ას-831-780-2010 9 დეკემბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ე. კ-შვილი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს ,,ჯ.” (მოსარჩელე)

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტიელბის მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს ,,ჯ.-ს” წარმომადგენელმა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე ე. კ-შვილის მიმართ და მოითხოვა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულება შემდეგი საფუძვლებით: სარჩელის თანახმად, 2008 წლის 11 ნოემბერს შპს ,,ჯ.-სა” და ე. კ-შვილს შორის დადებული ხელშეკრულების თანახმად, შპს ,,ჯ.-მ” აიღო ვალდებულება გაექირავებინა თბილისში, ... ქ. ¹58-ში მდებარე ფართი, რისთვისაც კ-შვილს უნდა გადაეხადა გარკვეული გასამრჯელო. 2009 წლის პირველი ივნისიდან ,,ჯ.-ს” მეშვეობით ფართი გაქირავდა შპს ,,მ. ჯ.-ზე”. 2009 წლის 19 ივნისის ხელწერილით, ე. კ-შვილმა დაადასტურა შპს “ჯ.-ს” დახმარებით ფართის გაქირავების ფაქტი და აიღო ვალდებულება 2009 წლის 30 ივნისამდე შპს ,,ჯ.-სათვის” გადაეხადა 1410 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში. ვინაიდან ე. კ-შვილმა ვალდებულება არ შეასრულა, მოსარჩელემ მოითხოვა მისთვის აღნიშნული თანხისა (1410 აშშ დოლარი) და ადვოკატის მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის _ 1000 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელეს თავისი ვალდებულება არ შეუსრულებია. მითითებული ხელშეკრულება შედგენილი იყო შპს ,,ჯ.-ს”-ის ოფიციალურ ბლანკზე და ნოტარიულად არ დადასტურებულა. აღნიშნული ფართი მან იჯარით გასცა შპს ,,მ. ჯ.-ზე” 12 თვის ვადით და შპს ,,ჯ.-ს” არავითარი მონაწილება მასში არ მიუღია. 2009 წლის პირველი ოქტომბრიდან კი, შპს ,,მ. ჯ.-მ” ცალმხრივად შეწყვიტა ხელშეკრულება და, შესაბამისად, თანხა გადახდის ვალდებულება მოსარჩელის მიმართ სწორედ შპს “მ. ჯ.-ს” გააჩნია. ხელწერილი კი შედგენილია შპს “ჯ.-ს”-ის მიერ, რომელსაც ე. კ-შვილმა ხელი ისე მოაწერა, რომ შინაარსს არ გასცნობია. ამასთან, გაქირავებული ბინის მესაკუთრეს წარმოადგენდა ჯ. კ-შვილი, რომელსაც მისთვის ბინის გაქირავების უფლება არ მიუცია და, შესაბამისად, ე. კ-შვილის მიმართ სარჩელი წარმოებით უნდა შეწყვეტილიყო, ვინაიდან იგი სათანადო მოპასუხეს არ წარმოადგენდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,ჯ.-ს”-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ე. კ-შვილს შპს ,,ჯ.-ს”-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 1410Aაშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში გადახდა, შპს ,,ჯ.-ს” უარი ეთქვა საადვოკატო მომსახურების ხარჯის - 1000 ლარის გადახდაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ე. კ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის წარმოების შეწყვეტა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 მარტის განჩინებით ე. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2008 წლის 11 ნოემბერს შპს ,,ჯ.-სა” და ე. კ-შვილს შორის დადებული ხელშეკრულების თანახმად, შპს ,,ჯ.-მ” აიღო ვალდებულება, მოეძებნა კლიენტი ობიექტისათვის, რომელიც განთავსებული იყო ქ. თბილისში, ... ქ.¹58-ში, ხოლო ე. კ-შვილმა იკისრა ვალდებულება გაწეული შუამავლობისათვის შპს ,,ჯ.”-სათვის გადაეხადა 3000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში;

2008 წლის 11 ნოემბერსPშპს ,,ჯ.-მ” შეასრულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, მოძებნა ობიექტი, რის შედეგადაც, 2009 წლის 28 მაისს შპს ,,მ. ჯ.-სა” და ჯ. კ-შვილს (წარმოდგენილი მისი ქალიშვილის – ე. კ-უშვილის სახით) შორის 12 თვით_2010 წლის პირველ ივნისამდე დაიდო იჯარის ხელშეკრულება ქ. თბილისში, ... ქ¹58-ში მდებარე 200 კვ.მ ფართზე;

2009 წლის 19 ივნისის ხელწერილით ე. კ-შვილმა მოსარჩელის წინაშე აღიარა 1410 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნული ვალუტის უპირობო გადახდის ვალდებულება, რაც სასამართლო სხდომაზეც დაადასტურა. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეთა შეთანხმება არ ითვალისწინებდა რაიმე პირობას, რომლის დადგომასაც თუ არდადგომასაც (მოიჯარის მიერ ვადამდე ხელშეკრულების მოშლა) დაუკავშირდებოდა ე. კ-შვილის მხრიდან თანხის გადახდა.

2009 წლის პირველი ივლისის წერილით შპს ,,მ. ჯ.-მ” გააფრთხილა ე. კ-შვილი, რომ 2009 წლის პირველი ოქტომბრიდან წყვეტდა 2009 წლის 28 მაისს გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულებას, რაზეც ე. კ-შვილმა წერილობითი თანხმობა განაცხადა.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ სწორად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 749-ე და 744-ე მუხლები, სწორად განმარტა მათი შინაარსი საქმეში დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით. სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე და იმ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, რომ ე. კ-შვილმა 2009 წლის 19 ივნისის ხელწერილით აღიარა მოსარჩელის წინაშე 1410 აშშ დოლარის ექვივალენტი ეროვნული ვალუტის დათქმულ ვადაში უპირობოდ გადახდის ვალდებულება, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მან, მოსარჩელის წინაშე, იკისრა 1410 აშშ დოლარის 30.06.2009 წლამდე გადახდის ვალდებულება, რაც არ განახორციელა, რის გამოც სარჩელი მითითებული თანხის დაკისრების თაობაზე საფუძვლიანად ჩათვალა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ე. კ-შვილმა. კასატორმა განმარტა, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია იმ ურთიერთსაწინააღმდეგო მინდობილობებზე, რომელიც კასატორსა და ჯ. კ-შვილს შორის გაფორმდა, კერძოდ, 2009 წლის 3 თებერვალს სანოტარო მინდობილობის ძალით, კასატორს უფლება არ ჰქონდა, გაექირავებინა ჯ. კ-შვილის საკუთრებაში არსებული ფართი, ხოლო 2009 წლის 29 სექტემბრის მინდობილობის ძალით ჯ. კ-შვილმა კასატორს საკუთარი ბინის გაქირავების უფლება მისცა. აღნიშნულზე სასამართლომ არ გაარკვია, ჰქონდა თუ არა უფლება კასატორს გაექირავებინა ჯ. კ-შვილის საკუთრებაში არსებული ბინა 2008 წლის 11 ნოემბერს შპს ,,ჯ.-სთან”.

სააპელაციო სასამართლომ, ასევე არ იმსჯელა იმ ფაქტზე, რომ პირველი

ინსტანციის სასამართლომ კასატორის შუამდგომლობით საქმეში არ ჩააბა, უშუალო დაინტერესებული პირები _ შპს ,,მ. ჯ.-ია” და ბინის მესაკუთრე ჯ. კ-შვილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 სექტემბრის განჩინებით ე. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ე. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან ე. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ე. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორს, ე. კ-შვილს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.