ას-837-1123-09 3 ივნისი, 2010წ.

ქ.თბილისი

28 ნოემბერი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

რ. ნადირიანი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ე. ა-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე – ჰ. გ-შვილი-ა-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ საცხოვრებელი სახლიდან სკუთრების უფლებით ორი ოთახის მიკუთვნება და საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში შესაბამისი ცვლილებების შეტანა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თელავის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ჰ. გ-შვილი-ა-შვილის სარჩელი მოპასუხე ე. ა-შვილის მიმართ საცხოვრებელი სახლიდან საკუთრების უფლებით ორი ოთახის მიკუთვნებისა და საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში შესაბამისი ცვლილებების შეტანის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი: მოსარჩელე არის 1980 წელს გარდაცვლილი ი. ა-შვილის მეუღლე, ხოლო მოპასუხე გარდაცვლილი ი. ა-შვილის და, რომლებიც ცხოვრობდნენ ახმეტის რაიონის სოფელ ომალოში.

1940-1942 წლების საკომლო წიგნების ჩანაწერებით, ოჯახის უფროსად მითითებულია გ. ა-შვილი (ი. და ე. ა-შვილების მამა), ამავე კომლში სხვა წევრებთან ერთად ჩაწერილები არიან ი. (ი.) და ე. (ე.) ა-შვილები. საკომლო ჩანაწერებით გ. ა-შვილის სახლი აგებულია 1935 წელს და ერიცხება მიწა 0,75ჰა.

1945-47 წლების საკომლო წიგნების მიხედვით გ. ა-შვილის კომლში სხვა წევრებთან ერთად წერია ე. (ე.) ა-შვილი, კომლში აღარ წერია ი. ა-შვილი და დები.

1983-85 წლების საკომლო წიგნების მონაცემებით, ე. ა-შვილი წერია ცალკე კომლად, რომელსაც 1983-84 წლებში ერიცხება 0,25 ჰა მიწა, ხოლო 1985 წელს 0.40 ჰა მიწა და სახლი.

ჰ. ა-შვილის კომლში აღრიცხულია თვითონ ჰ. ა-შვილი და შვილი დ. ა-შვილი, რომელსაც ერიცხება საცხოვრებელი 1973 წელს აგებული სახლი, ხოლო 0,40 ჰა მიწა 1983-85 წლებში. ცალკე კომლად წერია შ. ა-შვილი, რომელსაც არ ერიცხება არც მიწა და არც სახლი, მინიშნებულია, რომ 1975 წლიდან იგი წასულია თბილისში.

1986-92 წლებში საკომლო წიგნების ჩანაწერების თანახმად, ე. ა-შვილი კომლში წერია მარტო, რომელსაც ერიცხება საცხოვრებელი სახლი აგებული 1918 წელს, ხოლო მიწა ამავე პერიოდში 0,25 ჰა, 1993-1994 წლებში 0,40 ჰა.

ჰ. ა-შვილის კომლში წერია მარტო ჰ. ა-შვილი, გადაშლილია დ. ა-შვილი, საცხოვრებელი სახლის აგების წელი 1978 წელი, მიწის ფართობი 0,40 ჰა.

შ. ა-შვილი წერია ცალკე კომლად, არ ერიცხება მიწა და სახლი, ამავე კომლში ზ. ა-შვილი თავისი ოჯახის წევრებთან ერთად არის მითითებული, ერიცხება მიწა 0,15ჰა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ჰ. გ-შვილი-ა-შვილი არასდროს ყოფილა ჩაწერილი გ. ა-შვილის კომლში. იგი დაქორწინების შემდეგ ცხოვრობდა ი. ა-შვილის კომლში, რომელსაც საკომლო წიგნების ჩანაწერებით სხვა საცხოვრებელი სახლი აწერია, ხოლო ე. ა-შვილი, დაბადებიდან ჩაწერილია გ. ა-შვილის კომლში და მის სახელზე აღრიცხულ სახლში. სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ საქმეში მესამე პირებად ჩაბმული ზ. და შ. ა-შვილები არასოდეს არ ყოფილან ჩაწერილი გ. ა-შვილის კომლში და საცხოვრებელ სახლში.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება იმის შესახებ, რომ ე. ა-შვილმა გაყალბებული ცნობების საფუძველზე, მოახდინა თავის სახელზე სადავო ბინის საჯარო რეესტრში დარეგისტრირება, რადგან აღნიშნული გარემოება მან შესაბამისი მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურა.

ამასთან, სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტზე და აღნიშნა, რომ ახმეტის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 4 სექტემბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა ე. ა-შვილის სარჩელი ჰ. გ-შვილი-ა-შვილის ბინიდან გამოსახლებისა და მიწის ნაკვეთების გამოთავისუფლების თაობაზე, შესული იყო კანონიერ ძალაში.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჰ. გ-შვილი-ა-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით ჰ. გ-შვილი-ა-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თელავის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 12 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ჰ. გ-შვილი-ა-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, იგი ცნობილ იქნა ახმეტის რაიონის სოფელ ომალოში მდებარე ე. ა-შვილის სახელზე რიცხული სახლის ¹1 და ¹3 ოთახების მესაკუთრედ და შეტანილ იქნა შესაბამისი ცვლილება სარეგისტრაციო ჩანაწერებში.

საკომლო წიგნების მონაცემების საფუძველზე, პალატამ დადგენილად მიაჩნია, რომ 1945 წლიდან გ. ა-შვილის კომლი გაიყო და იმავე ქონებაზე დაფუძნდა ორი კომლი, რაც დადასტურებულია იმ ფაქტით, რომ ი. ა-შვილის კომლსაც იგივე 1935 წელს აგებული სახლი და 0,75 ჰა საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი ერიცხება, რაც გ. ა-შვილის კომლს.

ამავე მტკიცებულების შეფასების საფუძველზე, სასამართლოს დასკვნით ის გარემოება, რომ ი. ა-შვილის გარდაცვალების შემდეგ უკვე ჰ. გ-შვილ-ა-შვილის კომლს ერიცხებოდა 1978 წელს აგებული სახლი, გამოწვეული იყო იმით, რომ სახლზე მიშენებები განხორციელდა ამ პერიოდში.

სასამართლომ განსახილველ შემთხვევაში, აღნიშნა, რომ “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” კანონის 21-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ურთიერთობები, რომლებიც არ არის გათვალისწინებული ამ კანონით, უნდა დარეგულირებულიყო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით. შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე და საადგილმამულო მეურნეობაზე კომლის წევრთა თანასაკუთრების არსებობა უნდა მოწესრიგებულიყო სამოქალაქო კანონმდებლობის შესაბამისად.

ზემოაღნიშნულ გარემოებათა საფუძველზე, ვინაიდან ი. ა-შვილის კომლი, რომლის უფროსად ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ, საკომლო წიგნებში დაფიქსირდა ჰ. გ-შვილი-ა-შვილი, დაფუძნდა იმავე ქონებაზე, რაც გ. ა-შვილის კომლის სახელზე იყო აღრიცხული, პალატამ ჩათვალა, რომ ჰ. გ-შვილი-ა-შვილს გააჩნდა კომლის ქონებაზე თანასაკუთრების უფლება.

ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ჰ. გ-შვილი-ა-შვილის სარჩელი საფუძვლიანი იყო და უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ე. ა-შვლმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ განჩინების გამოტანისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, ამასთან, გადაწყვეტილება არასრულად დაასაბუთა, რაც მისი გაუქმების საფუძველია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2009 წლის 18 სექტემბრის განჩინებით ე. ა-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად. მოწინააღმდეგე მხარეს განესაზღვრა 5 დღის ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

ე. ა-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე, საკასაციო სასამართლოში მოწინააღმდეგე მხარეს მოსაზრება არ წარმოუდგენია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. ა-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ე. ა-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ე. ა-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.