ას-837-786-10 13 ოქტომბერი, 2010წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი, (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ს. მ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე –შპს “ს. რ.” (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 16 ივნისის გნჩინება

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

კასატორის მოთხოვნა –განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ს. მ-ძის სარჩელი შპს “ს. რ.-ს” მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩოვრით გაასაჩივრა ს. მ-ძემ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწვეტილების გაუქმება და სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 16 ივნისის განჩინებით ს. მ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

პალატამ დადგენილად მიიჩინია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1969 წლის 29 მარტს სამგზავრო მატარებლის მსვლელობის დროს ს. მ-ძე ჩავარდა მატარებლის ქვეშ და დაკარგა ორივე კიდური. იგი ცნობილია პირველი ჯგუფის ინვალიდად მუდმივად.

ქ. თბილისის ლენინის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1972 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ს. მ-ძის სარჩელი მოპასუხის მიმართ დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი სასამართლოს სამოქალაქო სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 1972 წლის 12 დეკემბრის განჩინებით ქ.თბილისის ლენინის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1972 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილება მოცემულ საქმეზე დარჩა ძალაში იმ ცვლილებით, რომ მოპასუხეს ს. მ-ძის სასარგებლოდ დაეკისრა ერთდროულად 4 793 მანეთი 1972 წლის 1 ნოემბრამდე, ხოლო შემდეგ ყოველთვიურად 86 მანეთი მუდმივად.

საქართველოს სსრ უმაღლესი სასამართლოს სამოქალაქო სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 1972 წლის 12 დეკემბრის განჩინებით დადგენილია, რომ ს. მ-ძისათვის მიყენებული ზიანი გამოწვეულია მოსარჩელე ს. მ-ძისა და მოპასუხის ბრალეული ქმედებების შედეგად (შერეული ბრალი), შესაბამისად, ზიანის ოდენობა განისაზღვრა შერეული პასუხისმგებლობის პრინციპით.

სსიპ სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზის სამსახურის მიერ 2006 წლის 26 სექტემბერს მიღებული ¹ კ/466 ექსპერტის დასკვნის თანახმად, ქუჩაში გადასაადგილებლად ს. მ-ძეს ესაჭიროება ხელით სამართავი ავტომობილი, რომლის მართვის შესაძლებლობას ადასტურებს 2006 წლის 5 ივლისს გაცემული “ბ” კატეგორიის მართვის მოწმობა.

დადგენილია, ასევე, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 23 აგვისტოს გადაწყვეტილებით შპს “ს. რ.”-ს ს. მ-ძის სასარგებლოდ დაეკისრა 6810 ლარად ღირებული ტიტანისა და სილიკონის მექანიზმებით ბარძაყის პროთეზისა, 84 200 ლარად ღირებული მოტოეტლის, რუსული მანეთის ეკვივალენტი ლარის და სილიკონის ბუდის ე.წ ტაკვის მიმღების ღირებულების, 225 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 16 ივნისის

განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ს. მ-ძემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შპს “ს. რ.-სთვის” კასატორის სასარგებლოდ ხელის სამართავი ავტომობილის შესაძენი თანხის ღირებულების ნახევრის - 5870 ლარის დაკისრება.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, სსკ-ით 206 მუხლით დადგენილი ფაქტები, რომლის საფუძველზეც მოწინააღმდეგე მხარე ვალდებული იყო, წინასასამართლო გადაწყვეტილებების მიხედვით, აენაზღაურებინა კასატორისთვის შერეული ბრალის გათვალისწინებით დასახიჩრებით მიყენებული ზიანი. სასამართლო სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნით კასატორს ქუჩაში გადასაადგილებლად ესაჭიროებოდა ხელით სამართავი ავტომანქანა ინვალიდებისათვის. სასამართლო გადაწყვეტილებით ს. რ.-ს იმავე ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე დაეკისრა კასატორის სასარგებლოდ ეზოსა და სახლში გადასაადგილებლად მოტოეტლი, ასევე თანამედროვე დონის სილიკონის პროთეზები.

კასატორის განმარტებით, პალატამ მოცემულ საქმეზე, შპს „ს. რ.-ს“ წარმომადგენლის გამოუცხადებლობის გამო, 2010 წლის 21 აპრილს გამოიტანა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, თუმცა 16 ივნისს ყოველგვარი კანონის მოთხოვნათა დარღვევით გააუქმა აღნიშნული გადაწყვეტილება. კასატორის განმარტებით, შპს “ს. რ.-ს” იურისტმა ვერ დაასაბუთა თუ რატომ არ გამოცხადდა 21 აპრილის სხდომაზე. სასამართლოს 2010 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილებას თავისივე 2010 წლის 21 აპრილის დაუსწრებელ გადაწყვეტილებას ეწინააღმდეგება. კასატორი აზრით, საყურადღებოა ის ფაქტი თუ სააპელაციო პალატამ მოცემულ საქმეზე მიიჩნია სარჩელზე მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები დამტკიცებულად. მისი მოთხოვნა იურიდიულად ამართლებდა სასარჩელო მოთხოვნას, მაშინ 16 ივნისის გადაწყვეტილებით რატომ არ დააკმაყოფილა სააპელაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. მ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ს. მ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ს. მ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.