ას-849-798-10 21 ოქტომბერი, 2010 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – შპს ,,ა. ქ.” და შპს ,,ა.” (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი –ს. რ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე - სს ,,საქართველოს გაერთიანებული სატელეკომუნიკაციო კომპანია” (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება–თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 7 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი –მიწის ნაკვეთებს შორის საზღვრის დადგენა, გამოსახლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 3 აგვისტოს გადაწყვეტილებით შპს ,,ა. ქ.-ს” სარჩელი დაკმაყოფილდა, სს ,,საქართველოს გაერთიანებულ სატელეკომუნიკაციო კომპანიას” შპს ,,ა. ქ.-ს” სასარგებლოდ დაეკისრა 898 398 ლარისა და 33 თეთრის გადახდა. ასევე დაკმაყოფილდა შპს ,,ა.-ს” სარჩელი, სს ,,საქართველოს გაერთიანებულ სატელეკომუნიკაციო კომპანიას” შპს ,,ა.-ს” სასარგებლოდ დაეკისრა 186 521 ლარისა და 30 თეთრის გადახდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა სს ,,საქართველოს გაერთიანებულ სატელეკომუნიკაციო კომპანიამ”.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის შესახებ, რომ, ვინაიდან სადავო პერიოდში არ არსებობდა საქართველოს კომინიკაციების ეროვნული კომისიის გადაწყვეტილების შესაბამისად გაფორმებული ხელშეკრულებები, მათ შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა არ არსებობდა.

მხარეები არ დავობენ იმ გარემოებაზე, რომ სს ,,ს. გ. ს. კ.” მომსახურებას უწევდა და სანაცვლოდ ანაზღაურებას ითხოვდა გამოწერილი ანგარიშფაქტურების საფუძველზე.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის არსებობდა ფაქტობრივი სახელშეკრულებო ურთიერთობა.

პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, 2008 წლის 25 მარტიდან 3 აპრილის ჩათვლით, სს ,,ს. გ. ს. კ.” განახორციელა შპს ,,ა. ქ.-სა” და შპს ,,ა.-ს” ელექტროკვების შეწყვეტა, რის შედეგადაც გაითიშა ურთიერთჩართვა და მოპასუხეებს გარკვეულ მიმართულებებზე შეუწყდათ კავშირი.

საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 04.04.2008 წ. ¹191/18 გადაწყვეტილებით სს ,,საქართველოს გაერთიანებულ სატელეკომუნიკაციო კომპანიას” დაევალა: 1) შპს ,,ა. ქ.-ს” წარმომადგენლების დაშვების უზრუნველყოფა სს ,,საქართველოს გაერთიანებული სატელეკომუნიკაციო კომპანიის” შემდეგ ასს-ებში _ 34/35, 93//99, 22, 60/61, 63/64-ში შპს ,,ა. ქ.-ს” აპარატურასთან; 2) შპს ,,ა. ქ.-სა” და შპს ,,ა.-თან” ურთიერთჩართვის აღდგენის უზრუნველყოფა შეწყვეტილ ყველა მიმართულებაზე; 3) ამავე გადაწყვეტილებით სს ,,ს. გ. ს. კ.” მიეცა გაფრთხილება ,,ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტის დარღვევის გამო; 02.05.2008 წელს საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნულმა კომისიამ მიიღო ¹251/22 გადაწყვეტილება, რომლითაც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა სს ,,ს. გ. ს. კ.” განცხადება და ძალადაკარგულად გამოცხადდა კომისიის 04.04.2008წ. ¹191/18 გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტი.

კომისიამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1) სს ,,ს. გ. ს. კ.” 2008 წლის 4 აპრილს კაბელების დემონტაჟის გზით არ განუხორციელებია შპს “ა. ქ.-სა” და შპს “ა.-თან” ურთიერთჩართვის წერტილის გათიშვა. რაც შეეხება ასს 34/35-ში მულტიპლექსორის გათიშვას, რამაც გამოიწვია აღნიშნული ურთიერთჩართვის წერტილში ურთიერთჩართვის შეწყვეტა, კომისიამ მიიჩნია, რომ წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ იყო საკმარისი იმის დასადასტურებლად, რომ სს ,,საქართველოს გაერთიანებული სატელეკომუნიკაციო კომპანია” განზრახ მოქმედებდა, რაც მიმართული იყო მხარეებს შორის ურთიერთჩართვის გათიშვისაკენ.

2) წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ვერ დასტურდებოდა ის ფაქტი, რომ სს ,,ს. გ. ს. კ.” ცნობილი იყო შპს ,,ა. ქ.-ს” საკომუნიკაციო ქსელის რგოლური პრინციპით აგების შესახებ, რასაც შეეძლო მხარეებს შორის გამოეწვია ფაქტობრივი ურთიერთჩართვის შეწყვეტა.

პალატამ არ გაიზიარა შპს ,,ა. ქ.-სა” და შპს ,,ა.-ს” მითითება, რომ სს ,,ს. გ. ს. კ.” ქმედების შედეგად მას მიადგა ქონებრივი ზიანი, რაც მდგომარეობდა ფაქტობრივად დამდგარ დანაკლისსა და მიუღებელ შემოსავალში.

პალატამ განმარტა, რომ მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების პრინციპიდან გამომდინარე, დაზარალებული ვალდებულია დაამტკიცოს ზიანის არსებობა და მისი მოცულობა, ასევე მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, ანუ მოვალის მოქმედება უნდა იყოს არა მარტო ბრალეული, არამედ ზიანის გამომწვევიც, შესაბამისად, ზიანის მიმყენებელმა უნდა დაამტკიცოს მის ქმედებაში მართლწინააღმდეგობისა და ბრალის არარსებობა.

პალატამ ასევე განმარტა, რომ ქმედებაში განზრახი ბრალის არარსებობა არ წარმოადგენდა სამოქალაქოსამართლებრივი პასუხისმგებლობისაგან განთავისუფლების საფუძველს და იგი პირს შეიძლება, დაეკისროს გაუფრთხილებელობით ჩადენილი ქმედებისათვისაც, მაგრამ ზიანის ანაზღაურებისათვის სავალდებულო პირობას წარმოადგენდა, ასევე ქმედების მართლწინააღმდეგობა. კომისიის ¹251/22 გადაწყვეტილებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა რა 04.04.2008 წლის ¹191/18 გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტი, პალატამ მიიჩნია, რომ სს ,,ს. გ. ს. კ.” ,,ელექტრონული კომუნიკაციების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტი არ დაურღვევია, შესაბამისად, გამოირიცხა სს ,,ს. გ. ს. კ.” ქმედების მართლწინააღმდეგობა.

პალატამ მიუთითა, რომ შპს “ა. ქ.” და შპს “ა.” მოპასუხისაგან მოითხოვდნენ, როგორც ფაქტობრივად დამდგარი ზიანის, ისე მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურებას, მოსარჩელეთა მითითებით, მიუღებელი შემოსავალი გამოიხატა იმაში, რომ მათ შეიძინეს ახალი კაბელები და ასეთი გარემოებების არარსებობის შემთხვევაში, აღნიშნულ კაბელებს გამოიყენებდნენ საკუთარი ქსელის განვითარებაში, ანუ ახალ აბონენტებთან დადებდნენ ხელშეკრულებებს. აღნიშნული ზიანის მოცულობის დაანგარიშებისას ახალი აბონენტების რაოდენობა გამრავლდა ტელეფონის დადგმის ღირებულებაზე.

პალატამ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო პასუხისმგებლობის დაკისრების ძირითადი პირობის _ ზიანისა და მისი ოდენობის მტკიცების ტვირთი გააჩნია თავად დაზარალებულ პირს.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტ სს ,,ს. გ. ს. კ.” მითითება მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მასალების საქმიდან ამორიცხვის თაობაზე. მტკიცებულებები, რომელთა ამორიცხვასაც ითხოვდა მოპასუხე საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას, მოსარჩელე მხარის მიერ სასამართლოში წარდგენილი იყო სადავო გარემოების, კერძოდ, ზიანის ოდენობის დასადასტურებლად, ამდენად, ეს მტკიცებულებები ვერ მიიჩნევა საქმისათვის მნიშვნელობის არმქონედ, რის გამოც მათი საქმიდან ამოღების საფუძველი არ არსებობდა. რაც შეეხება აღნიშნული მტკიცებულებების შეფასებას, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ისინი არ წარმოადგენენ სათანადო წესით შედგენილ ოფიციალურ დოკუმენტებს, რომლებიც უტყუარად დაადასტურებს შპს “ა. ქ.-სათვის” 898 398,33 ლარისა და შპს “ა.-სათვის” 186 521,3 ლარის ოდენობით ზიანის მიყენების ფაქტს. კერძოდ, საქმეში არსებული აბონენტების სია, შესაბამისად შედგენილი კალკულაციები, შემომავალი ტრაფიკის ანალიზი, ქსელის განვითარებისათვის გამოსაყენებელი ახალი კაბელების კალკულაცია და სხვა, არ არის ხელმოწერილი შესაბამისი უფლებამოსილების მქონე პირების მიერ, მათში არსებული მონაცემები არ დასტურდება არც სხვა რაიმე მტკიცებულებით. საქმეში წარმოდგენილი ანგარიშფაქტურებითა და შრომითი ხელშეკრულებებით არ დგინდება კავშირი მოსარჩელეთა მიერ გაწეული ხარჯებსა და სს ,,საქართველოს გაერთიანებული სატელეკომუნიკაციო კომპანიის” მხრიდან განხორციელებულ შპს ,,ა. ქ.-სა” და შპს ,,ა.-ს” ელექტროკვების შეწყვეტას შორის.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არ დასტურდება ელექტროკვების შეწყვეტის შედეგად შპს “ა. ქ.-სა” და შპს ,,ა.-სათვის” ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისა და მიუღებელი შემოსავლის სახით ზიანის მიყენების ფაქტი და მისი ოდენობა, შესაბამისად, არ არსებობს ზიანის ანაზღაურებისათვის აუცილებელი წინაპირობები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა შპს ,,ა. ქ.-მ” და შპს ,,ა.-მ”.

კასატორების განმარტებით, სამართლებრივი დასაბუთებისას სააპელაციო პალატა მიუთითებს მხოლოდ ზიანის ანაზღაურების იმ აუცილებელ წინაპირობებს, რაც სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით არის დადგენილი დელიქტური ვალდებულებებისთვის და არ მსჯელობს ზიანის ანაზღაურების იმ წინაპირობაზე – სახელშეკრულებო ვალდებულების დარღვევაზე, რაც დადგენილია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლით ვალდებულების დარღვევისას ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნისთვის. სააპელაციო პალატა სამართლებრივ დასაბუთებაში არ განიხილავს, სს „გაერთიანებული სატელეკომუნიკაციო კომპანიამ“ დაარღვია თუ არა სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გამომდინარე მასზე დაკისრებული ვალდებულება. კასატორების აზრით, ბრალის შეფასებისას, კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის 2008 წლის 2 მაისის ¹251/22 გადაწყვეტილებაში მითითებულ ფაქტს სასამართლო ანიჭებს პრეიუდიუციულ მნიშვნელობას და ადგენს, რომ სს „ს. გ. ს. კ.“ მხრიდან არ დასტურდება ურთიერთჩართვა შეწყდა თუ არა უხეში გაუფრთხილებლობით, შესაბამისად, ამ ნაწილში სასამართლო არ განიხილავს მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შედეგად დამდგარი ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების ერთ-ერთ წინაპირობას, კერძოდ, სასამართლო არ მსჯელობს ურთიერთჩართვის შეწყვეტა სს „ს. გ. ს.“ მხრიდან წარმოადგენდა თუ არა უხეშ გაუფრთხილებლობას.

კასატორების განმარტებით, მათსა და სს „ს. გ. ს. კ.“ შორის არსებობდა სახელშეკრულებო ურთიერთობა, რომლის საფუძველზეც სს „გ. ტ.“ ეკისრებოდა ვალდებულება დაეშვა კასატორები საკუთარი ქსელის შესაბამის თავისუფალ ელემენტებთან და სიმძლავრეებთან და ასევე გაეწია ურთიერთჩართვის მომსახურება. სს „გ. ტ.“ მიერ ურთიერთჩართვის შეწყვეტა და საკომუნიკაციო ქსელის შესაბამის ელემენტებთან კასატორების არდაშვების ფაქტი წარმოადგენს ვალდებულების შეუსრულებლობას ორი სახელშეკრულებო ვალდებულებით სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე – ურთიერთჩართვის მომსახურება და სატელეფონო კანალიზაციის იჯარა. შესაბამისად, კასატორები მიიჩნევენ, რომ ხელშეკრულების დარღვევის გამო სს „გ. ტ.“ სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლების საფუძველზე, ვალდებულია აანაზღაუროს ამ ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო დამდგარი ზიანი.

კასატორების აზრით, სასამართლო თვითონ არ აფასებს სს „გაერთიანებული ტელეკომის“ ქმედება იყო თუ არა მართლსაწინააღმდეგო და გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში ეყრდნობა მხოლოდ კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის შეფასებას, კერძოდ, იმის გათვალისწინებით, რომ არ მოხდა სს „ს. გ. ს. კ.“ სანქცირება, ასკვნის, რომ ხსენებული კომპანია მართლსაწინააღმდეგოდ არ მოქმედებდა. სასამართლოს მხრიდან პრეიუდიციული მნიშვნელობის მინიჭება კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის გადაწყვეტილებისთვის ეწინააღმდეგება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლს. ხსენებული ნორმა ადგენს იმ ფაქტების ამომწურავ ჩამონათვალს, რომელიც არ საჭიროებს მტკიცებას. საქართველოს ეროვნული კომუნიკაციის მიერ დადგენილი ფაქტს, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლი არ ანიჭ6ებს პრეიუდიციულ მნიშვნელობას და, შესაბამისად, იმის დადგენისას, ჰქონდა თუ არა სს „ს.ს გ. ს. კ.“ მხრიდან სამართალდარღვევის ფაქტს ადგილი, სასამართლომ უნდა გაითვალისწინოს მხარეთა მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებები და ამ მტკიცებულებების შეფასების საფუძველზე მიიღოს გადაწყვეტილება. ამასთან, გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიას 2008 წლის 2 მაისის ¹251/22 გადაწყვეტილებით სს „ს. გ. ს. კ.“ სანქცირების ძალადაკარგულად გამოცხადების ნაწილში არ უმსჯელია იმაზე, ჩაიდინა თუ არა სს „ს. გ. ს. კ.“ მართლსაწინააღმდეგო ქმედება.

კასატორის აზრით, სააპელაციო პალატამ სს „გ. ს. კ.“ ბრალეულობის დადგენისას არ შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი სხვა მტკიცებულებები, კერძოდ, ,,რუსთავი 2-ის” ეთერში გასული ვიდეოჩანაწერი, საიდანაც ჩანს, რომ სს „ს. გ. ს. კ.“ წარმომადგენლები ახორციელებენ კასატორების კუთვნილი კაბელების დემონტაჟს, რის მიზეზადაც კომპანიის დირექტორის მოადგილე შპს „ა. ქ.-ს“ დავალიანებას ასახელებდა. აღნიშნულთან დაკავშირებით უნდა აღნიშნოს ის, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ დავუშვებთ, რომ „ს. გ. ს. კ.“ არ იცოდა შპს „ა. ქ.-ს“ და შპს „ა.-ს“ სატელეკომუნიკაციო ქსელის რგოლური პრინციპის აგების შესახებ, ეს ფაქტი არ გამორიცხავს მულტიპლექსორის გათიშვის შემთხვევაში სს „ს. გ. ს. კ.“ მხრიდან ბრალის არსებობას შემდეგი გარემოებებიდან გამომდინარე: სს „ს. გ. ს. კ.“ წარმოადგენს ავტორიზებულ მომხმარებელს, და შპს „ა. ქ.-სა“ და შპს „ა.-ს“ კაბელების მონტაჟი მის სატელეფონო კანალიზაციაში ვერ განხორციელდებოდა მისივე თანამშრომლების მონაწილეობის გარეშე და სს „ს. გ. ს. კ.“ მომუშავე ტექნიკური პეროსნალი ვალდებული იყო, სცოდნოდა, არსებობდა თუ არა ურთიერთჩართვის შეწყვეტის საფრთხე მულტიპლექსტორის გათიშვის შემთხვევაში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა შპს „ა. ქ.-მ“ და შპს „ა.-მ“ და მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს ,,ა. ქ.-ს და შპს ,,ა.-ს” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას შპს ,,ა. ქ.-ს და შპს ,,ა.-ს” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორებს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს შპს ,,ა. ქ.-ს დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 4000 ლარის 70% - 2800 ლარი და კასატორს შპს ,,ა.-ს” უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 4000 ლარის 70% - 2800 ლარი

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

შპს ,,ა. ქ.-ს და შპს ,,ა.-ს” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

კასატორს შპს ,,ა. ქ.-ს” დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 4000 ლარის 70% - 2800 ლარი თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900 (სახელმწიფო ხაზინა ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე);

კასატორს შპს ,,ა.-ს” უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 4000 ლარის 70% - 2800 ლარი თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900 (სახელმწიფო ხაზინა ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე);

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.