ას-801-750-2010 11 ოქტომბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ლ. ლაზარაშვილი, ვ. როინიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ვ. გ-ძის უფლებამონაცვლე დ. გ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. და ც. ხ-შვილები, ნ. ხ-ძე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 7 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, თანხის გადახდის სანაცვლოდ ბინაზე საკუთრების უფლების გადაცემა, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. გ-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ხ-ძისა და ც. ხ-შვილის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, თანხის გადახდის სანაცვლოდ ბინაზე საკუთრების უფლების გადაცემის, უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვის, სახლის გამაგრებით-სარემონტო სამუშაოების ღირებულებისა და ზიანის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: ვ. გ-ძე და ნ. ხ-ძე იყვნენ მეზობლები. მოსარჩელის ბინაში სისტემატურად ჩადიოდა წყალი, რამაც მნიშვნელოვნად დააზიანა მხარეთა ბინები. ისინი შეთანხმდნენ, რომ მოსარჩელე გაამაგრებდა და გაარემონტებდა საძირკველსა და სხვა შესაბამის ფართს, ხოლო მოპასუხე თანახმა იქნებოდა, ვ.გ-ძეს ეწარმოებინა დაშენება. მხარეები ასევე შეთანხმდნენ, რომ ბინის გაყიდვის შემთხვევაში ვ.გ-ძე ისარგებლებდა უპირატესი შესყიდვის უფლებით და თავად შეიძენდა ნ.ხ-ძის ბინას. აღნიშნულის მიუხედავად, 2003 წლის 11 ნოემბერს ნ.ხ-ძემ სადავო ფართი მიჰყიდა ც. ხ-შვილს, რითაც დაარღვია შეთანხმება.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს დაუსაბუთებლობის გამო და მიიჩნიეს, რომ სარჩელში მითითებული გარემოებანი გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველს არ წარმოადგენს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 23 დეკემბრის განჩინებით გარდაცვლილი ვ. გ-ძის უფლებამონაცვლედ საქმეში ჩაება დ. გ-ძე. ამავე სასამართლოს 2009 წლის 26 მარტის გადაწყვეტილებით კი დ. გ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, დ. გ-ძეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ნ. ხ-ძესა და ც. ხ-შვილს შორის 2003 წლის 11 ნოემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, ც. ხ-შვილისათვის თანხის გადახდის სანაცვლოდ ქ.თბილისში, ... ქ¹9-ში მდებარე ც. ხ-შვილის კუთვნილ საცხოვრებელ ბინაზე საკუთრების უფლების გადაცემისა და ბინიდან ც. ხ-შვილის გამოსახლების, 5 000 აშშ დოლარის ოდენობით ზიანის ანაზღაურებისა და სახლის სარემონტო სამუშაოების ღირებულების ანაზღაურების ნაწილში, ნ. ხ-ძეს დ. გ-ძის სასარგებლოდ დაეკისრა სახლის გამაგრებითი სამუშაოების ღირებულების _ 1 310 ლარისა და 1 641 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ვ. გ-ძის უფლებამონაცვლე დ. გ-ძემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 7 ივლისის განჩინებით დ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოდავე მხარეები ცხოვრობენ ქ.თბილისში, ... ქ.¹9-ში. სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებამდე და ფართის გასხვისებამდე ამავე მისამართზე ცხოვრობდა მოპასუხე ნ. ხ-ძე. დ. გ-ძე არის გარდაცვლილი ვ. გ-ძის უფლებამონაცვლე. აწ გარდაცვლილი ვ. გ-ძე ცხოვრობდა ... ქ. ¹9-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ლიტ “ა” სარდაფ-სართულზე, ხოლო მის ზემოთ, ლიტ “ა” პირველ სართულზე ცხოვრობენ ც. და ნ. ხ-შვილები. გარდაცვლილ ვ. გ-ძის მემკვიდრეები, რომლის სახელზეც საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა ... ქ.¹9-ში მდებარე უძრავი ქონების ნაწილი, არიან დ. და ნ. გ-ძეები. ამასთან, გარდა ვ.გ-ძის, ნ.ხ-შვილისა და ნ.ხ-ძისა დასახელებულ მისამართზე მდებარე უძრავი ქონების ნაწილის მესაკუთრები იყვნენ და არიან მ. გ-ძე და კ. შ-ძეც. ამჟამად, ნ.ხ-ძის ყოფილ წილზე მესაკუთრედ აღრიცხულია ც. ხ-შვილი.

2002 წლის 9 აგვისტოს, ერთი მხრივ, სს “საქართველოს მიკროსაფინანსო ბანკს”, მეორე მხრივ, ჯ. ხ-შვილსა და ვ. გ-ძეს შორის გაფორმდა ¹ვ-6540 იპოთეკის ხელშეკრულება ბანკსა და ჯ.ხ-შვილს შორის გასაფორმებელი ¹ვ-6540 საკრედიტო ხელშეკრულების შესრულების უზრუნველყოფის მიზნით, რომლითაც იპოთეკის საგანს წარმოადგენდა ვ. გ-ძის კუთვნილი უძრავი ქონება. სს “საქართველოს მიკროსაფინანსო ბანკს” და ჯ.ხ-შვილს შორის 2002 წლის 12 აგვისტოს გაფორმდა ¹ვ-6540 საკრედიტო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ჯ.ხ-შვილს 18 თვის ვადით გადაეცა სასყიდლიანი სესხი _ 6 000 აშშ დოლარი. 2003 წლის 30 ივლისს კი სს “საქართველოს მიკროსაფინანსო ბანკსა” და ჯ.ხ-შვილს შორის გაფორმდა ¹ვ-9192 საკრედიტო ხელშეკრულება, რომლითაც ჯ. ხ-შვილმა სასყიდლიან სესხად 24 თვის ვადით მიიღო 9 000 აშშ დოლარი. დასახელებული ხელშეკრულების შესრულების უზრუნველსაყოფად გაფორმდა ¹ვ-9192/1 გირავნობის ხელშეკრულება. ამავე დღეს ¹ვ-6540 იპოთეკის ხელშეკრულებაში შევიდა ცვლილება, რომლითაც იპოთეკით უზრუნველყოფილ იქნა ასევე სს “საქართველოს მიკროსაფინანსო ბანკსა” და ჯ. ხ-შვილს შორის 2003 წლის 30 ივლისის ¹ვ-9192 საკრედიტო ხელშეკრულების შესრულება.

2003 წლის 11 ნოემბერს მოპასუხე ნ. ხ-ძესა და ც. ხ-შვილს შორის დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ც. ხ-შვილმა შეიძინა ... ქ. ¹9-ში მდებარე უძრავი ქონების ნ. ხ-ძის კუთვნილი წილი. ნასყიდობის საგანი გაიყიდა ტელეფონთან ერთად (¹93 17 29), ხოლო ნასყიდობის ფასი, მხარეთა განცხადებით, შეადგენს 14 700 ლარს. ... ქ.¹9-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი აშენებულია მე-19 საუკუნის ბოლოს და არ გაანჩია ანტისეისმური სარტყლები. შენობის ფუძეში ტექნოგენური წყლების ჩადინების და მძიმეწონიანი სატრანსპორტო საშუალებების მოძრაობით გამოწვეული რხევების შედეგად საძირკველი დაზიანდა და შენობა განეკუთვნება II კატეგორიას. ... ქ.¹9-ში მდებარე 257,39 კვ.მ ნახევარსარდაფს და პირველი სართულის 56,48 კვ.მ-ს ფლობდა ვ. გ-ძე, პირველი სართულის 274,19 კვ.მ-ს, 36,42 კვ.მ-ს _ ც. ხ-შვილი, 45,62 კვ.მ-ს _ ნ. ხ-შვილი, 56,65 კვ.მ-ს _ მ. გ-ძე, 52,76 კვ.მ-ს _ კ. შ-ძე, 26,26 კვ.მ კი იმყოფება საერთო სარგებლობაში.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2001 წლის 5 ოქტომბერის ვ. გ-ძის, როგორც ... ქ.¹9-ში მდებარე უძრავი ქონების წილის მესაკუთრის შვილ ნ. გ-ძესა და ნ. ხ-ძეს შორის გაფორმებული შეთანხმების ხელწერილზე ნ. ხ-ძის სახელის გასწვრივ არსებული ხელმოწერა _ “ნ. ხ-ძე” ეკუთვნის ამ უკანასკნელს, ვინაიდან საწინააღმეგო გარემოება საქმის მასალებით არ დასტურდება და მხოლოდ ნ.ხ-ძის ზეპირი განმარტება საწინააღმდეგოს ვერ ადასტურებს. აღნიშნული ხელწერილით, ... ქ.¹9-ში მდებარე ბინას “გ-ძეები” თავიანთი სახსრებით გაამაგრებდნენ კაპიტალურად, ჩაატარებდნენ საჭირო სამუშაოებს, ხოლო “ნ. ხ-ძეები” არ იქნებოდნენ წინააღმდეგი “ბინის გადაშენებაზე”. ბინის გაყიდვის შემთხვევაში კი მას პირველ რიგში შეისყიდიდა “გ-ძეების ოჯახს გონივრულ ფასში”.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ უძრავი ქონების კუთვნილი წილის გასხვისებისას მოპასუხე ნ. ხ-ძეს წილის უპირატეს შესყიდვაზე ვ. გ-ძის უფლება არ დაურღვევია, ვინაიდან აღნიშნული გარემოება საქმის მასალებით არ დასტურდება. მოპასუხე ნ. ხ-ძის განმარტებით, მას სურდა, ბინა მაღალ ფასად გაეყიდა, რაც მხოლოდ ც.ხ-შვილმა შესთავაზა, ხოლო ვ.გ-ძე სთავაზობდა მისთვის არახელსაყრელ და მიუღებელ ფასს. ამასთან, სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ შეთანხმებაში მონაწილეობდა არა უძრავი ქონების მესაკუთრე – ვ. გ-ძე, არამედ მისი შვილი – ნ. გ-ძე, ხოლო შეთანხმებიდან არ ირკვევა, ამ უკანასკნელს მესაკუთრე ვ. გ-ძისაგან წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება მინიჭებული ჰქონდა თუ არა.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნებით განსაზღვრულია ვ. გ-ძის კუთვნილ ფართში ჩატარებული სახლის გამაგრებითი და ვ. გ-ძის კუთვნილი ფართის სარემონტო სამუშაოების მთლიანი საბაზრო ღირებულება და არა მხოლოდ სახლის გამაგრებითი სამუშაოების ღირებულება. ექსპერტ ბ.ბ-ძის განმარტებითა და დასკვნაზე დართული ხარჯთაღრიცხვებით, ვ. გ-ძის კუთვნილ ფართში, რომელიც განთავსებულია მოპასუხე ნ. ხ-შვილის ფართის ქვეშ, ჩატარებული გამაგრებითი სამუშაოების ღირებულება არის 9 357,57 ლარი, ხოლო სარემონტო სამუშაოების ღირებულება – 11 752,21 ლარი. ვ. გ-ძის კუთვნილ ფართში, რომელიც განთავსებულია მოპასუხე ნ.ხ-ძის ყოფილი (ამჟამად მოპასუხე ც. ხ-შვილის) ფართის ქვეშ, ჩატარებული გამაგრებითი სამუშაოების ღირებულება არის 9 774,43 ლარი, ხოლო სარემონტო სამუშაოების ღირებულება _ 7 033,92 ლარი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელე მხარის წარმომადგენლის მოსაზრება, რომ სარდაფსართულზე ვ. გ-ძის კუთვნილ ფართში ჩატარებული გამაგრებითი და სარემონტო სამუშაოები მიმართული იყო სახლის მდგრადუნარიანობის გამყარება-გამაგრებისაკენ და არ შეიძლება მთლიანად სახლის ტექნიკური მდგრადობის გაძლიერებას ემსახურებოდეს.

სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ქ.თბილისის მერიის საბინაო მეურნეობის რეაბილიტაციისა და განვითარების ხელშემწყობი ცენტრის შენობის ავარიულობის ხარისხის დამდგენი კომისიის დასკვნის მიხედვით, საკვლევ-საძიებო სამუშაოების ჩატარების საფუძველზე უნდა დამუშავებულიყო ... ქ.¹9-ში მდებარე შენობის გამაგრება-გაძლიერების პროექტი. ამდენად, დასახლებული პროექტით უნდა განსაზღვრულიყო შენობის გამაგრება-გაძლიერების სამუშაოთა სახეობა, რომლის მიხედვითაც უნდა ჩატარებულიყო ეს სამუშაობი. ასეთი პროექტი არ შემდგარა და მოსარჩელემ შენობის, როგორც საერთო გამაგრებითი, ისე თავისი კუთვნილი ინდივიდუალური ფართის სარემონტო სამუშაოები აწარმოა საკუთარი შეხედულებით.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხე ნ.ხ-ძემ ბინა გაყიდა მოსარჩელე მხარის მიერ შენობაზე გამაგრებითი სამუშაოების დასრულების შემდეგ, კერძოდ, ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებულია 2003 წლის 23 ნოემბერს, განსახილველი სარჩელი აღიძრა 2003 წლის 28 ნოემბერს, ხოლო შემდეგ მოსარჩელემ წარმოადგინა 2004 წლის 4 აპრილის აუდიტორული დასკვნა ვ. გ-ძის ფართში წარმოებულ სამუშაოთა შესახებ. ამდენად, სასამართლომ დაასკვნა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობა და სახლზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურება ვ. გ-ძემ მოითხოვა სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებიდან 5 დღეში და მოპასუხე ნ. ხ-ძემ კუთვნილი წილი გაასხვისა სახლზე გამაგრებითი სამუშაოების დასრულების შემდეგ.

პალატის მითითებით, ... ქ. ¹9-ში მდებარე სახლის გამაგრებითი სამუშაოების ჩატარების პერიოდისათვის ვ. გ-ძე, ნ. ხ-შვილი და ნ. ხ-ძე წარმოადგენდნენ ... ქ.¹9-ში მდებარე უძრავი ქონების თანამესაკუთრეებს და გააჩნდათ საკუთრების საზიარო უფლება, რის გამოც ისინი, როგორც ბინის მესაკუთრეები, ვალდებული იყვნენ საერთო საკუთრებაში თავიანთი წილის შესაბამისად გაეწიათ საერთო საკუთრების ხარჯები. კერძოდ, თავიანთი წილის პროპორციულად უნდა გაეღოთ სახლის გამაგრებითი და არა მოსარჩელის ინდივიდუალური საკუთრების სარემონტო-კეთილმოწყობის სამუშაოებისათვის გაწეული ხარჯები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხე ნ. ხ-შვილისა და ნ. ხ-ძის საწინააღმდეგო მოსაზრება დასახელებული ხარჯების (გამაგრებითი სამუშაოების) ანაზღაურების უარყოფასთან დაკავშირებით და ასევე, მოსარჩელის წარმომადგენლის მოსაზრება, რომ მოპასუხეები ვალდებული არიან, აანაზღაურონ ვ. გ-ძის კუთვნილ ყოფილ ინდივიდუალური საკუთრების ფართში წარმოებული სარემონტო სამუშაოთა ხარჯებიც. მოპასუხე ნ. ხ-ძემ, როგორც უძრავი ქონების თანამესაკუთრემ, თავისი კუთვნილი წილი საერთო საკუთრებაში გაასხვისა რა საერთო საკუთრების სახლზე გამაგრებითი სამუშაოების დასრულების შემდგომ, იგი ვალდებულია, აუნაზაუროს მოსარჩელეს დანახარჯი საერთო საკუთრებაში მისი წილის შესაბამისად.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება ზიანის ანაზღაურების სახით მოპასუხე ნ. ხ-ძისათვის 5 000 ლარის დაკისრების თაობაზე, რასაც მოსარჩელე ამყარებს იმ გარემოებაზე, რომ სახლის ხარჯებისათვის ვ. გ-ძემ ბანკიდან აიღო კრედიტი, გადაიხადა პროცენტი და რადგან ნ. ხ-ძემ არ მიჰყიდა ბინა და დაარღვია მისი უპირატესი შესყიდვის უფლება, მან უნდა აუნაზღაუროს ეს თანხა. სასამართლოს მითითებით, ბანკიდან კრედიტი აღებული აქვს ჯ. ხ-შვილს და არა აწ გარდაცვლილ ვ. გ-ძეს და მისი კუთვნილი უძრავი ქონება მხოლოდ იპოთეკით იყო დატვირთული დასახელებული საკრედიტო ხელშეკრულებებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების უზრუნველსაყოფად.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ ... ქ.¹9-ში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენს თანასაკუთრების ობიექტს და, შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ განხორციელებული გამაგრებითი სამუშაოების ღირებულება მოპასუხეებმა მათი წილის შესაბამისად უნდა აანაზღაურონ. ასევე პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელის მიერ ჩატარებული სამუშაოებიდან მოპასუხეებს უნდა დაეკისროთ მხოლოდ გამაგრებითი სამუშაოებისა და არა იმ სარემონტო ხარჯების ანაზღაურება, რომლითაც გაუმჯობესდა მოსარჩელის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართი.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 327-ე, 50-ე, 183-ე, 173-ე, 323-ე, 220-ე, 212-ე (სადავო ურთიერთობის დროს მოქმედი რედაქციით) 516-ე, 518-ე, 394-ე მუხლების საფუძველზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების თაობაზე კანონიერია.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ვ. გ-ძის უფლებამონაცვლე დ. გ-ძემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ ნ. გ-ძეს დედის სახელით სადავო გარიგების დადების უფლებამოსილება არ გააჩნდა. ასეთი უფლებამოსილების დამადასტურებელი რწმუნებულება საქმეში პირველი ინსტანციის წესით საქმის განხილვისას კასატორმა წარადგინა, თუმცა დოკუმენტი საქმიდან დაიკარგა. სააპელაციო პალატამ მისი ხელმეორედ მიღების მოთხოვნაზე მხარეს უკანონოდ უთხრა უარი.

სასამართლოს არ გამოურკვევია, თუ რა ფართის გამაგრებას შეეხო კასატორის მიერ ჩატარებული სამუშაოები. აღნიშნული საკითხი მნიშვნელოვანია იმდენად, რამდენადაც ვ. გ-ძეს ეკუთვნოდა ქ.თბილისში, ... ქ.¹9-ში მდებარე ლიტერ „ა“ და „ბ“. საძირკვლისა და სხვა გამაგრებითი სამუშაოები ჩატარდა მხოლოდ ლიტერ „ა“-ში, რაც სახლის სხვა ნაწილის მდგომარეობაზე გავლენას ვერ მოახდენდა. სასამართლომ კი თავისი გადაწყვეტილებით ვ. გ-ძის მიერ ჩატარებული სამუშაოს ღირებულება გაანაწილა სახლთმფლობელობის ყველა მობინადრეზე.

სადავო უპირატესი შესყიდვის უფლების დარღვევაზე მსჯელობისას სასამართლომ არასწორად მიუთითა, რომ ც. ხ-შვილი ცხოვრობდა იმავე მისამართზე. ფაქტობრივად ც.ხ-შვილი მხოლოდ რეგისტრირებული იყო ... ქ.¹9-ში და სტუმრად მიდიოდა ამ მისამართზე თავის შვილთან _ ნ. ხ-ძესთან.

სასამართლომ არასწორად არ დააკმაყოფილა კასატორის მოთხოვნა მოწმეთა დაკითხვის შესახებ, რომლებიც დაადასტურებდნენ, რომ ნ. ხ-ძემ არასწორი ინფორმაცია მიაწოდა კასატორს და განუმარტა, რომ აღარ ყიდიდა ბინას.

სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ სადავო ბინის შესაძენად 2002-2003 წლებში ბანკიდან თანხა გამოიტანა ჯ.ხ-შვილმა, რომელიც ვ. გ-ძის სიძეა. აღნიშნულის დამადასტურებელი და სხვა რიგი მტკიცებულებები სასამართლომ უკანონოდ არ მიიღო. პალატამ ასევე არ გამოიკვლია საქმეში წარმოდგენილი საინვენტარიზაციო გეგმა, რომლის თანახმად სადავო ბინის მისამართი იყო ... ქ.¹9\17.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის მე-4, 173-ე, 516-518-ე, 959-ე, 50-ე, 220-ე, 212-ე მუხლები, უგულებელყო 319-ე და 93-ე მუხლების, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 103-ე, 105-ე, მე-4 და 162-ე მუხლების დანაწესები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 16 სექტემბრის განჩინებით ვ. გ-ძის უფლებამონაცვლე დ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ. გ-ძის უფლებამონაცვლე დ. გ-ძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხს უკავშირებს გარკვეულ შეზღუდვებს და ადგენს იმ დავათა კატეგორიებს, რომლებზეც შეტანილი საკასაციო საჩივარი საკასაციო სასამართლოს მიერ დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი. აღნიშნული დანაწესები მოცემულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლში.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები მითითებული ნორმით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძვლით.

მოცემული დავის საგანია ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, უპირატესი შესყიდვის უფლების დარღვევის, თანხის გადახდის სანაცვლოდ ბინაზე საკუთრების უფლების გადაცემის, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვისა და ზიანის ანაზღაურების მართლზომიერება. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რომელიც ეფუძნება სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 327-ე, 50-ე, 183-ე, 173-ე, 323-ე, 220-ე, 212-ე (სადავო ურთიერთობის დროს მოქმედი რედაქციით), 516-ე, 518-ე, 394-ე მუხლებს. აღნიშნული პრაქტიკა ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ვ. გ-ძის უფლებამონაცვლე დ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.