საქმე #330100116001304646

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის

შემოწმების შესახებ

საქმე №167აპ-20 ქ. თბილისი

მ–ა ი., 167აპ-20 30 ივლისი, 2020 წელი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით:

ლალი ფაფიაშვილი (თავმჯდომარე),

მერაბ გაბინაშვილი, შალვა თადუმაძე

ზეპირი მოსმენის გარეშე შეამოწმა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2019 წლის 12 ნოემბრის განაჩენზე ფინანსთა სამინისტროში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის დეპარტამენტის პროკურორ დავით კაპანაძის, მსჯავრდებულ ი. მ–ს ინტერესების დამცველი ადვოკატების - ა. ჭ–სა და დ. ჩ–ს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხი და

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2019 წლის 12 ნოემბრის განაჩენი საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ბრალდებისა და დაცვის მხარეებმა.

პროკურორი დავით კაპანაძე საკასაციო საჩივრით ითხოვს განაჩენში ცვლილების შეტანას, კერძოდ: ე. მ–სა და ი. მ–ს დამნაშავედ ცნობას საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ბ“, „გ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში.

მსჯავრდებულ ი. მ–ს ინტერესების დამცველი, ადვოკატი ა. ჭ–ი საკასაციო საჩივრით ითხოვს განაჩენის გაუქმებასა და ი. მირცხულავას გამართლებას.

მსჯავრდებულ ი. მ–ს ინტერესების დამცველი, ადვოკატი დ. ჩ–ა საკასაციო საჩივრით ითხოვს განაჩენის გაუქმებასა და ი. მ–ს გამართლებას.

2. ბრალდების შესახებ დადგენილებით ი. მ–ს, - დაბადებულს ..... წელს და ე. მ–ს, - დაბადებულს .... წელს, - ბრალად ედებოდათ წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ განსაკუთრებით დიდი ოდენობით გადასახადისათვის განზრახ თავის არიდება, რაც გამოიხატა შემდეგში:

2012 წლის 21 აგვისტოს რეგისტრირებულ იქნა შპს „......“, რომლის დამფუძნებელი და დირექტორი არის ე. მ–ა, ხოლო ფაქტობრივი მმართველი იყო ი. მ–ა. ი. მ–მ და ე. მ–მ განიზრახეს სახელმწიფოს კუთვნილი გადასახადებისაგან თავის არიდება. განზრახვის სისრულეში მოყვანის მიზნით, ე. მ–ა, ი. მ–სთან წინასწარი შეთანხმებით, სრულად არ ასახავდა საზოგადოების მიერ მიღებულ შემოსავალს და არ წარადგენდა დეკლარაციას საგადასახადო ორგანოში. შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის თანამშრომლებმა ჩაატარეს შპს „......”-ის საგადასახადო შემოწმება, რამაც მოიცვა 2012 წლის 21 აგვისტოდან 2014 წლის 10 ნოემბრამდე პერიოდი. საგადასახადო შემოწმების აქტით საწარმოს ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაერიცხა 510 493 ლარი, მათ შორის ძირითადი გადასახადის სახით - 339 862 ლარი, ჯარიმა - 170 631ლარი. ხსენებული აქტის საფუძველზე 2015 წლის 20 აპრილს გამოიცა N027-10 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის თანახმადაც, გადამხდელს დაერიცხა სულ - 554 350 ლარი, საიდანაც ძირითადი გადასახადი არის 339 862 ლარი, ჯარიმა - 170 631 ლარი, საურავი - 43 857ლარი. ი. მ–მ და ე. მ–მ არ ისარგებლეს საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის შენიშვნით დადგენილი 45 სამუშაო დღიანი ვადით და არ გადაიხადეს შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახდელად დაკისრებული ძირითადი თანხა - 339 862 ლარი, ამასთანავე, ამავე ვადაში არ მომხდარა გადასახდელად დაკისრებული ზემოხსენებული ძირითადი თანხის გადავადება ან კორექტირება.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2018 წლის 3 აპრილის განაჩენით:

ე. მ–ა გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“, „გ“ ქვეპუნქტებით წარდგენილ ბრალდებაში.

გაუქმდა ე. მ–ს მიმართ შერჩეული აღკვეთის ღონისძიება - გირაო და გირაოს თანხა უნდა დაუბრუნდეს გირაოს შემტანს განაჩენის აღსრულებიდან ერთი თვის ვადაში.

გამართლებულ ე. მ–ს განემარტა საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლით გათვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ.

ი. მ–ს წარდგენილი ბრალდებიდან ამოერიცხა საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტი.

ი. მ. ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და მიესაჯა 5 წლით თავისუფლების აღკვეთა. მას სასჯელის მოხდა დაეწყო 2018 წლის 3 აპრილიდან.

გაუქმდა ი. მ–ს მიმართ შერჩეული აღკვეთის ღონისძიება - გირაო და გირაოს თანხა უნდა დაუბრუნდეს გირაოს შემტანს განაჩენის აღსრულებიდან ერთი თვის ვადაში.

სასამართლომ დაადგინა, რომ 2012 წლის 21 აგვისტოს რეგისტრირებულ იქნა შპს „........“, რომლის დამფუძნებელი და დირექტორი არის ე. მ–ა, ხოლო ფაქტობრივი მმართველი იყო ი. მ–ა. ი. მ–მ განიზრახა სახელმწიფოს კუთვნილი გადასახადებისაგან თავის არიდება. განზრახვის სისრულეში მოყვანის მიზნით, ი. მ–ა სრულად არ ასახავდა საზოგადოების მიერ მიღებულ შემოსავალს და არ წარადგენდა დეკლარაციას საგადასახადო ორგანოში. შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის თანამშრომლებმა ჩაატარეს შპს „.....“ საგადასახადო შემოწმება, რამაც მოიცვა 2012 წლის 21 აგვისტოდან 2014 წლის 10 ნოემბრამდე პერიოდი. საგადასახადო შემოწმების აქტით საწარმოს ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაერიცხა 510 493 ლარი, მათ შორის ძირითადი გადასახადის სახით - 339 862 ლარი, ჯარიმა - 170 631 ლარი. ხსენებული აქტის საფუძველზე 2015 წლის 20 აპრილს გამოიცა N..... საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის თანახმადაც გადამხდელს დაერიცხა სულ - 554 350 ლარი, საიდანაც ძირითადი გადასახადი არის 339 862 ლარი, ჯარიმა - 170 631 ლარი, საურავი - 43 857 ლარი. ი. მ–მ არ ისარგებლა საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის შენიშვნით დადგენილი 45 სამუშაო დღიანი ვადით და არ გადაიხადეს შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახდელად დაკისრებული ძირითადი თანხა - 339 862 ლარი, ამასთანავე, ამავე ვადაში არ მომხდარა გადასახდელად დაკისრებული ზემოხსენებული ძირითადი თანხის გადავადება ან კორექტირება.

4. აღნიშნული განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ბრალდებისა და დაცვის მხარეებმა.

ბრალდების მხარე საჩივრით ითხოვდა ე. მ–სა და ი. მ–ს დამნაშავედ ცნობას საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენაში; ხოლო დაცვის მხარე - განაჩენის გაუქმებას გამამტყუნებელ ნაწილში და ი. მ–ს გამართლებას საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ” ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2019 წლის 12 ნოემბრის განაჩენით თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2018 წლის 3 აპრილის განაჩენი დარჩა უცვლელად.

6. საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საკასაციო საჩივრები და მიაჩნია, რომ ისინი არ აკმაყოფილებენ საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად. საქმის შესწავლის შედეგად არ იკვეთება გარემოება, რის გამოც მოცემულ საქმეს არსებითი მნიშვნელობა ექნებოდა სამართლის განვითარების ან მსგავს საქმეებზე ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, კასატორები არ უთითებენ არც სამართლებრივ პრობლემაზე, რომელიც საჭიროებს სასამართლოს განმარტებას.

7. გასაჩივრებულ განაჩენში დეტალური მსჯელობაა წარმოდგენილი ბრალდების მხარის ყველა ძირითად არგუმენტზე, რასაც საკასაციო სასამართლო იზიარებს და მიუთითებს შემდეგს: პირველი ინსტანციისა და სააპელაციო სასამართლოებში საქმის განხილვისას გამოკვლეული მტკიცებულებებით არ დგინდება, რა ფორმით იყო ჩართული ე. მ–ა საწარმოს მართვაში. თავად ე. მ–ა უარყოფს საწარმოს საქმიანობაში მის რაიმე ფორმით მონაწილეობას. მსჯავრდებულ ი. მ–ს განმარტებით, ე. მ–ა იყო ფიქციური დირექტორი და ის არ მონაწილეობდა საწარმოს მართვაში. სასამართლოში დაკითხული მოწმეები -გ. ხ–ე, ე. ნ–ი, ბ. ბ–ა, გ. გ–ა უარყოფენ რაიმე სახის ნაცნობობას ე. მ–სთან და განმარტავენ, რომ მათ შპს „......“-თან ურთიერთობისას, შეხება ჰქონდათ მხოლოდ ი. მ–სთან. ე. მ–ს მონაწილეობა საწარმოს მართვაში არც წერილობითი მტკიცებულებებით დასტურდება, კერძოდ: ბრალდების მხარის მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში გამოკვლეული დათვალიერების ოქმის და „..........“ მიღებული წერილის თანახმად, №.... და N...... სასაქონლო ზედნადებების გაწერის დროს, შესაბამისად 2014 წლის 23 ივნისსდა 2014 წლის 6 აგვისტოს შპს „......“-მა შემოსავლების სამსახურის ელექტრონულ გვერდზე შესვლა განახორციელა IP ............ მისამართიდან, რომლის მფლობელიც 2014 წლის 01 იანვრიდან 2015 წლის 1 იანვრამდე პერიოდში არის ვ. მ–ა (ფიზიკური მისამართი: ....., ....... ქუჩა N..., იურიდიული მისამართი: ......., ...............) პირადი N.............. ხოლო დაცვის მხარის მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილია საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მომსახურების სააგენტოს მიერ გაცემული ცნობის თანახმად, ე. მ–ა (დაბადებული ..... წლის ......., პ/ნ ......, მცხოვრები: ......., ...., მე-... ქუჩა N...-ში) 2014 წლის 23 ივნისიდან 2014 წლის 21 სექტემბრამდე პერიოდში .......ში არ იმყოფებოდა. დადგენილია მხოლოდ ის გარემოება, რომ დოკუმენტების თანახმად, შპს „.......“-ის მმართველი იყო ე. მ., თუმცა მისი როლი, საწარმოს მართვაში და შესაბამისად, გადასახადისთვის განზრახ თავის არიდებაში, გაურკვეველია. დ. მ–ის ჩვენებით დასტურდება 2015 წლის 15 აპრილის შპს „.......“ საგადასახადო შემოწმების აქტის სისწორე, რომლის თანახმად, საწარმოს ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაერიცხა 510 493 ლარი.

8. რაც შეეხება კასატორის მითითებას უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე (საქმე №ას-1307-1245-2014 და საქმე №ას-1158-1104-2014), საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ აღნიშნული ზოგადად ეხება დირექტორის პასუხისმგებლობას და მოვალეობას კომპანიის წინაშე, რომ საზოგადოების საქმეებს გაუძღვეს კეთილსინდისიერად, ვინაიდან მას აქვს „ზრუნვის მოვალეობა“. ასევე, დირექტორი ვალდებულია, არ ჩაერთოს გადასახადებისათვის თავის არიდების უკანონო სქემებში.მოცემულ შემთხვევაში, როცა საქმე ეხება განზრახ დანაშაულს, რაც წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ უნდა იყოს ჩადენილი, მნიშვნელოვანია დადგინდეს კონკრეტული პირის ბრალეულობა მისთვის ინკრიმინირებულ დანაშაულში.

9. ამდენად, საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებების შეფასების შედეგად წარმოიშვა ეჭვი ე. მ–ს (საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ბ“, „გ“ ქვეპუნქტებით) ბრალეულობასთან დაკავშირებით, რაც სასამართლომ სამართლიანად გადაწყვიტა მსჯავრდებულის სასარგებლოდ.

10. უსაფუძვლოა ასევე დაცვის მხარის მოთხოვნა მსჯავრდებულ ი. მ–ს გამართლების შესახებ, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ ობიექტურად და სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, რომლებითაც გონივრულ ეჭვს მიღმა სტანდარტით დადასტურებულია ი. მ–ს მიერ საქართველოს სსკ-ის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენა.

11. კასატორები - დაცვის მხარე არ ეთანხმება შემოწმების აქტს და მიაჩნიათ, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტორებმა თავიდანვე შპს „.....“-ის შემოწმების დაწყებისთანავე დაარღვიეს კანონი. აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს გასაჩივრებული განაჩენის მოტივაციას და აღნიშნავს, რომ პირველი ინსტანციისა და სააპელაციო სასამართლოებში საქმის განხილვისას გამოკვლეული მტკიცებულებებით დადგენილია, რომ ჩატარებულია სრული კამერალური საგადასახადო შემოწმება, რა დროსაც საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს /და არა ვალდებულება/ მოითხოვოს სააღრიცხვო ან/და დაბეგვრასთან დაკავშირებული დოკუმენტაციის წარდგენა. აღნიშნულ საკითხზე მოწმის სახით დაკითხვისას დ. მ–მ დაადასტურა მის მიერ გაცემული საგადასახადო შემოწმების აქტის სისწორე და დაცვის მიერ გამოთქმულ მოსაზრებაზე, რომ შემოწმებისას აუდიტს არ ჰქონია წვდომა ბუღალტრულ დოკუმენტაციაზე, განმარტა შემდეგი: კამერული შემოწმების შინაარსი სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ შემოწმება ხდება ბუღალტრული დოკუმენტაციის გარეშე. მისივე განმარტებით, შემოსავლების სამსახურს აქვს ელექტრონული ბაზა. მოცემულ შემთხვევაში დასაბეგრი ბაზა გადამოწმდა გამოწერილი ელექტრონული ზედნადებების, ანგარიშფაქტურების და სალარო აპარატში ამორტყმული ჩეკების მიხედვით. ამასთან, როცა ზედნადები და ანგარიშფაქტურა ერთი და იმავე ოპერაციაზეა გამოწერილი ამას ხედავს აუდიტორიც და ბაზებიც, შესაბამისად, შემოწმებისას ხდება ამის გათვალისწინება. ისეთ ფაქტს, რომ ერთი ოპერაციის ფარგლებში ორჯერ დაეკისროს გადასახადი, ადგილი არ ჰქონია, ვინაიდან ბაზაში ნათლად ჩანს ზედნადები და ანგარიშფაქტურა გამოწერილია თუ არა ერთი და იმავე ოპერაციაზე. მოწმემ ასევე აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ანგარიშფაქტურების რაოდენობა არ იყო დიდი და დაანგარიშება იყო ადვილი. მან კატეგორიულად გამორიცხა გადასახადის ორჯერ დაკისრების ფაქტი. მოწმემ ასევე აღნიშნა, რომ შიდა გადაზიდვის დოკუმენტაციაზე დაყრდნობა არ მომხდარა და არ არის ჩათვლილი საერთო ბრუნვაში. მოწმის სახით დაკითხვისას დ. მ–მ განმარტა, რომ 229 391 ლარი არის საშემოსავლო გადასახადი. ამასთან, საშემოსავლო გადასახადი განისაზღვრება არა გაცემული თანხის 20%-ით, არამედ მისაღები თანხის 20%-ით. რაც შეეხება ერთობლივ შემოსავალს, კანონმდებლობის თანახმად, დღგ-ს გადასახადი ერთობლივი შემოსავლებიდან არ იქვითება და შესაბამისად, ერთობლივ შემოსავალს დღგ-ს თანხა არა აქვს გამოკლებული. მოწმემ ასევე აღნიშნა, რომ ერთობლივი შემოსავალი, დღგ, დასაბეგრი ბრუნვადაა. შ. გაიანგარიშება თანხობრივი შედეგებიდან და არა რაოდენობრივი შედეგებიდან. შესაბამისად, აქტის ფორმა არ ითვალისწინებს საქონლის რაოდენობრივ თვლას, მნიშვნელოვანია თანხობრივი შედეგი.

12. დაცვის მხარის მიერ დასმულ შეკითხვაზე მოწმემ ასევე განმარტა, რომ როცა ერთობლივი შემოსავლიდან და ხარჯებიდან ხდება მოგების გადასახადის გაანგარიშება, ამ შემთხვევაში არ გაითვალისწინება ბიუჯეტში გადახდილი დღგ. დღგ-ს არ აქვს მნიშვნელობა, არ გაითვალისწინება ერთობლივ შემოსავალში და არც აკლდება ერთობლივ შემოსავალს. გადახდილი თანხები არ არის პირდაპირ დღგ-სთან დაკავშირებული. დეკლარირებული თანხები შემოწმების დეკლარირების ნაწილში ტარდება საგადასახადო შემოწმებისას და სხვაობა ვლინდება დეკლარირებულსა და შემოწმებით დადგენილს შორის.

13. რაც შეეხება კასატორების მიერ საკასაციო საჩივრებში განვითარებულ მსჯელობას, რომ თითქოს, მოწმემ ვერ მიუთითა, თუ რომელი მუხლით იხელმძღვანელა, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დაცვის მიერ დასმულ შეკითხვაზე მოწმემ განმარტა, ყველა გადასახადს, ყველა ოპერაციას აქვს თავისი მუხლი და სთხოვა კითხვის დაკონკრეტება. ხოლო დაცვის მიერ დასმულ შეკითხვაზე თავიდან ბოლომდე იხელმძღვანელა თუ არა საგადსახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილით, მან აღნიშნა, რომ როგორც ახსოვს არა.

14. რაც შეეხება შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის თანამშრომელთა მიერ შპს „...............“-ის საგადასახადო შემოწმების აქტს, აღნიშნული აქტის თანახმად, საწარმოს ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაერიცხა 510 493 ლარი, მათ შორის ძირითადი გადასახადის სახით - 339 862 ლარი, ჯარიმა - 170 631 ლარი. ხსენებული აქტის საფუძველზე 2015 წლის 20 აპრილს გამოიცა N027-10 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის თანახმადაც, გადამხდელს დაერიცხა სულ - 554 350 ლარი, საიდანაც ძირითადი გადასახადი არის 339 862 ლარი, ჯარიმა - 170 631 ლარი, საურავი - 43 857 ლარი, კერძოდ, შემოწმდა 2012წლის 21 აგვისტოდან 2014წლის 10 ნოემბრამდე პერიოდი.

15. უსაფუძვლოა დაცვის მხარის აპელირება იმ ფაქტზე, რომ მათთვის ცნობილი არ იყო საგადასახადო მოთხოვნის არსებობა და, შესაბამისად, ვერ შეძლებდნენ აღნიშნულის გასაჩივრებას.

16. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს: სააპელაციო სასამართლოში გამოკვლეული შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო დავალიანების მართვის სამმართველოს 2015 წლის 22 მაისის მიმართვით დასტურდება, რომ საგადასახადო მოთხოვნა N...., შპს „.....“-ს გაეგზავნა ელექტრონულად, რასაც გადამხდელი გაეცნო ელექტრონულად 2015 წლის 11 მაისს. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ საგადასახადო მოთხოვნის ელექტრონული წესით გაცნობის გარდა, ი. მ–ა გამომძიებელმა დაკითხა 2015 წლის 10 ივლისს, ხოლო ბრალდებულის სახით პასუხისგებაში მიეცა 2016 წლის 22 თებერვალს. ამდენად ი. მ–ს ჰქონდა საკმარისზე მეტი დრო, რათა ესარგებლა საგადასახადო კოდექსით დადგენილი გასაჩივრების მექანიზმის გამოყენებით, რაც არ მომხდარა.

17. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სასამართლოებმა ამომწურავად იმსჯელეს ყველა იმ ძირითად საკითხზე, რომლებზეც საკასაციო საჩივრებში ამახვილებენ ყურადღებას მხარეები და რასაც სასამართლოც ეთანხმება, ხოლო რაიმე სხვა გარემოებებზე, რაც გასაჩივრებული განაჩენის შეცვლის ან გაუქმების საფუძველი გახდებოდა, მხარეები საჩივრებში არ უთითებენ. წარმოდგენილი სისხლის სამართლის მასალებიდან გამომდინარე, ასევე არ დგინდება, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

18. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ იკვეთება საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

19. საკასაციო სასამართლომ საქართველოს სსსკ-ის 303-ე მუხლის მე-3, მე-3², მე-3³, მე-4 ნაწილების საფუძველზე

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ფინანსთა სამინისტროში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის დეპარტამენტის პროკურორ დავით კაპანაძის, მსჯავრდებულ ი. მ–ს ინტერესების დამცველი ადვოკატების - ა. ჭ–ისა და დ. ჩ–ს საკასაციო საჩივრები არ იქნეს დაშვებული განსახილველად.

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ლ. ფაფიაშვილი

მოსამართლეები: მ. გაბინაშვილი

შ. თადუმაძე