ას-802-751-2010 22 თებერვალი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, პ. ქათამაძე

სხდომის მდივანი – ლ. სანიკიძე

კასატორები _ კ. ი-იანი, ლ. ს-ია (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ა. ი-იანი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 17 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ მატერიალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ი-იანმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში კ. ი-იანისა და ლ. ს-იას მიმართ გარდაცვლილ კ. ი-იანის მემკვიდრეების, კ. ი-იანისა და ლ. ს-იასათვის, ზიანის - 40000 აშშ დოლარის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: ა. ი-იანი არის აწ გარდაცვლილი კ. ი-იანის ძმა, აწ გარდაცვლილმა 1999 წლის 29 ივნისს ა. ი-იანის სახელით გაცემული მინდობილობის საფუძველზე მოსარჩელის კუთვნილი ქ.თბილისში, ... ქ. ¹36-ში მდებარე უძრავი ქონება 1999 წლის 5 ივლისს მიჰყიდა თავის შვილს, კ. ი-იანს, რომელმაც შემდეგ მიჰყიდა ზ. ხ-შვილს, კ. ი-იანი გარდაიცვალა 2003 წლის 22 აპრილს, მისი სამკვიდრო ქონება მემკვიდრეობით მიიღო მეუღლე ლ. ს-იამ და შვილმა კ. ი-იანმა, კერძოდ, ლ. ს-იამ მემკვიდრეობით მიიღო ქ.ქობულეთში, ... გამზირის ¹178-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული საცხოვრებელი სახლის 1/2½ ნაწილი, ასევე ქ.თბილისში, ..... ქ. ¹71-ში მდებარე 53 კვ. მ არასაცხოვრებელი ფართობი. კ. ი-იანმა მემკვიდრეობით მიიღო: ქ.თბილისში, დიდ ლილოში, სოფელ ......... მდებარე მიწის 0,15 ჰა ნაკვეთი, ხოლო ლ. ს-იამ და კ. ი-იანმა ერთობლივად და თანაბარწილად მიიღეს ასევე ქ.თბილისში, ....... გამზირ ¹49 ბ-ში მდებარე 1062 კვ. მ მიწის ნაკვეთიდან და 717 კვ.მ შენობა-ნაგებობებიდან 85/717 ნაწილი; მოსარჩელე 2001 წლიდან 2003 წლის 20 მაისამდე დაპატიმრებული იყო. მოსარჩელისათვის მისი კუთვნილი უძრავი ქონების გასხვისების თაობაზე ცნობილი გახდა 2003 წელს, როდესაც გაათავისუფლეს. მოსარჩელემ, მისი სახელით 1999 წლის 29 ივნისს გაცემული მინდობილობის გაყალბების გზით კუთვნილი უძრავი ქონების გასხვისების ფაქტზე საგამოძიებო ორგანოებს მიმართა 2003 წლის ივნის-ივლისში.

მოპასუხეებმა ლ. ს-იამ და კ. ი-იანმა სარჩელი არ ცნეს შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ კ. ი-იანმა ჩაიდინა სისხლის სამართლის კოდექსის 214-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაშაული, არასწორია, რადგან აღნიშნულზე არ არსებობს ძალაში შესული სასამართლო განაჩენი, ასევე არასწორია მოსარჩელის მოსაზრება ქ.თბილისში, ... გამზირ ¹36-ში მდებარე ფართის 40 000 აშშ დოლარად ღირებულების თაობაზე, ვინაიდან ა. ი-იანის თანხმობით ქონება განიკარგა 4000 ლარად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით ა. ი-იანის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს, ლ. ს-იასა და კ. ი-იანს, მოსარჩელე ა. ი-იანის სასარგებლოდ დაეკისრათ 40 000 აშშ დოლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს კ. ი-იანმა და ლ. ს-იამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 17 ივნისის განჩინებით კ. ი-იანისა და ლ. ს-იას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ა. ი-იანი არის აწ გარდაცვლილი კ. ი-იანის ძმა, რომელმაც 1999 წლის 29 ივნისს ა. ი-იანის სახელით გაცემული მინდობილობის საფუძველზე მოსარჩელის კუთვნილი ქ.თბილისში, ... ¹36-ში მდებარე უძრავი ქონება, 1999 წლის 5 ივლისს მიჰყიდა ზ. ხ-შვილს, კ. ი-იანი გარდაიცვალა 2003 წლის აპრილში. კ. ი-იანის სამკვიდრო ქონება მემკვიდრეობით მიიღო მეუღლე ლ. ს-იამ და შვილმა კ. ი-იანმა, კერძოდ, ლ. ს-იამ მემკვიდრეობით მიიღო: ქ.ქობულეთში, ... გამზ. ¹178-ში მდებარე მიწის ნაკვეთისა და მასზე არსებული საცხოვრებელი სახლის ½ ნაწილი, თბილისში, ..... ქუჩა ¹71-ში მდებარე 53 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართობი. კ. ი-იანმა მემკვიდრეობით მიიღო: ქ.თბილისში, დიდ ლილოში, სოფელ ......... მდებარე 0,15 ჰა მიწის ნაკვეთი, ხოლო ლ. ს-იამ და კ. ი-იანმა ერთობლივად და თანაბარწილად მიიღეს ასევე თბილისში, ....... გამზირ ¹49ბ-ში მდებარე 1062 კვ.მ-ის მიწის ნაკვეთიდან 717 კვ.მ შენობა-ნაგებობებიდან 85/717 ნაწილი. ა. ი-იანი 2001 წლიდან 2003 წლის 20 მაისამდე დაპატიმრებული იყო.

სააპელაციო პალატამ საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს 2007 წლის 20 ივნისის ექსპეტიზის დასკვნაზე დაყრდნობით, დადასტურებულად ცნო, რომ 1999 წლის 29 ივნისის მინდობილობაზე არსებული ხელმოწერა შესრულებულია არა ა. ი-იანის, არამედ სხვა პირის მიერ.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის 2009 წლის 21 ივლისის დადგენილებით სისხლის სამართლის საქმეზე შეწყდა წინასწარი გამოძიება, ბრალდებულად სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მისაცემი პირის, კ. ი-იანის გარდაცვალების გამო; კანონიერ ძალაში შესული, სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული შემაჯამებელი აქტით (დადგენილებით) დადგენილად ცნო, რომ 1999 წლის 5 ივლისს კ. ი-იანის მიერ ნოტარიუს ნ.მ-იასთან წარადგინეს და გამოყენებულ იქნა 1999 წლის 29 ივნისით დათარიღებული მინდობილობა, რომელზედაც გაყალბებული იყო ხელის მოწერა, კერძოდ, მინდობილობაზე, ა. ი-იანის ნაცვლად ხელის მოწერა შესრულებული იყო არა ა. ი-იანის, არამედ სხვა პირის მიერ; არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება გასხვისებული უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულებასთან დაკავშირებით და მიუთითა, რომ 2009 წლის ნოემბრის მდგომარეობით ქონების საბაზრო ღირებულების განსაზღვრას სასამართლომ საფუძვლად დაუდო მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი აუდიტორ ბ. დ-ძის მიერ გაცემული დასკვნა, რომლითაც იგი 40 000 აშშ დოლარს შეადგენს, აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულება კი, მოპასუხეებს არც პირველი ინსტანციის და არც სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას არ წარუდგენიათ; არ გაიზიარა ასევე აპელანტების მითითება იმის შესახებ, რომ აუდიტორის მიერ შეფასებულ იქნა გაცილებით მეტი ქონება, ვიდრე ა.ი-იანის მიერ გასხვისებული უძრავი ნივთი, რადგან მიიჩნია, რომ საქმეზე დართული დასკვნით განისაზღვრა სწორედ თბილისში, ... გამზირ ¹36-ში, III სართულზე მდებარე არასაცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულება, რომელიც ა.ი-იანისაგან შეიძინა ზ.ხ-შვილმა. სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლზე.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი დასაბუთება და მიუთითა, რომ ა. ი-იანს კ. ი-იანის წინაშე არ გამოუვლენია ა. ი-იანის კუთვნილი ქონების გასხვისების ნება, შესაბამისად, ა.ი-იანს არც უძრავი ქონების გასხვისების ნება გამოუხატავს. ამდენად, მიიჩნია, რომ გაყალბებული მინდობილობის საფუძველზე აწ გარდაცვლილი კ.ი-იანის მიერ ა.ი-იანის სახელით დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 54-ე და 103-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლომ სწორად ჩათვალა ბათილ გარიგებად, რამდენადაც, არ არსებობდა ა. ი-იანის მიერ გამოვლენილი ნება; ასევე მართებულად მიიჩნია დავის გადაწყვეტისათვის სამოქალაქო კოდექსის 408-ე, 409-ე და 1484-ე მუხლების გამოყენება. სააპელაციო პალატის აზრით, ვინაიდან ამჟამად უძრავი ქონება გასხვისებულია მესამე პირზე, მოპასუხეებს, როგორც კ.ი-იანის მემკვიდრეებს, ეკისრებათ ფულადი კომპენსაციის სახით ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტების მითითება იმის შესახებ, რომ კ.ი-იანის სამკვიდრო მათთან ერთად მიიღეს სხვა მემკვიდრეებმაც. ამასთან დაკავშირებით განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 463-ე მუხლი, რომლის თანახმად, თუ რამდენიმე პირს ევალება ვალდებულების შესრულება ისე, რომ თითოეულმა უნდა მიიღოს მონაწილეობა მთლიანი ვალდებულების შესრულებაში (სოლიდარული ვალდებულება), ხოლო კრედიტორს აქვს შესრულების მხოლოდ ერთჯერადი მოთხოვნის უფლება, მაშინ ისინი წარმოადგენენ სოლიდარულ მოვალეებს. ამავე კოდექსის 1484.1 მუხლით მემკვიდრეები ვალდებული არიან, მთლიანად დააკმაყოფილონ მამკვიდრებლის კრედიტორთა ინტერესები, მაგრამ მიღებული აქტივის ფარგლებში. ამდენად, გარდაცვლილი კ.ი-იანის კრედიტორთა მიმართ სოლიდარული ვალდებულება ეკისრებათ მის მემკვიდრეებს. ამასთან, სსკ-ის 465-ე მუხლით კრედიტორს შეუძლია თავისი სურვილისამებრ შესრულება მოსთხოვოს ნებისმიერ მოვალეს, როგორც მთლიანად, ასევე ნაწილობრივ, ვალდებულების შესრულებამდე დანარჩენი მოვალეების ვალდებულება ძალაში რჩება, აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, ის გარემოება, რომ კ.ი-იანის სამკვიდრო, აპელანტების გარდა, მიიღეს ასევე სხვა პირებმაც, სამართლებრივად უმნიშვნელოა, რადგან კრედიტორი უფლებამოსილია, შესრულება ნებისმიერი მემკვიდრისაგან მოითხოვოს. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ აპელანტებმა მამკვიდრებლისაგან მემკვიდრეობით მიიღეს მეტი ღირებულების ქონება, ვიდრე სარჩელის დავის საგანია, რაც სადავოდ არ გაუხდიათ აპელანტებს.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტების მითითება სარჩელის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით და განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი, რომლის თანახმად ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით პალატამ მიუთითა, რომ სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიება შეწყდა 2009 წლის 21 ივლისის დადგენილებით, კანონიერ ძალაში შესული აღნიშნული აქტით დადგინდა კ.ი-იანის მიერ ყალბი მინდობილობის გამოყენების ფაქტი. ამდენად, მიიჩნია, რომ უფლების წარმოშობიდან სარჩელის აღძვრამდე (2009 წლის 26 ოქტომბრამდე) ხანდაზმულობის ვადა გასული არ არის.

სააპელაციო პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ხარვეზიანი სარჩელი იქნა მიღებული სასამართლოს წარმოებაში, კერძოდ, სასამართლომ იმსჯელა იმ სამართლებრივ საფუძვლებზე, რომლის შესახებაც მოსარჩელე არ მიუთითებდა. ამასთან დაკავშირებით, პალატამ მიუთითა, რომ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 ოქტომბრის განჩინების საფუძველზე, ა.ი-იანმა შეავსო სასამართლოს მიერ დადგენილი ხარვეზი, ხოლო, რაც შეეხება აპელანტების მითითებას სასამართლოს მიერ იმ ნორმათა გამოყენების თაობაზე, რომლებზედაც არ მიუთითებია მოსარჩელეს, პალატამ განმარტა, რომ სასამართლო ვერ გასცდება მხარის მიერ მითითებული ფაქტობრივ გარემოებებსა და მოთხოვნებს, ხოლო სწრაფი და ეფექტური მართლმსაჯულების განხორციელების მიზნით, მხარეთა შორის არსებული სადავო საკითხების გადაწყვეტისათვის, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისადმი სამართლის ნორმის შეფარდება სასამართლოს პრეროგატივას წარმოადგენს და იგი შუზღუდული არ არის მხოლოდ მხარის მიერ მითითებული სამართლის ნორმებით; სასამართლოს მიერ მხარის მიერ მითითებული სამართლებრივი საფუძვლის შეცვლით მოსარჩელის მიერ მოთხოვნის საფუძვლად მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები არ უნდა შეიცვალოს, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ მომხდარა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს კ. ი-იანმა და ლ. ს-იამ და მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით: კასატორების მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1488-ე მუხლი, კერძოდ, არ გამოუკვლელია, როდის გახდა ცნობილი მოსარჩელისათვის სამკვიდროს გახსნის შესახებ, წარუდგინა თუ არა მოსარჩელემ ექვსთვიან ვადაში მოთხოვნები მემკვიდრეებს და ხომ არ არსებობდა მოსარჩელის მიერ კანონით მინიჭებული უფლების დაკარგვა, მოსარჩელეს მათთვის, (მოპასუხეებისთვის) როგორც მემკვიდრეებისათვის, მოთხოვნა არ წარუდგენია კანონით დადგენილი ექვსთვიან ვადაში (მოსარჩელისათვის სამკვიდროს გახსნის შესახებ უკვე იცოდა 2003 წლის აპრილში, რადგანაც საპატიმრო ადგილიდან სამდღიანი შვებულებით იყო გათავისუფლებული და ესწრებოდა დაკრძალვის ცერემონიალს), შესაბამისად, მოსარჩელეს მოთხოვნა უნდა წარედგინა 2003 წლის ნოემბრამდე, რას არ გაუკეთებია; მიუხედავად, იმისა, რომ სარჩელი უსაფუძვლო იყო, სასამართლომ მოთხოვნის უფლების წარმოშობა დაუკავშირა ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის 2009 წლის 21 ივლისის დადგენილებას და დაადგინა ისეთი ფაქტები, რომელსაც სამართლებრივი მნიშვნელობა არ ჰქონდა.

კასატორების მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ დააღღვია სამოქალაქო კოდექსის 144-ე მუხლის პირველი ნაწილი მოთხოვნა, კერძოდ, არ დაადგინა ის სამართლებრივი ურთერთობა, საიდანაც გამომდინარეობდა მოსარჩელის მოთხოვნა, რამაც ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი სამართლებრივი შეფასება განაპირობა; მოსარჩელის მოთხოვნა დამყარებული იყო აწ გარდაცვლილ კ. ი-იანის მიერ მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაზე, ანუ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი იყო ზიანის მიყენების (დელიქტის) შედეგად წარმოშობილი ვალდებულება (სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი); კანონისმიერი ვალდებულებითი ურთიერთობისას უნდა არსებობდეს შესაბამისი მოთხოვნის ყველა ფაქტობრივი ელემენტი, რომლის დადგენის შემდეგაც სასამართლომ უნდა შეამოწმოს ნამდვილია თუ არა მოთხოვნა, ანუ შესაძლებელია თუ არა მისი განხორციელება. სააპელაციო სასამართლომ კი, დაუსაბუთებლად არ გაიზიარა მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი გარემოება – ხანდაზმულობა; გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი, მაშინ, როდესაც უნდა გამოეყენებინა ამავე კოდექსის 1008-ე მუხლის დანაწესი; სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს ფაქტობრივი გარემოებები, ამავდროულად მიუთითებს, რომ მოსარჩელეს მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა მას შემდეგ, რაც გამოძიებით დადგენილ იქნა მინდობილობაზე მისი (მოსარჩელის) ხელმოწერის გაყალბება. აღნიშნული ეწინააღმდეგება თვით მოსარჩელის მიერ მითითებულ ფაქტს იმის შესახებ, რომ მან ჯერ კიდევ 2003 წლის ივნის-ივლისში შეიტყო უფლების დარღვევის თაობაზე, ანუ სიყალბის თაობაზე, რითაც სააპელაციო პალატამ დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით კ. ი-იანისა და ლ. ს-იას საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა მიჩნეული.

საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მხარეებმა წარმოადგინეს მორიგების აქტი და იშუამდგომლეს მისი დამტკიცება შემდეგი პირობებით:

მხარეები შეთანხმდნენ, რომ იმ შემთხვევაში, თუ მოსარჩელე ა. ი-იანი უარს იტყვის სარჩელზე, ლ. ს-ია და კ. ი-იანი ვალდებულებას იღებენ, ნაწილ-ნაწილ, 10 თვის განმავლობაში, ანუ 2011 წლის 31 დეკემბრამდე, გადაუხადონ მოსარჩელს 25000 (ოცდახუთი ათასი) აშშ დოლარი შემდეგი თანმიმდევრობით:

- 2011 წლის 15 სექტემბრამდე 10 000 აშშ დოლარი;

- 2011 წლის 31 დეკემბრამდე 15 000 აშშ დოლარი;

ამასთან, ა. ი-იანი, თავის მხრივ, ვალდებულებას იღებს, არ იდავოს მომავალში ქ.თბილისში, ... ქ. ¹36-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან გამომდინარე ყველანაირი სახის ზიანზე, მათ შორის სარდაფზე.

მხარეები შეთანხმდნენ, რომ სარჩელზე გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიება – ყადაღა რჩება ძალაში ამ მორიგებით ნაკისრი ვალდებულების სრულ შესრულებამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო რა მხარეთა მიერ წარმოდგენილ მორიგების აქტს, მიიჩნევს, რომ მათი მოთხოვნა მორიგების დამტკიცების თაობაზე კანონიერია და უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს ამ საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება, ხოლო მოცემული საქმის წარმოება შეწყდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მეორე ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მითითებული ნორმა ითვალისწინებს მოდავე მხარეთა მიერ გარკვეული შეთანხმების მიღწევის შემთხვევაში საქმის მორიგებით დამთავრების შესაძლებლობას. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა მიერ შეთანხმებული მორიგების პირობები არ ეწინააღმდეგება კანონს და არ ლახავს მესამე პირთა ინტერესებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, წარმოდგენილი მორიგების აქტი უნდა დამტკიცდეს.

მოდავე მხარეების მიერ შედგენილი მორიგების აქტი დაერთო საქმეს.

მხარეებს განემარტათ, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, მხარეთა მორიგების შედეგად მოცემულ დავაზე სამოქალაქო საქმის წარმოება უნდა შეწყდეს, ხოლო, ამავე კოდექსის 273-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ლ. ს-იას უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 2010 წლის 12 ოქტომბერს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ნახევარი _ 1782 ლარი, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში მხარეებმა მორიგების აქტი წარმოადგინეს საკასაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მხარეები მორიგდებიან, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა ნახევრდება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლით, 49-ე მუხლის პირველი ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დამტკიცდეს მორიგება ა. ი-იანსა და კ. ი-იანს და ლ. ს-იას შორის შემდეგი პირობებით:

მხარეები შეთანხმდნენ, რომ, იმ შემთხვევაში, თუ მოსარჩელე ა. ი-იანი უარს იტყვის სარჩელზე, ლ. ს-ია და კ. ი-იანი ვალდებულებას იღებენ, ნაწილ-ნაწილ, 10 თვის განმავლობაში, ანუ 2011 წლის 31 დეკემბრამდე, გადაუხადონ მოსარჩელს 25000 (ოცდახუთი ათასი) აშშ დოლარი შემდეგი თანმიმდევრობით:

- 2011 წლის 15 სექტემბრამდე 10 000 აშშ დოლარი;

- 2011 წლის 31 დეკემბრამდე 15 000 აშშ დოლარი;

ამასთან, ა. ი-იანი, თავის მხრივ, ვალდებულებას იღებს, არ იდავოს მომავალში ქ.თბილისში, ... ქ. ¹36-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან გამომდინარე ყველანაირი სახის ზიანზე, მათ შორის სარდაფზე;

მხარეები შეთანხმდნენ, რომ სარჩელზე გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიება – ყადაღა რჩება ძალაში ამ მორიგებით ნაკისრი ვალდებულების სრულ შესრულებამდე;

შეწყდეს საქმის წარმოება ა. ი-იანის სარჩელის გამო კ. ი-იანსა და ლ. ს-იას მიმართ მატერიალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ.

გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე მიღებული ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებები.

განემარტოთ მხარეებს, რომ სასამართლოში დავა იმავე მხარეებს შორის, იმავე საფუძვლითა და იმავე საგანზე დაუშვებელია.

ლ. ს-იას დაუბრუნდეს მის მიერ მის მიერ 2010 წლის 12 ოქტომბერს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ნახევარი _ 1782 ლარი ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.