ას-810-1097-09 15 აპრილი, 2010 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ზ. მ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – თ. და ლ. ნ-შვილები (მოპასუხეები)

დავის საგანი – ფართის გადაცემა

გასაჩივრებული სასამართლო განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 14 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ზ. მ-ძემ 1998 წელს აღძრა სარჩელი მოპასუხეების - ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობა ამხანაგობა „ა-ისა“ და შპს „ბ-ის“ წინააღმდეგ. აღნიშნული სარჩელის მოთხოვნა იყო თბილისში, ... ქ. ¹6 მისამართზე მდებარე კორპუსის მე-3 სადარბაზოს მე-5 სართულზე მდებარე ბინის (მანსარდთან ერთად) მესაკუთრედ ცნობა. მოცემული დავა იხილებოდა ქ.თბილისის საბურთალოს რაიონის სასამართლოში, შემდგომ მისი განხილვა გაგრძელდა ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოში, მაგრამ ამჯერად მოპასუხეს წარმოადგენდა მხოლოდ ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობა, ამხანაგობა „ა-ი“. ზ. მ-ძის სარჩელის საფუძველზე წარმოებული დავა გახდა სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციების სასამართლოების მსჯელობის საგანი. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2001 წლის 2 ნოემბრის განჩინებით მოცემული საქმის განხილვაში ამხანაგობა „ა-ის“ ლიკვიდაციის გამო, მის უფლებამონაცვლეებად ჩაებნენ ლ. და თ. ნ-შვილები. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2002 წლის 25 იანვრის განჩინებით გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2000 წლის 17 აგვისტოს განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს შესაბამის პალატას. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002 წლის 8 ივლისის სხდომაზე მოსარჩელე (აპელანტ) ზ.მ-ძის შუამდგომლობის საფუძველზე საქმეში მოპასუხედ კვლავ იქნა ჩართული შპს „ბ-ი“, ხოლო 2002 წლის 26 სექტემბრის სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენლის - ნ.გ-ძის შუამდგომლობის საფუძველზე საქმეში მოპასუხეებად ჩართულ იქნენ შემდეგი პირები: მ.კ-ძე, ი.რ-შვილი, ზ.დ-ძე, ზ.ა-ძე, მ.ქ-ავა, ზ.ხ-ძე, ალ.ბ-ური, მ.მ-ია, ნ.ა-იანი, დ.წ-შვილი და ზ.კ-აია. სააპელაციო სასამართლოს 2002 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებით გაუქმებულ იქნა ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 23 თებერვლის სხდომაზე მოსარჩელე ზ.მ-ძემ დააზუსტა მოპასუხეთა წრე, ამასთან განაცხადა, რომ მისი სასარჩელო მოთხოვნა მიმართული იყო მხოლოდ თ. ნ-შვილის წინააღმდეგ და, შესაბამისად, საქმეში მოპასუხის სტატუსით მონაწილე ყველა სხვა პირისადმი მოთხოვნებზე უარი განაცხადა. სასამართლომ ადგილზე თათბირით მიღებული განჩინების საფუძველზე შეწყვიტა საქმის წარმოება მოპასუხეების - შპს „ბ-ის“, ლ. ნ-შვილის, მ.კ-ძის, ი.რ-შვილის, ზ.დ-ძის, ზ.ა-ძის, მ.ქ-ავას, ზ.ხ-ძის, ალ.ბ-ურის, მ.მ-იას, ნ.ა-იანის, დ.წ-შვილისა და ზ.კ-აიას წინააღმდეგ მიმართულ მოთხოვნათა ნაწილში. აღნიშნული განჩინება, რომლის გამოცხადებასაც ესწრებოდნენ მხარეები, არ გასაჩივრებულა.

2007 წლის 2 მარტს მოსარჩელე ზ.მ-ძემ სასამართლოს მიმართა დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით, რომელშიც მოპასუხედ მითითებულ იქნა მხოლოდ თ. ნ-შვილი.

2007 წლის 13 მარტის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელემ იშუამდგომლა მოპასუხის სახით საქმეში ლ. ნ-შვილის ჩართვის თაობაზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე და იმის გათვალისწინებით, რომ სარჩელმა აღიარებითის ნაცვლად მიიღო მიკუთვნებითი ხასიათი და ამასთან, ... ქ.¹6 მისამართზე მდებარე სადავო მანსარდიანი ფართის ნაცვლად მოთხოვნილ იქნა საბურთალოს რაიონში მდებარე 240 კვ.მ მშენებარე ფართით დაკმაყოფილება, შეიცვალა დავის საგანი, ლ. ნ-შვილის მიმართ საქმის წარმოების შეწყვეტა სასამართლომ არ მიიჩნია დამაბრკოლებელ გარემოებად და ის ჩართულ იქნა მოპასუხედ ე.წ დაზუსტებული სასარჩელო მოთხოვნის განხილვაში.

თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის 1992 წლის 7 ოქტომბრის ¹16ბ12.380 გადაწყვეტილებით დამტკიცდა ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ა-ი“, ნ-შვილის, მ-ძისა და სიმონიძის შემადგენლობით. თავმჯდომარედ დამტკიცდა თ.ნ-შვილი.

მოსარჩელის განმარტებით, ფირმა „ლ-ის“ ხელმძღვანელობამ ზ. მ-ძეს მიმართა შეთავაზებით, რომ შესაბამისი თანხის გადახდის შემთხვევაში მისცემდნენ დაშენებული ფართიდან ერთ ბინას მანსარდით. თანხის უქონლობის გამო ზ.მ-ძემ ფირმა „ლ-ის“ ხელმძღვანელობას შესთავაზა სამშენებლო მასალებით უზრუნველყოფა. გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც „ლ-ის“ მიერ ზ.მ-ძისაგან მიღებულ იქნა 12000 აშშ დოლარის ღირებულების სამშენებლო მასალა. 1992 წლის 22 სექტემბერს „ლ-ის“ მიერ გაიცა ცნობა აღნიშნული მასალების მიღების თაობაზე. შემდგომში კვლავ დაიდო ხელშეკრულება იმავე მხარეთა შორის და განისაზღვრა, რომ, თუ „ლ-ი“ დაშენებულ ფართზე ჩაატარებდა სარემონტო სამუშაოებს, მაშინ ზ.მ-ძე მის კუთვნილ ბინას ფირმას გადასცემდა.

1993 წელს „ლ-ის“ მიერ შეწყვეტილ იქნა სამუშაოები. ამ დროისათვის ზ.მ-ძის მიერ ფირმისათვის გადაცემული სამშენებლო მასალა გახარჯული იყო. მიუხედავად ზ.მ-ძის არაერთი გაფრთხილებისა, ფირმის ხელმძღვანელობა მშენებლობას არ აწარმოებდა. აღნიშნულმა განაპირობა ის გარემოება, რომ 1997 წელს თბილისის საბურთალოს რაიონული სასამართლოში აღიარა სარჩელი მოსარჩელეს ქ.თბილისის საბურთალოს რაიონის ... ქ.¹166-ში, ¹6 კორპუსში მცხოვრებ მობინადრეებთან ერთად, მოსარჩელის მტკიცებით, ზ.მ-ძეც წარმოადგენდა.

მოსარჩელის განმარტებით, 1997 წელს ის სამსახურებრივი საჭიროების გამო გაემგზავრა ამერიკის შეერთებულ შტატებში. მოსარჩელე ამერიკიდან ტელეფონით უკავშირდებოდა თ.ნ-შვილს, რომელიც არწმუნებდა მოსარჩელეს, რომ მშენებლობა მიმდინარეობდა ყველა პირობის დაცვით. 1998 წელს მოსარჩელე დაბრუნდა საქართველოში. ამ დროისათვის მშენებლობა თითქმის დამთავრებული იყო. თ.ნ-შვილთან შეხვედრისას მოსარჩელეს განუმარტა, რომ ის არ იყო და არც არასოდეს ყოფილა ამხანაგობის წევრი და, შესაბამისად, ვერც ბინას მიიღებდა. აღნიშნულის გამო მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში. მოსარჩელის მტკიცებით, ამ სარჩელის წარმოებაში მიღების შემდეგ, საბურთალოს რაიონულმა სასამართლომ მიმართა ქ.თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობას, ქ.თბილისის მთავარ არქიტექტორს და ქ.თბილისის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს, რომ მათ არ გაეცათ განკარგულება სადავო ფართის გასხვისებაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებით ზ. მ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 5 ივლისის განჩინებით მოცემულ დავასთან დაკავშირებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, თბილისში, ... ქ. ¹ 6 მისამართზე მდებარე საცხოვრებელ სახლზე ბინამთმშენებლობის ამხანაგობა “ა-ის” მიერ წარმოებულ მიშენება-დაშენებას მოეხსნა ყადაღა და ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ა-ს” მოეხსნა დაშენებული ბინების გასხვისების აკრძალვა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ზ. მ-ძემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 აპრილის განჩინებით ზ. მ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო პალატა სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და მათ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ჰქმნიან პროცესუალურ და მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისათვის.

აღნიშნულ განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ზ. მ-ძემ. მან მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა დებულება “ინდივიდუალურ მენაშენეების ამხანაგობის მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლების მშენებლობის შესახებ” და არასწორად მიუთითა, რომ საინიციატივო ჯგუფის წევრობა არ ნიშნავს ამხანაგობის წევრობას, ასევე არასწორად მიუთითა, რომ ზ. მ-ძემ დაკარგა წევრის უფლებამოსილება შენატანის განუხორციელებლობის გამო, რადგანაც შესატანი განახორციელა სამშენებლო ფირმა “ლ-ში”. სასამართლოს მოპასუხემ წარუდგინა გადაუმოწმებული დოკუმენტაციის ქსეროასლები ისე, რომ არ ჩათვალა საჭიროდ, სსსკ-ის 137-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, წარედგინა საბუთების დედანი, მიუხედავად იმისა, რომ სახლის მობინადრეები წერილობით ამტკიცებენ მოპასუხის მიერ საბუთების გაყალბებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, საკასაციო საჩივარი, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ დავის საგანს (მოთხოვნას) წარმოადგენს საბურთალოს რაიონში აშენებული 240 კვ.მ თეთრი კარკასით დაკმაყოფილება.

ამ შემთხვევაში მეტად დიდი მნიშვნელობა ენიჭება იმ საფუძვლებს, რომელსაც კასატორი უკავშირებს მატერიალურ-სამართლებრივ მოთხოვნას. უნდა აღინიშნოს, რომ მატერიალურ-სამართლებრივი მოთხოვნის შემოწმების წინაპირობას წარმოადგენს მისი საფუძველის განსაზღვრა, შესაბამისად, ამ უკანასკნელის შემოწმების მნიშვნელობა უკავშირდება, უპირველეს ყოვლისა, იმის დადგენას, თუ მოთხოვნის საფუძვლად მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები რამდენად ამართლებენ იურიდიულად და რა მტკიცებულებებით დასტურდება მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები. ამისათვის, ყურადღება გავამახვილოთ საკასაციო საჩივარზე და განვსაზღვროთ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შემოწმების ფარგლები და შინაარსი (სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

საკასაციო საჩივრის ანალიზის შედეგად შესაძლებელია დავასკვნათ, რომ მისი შინაარსი მოიცავს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შემოწმების ორ მიმართულებას. პირველი, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოებების იურიდიული შეფასების მართებულობა, რაც, კასატორის მოსაზრებით, გამოიხატება იმაში, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია ის, რომ საინიციატივო ჯგუფის წევრობა არ ნიშნავს ბინათმენაშენეთა ამხანაგობის წევრობას. აქედან გამომდინარე, კასატორი თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა “ქ. თბილისის ინდივიდუალური მენაშენეებისა და ინდივიდუალური მენაშენეების ამხანაგობის საცხოვრებელი სახლების მშენებლობის დროებითი დებულების დამტკიცების შესახებ” დებულება, ასევე კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა ის გარემოება, რომ მის მიერ სამშენებლო კომპანია “ლ-თვის” გადაცემული სამშენებლო მასალა მიუთითებს შენატანის განხორციელებაზე. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შემოწმების მეორე მიმართულება ითვალისწინებს მითითებას პროცესუალურ-სამართლებრივ დარღვევებზე, რაც, კასატორის მოსაზრებით, გამოიხატა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დედნების ნაცვლად დოკუმენტების ქსეროასლების მიღებაში, შესაბამისად, სსსკ-ის 135-ე მუხლის დარღვევაში და მტკიცების ტვირთის არასწორად განაწილების შედეგად სსსკ-ის 136-ე მუხლის მე-5 ნაწილის დარღვევაში, ასევე კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სსსკ-ის 106-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი, რის გამოც მხედველობაში არ იქნა მიღებული კანონიერ ძალაში შესული საბურთალოს რაიონის სასამართლოს 1997 წლის გადაწყვეტილება.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ იმ შემთხვევაშიც, თუ მივიჩნევთ, რომ კასატორი ზ. მ-ძე იყო ბინათმშენებლობის ამხანაგობის წევრი და მან განახორციელა შენატანი შპს “ლ-ში”, მიუხედავად ამისა, მისი მოთხოვნა არ შეიძლება დაკმაყოფილდეს, რადგან ზემომითითებული გარემოებებიდან არ გამომდინარეობს სასამართლოში განსახილველი მოთხოვნა _ საბურთალოს რაიონში აშენებული 240 კვ.მ ე.წ თეთრი კარკასით დაკმაყოფილება.

დაზუსტებულ სარჩელიდან გამომდინარეობს, რომ ზემომითითებული ფართი წარმოადგენს არა ბინათმშენებლობის ამხანაგობის მიერ დაშენებულ ფართს, არამედ იმავე რაიონში, ე.წ. თეთრი კარკასში არსებულ სხვა ფართს.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო სამართლის კოდექსით (1964 წლის რედაქციის), რადგან სადავო ურთიერთობა წარმოშობილია გაუქმებული ნორმატიული აქტის საფუძველზე, კერძოდ, სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 153-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულების ძალით ერთი პირი (მოვალე) ვალდებულია, შეასრულოს მეორე პირის (კრედიტორის) სასარგებლოდ რაიმე მოქმედება (გადასცეს ქონება, შეასრულოს სამუშაო, გადაუხადოს ფული და სხვა) ან თავი შეიკავოს რაიმე მოქმედებისაგან, ხოლო კრედიტორს უფლება აქვს, მოსთხოვოს მოვალეს მისი მოვალეობის შესრულება. განსახილველი ნორმის დანაწესი, მსგავად დღეს მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლისა, განამტკიცებს მოთხოვნის ინსტიტუტის მნიშვნელობას, რომელიც უფლებამოსილს ხდის კრედიტორს ვალდებულების ძალით მოსთხოვოს მოვალეს ვალდებულების შესრულება. აღნიშნული პრინციპიდან გამომდინარე, არ შეიძლება მოვალეს დაეკისროს ვალდებულება, რომელიც მას არ აკისრია კანონით ან ხელშეკრულებით.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ განსახილველი ურთიერთობის სპეციფიკურობა გამოიხატება იმაში, რომ მისი წარმოშობა არ უკავშირდება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მართვასთან, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა ინდივიდუალური თუ საერთო საკუთრების ფორმების განსაზღვრასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, არამედ, მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლზე რამდენიმე სართულის დაშენების თაობაზე ამხანაგობის შექმნასა და მათი წევრების უფლება-ვალდებულებებს. ამდენად, აღნიშნული ურთიერთობა წარმოადგენს საერთო საქმიანობის ხელშეკრულებას და მასზე ვრცელდება საერთო საქმიანობის მომწესრიგებელი ნორმები.

ამასთან მიმართებაში საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კასატორი ვერ უთითებს ისეთ მტკიცებულებებზე, რომლითაც დადგინდებოდა მოპასუხეთა ვალდებულება (საერთო საქმიანობის ურთიერთობიდან გამომდინარე) 240 კვ.მ მოსარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ, მით უმეტეს, იმავე რაიონში სხვა ფართით დაკმაყოფილების შესახებ. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს სააპელაციო სასამართლოს ოქმში მითითებულ ზ. მ-ძის ახსნა-განმარტებაზე (ტ. II ს.ფ. 306), სადაც იგი აღნიშნავს, რომ 240 კვ.მ ბინის ფართის მიღების უფლება დასტურდება 1992 წლის 7 ოქტომბრის ხელშეკრულებით (ტ.I ს.ფ. 6), ასევე კასატორი აღნიშნავს, რომ შპს “ლ-ში” 12000 აშშ დოლარის ღირებულების სამშენებლო მასალის გადაცემით დასტურდება მშენებლობაში შენატანის განხორციელების ფაქტი. ამასთან მიმართებაში საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს ოქმში აღნიშნული ხელშეკრულების მხარეებად მითითებულია ზ. მ-ძე და შპს “ლ-ი”, ხოლო ეს უკანასკნელი არ წარმოადგენს მხარეს განსახილველ საქმეში. კიდევ ერთხელ დავძენთ, რომ, ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობებიდან გამომდინარე (კონკრეტულ შემთხვევაში სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქციის) 153-ე მუხლის თანახმად), კრედიტორის მოთხოვნის უფლება რელატიური (ფარდობითი) უფლებაა, რაც გულისხმობს იმას, რომ კრედიტორს მისი გამოყენება შეუძლია მხოლოდ მოვალის მიმართ. ამდენად, 1992 წლის 7 ოქტომბრის ხელშეკრულებით შპს “ლ-ის” მიერ ზ. მ-ძის სასარგებლოდ ნაკისრი ვალდებულების შესრულება არ შეიძლება მოეთხოვოს ლ. და თ. ნ-შვილებს. ამავე საფუძვლით არ შეიძლება გაზიარებულ იქნეს კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ შპს “ლ-ში” 12000 აშშ დოლარის ღირებულების სამშენებლო მასალის გადაცემით დასტურდება მშენებლობაში შენატანის განხორციელების ფაქტი. იმ შემთხვევაშიც, თუ მივიჩნევთ, რომ შპს “ლ-სა” და ზ. მ-ძის შეთანხმების საფუძველზე ამ უკანასკნელს შპს “ლ-სათვის” გადაცემული ჰქონდა სამშენებლო მასალა, სათანადო ფართით უზრუნველყოფის სანაცვლოდ, აღნიშნული არ წარმოშობს მოპასუხეებისათვის იმავე რაიონში, ე.წ. თეთრი კარკასში არსებული სხვა ფართის მოთხოვნის უფლებას. ამდენად, არ არსებობს მოპასუხეებისათვის საბურთალოს რაიონში აშენებული ე.წ თეთრი კარკასის 240 კვ.მ დაკმაყოფილების დაკისრების სამართლებრივი და ფაქტობრივი წინაპირობები. რაც შეეხება კასატორის მიერ პროცესუალურ დარღვევებზე მითითებას, უნდა აღინიშნოს, რომ არ შეიძლება გაზიარებულ იქნეს კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე მხედველობაში არ მიიღო საბურთალოს რაიონის სასამართლოს 1997 წლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც დასტურდება შპს “ლ-ს” მიერ მშენებლობის წარმოების ფაქტი. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტებს პრეიუდიციული მნიშვნელობა ენიჭება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საქმისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტები დადგენილია იმავე მხარეებს შორის, რომლებიც მონაწილეობენ სხვა საქმეში (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი). კონკრეტულ შემთხვევაში, კასატორის მიერ მითითებულ გადაწყვეტილებაში ერთ-ერთ მხარეს წარმოადგენს შპს “ლ-ი”, რომელიც არ წარმოადგენს მხარეს განსახილველ საქმეში. რაც შეეხება მშენებლობის გაგრძელების თაობაზე მობინადრეთა თანხმობების დედნების ნაცვლად ქსეროასლების წარდგენას და, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 135-ე მუხლისა და 136-ე მუხლის მე-5 პუნქტის დარღვევას, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ აღნიშნული პროცესუალური დარღვევების არსებობის შემთხვევაში, მათ იურიდიული შედეგი მოჰყვება მხოლოდ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული გარემოებების არსებობისას, კერძოდ, განსახილველი ნორმის თანახმად, საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი. ამრიგად, იმ ფაქტობრივი გარემოებების დადასტურება ანდა გაქარწლება, რომელიც ეხება მშენებლობის გაგრძელების თაობაზე მობინადრეთა თანხმობების არსებობა- არარსებობას, არ განსაზღვრავენ პროცესში მონაწილე მხარეების ისეთ ურთიერთობას, რომლის საფუძველზე ზ. მ-ძეს ვალდებულების ძალით გააჩნია უფლება, ლ. და თ. ნ-შვილებს მოსთხოვოს იმავე რაიონში, 240 კვ.მ თეთრ კარკასში არსებული სხვა ფართი. ამრიგად, კასატორი ვერ უთითებს ისეთ გარემოებებზე, რომლებიც, კონკრეტული სადავო ურთიერთობის ზემოაღნიშნული თავისებურებებიდან გამომდინარე, მიუთითებენ მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლიანობაზე. ამდენად, საქმეში არ მოიპოვება ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, გამორიცხავდა სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ მითითებული კანონი არ დარღვეულა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ზ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 14 აპრილის განჩინება;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.