქ.¹32-ში მდებარე კაპიტალური ორ სართულიანი სახლის პირველი სართული.

იმის გათვალიწინებით, რომ შ. ბ-იამ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ მემკვიდრე, დ. ბ-ია, მამკვიდრებელს, რ. ბ-იას ხელს უშლიდა უკანასკნელი ნების განხორციელებაში, ან ჩაიდინა მამკვიდრებლის საწინააღმდეგოდ განზრახი დანაშაული ან სხვა ამორალური საქციელი, რაც სამოქალაქო კოდექსის 1310-ე მუხლით შეიძლება გამხდარიყო უღირს მემკვიდრედ ცნობის საფუძველი, სასამართლომ შეგებებული სასარჩელო მოთხოვნა დაუსაბუთებლად და უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

სასამართლომ არ გაიზიარა შ. ბ-იას მოსაზრება მასზედ, რომ დაბა ჩხოროწყუში, ... ქ.¹32-ში მდებარე სადავო საცხოვრებელი სახლი, რ. ბ-იას საკუთრებაში რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთებზე არ მდებარეობდა და მიიჩნია, რომ აღნიშნული სახლი განთავსებული იყო რ. ბ-იას კუთვნილ 1,28 ჰა მიწის ნაკვეთზე.

ჩხოროწყუს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შ. ბ-იამ, იმ ნაწილში, რომლითაც დ. ბ-ია ცნობილ იქნა დაბა ჩხოროწყუში, ... ქ.¹32-ში მდებარე რ. ბ-იას (მამის)დანაშთი უძრავ-მოძრავი ქონების მესაკუთრედ, ხოლო შ. ბ-იას დროებით სარგებლობაში გადაეცა დაბა ჩხოროწყუში, ... ქ.¹32-ში მდებარე კაპიტალური ორ სართულიანი სახლის პირველი სართული, ასევე დ. ბ-იას უღირს მემკვიდრედ ცნობის თაობაზე შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მითითებულ ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში უარის თქმა და დ. ბ-იას უღირს მემკვიდრედ ცნობის თაობაზე შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

აღნიშნული საქმე განხილულ იქნა ზემდგომი ინსტანციების სასამართლოთა მიერ და ბოლოს, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილებით შ. ბ-იას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ჩხოროწყუს რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება დ. ბ-იას დაბა ჩხოროწყუში, ... ქ.¹32-ში მდებარე მამის _ რ. ბ-იას დანაშთი უძრავ-მოძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობისა და შ. ბ-იას დროებით სარგებლობაში ამავე საცხოვრებელ სახლში პირველი სართულის დროებით სარგებლობაში გადაცემის შესახებ და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, დ. ბ-იას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, დ. ბ-ია ცნობილ იქნა დბა ჩხოროწყუში, ... ქ.¹32-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ნაწილის მემკვიდრედ.

საქმეში წარმოდგენილი დაბა ჩხოროწყუს საკრებულოსა და გამგეობის თავმჯდომარეთა წერილებით, ასვე ჩხოროწყუს სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ გაცემული წერილითა და ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის გამგეობის წერილის საფუძველზე, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დაბა ჩხოროწყუში, ... ქ. ¹32-ში ცალკე კომლად ცხოვრობდა აწ გარდაცვლილი რ. ბ-ია, რომელთან ერთადაც ერთ საცხორებელ სახლში ცალკე კომლად ცხოვრობდა მისი და _ შ. ბ-ია; რ. ბ-იას კომლში არავინ იყო ჩაწერილი და იგი მისი კომლის ერთადერთი და ბოლო წევრი იყო.

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ჩხოროწყუს სარეგისტრაციო სამსახურის 2006 წლის 11 დეკემბერს გაცემული ცნობით, საჯარო რეესტრის ამონაწერითა და მიწის საკუთრების მოწმობით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ აწ გარდაცვლილ რ. ბ-იას, საკუთრებაში გააჩნდა დაბა ჩხოროწყუში მდებარე. 1,28 ჰა მიწის ნაკვეთი;

ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტის გამგეობის ცნობებით სასამართლომ მიიჩნია, რომ ... ქუჩა ¹32-ში მცხოვრებ, აწ გარდაცვლილ შ. ი.-ს ძე ბ-იას ზონარგაყრილი წიგნის მიხედვით ერიცხება 0,35 ჰა მიწის ფართობი, რომელზედაც განთავსებულია ორსართულიანი სახლი, შ. ი.-ს ასული ბ-ია არის ცალკე კომლი, რომელიც ირიცხება აწ გარდაცვლილ შ. ი.-ს ძე ბ-იას კომლში.

საქმეში არსებული მუნიციპალიტეტის გამგეობის წერილის თანახმად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შ. ბ-იას, რ. ბ-იასა და შ. ბ-იას დაბა ჩხოროწყუში, ... ქ.¹32-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლის გარდა სხვა საცხოვრებელი არ გააჩნდათ. შ. ბ-ია გარდაიცვალა 1989 წელს და 1995 წელს მიწის რეფორმის ჩატარების დროს მასზე არ მომხდარა მიწის ნაკვეთის მიზომვა, შ. ბ-ია კი შ. ბ-იას კომლში ჩაეწერა მიწის ნაკვეთის მიზომვის შემდეგ და არც მას გააჩნია თავის სახელზე მიწის ნაკვეთი.

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ჩხოროწყუს სარეგისტრაციო სამსახურის 2006 წლის 11 დეკემბერს გაცემული ცნობით სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ შ. ბ-იას სახელზე უძრავი ქონება რეგისტრირებული არ ყოფილა.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის ხელახლა განხილვისას მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი საკომლო წიგნების შესაბამისად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ო. ბ-იას კომლის წევრები იყვნენ მისი შვილები რ. და შ. ბ-იები;

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დ. ბ-ია იყო, აწ გარდაცვლილი რ. ბ-იას ვაჟიშვილი და ერთადერთი პირველი რიგის მემკვიდრე, რომელიც მამის გარდაცვალების დროიდან ფაქტობრივად შეუდგა დანაშთი ქონების ფლობასა და სარგებლობას; სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა დ. ბ-იას უღირსი მემკვიდრეობა;

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ რ. ბ-იას სამკვიდროში შედიოდა მხოლოდ 1,28 ჰა ოდენობის მიწის ნაკვეთი, ხოლო ... ქ.¹32-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი არც რ. ბ-იას და არც შ. ბ-იას სახელზე არ იყო აღრიცხული და ის წარმოადგენდა საკომლო ქონებას;

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, ვინაიდან არსებობდა ო. ბ-იას კომლი, რომელსაც გააჩნდა საცხოვრებელი სახლი და ამ სახლში რ. ბ-იაც და შ. ბ-იაც ცხოვრობდნენ, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სახლი მათ შორის თანაბარწილად უნდა გაყოფილიყო, ხოლო რადგანაც რ. ბ-ია უკვე გარდაცვლილი იყო, რომელსაც დარჩა ერთადერთი მემკვიდრე დ. ბ-ია, მამის _ რ. ბ-იას წილი მას უნდა გადასცემოდა.

სადავო სახლთან მიმართებაში სასამართლომ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ საფუძვლიანად მიიჩნია, ვინაიდან აღნიშნა, რომ შ. ბ-იას პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით საკუთრებაში კი არ გადაეცა სადავო სახლის 1/2, ნაწილი, არამედ დროებით სარგებლობაში _ სახლის პირველი სართული. ასევე, სასამართლომ დ. ბ-იას სარჩელი ნაწილობრივ საფუძვლიანად მიიჩნია, ვინაიდან აღნიშნა, რომ მასაც არათუ მთლიანი სახლი, არამედ მხოლოდ ამ სახლის 1/2 ნაწილი ეკუთვნოდა, ვინაიდან არ დგინდებოდა ის გარემოება, რომ სადავო სახლი მამამისის _ რ. ბ-იას საკუთრება იყო.

დ. ბ-იას სარჩელი მამის საკუთრებაში არსებული 1,28 ჰა მიწის ნაკვეთის მემკვიდრეობით მიღების თაობაზე, სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია და დააკმაყოფილა, ვინაიდან დადაგენილად ჩათვალა, რომ აღნიშნული მიწის ნაკვეთი საკუთრებაში ერიცხებოდა რ. ბ-იას, რომლის მემკვიდრეც დ. ბ-იაა და იგი უფლებამოსილია მთლიანად მიიღოს მამის საკუთრებაში არსებული დანაშთი ქონება;

იმის გათვალისწინებით, რომ შ. ბ-იამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ვერც საქმის ხელახლა განხილვისას ვერ შეძლო წარმოედგინა რაიმე მტკიცებულება იმის დასადასტურებლად, რომ დ. ბ-ია მამკვიდრებელ რ. ბ-იას ხელს უშლიდა უკანასკნელი ნების განხორციელებაში, ან ჩაიდინა განზრახი დანაშაული ან სხვა რაიმე ამორალური საქციელი მამკვიდრებლის ნების საწინააღმდეგოდ, სასამართლომ მიიჩნია, რომ შ. ბ-იას მოთხოვნა დ. ბ-იას უღირს მემკვიდრედ ცნობის თაობაზე, უსაფუძვლო იყო.

სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე, 1421-ე, 1310-ე მუხლები, ასევე საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1964 წელი) 125-ე მუხლი, “საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობებისა და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ” მთავრობის 22.09.92 წლის ¹949 დადგენილება და სახელმწიფო საბჭოს 21.10.93 წლის ¹29 დეკრეტი.

ქუთაისის სააპელაციოს სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებით დ. ბ-იას საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად დადგენილ ვადაში ხარვეზის შეუვსებლობის გამო.

რაც შეეხება კასატორ შ. ბ-იას, მან საკასაციო საჩივრით მოითხოვა მისი გაუქმება დ. ბ-იას სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და აგრეთვე მისი უღირს მემკვდრედ ცნობა უარის თქმის ნაწილში და საქმის ხელახლა განსახილევლად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის მოსაზრებით, მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლო მხოლოდ ცალმხრივი მსჯელობით შემოიფარგლა და თანასაკუთრების უფლებით ჩათვლილი თანაბარი წილით 1,28 ჰა მიწის ნაკვეთი სრულად მიაკუთვნა დ. ბ-იას, ხოლო სახლის ნაწილში თანაბარწილად გაყო, რაც არასწორი და უკანონოა. ამასთან თვით სახლის ნაწილის მიკუთვნებასთან დაკავშირებითაც გადაწყვეტილება ბუნდოვანია, ვინაიდან სარეზოლუციო ნაწილში არაა დაკონკრეტებული თუ სახლის რამდენი წილის მემკვიდრედ სცნო სასამართლომ დ. ბ-ია.

კასატორის განმარტებით, გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა მის შეგებებულ სარჩელზე, დ. ბ-იას უღირს მემკვიდრეობასთან დაკავშირებით;

კასატორის აზრით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ შ. ბ-იაც და რ. ბ-იაც ცალ-ცალკე კომლი იყვნენ, თავისი გადწყვეტილება დააფუძნა “საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობებისა და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ” მთავრობის 22.09.92 წლის ¹949 დადგენილებასა და სახელმწიფო საბჭოს 21.10.93 წლის ¹29 დეკრეტზე, რაც ურთიერთწინააღმდგობრივია. და მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ურთიერთგამომრიცხავ ფაქტობრივ გარემოებებს ყურადღება არ მიაქცია და მოხოლოდ დ. ბ-იას მიერ ახლად წარმოდგენილ საარქივო ცნობაზე დაყრდნობით მისი სასარგებლო გადაწყვეტილება მიიღო, ამასთან სააპელაციო სასამართლომ არც იმ გარემოებაზე გაამახვილა ყურადღება, რომ მითითებულ დოკუმენტში ჩანაწერები გადაშლილ-გადაკეთებული იყო, რაც მის სიყალბეზე მეტყველებდა, თუმცა არნიშნული დოკუმენტების სიყალბეზე, მათი საქმიდან ამოღებაზე და საგამოძიებო ორგანოებისათვის გადაგზავნის თაობაზე, სააპელაციო სასამართლომ მისი შუამდგომლობა არ დააკმაყოფილდა, რაც კანონდარღვევაა;

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამასთან, იგი შეზღუდა ახალი მტკიცებულებების წარდგენაში, რაც ერთ-ერთი მიზეზი გახდა არაკანონიერი გადაწყვეტილების მიღებისა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლი და არასწორად განმარტა იგი, ასევე არასწორად განმარტა “საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობებისა და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ” მთავრობის 22.09.92 წლის ¹949 დადგენილება და სახელმწიფო საბჭოს 21.10.93 წლის ¹29 დეკრეტი.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ გადაწყვეტილება საპროცესო ნორმების დარღვევით მიიღო და შესაბამისად ფაქტობრივად და სამართლებრივად არასწორად გადაწყვიტა დავა, რაც მისი გაუქმების საფუძველს წარმოადგენს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შ. ბ-იას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შ. ბ-იას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

“სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის “მ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორი შ. ბ-ია გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შ. ბ-იას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.