¹ას-809-1096-09 2 მარტი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

სხდომის მდივანი _ ლ. სანიკიძე

კასატორი (მოპასუხე) _ ს. პ-იანი, წარმომადგენელი მ. ბ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ტ. ჟ-აია, წარმომადგენელი ნ. ე-ავა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის განჩინება

დავის საგანი _ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების შეწყვეტა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 10 მაისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა ტ. ჟ-აიამ მოპასუხე ს. პ-იანის მიმართ. მოსარჩელის საბოლოო მოთხოვნას წარმოადგენდა მოპასუხისათვის მფლობელობის შეწყვეტა ამ უკანასკნელის მიერ დაკავებულ, თბილისში, ... ქ. ¹29-ში მდებარე სადგომზე (15.58კვ.მ ოთახი და 9.50კვ.მ შემინული აივანი) მის მიერ სადგომის ღირებულების _ 16 000 ლარის 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ.

სარჩელში აღნიშნულია, რომ თბილისში, ... ქ. ¹29-ში მდებარე უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით აღრიცხულია ტ. ჟ-აიას სახელზე. ეს ქონება მოსარჩელემ მიიღო მემკვიდრეობით მამის _ გ. ჟ-აიასგან, რომელმაც 15.58კვ.მ ერთი ოთახი და მის წინ მდებარე 9.50კვ.მ შემინული აივანი სარგებლობის უფლებით დაუთმო ნათესავს _ ლ. ჟ-აიას. ამ უკანასკნელმა, თავის მხრივ, დასახელებული ფართი სარგებლობის უფლებით გადასცა ს. პ-იანს.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ მოპასუხესთან ჰქონდა დაძაბული ურთიერთობა. იმის გათვალისწინებით, რომ ს. პ-იანი წარმოადგენდა საცხოვრებელი სადგომით მოსარგებლეს, იგი რეგისტრირებული იყო სადგომში, მას შესთავაზა კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე შეეწყვიტა მფლობელობა, რაზეც მოპასუხემ უარი განუცხადა. აქედან გამოდინარე, მოსარჩელე მიიჩნევდა, რომ მისი მოთხოვნა კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ სადავო სადგომზე მოპასუხის მფლობელობის შეწყვეტის შესახებ, დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

სამართლებრივად მოსარჩელის მოთხოვნა დაეფუძნა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტს (ტომი I, ს.ფ. 2-4, 127).

2007 წლის 22 ოქტომბერს ს. პ-იანმა იმავე სასამართლოში წარადგინა შეგებებული სარჩელი მოპასუხე ტ. ჟ-აიას მიმართ. შეგებებულმა მოსარჩელემ მოითხოვა თბილისში, ... ქ. ¹29-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრედ ცნობა.

შეგებებული სარჩელის თანახმად, 1973 წელს ს. პ-იანმა ლ. ჟ-აიასაგან შეიძინა თბილისში, ... ქ. ¹29-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის “ლიტ ა-ს” 15.58კვ.მ ¹2 ოთახი, 9.50კვ.მ ¹5 შემინული აივანი, 5.40კვ.მ ¹3 სათავსი და 4.50კვ.მ ¹4 სათავსი. მათ აღნიშნული ნასყიდობა ნოტარიულად არ გაუფორმებიათ, მაგრამ შეადგინეს შინაურული ხელწერილი მოწმეების თანდასწრებით. ნასყიდობა დადასტურდა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებით (ტომი I, ს.ფ. 21).

საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 11 თებერვლის სხდომაზე ს. პ-იანმა მოთხოვნა დააზუსტა, კერძოდ, მან მოითხოვა თბილისში, ... ქ. ¹29-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა მის მიერ მოსარჩელისათვის აღნიშნული სადგომის ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ (ტომი I, ს.ფ. 45-46).

პირველი ინსტანციის სასამართლოში მიცემულ ახსნა-განმარტებაში მოპასუხის წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ ს. პ-იანი, გარდა 15.58კვ. ოთახისა და 9.50კვ.მ ფართისა, აგრეთვე ფლობდა ¹3 და ¹4 სათავსებს საერთო ფართით 9.90კვ.მ (5.40კვ.მ და 4.50კვ.მ). აქედან გამომდინარე, მოპასუხე მიიჩნევდა, რომ მესაკუთრეს უნდა გადაეხადა აღნიშნული ფართის ღირებულება ექსპერტის დასკვნაში შეფასებული 1კვ.მ-ის საბაზრო ღირებულების _ 450 აშშ დოლარის გათვალისწინებით. მოპასუხე არ დაეთანხმა საბაზრო ღირებულების ლარში დაფიქსირებას და მიიჩნია, რომ იგი უნდა გამოანგარიშებულიყო ფართის 450 აშშ დოლარზე გამრავლებით, საიდანაც მესაკუთრეს უნდა აენაზღაურებინა 75%-ის ოდენობის კომპენსაცია (ტომი I, ს.ფ. 124-127).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ტ. ჟ-აიას სარჩელი დაკმაყოფილდა, ს. პ-იანს თბილისში, ... ქ. ¹29-ში დაკავებულ 25.07კვ.მ საცხოვრებელ სადგომზე (ერთი ოთახი და შემინული აივანი) შეუწყდა მფლობელობა ტ. ჟ-აიას მიერ მისთვის 12 000 ლარის გადახდის სანაცვლოდ; ს. პ-იანის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ... ქ. ¹29-ში მდებარე უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით აღრიცხულია ტ. ჟ-აიას სახელზე. 1973 წლიდან ს. პ-იანი ფლობს თბილისში, ... ქ. ¹29-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომს საერთო ფართით 25.07კვ.მ (ერთი ოთახი 15.58კვ.მ და შემინული აივანი ფართით 9.50კვ.მ).

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა ს. პ-იანის წარმომადგენლის მტკიცება მოპასუხის მიერ ¹3 და ¹4 სათავსოების (ფართით 5.40 და 4.50კვ.მ) ფლობის თაობაზე, ვინაიდან საქმეში არ იყო წარდგენილი აღნიშნულის დამადასტურებელი სათანადო მტკიცებულებები.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის 1.¹ მუხლის “ა” პუნქტზე, ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-3 და მე-4 პუნქტებზე და დაასკვნა, რომ ს. პ-იანი საცხოვრებელ სადგომს ფლობდა საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობის უფლების საფუძველზე, შესაბამისად, ტ. ჟ-აიას სარჩელის მოთხოვნა მოსარგებლისათვის სადგომის ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ მფლობელობის შეწყვეტის თაობაზე საფუძვლიანი იყო.

საქმეზე ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნით დგინდებოდა, რომ ს. პ-იანის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის (25.07კვმ) საბაზრო ღირებულება შეადგენდა 16 000 ლარს. აქედან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მესაკუთრის მიერ გადასახდელი 75%-ის გაანგარიშება უნდა მომხდარიყო საცხოვრებელი სადგომის დადგენილი საბაზრო ღირებულებიდან _ 16 000 ლარიდან, რაც შეადგენდა 12 000 ლარს (ტომი I, ს.ფ. 130-134).

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. პ-იანმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

აპელანტის მოსაზრებით, სასამართლომ არ დაადგინა ფაქტები ს. პ-იანის მიერ გარიგების საფუძველზე შეძენილი სადავო საცხოვრებელი სადგომის ფართთან დაკავშირებით. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაში ნათლად არის დაფიქსირებული, რომ შინაურული გარიგების საფუძველზე ს. პ-იანმა შეიძინა თბილისში, ... ქ. ¹29-ში მდებარე ლიტ “ა” ნაგებობის 15.58კვ.მ ¹2 ოთახი, მის წინ 9.50 კვ.მ შემინული აივანი, 5.40კვ.მ ¹3 დამხმარე სათავსი და 4.50კვ.მ ¹4 დამხმარე სათავსი, მთლიანობაში 35კვ.მ.

აპელანტმა აღნიშნა, რომ 2008 წლის 25 ნოემბერს მან დააყენა შუამდგომლობა დამატებითი ექსპერტიზის ჩატარების შესახებ. შუამდგომობის წარდგენა განპირობებული იყო იმით, რომ ექსპერტის მითითებით, მათ წინაშე არ იქნა დასმული შეკითხვა ს. პ-იანის მიერ დაკავებულ იმ ფართზე, რომელიც წარმოადგენდა საცხოვრებელი სადგომის განუყოფელ ნაწილს. ექსპერტიზის მიერ არ იყო აზომილი და შეფასებული ოთახის და შუშაბანდის განუყოფელი ნაწილი _ სამზარეულო, სველი წერტილები და სათავსი. თუკი მოსარგებლე ფაქტობრივად ფლობდა ეზოში არსებულ სათავსებს _ საკუჭნაოს, სამზარეულოს, აბანოს, საპირფარეშოს, დასახელებული ფართები მიჩნეული უნდა ყოფილიყო საცხოვრებელი სადგომის ფართში. მოცემულ შემთხვევაში ს. პ-იანის მიერ დაკავებული ფართი არ იყო სრულად შეფასებული.

აპელანტმა მიუთითა 2009 წლის 6 იანვრის საინჟინრო-ტექნიკურ ექსპერტიზაზე, რომელიც დამატებით ჩატარდა ს. პ-იანის მიერ. ამ შემთხვევაში საცხოვრებელი სადგომის ფასი 14 800 აშშ დოლარით განისაზღვრა. შესაბამისად, აპელანტი მიიჩნევდა, რომ ტ. ჟ-აიას თანხა უნდა გადაეხადა მოცემული შეფასებიდან (ტომი I, ს.ფ. 139-148).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის განჩინებით ს. პ-იანის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება ¹3 და ¹4 სათავსებთან მიმართებით, რაც შემდეგნაირად დაასაბუთა:

მოცემულ შემთხვევაში საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა მესაკუთრემ _ ტ. ჟ-აიამ მოპასუხე ს. პ-იანის მიმართ, რომელმაც მოითხოვა თბილისში, ... ქ. ¹29-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის _ 15.58კვ.მ ოთახის და მის წინ არსებული 9.50კვ.მ შემინული აივნის გათავისუფლება საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების 75%-ის გადახდით. საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 28 თებერვლის განჩინებით დაინიშნა სასაქონლო ექსპერტიზა ძირითადი სარჩელის ფარგლებში. სასამართლომ იმსჯელა მესაკუთრის _ ტ. ჟ-აიას სარჩელის ფარგლებში და მიიჩნია, რომ არსებობდა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-3 და მე-4 პუნქტებით გათვალისწინებული შემთხვევა, რაც სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სასამართლოს უფლება არა აქვს, თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს მიაკუთვნოს ის, რაც მას არ მოუთხოვია, ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა და მიიჩნია, რომ დასახელებული საპროცესო ნორმიდან გამომდინარე, პირველი ინსტანციის სასამართლო ვერ გასცდებოდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს. შესაბამისად, სასამართლომ მართებულად დასვა შეკითხვა 15.58კვ.მ საცხოვრებელი სადგომისა და 9.50კვ.მ შემინული აივნის შეფასების თაობაზე, რომელზე დაყრდნობითაც გამოიტანა გადაწყვეტილება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქალაქო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და ქონების ღირებულების შეფასებისას მხედველობაში არ მიიღო სადავო ნაგებობის 3 და ¹4 ოთახები.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება ექსპერტის დასკვნით ქონების ღირებულების არასწორად განსაზღვრის შესახებ. ექსპერტის დასკვნის თანახმად, 1კვ.მ ფართობის ღირებულება შეადგენდა 450 აშშ დოლარს. შესაბამისად, 25.07კვ.მ-ის საბაზრო ღირებულება 2008 წლის ოქტომბრის მდგომარეობით საორიენტაციოდ შეადგენდა 16 000 ლარს. დასკვნაში დაფიქსირდა სწორედ ის ღირებულება, რაც შეფასების მომენტში გააჩნდა სადგომს. სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ საქალაქო სასამართლო 75%-ის გაანგარიშებისას სწორად დაეყრდნო სადგომის იმ საორიენტაციო ღირებულებას, რაც დასტურდებოდა ექსპერტის დასკვნით.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ საქმეზე ექსპერტიზის დანიშვნის შესახებ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 28 თებერვლისა და 18 ივლისის განჩინებებში ქონების შეფასების ობიექტად მიეთითა ს. პ-იანის მიერ რეალურად დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის 15.58კვ.მ ერთი ოთახი და მის წინ არსებული 9.50კვ.მ შემინული აივანი. მიუხედავად ამისა, ს. პ-იანს არ დაუზუსტებია ექსპერტიზის კვლევის საგანი (ფართის ოდენობა). აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით მოპასუხემ წერილობითი შუამდგომლობა წარადგინა მხოლოდ 2008 წლის 23 ოქტომბრის ექსპერტიზის დასკვნის მიღების შემდეგ, რაზეც საქალაქო სასამართლოს არ უმსჯელია. ამასთან, ს. პ-იანს გადაწყვეტილებასთან ერთად სააპელაციო წესით არ გაუსაჩივრებია 2008 წლის 28 თებერვლის და 18 ივლისის ზემომითითებული განჩინებები.

იმის გათვალისწინებით, რომ სასამართლო ვერ გასცდებოდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს, სადაც კონკრეტულად იყო მითითებული დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ფართი და რაზეც სასამართლოს მიერ ჩატარდა სასაქონლო ექსპერტიზა, ასევე, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ არ არსებობდა ს. პ-იანის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლები, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვებას ექვემდებარებოდა (ტომი II, ს.ფ. 42-50).

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. პ-იანმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც უცვლელად დარჩა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ტ. ჟ-აიას მიერ გადასახდელი თანხის 12 000 ლარით განსაზღვრის შესახებ და ახალი გადაწყვეტილებით დასახელებული თანხის 11 000 აშშ დოლარით განსაზღვრა.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არ დაადგინა ფაქტები ს. პ-იანის მიერ გარიგების საფუძველზე შეძენილი სადავო საცხოვრებელი სადგომის ფართთან დაკავშირებით. თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 18 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაში ნათლად არის დაფიქსირებული, რომ შინაურული გარიგების საფუძველზე ს. პ-იანმა შეიძინა თბილისში, ... ქ. ¹29-ში მდებარე ლიტ “ა” ნაგებობის 15.58კვ.მ ¹2 ოთახი, წინ 9.50 კვ.მ შემინული აივნით, 5.40კვ.მ ¹3 დამხმარე სათავსი და 4.50კვ.მ ¹4 დამხმარე სათავსი, მთლიანობაში 35კვ.მ ფართი.

კასატორი მიუთითებს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2007 წლის 25 ივლისის რეკომენდაციების თანახმად, როდესაც სახეზეა რეგისტრაციით და კომუნალური გადასახადების გადახდით წარმოშობილი ურთიერთობა და მოსარგებლე მიუთითებს, რომ მის მიერ საცხოვრებლად ფაქტობრივად დაკავებულ ფართთან ერთად ფლობს ასევე უშუალოდ ამ ფართისაგან სიღრმეში არსებულ სათავსს, აღნიშნული მიჩნეულ უნდა იქნეს საცხოვრებელი სადგომის ფართში, რაც მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მისთვის უცნობი იყო საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 28 თებერვლისა და 18 ივლისის განჩინებების შინაარსი, კერძოდ, ის შეკითხვები, რომელზე პასუხის გაცემაც ექსპერტს დაევალა. აქედან გამომდინარე, იგი სასამართლოს დასახელებულ განჩინებებს ვერ გაასაჩივრებდა (ტომი II, ს.ფ. 53-60).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებულ ნაწილში და საქმე ამ ნაწილში ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ მხარეთა შორის სადავო ურთიერთობა გამომდინარეობს კანონიდან “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” და მოწესრიგებას ექვემდებარება მის საფუძველზე. კერძოდ, მოცემულ შემთხვევაში აღძრულია “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრის სარჩელი, რაც მდგომარეობს მოსარგებლის გამოსახლების მოთხოვნაში მესაკუთრის მიერ თანხის გადახდის სანაცვლოდ, ხოლო მოპასუხე სადავოდ ხდის მის მიერ დაკავებული ფართის ოდენობის შესახებ ფაქტობრივ გარემოებას. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლოს მიერ განსახილველი სამართლებრივი პრობლემა შემდეგში მდგომარეობს: თუკი საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე ითხოვს მოსარგებლის მიერ დაკავებულ კონკრეტული ოდენობის ფართზე მფლობელობის შეწყვეტას, ხოლო მოსარგებლე სადავოდ ხდის აღნიშნული ფართის ოდენობას, ამ შემთხვევაში სასამართლომ უნდა გამოარკვიოს თუ არა მოსარგებლის მიერ დათმობის გარიგების საფუძველზე დაკავებული ზუსტი ფართის ოდენობა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული საკითხი გადაწყვიტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლით (“სასამართლოს უფლება არა აქვს, მიაკუთვნოს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს ის, რაც მას არ უთხოვია, ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა”) და მოსარგებლის მიერ საცხოვრებელი სადგომის დათმობის გარიგების საფუძველზე დაკავებულ ფართად მიიჩნია მოსარჩელის მიერ სარჩელში დასახელებული ფართი, ხოლო შეესაბამებოდა თუ არა მისი ოდენობა მოსარგებლის მიერ საცხოვრებელი სადგომის დათმობის გარიგების საფუძველზე დაკავებულ ფართს, ამასთან დაკავშირებით ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა მოთხოვნის ფარგლების გათვალისწინებით, ამის დადგენა სასამართლოს არ ევალებოდა.

საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნულ მსჯელობას არ ეთანხმება და განმარტავს, რომ საქმის განხილვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლით დადგენილი მხარეთა მოთხოვნის ფარგლებში არ ნიშნავს, რომ სასამართლომ არ უნდა შეამოწმოს და დაადგინოს მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი.

მოცემულ საქმეზე მოპასუხე ს. პ-იანი პირველი ინსტანციის სასამართლოდანვე სადავოდ ხდიდა, რომ მოსარჩელის მიერ დასახელებული ფართი, რომელსაც იგი საცხოვრებელი სადგომის დათმობის გარიგების საფუძველზე ფლობს, გაცილებით მეტია, კერძოდ, დამატებით მოიცავს 5,40კვ.მ ¹3 და 4,50კვ.მ ¹4 სათავსებს. სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია და დაუდგენია, მოპასუხის მიერ სარგებლობის დათმობის გარიგების საფუძველზე დაკავებული ფართი მოიცავდა თუ არა აღნიშნულ სათავსებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმეზე საჭიროა ფაქტობრივი გარემოებების დამატებითი გამოკვლევა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის გარიგების შედეგად მოსარგებლის მიერ დაკავებული ფართის ოდენობის ზუსტად განსაზღვრის ნაწილში, კერძოდ, საქმის ხელახალი განხილვისას, საქმეში არსებული მასალების საფუძველზე და მხარეთა მიერ მათი წილი მტკიცების ტვირთის გაწევის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს, მოიცავდა თუ არა მხარეთა შორის არსებული საცხოვრებელი სადგომის დათმობის გარიგება 5,40კვ.მ ¹3 და 4,50კვ.მ ¹4 სათავსებს და აღნიშნულის გათვალისწინებით გამოიტანოს გადაწყვეტილება.

საკასაციო საჩივრით სააპელაციო სასამართლოს განჩინება გასაჩივრებულია ნაწილობრივ, მხოლოდ მესაკუთრის სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, ხოლო შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის შესახებ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს განჩინება გასაჩივრებული არ არის. აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებულ ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში უცვლელად უნდა დარჩეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის განჩინება გასაჩივრებულ ნაწილში და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.