¹ას-820-1106-09 3 თებერვალი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

სხდომის მდივანი _ ლ. სანიკიძე

კასატორი (მოპასუხე) _ ს. ჩ-შვილი, წარმომადგენლები: დ. ც-ძე, პ. ე-ძე

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოსარჩელეები) _ ზ. კ-ოვა, ლ. ლ-უა, წარმომადგენელი ნ. ჭ-შვილი

თანამოპასუხეები _ ვ. ჩ-შვილი, ა. ჩ-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 7 ივლისის განჩინება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2003 წლის 16 აპრილს თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ზ. კ-ოვამ და ლ. ლ-უამ მოპასუხე ს. ჩ-შვილის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს მოპასუხის გამოსახლება თბილისში, ... ქ. ¹18^ა-ში მდებარე 31.54კვ.მ ორი ოთახიდან.

მოსარჩელეები მიუთითებდნენ, რომ თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილების საფუძველზე ს. ჩ-შვილის საკუთრებაში ირიცხებოდა თბილისში, ... ქუჩის ¹18^ა-ში მდებარე სახლში 13.94კვ.მ. ფართის ¹3 ოთახი, რომელიც შეადგენდა სახლის 1/4 ნაწილს. მიუხედავად ამისა, მოპასუხეს დაკავებული ჰქონდა აღნიშნულ სახლში მოსარჩელეების საკუთრებაში არსებული 31.54კვ.მ ფართის 2 ოთახი, რაც შეადგენდა სახლის 3/4 ნაწილს. ს. ჩ-შვილს არაერთხელ ეთხოვა მის მიერ უკანონოდ დაკავებული ფართის გათავისუფლება, თუმცა მან ეს არ განახორციელა. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეები მიიჩნევდნენ, რომ სახეზე იყო სადავო ფართიდან მოპასუხის გამოსახლების წინაპირობები.

მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელეებმა დაასახელეს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე მუხლები (ტომი I, ს.ფ. 2-3).

“რაიონული (საქალაქო) სასამართლოების შექმნის, მათი სამოქმედო ტერიტორიისა და მოსამართლეთა რაოდენობის განსაზღვრის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1997 წლის 14 ნოემბრის ¹649 ბრძანებულებაში საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 12 აპრილის ¹213 ბრძანებულებით შეტანილი ცვლილების თანახმად, ლიკვიდირებულ იქნა თბილისის რაიონული სასამართლოები და შეიქმნა თბილისის საქალაქო სასამართლო, რომელშიც ჩამოყალიბდა სპეციალიზებული ადმინისტრაციულ, სამოქალაქო და სისხლის სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიები.

საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 5 მაისის სხდომაზე მოსარჩელეებმა დააზუსტეს მოპასუხეები და სასარჩელო მოთხოვნა. მათ ს. ჩ-შვილთან ერთად მოპასუხეებად დაასახელეს ამ უკანასკნელის ოჯახის წევრები _ ვ. ჩ-შვილი და ა. ჩ-შვილი. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს დასახელებული პირების მფლობელობიდან თბილისში, ... ქ. ¹18^ა-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ¹4, ¹4¹, ¹5, ¹6, ¹7 ოთახების გამოთხოვა (ტომი I, ს.ფ. 128-130).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 1 აგვისტოს განჩინებით მოცემულ საქმეზე წარმოება შეჩერდა ამავე სასამართლოს წარმოებაში მყოფ სხვა სამოქალაქო საქმეზე, კერძოდ, წილის გაუქმების მოთხოვნით ს. ჩ-შვილის მიერ აღძრულ დავაზე სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე (ტომი I, ს.ფ. 147-148).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 23 იანვრის განჩინებით საქმეზე წარმოება განახლდა. საქალაქო სასამართლომ გამოარკვია, რომ ს. ჩ-შვილის სარჩელი მოპასუხე ზ. კ-ოვასა და სხვათა მიმართ, წილის გაუქმების თაობაზე, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 7 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით დატოვებულ იქნა განუხილველად მოსარჩელის მიერ სარჩელის გახმობის გამო (ტომი I, ს.ფ. 197-198).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით ზ. კ-ოვასა და ლ. ლ-უას სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეების მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა თბილისში, ... ქ. ¹18^ა-ში მდებარე უძრავი ქონების ლიტ “ა”-ს ¹4, ¹4¹, ¹5, ¹6, ¹7 ფართები და ისინი გადაეცა მოსარჩელეებს.

საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილად იქნა მიჩნეული შემდეგი ფაქტები:

ს. ჩ-შვილს დაკავებული აქვს თბილისში, ... ქ. ¹18^ა-ში მდებარე უძრავი ქონების ¹4, ¹4¹, ¹5, ¹6 და ¹7 ფართები;

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1999 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილებაში შეტანილი შესწორების შესაბამისად, თბილისში, ... ქ. ¹18^ა-ში მდებარე ნაგებობის 13.94კვ.მ ¹3 ოთახი, რომელიც შეადგენს ამავე ნაგებობის 1/4 ნაწილს, საკუთრების უფლებით აღირიცხა ს. ჩ-შვილის სახელზე, ხოლო ლ. ლ-უასა და ზ. კ-ოვას საკუთრებად აღირიცხა ლიტ “ა”-ს 3/4 ნაწილი, საიდანაც თითეულის წილმა შეადგინა 3/8-3/8 ნაწილი; შემდგომში ორივე მფლობელმა 6/8 ნაწილიდან გაასხვისა 4/8 ნაწილი ჯ. ჩ-შვილზე (12.06.200წ. ხელშეკრულება რეესტრი ¹2ნ-139 ნოტ. შალამბერიძე) და ზ. კ-ოვასა და ლ. ლ-უას დარჩათ 2/8 ნაწილი;

მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობების საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად, სადავო უძრავი ქონების 2/8 ნაწილი აღრიცხული იყო ს. ჩ-შვილის, 2/8 _ ზ. კ-ოვასა და ლ. ლ-უას, ხოლო 4/8 _ ჯ. ჩ-შვილის სახელზე;

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობის 2001 წლის 30 მაისის ¹5/34-114 დადგენილებით ზ. კ-ოვასა და ლ. ლ-უას სახელზე დაკანონდა ... ქ. ¹18^ა-ში მდებარე სახლთმფლობელობის პირველ სართულზე ლიტ “ა” 16.80კვ.მ ¹5 ოთახი და ეზოში მდგომი სათავსი;

სადავო სათავსები ¹5 და ¹6 წარმოადგენდა საცხოვრებელ ოთახებს, ¹4 იყო ჰოლი, ხოლო ¹7 _ ბინაში შესასვლელი;

თბილისში, ... ქ. ¹18^ა-ში მდებარე უძრავი ქონების ლიტ “ა”-ს ¹4, ¹4ა, ¹5, ¹6, ¹7 ფართების, აგრეთვე ¹3 ოთახის გარდა ლიტ “ა”-ს დანარჩენი ფართი ეკავა სახლთმფლობელობის თანამესაკუთრე ჯ. ჩ-შვილს, ხოლო მოსარჩელე რეალურად არ ფლობდა ფართს ადგილზე ფაქტობრივი მდგომარეობით;

საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა სადავო სათავსების (ოთახების) მოპასუხეთა მიერ აშენების გარემოება.

ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში საქმეზე დგინდებოდა, რომ მოპასუხე წარმოადგენდა სადავო უძრავი ქონების მხოლოდ ¹3 ოთახის მესაკუთრეს, ხოლო ფაქტობრივად ფლობდა ¹4, ¹4¹, ¹5, ¹6, ¹7 სათავსებს.

იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხემ ვერ წარადგინა რაიმე მტკიცებულება უძრავი ქონების ფლობის კანონიერების დასადასტურებლად, ხოლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს, საქალაქო სასამართლომ მოსარჩელის მოთხოვნა საფუძვლიანად მიიჩნია და დააკმაყოფილა.

საქმის გადაწყვეტისას საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე მუხლებით (ტომი I, ს.ფ. 226-228).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. ჩ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოში საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნება.

აპელანტის მითითებით, სასამართლომ უგულებელყო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 მარტის კანონიერ ძალაში შესული განჩინება, რომლითაც ზ. კ-ოვას კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 1 აგვისტოს გასაჩივრებული განჩინება დარჩა უცვლელი. საქალაქო სასამართლოს დასახელებულ განჩინებაში ნათქვამია, რომ მოცემული საქმის განხილვა წილის გაუქმების თაობაზე ს. ჩ-შვილის სარჩელით აღძრული საქმის გადაწყვეტამდე არის შეუძლებელი, რადგან ჯერ უნდა დადგინდეს მხარეთა წილობრივი მონაცემები და შემდეგ გადაწყდეს სადავო ბინიდან ს. ჩ-შვილის გამოსახლების საკითხი.

აპელანტმა მიიჩნია, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 186-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტი. აღნიშნული ნორმა საფუძველს იძლეოდა, რომ ს. ჩ-შვილის სარჩელით აღძრული წილობრივი დავის გადაწყვეტამდე სასამართლოს აღნიშნული საქმის განხილვაზე უარი ეთქვა (ტომი I, ს.ფ. 238-247).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 7 ივლისის განჩინებით ს. ჩ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქმეზე დგინდებოდა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით ს. ჩ-შვილის სარჩელი (რომლის საბოლოოდ გადაწყვეტამდეც მოცემულ საქმეზე წარმოება შეჩერდა) მოპასუხეების _ ზ. კ-ოვას, ლ. ლ-უას, ჯ. ჩ-შვილის, მესამე პირის _ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ წილის გაუქმების თაობაზე დარჩა განუხილველი. აღნიშნული განჩინება შევიდა კანონიერ ძალაში. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სწორად განაახლა საქმის წარმოება, რამდენადაც არ არსებობდა საქმის განხილვის დამაბრკოლებელი გარემოება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ აღნიშნული დავის სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე მუხლებით მოწესრიგება და მიიჩნია, რომ სახეზე იყო შემთხვევა, როდესაც მესაკუთრეს შეეძლო მფლობელისათვის მოეთხოვა ნივთის უკან დაბრუნება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის შინაარსიდან გამომდინარე, დავის გადაწყვეტისას აუცილებელია: ა. ნივთის გამოთხოვა მოხდეს მესაკუთრის მიერ; ბ. მოპასუხე ფლობდეს ნივთს და გ. მოპასუხეს არ ჰქონდეს ნივთის ფლობის იურიდიული საფუძველი.

იმის გათვალისწინებით, რომ ს. ჩ-შვილი წარმოადგენდა სადავო უძრავი ქონების მხოლოდ ¹3 ოთახის მესაკუთრეს, ხოლო ფაქტობრივად ფლობდა, აგრეთვე, ¹4, ¹4¹, ¹5, ¹6, ¹7 სათავსებს და მის მიერ ვერ იქნა წარდგენილი აღნიშნული უძრავი ქონების ფლობის კანონიერების დამადასტურებელი მტკიცებულება, რისი ვალდებულებაც მას ეკისრებოდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვებას ექვემდებარებოდა (ტომი II, ს.ფ. 41-47).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. ჩ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მითითებით, თბილისში, ... ქ. ¹18^ა-ში მდებარე უძრავი ქონების ლიტ “ა”-ს ¹4¹, ¹5, ¹6 და ¹7 ფართების მოპასუხეთა მფლობელობიდან გამოთხოვა და მოსარჩელეებისათვის მიკუთვნება არასწორია. საკასაციო საჩივარს დანართის სახით თან ერთვის რიგი დოკუმენტების ასლები, რომლებითაც ირკვევა, რომ მოწინააღმდეგე მხარეებმა მამის ქონება მემკვიდრეობით მიიღეს 1993 წლის 25 მარტს, ბინა შედგებოდა 3 საცხოვრებელი ოთახისაგან, მთლიანობაში 97.47კვ.მ სასარგებლო და 45,4კვ.მ საცხოვრებელი ფართისგან. ზ. კ-ოვამ ს. ჩ-შვილის მიერ აშენებული ოთახების გეგმა სასამართლო სხდომაზე წარადგინა მემკვიდრეობის მიღების შემდგომ, ისე რომ მშენებლობაში არანაირი წვლილი არ მიუძღვოდა. უფრო მეტიც, დაოჯახების შემდეგ კ-ოვას ზემოაღნიშნულ მისამართზე საერთოდ არ უცხოვრია, ხოლო დარჩენილი წილი გაასხვისა ჯ. ჩ-შვილზე.

კასატორი ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, თუ რა დიდი სხვაობაა მემკვიდრეობის მიღების მოწმობასა და თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობის გადაწყვეტილებას შორის. მისი აზრით, აღნიშნული გარემოება საკმარისი დასტურია იმისა, რომ მოწინააღმდეგე მხარეებს ჯერ კიდევ არ ჰქონდათ მიღებული მემკვიდრეობა და კანონის გვერდის ავლით, მოპასუხის დაუკითხავად მოახდინეს საცხოვრებელი ფართის დაკანონება. მათვე განახორციელეს მიმდებარე ტერიტორიაზე ს. ჩ-შვილის მიერ აშენებული დამატებითი ფართის მითვისება და აღრიცხვა. ყოველივე ამას დაადასტურებენ მოპასუხის გვერდით მცხოვრები მეზობლები.

კასატორი სადავო ხდის პირველი ინსტანციის სასამართლოში იმ მოწმეების დაუკითხაობას, რომლებიც საქმეზე სინამდვილეს მიუთითებდნენ და მათი ჩვენებები დავის სამართლიანად გადაწყვეტას განაპირობებდა (ტომი II, ს.ფ. 52-62).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეზე დადგენილია, რომ თბილისში, ... ქ.¹18ა-ში მდებარე სახლთმფლობელობა წარმოადგენს ზ. კ-ოვას, ლ. ლ-უას, ჯ. ჩ-შვილისა და ს. ჩ-შვილის თანასაკუთრებას შემდეგი წილობრივი მონაცემებით: ზ. კ-ოვა და ლ. ლ-უა _ 2/8, ჯ. ჩ-შვილი _ 4/8, ს. ჩ-შვილი _ 2/8. ასევე დადგენილია, რომ თანამესაკუთრეთა საზიარო უფლება არ არის გაუქმებული საზიარო საგნის ნატურით გაყოფის გზით, ზ. კ-ოვა და ლ. ლ-უა საჯარო რეესტრში არ არიან რეგისტრირებული ¹4, ¹4¹, ¹5, ¹6, ¹7 სადავო ოთახების მესაკუთრეებად, ისინი ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მონაცემების თანახმად წარმოადგენენ მხოლოდ სახლთმფლობელობის 2/8 იდეალური წილის მესაკუთრეებს. სახლთმფლობელობაზე მდებარე შენობა-ნაგებობა თავდაპირველად შედგებოდა მხოლოდ 3 ოთახისგან, შემდგომ მასზე განხორციელდა მიშენებები, თუმცა ისინი მხარეთა შორის რეალურად არ არის გამიჯნული საზიარო საკუთრების გაუქმების გზით.

მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელეების _ ზ. კ-ოვასა და ლ. ლ-უას მიერ აღძრულია ვინდიკაციური სარჩელი სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე. აღნიშნული ნორმის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. ნორმის მოთხოვნიდან გამომდინარე, აღნიშნული სარჩელის დაკმაყოფილების ერთ-ერთი აუცილებელი პირობაა, რომ პირი, რომელიც ითხოვს ნივთის დაბრუნებას, იყოს ამ ნივთის მესაკუთრე, რაც უძრავ ნივთზე საკუთრების შემთხვევაში უნდა დადასტურდეს საჯარო რეესტრში რეგისტრაციით.

ზ. კ-ოვა და ლ. ლ-უა, რომლებიც ითხოვენ ¹4, ¹4¹, ¹5, ¹6, ¹7 ოთახების გამოთხოვას ს. ჩ-შვილის მფლობელობიდან, საჯარო რეესტრში არ არიან რეგისტრირებული აღნიშნული ოთახების მესაკუთრეებად, ისინი მხოლოდ სახლთმფლობელობის იდეალური წილის მესაკუთრეებს წარმოადგენენ, ისევე როგორც მოპასუხე ს. ჩ-შვილი. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ სარჩელი დაკმაყოფილებულია იმ საფუძვლით, რომ ს. ჩ-შვილმა ვერ წარადგინა სადავო ოთახების ფლობის კანონიერების დამადასტურებელი მტკიცებულება, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ გამორიცხვის გზით დაუშვა, რომ სადავო ოთახები უნდა ყოფილიყო მოსარჩელეების საკუთრება. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე სარჩელის დაკმაყოფილება დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი კონკრეტული უძრავი ქონების მესაკუთრეობა ცალსახად დგინდება საჯარო რეესტრის მონაცემების საფუძველზე და არ არის სავარაუდო. ამდენად, ამ შემთხვევაში, როგორც ზემოთ აღინიშნა, აუცილებელია, ზ. კ-ოვა და ლ. ლ-უა, რომლებიც ითხოვენ ¹4, ¹4¹, ¹5, ¹6, ¹7 ოთახების გამოთხოვას ს. ჩ-შვილის მფლობელობიდან, თავად წარმოადგენდნენ აღნიშნული ქონების მესაკუთრეებს საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის გზით. ეს უკანასკნელი პირობა მოცემულ შემთხვევაში დაცული არ არის, შესაბამისად, არც სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მოთხოვნაა დაცული და სარჩელი არ ექვემდებარება დაკმაყოფილებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების თანახმად ზ. კ-ოვასა და ლ. ლ-უას უნდა დაეკისროთ სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციის სასამართლოებში ს. ჩ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (სულ 460 ლარი) გადახდა ს. ჩ-შვილის სასარგებლოდ.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

ს. ჩ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 7 ივლისის განჩინება და საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

ზ. კ-ოვასა და ლ. ლ-უას სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

ზ. კ-ოვასა და ლ. ლ-უას დაეკისროთ სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციის სასამართლოებში ს. ჩ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 460 ლარის გადახდა ს. ჩ-შვილის სასარგებლოდ;

საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.