¹ ას-855-906-2011 30 ივნისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ბ. ალავიძე, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ქ., ა., თ. ე-შვილები

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ., ე., თ. ე-შვილები, ე. თ-შვილი, ი. ლ-ვა, ე. ლ-ძე, თ. ლ-ძე, დ. ლ-ვა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი _ ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, უძრავი ქონების ნაწილზე მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ე-შვილმა, ე. თ-შვილმა და ი. ლ-ვამ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ქ., ა., თ. ე-შვილების მიმართ ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის, საცხოვრებელი ბინის ნაწილზე მესაკუთრედ ცნობისა და უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

ე. ლ-ძე, ე. ე-შვილი, თ. ე-შვილი, თ. ლ-ძე და დ. ლ-ვა ჩაებნენ მოცემულ საქმეში სასარჩელო მოთხოვნის მქონე მესამე პირებად და მოითხოვეს ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ე-შვილისა და ე. თ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ა. ე-შვილსა და ქ. ე-შვილს შორის 2007 წლის 14 თებერვალს დადებული უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულება უძრავი ქონების 2/11-ის ქ. ე-შვილისათვის საკუთრებაში გადაცემის ნაწილში და, შესაბამისად, ნ. ე-შვილი და ე. თ-შვილი ცნობილ იქნენ ქ. ე-შვილის სახელზე რეგისტრირებული ქ.თბილისში, ... ქუჩა ¹6/... ქუჩა ¹8-ში მდებარე უძრავი ქონების _ 143 კვ.მ მიწის 2/11-ის მესაკუთრედ (თითოეული 1/11-1/11 ნაწილზე), გამოთხოვილ იქნა მოპასუხეების _ ა., თ. და ქ. ე-შვილების მფლობელობაში არსებული შემდეგი ნივთები: ოთხი ნახატი, წითელი ხის ბუფეტი, მარმარილოს კონსოლი ორი ცალი, როიალი «ბეკერი», რბილი სამეული ყავისფერი, მრგვალი მაყალი, ფაიფურის ჭაღი სალათისფერი, ბროლის ჭაღი, სამზარეულოს კარადები, მაგიდა, სკამები, კომოდი ძველებური, ორი საწოლი, ორი ტანსაცმლის კარადა, კედელი-»სტენკა» ბაცი ყავისფერი, ხელგა ყავისფერი, ტელევიზორი, მაცივარი, გაზქურა, სარეცხი მანქანა, წიგნის კარადა, ძველებური გასაშლელი მაგიდა, ორი ცალი ოთხკუთხედი და ოვალური ფორმის კედლის სარკე, მოსარჩელეებს _ ნ. ე-შვილსა და ე. თ-შვილს ბრინჯაოთი გაწყობილი დასადგმელი ხის საათის მოპასუხეთა მფლობელობიდან გამოთხოვის შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე ეთქვათ უარი, ი. ლ-ვას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით მესამე პირების სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ა. ე-შვილსა და ქ. ე-შვილს შორის 2007 წლის 14 თებერვალს დადებული უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულება უძრავი ქონების 3/11-ის ქ. ე-შვილისათვის საკუთრებაში გადაცემის ნაწილში, შესაბამისად, ე. ე-შვილი, ე. ლ-ძე და თ. ლ-ძე ცნობილ იქნენ ქ. ე-შვილის სახელზე რეგისტრირებული ზემოხსენებული უძრავი ქონების 3/11 ნაწილის მესაკუთრედ (თითოეული 1/11-1/11 ნაწილზე); დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის მქონე მესამე პირების _ თ. ე-შვილისა და დ. ლ-ვას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ნაწილობრივ გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 2 მარტის განჩინებით ი. ლ-ვას სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება და ყადაღა მოეხსნა ქ. ე-შვილის საკუთრებაში რეგისტრირებულ უძრავი ქონების 1/10 წილს.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ქ., ა., თ. ე-შვილებმა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 29 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებანი, კერძოდ:

მხარეთა ახსნა-განმარტების მიხედვით, პრივატიზაციის დროისთვის (1996 წლის 8 ოქტომბერი), სადავო საცხოვრებელ ბინაში ცხოვრობდნენ ნ. ე-შვილი და ე. თ-შვილი, მესამე პირები _ ე. ე-შვილი და მისი შვილები ე. და თ. ლ-ძეები (პრივატიზაციის დროისთვის არასრულწლოვნები) და მოპასუხეები ა. ე-შვილი და მისი შვილები ქ. და თ. ე-შვილები (პრივატიზაციის დროისათვის არასრულწლოვნები). ამდენად, ა. ე-შვილი არ წარმოადგენდა აღნიშნული ქონების ერთპიროვნულ მესაკუთრეს.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომ ქ. ე-შვილმა არ იცოდა, ბინიდან წილი სხვებსაც თუ ეკუთვნოდათ.

სამოქალაქო კოდექსის 312-ე, 185-ე მუხლების საფუძველზე სასამართლომ მიიჩნია, რომ კეთილსინდისიერი შემძენის ინტერესები დაცულია საჯარო რეესტრის მონაცემთა სისწორისა და რეგისტრირებული მესაკუთრის უფლებამოსილების მიმართ. კანონის აღნიშნული დანაწესი მოიცავს შემთხვევას, როდესაც უძრავი ნივთის გასხვისების ნებას ავლენს რეგისტრირებული მესაკუთრე, მაგრამ მისი საკუთრების უფლება შეცილებულია სხვა, მესამე პირთა მხრიდან, ან არ არის სრულყოფილი, რისი არცოდნაც შემძენის მიერ წარმოგვიჩენს მას (შემძენს) კეთილსინდისიერად.

აღნიშნულ ნორმათა ანალიზი ცხადყოფს, რომ როდესაც საქმე ეხება უძრავი ქონების შეძენას, შემძენს თავისი უფლების დასამტკიცებლად შეუძლია, დაეყრდნოს რეესტრში რეგისტრირებული ფაქტების სისწორის ვარაუდს, თუნდაც სინამდვილეში უსწორო იყოს რეესტრის მონაცემები. ამ მდგომარეობას არაარსებითად აქცევს შემძენის კეთილსინდისიერი დამოკიდებულება, რაც საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობაში გამოიხატება. ერთადერთი, რაც რეესტრის უტყუარობის ფიქციას და, შესაბამისად, ნივთის შეძენას არღვევს, სწორედ შემძენის არაკეთილსინდისიერებაა. სამოქალაქო კოდექსის 185-ე და 312-ე მუხლები შეიცავს არაკეთილსინდისიერების იურიდიული შედეგის განმსაზღვრელ ელემენტს _ შემძენმა იცის, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. ამ უკანასკნელი საკითხის გამორკვევისას გამოკვლეული უნდა იქნეს შემძენის შესაძლებლობანი რეესტრის არასწორი ჩანაწერის ცოდნასთან მიმართებით, ან უნდა გაირკვეს შემძენს გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში, უნდა სცოდნოდა თუ არა სადავო ფაქტი. ამდენად, შემძენის ინტერესების დაცვა უნდა მოხდეს არა მხოლოდ საჯარო რეესტრის მონაცემების გათვალისწინებით, არამედ ქონების მესაკუთრის ვინაობისადმი მისი სუბიექტური დამოკიდებულებით.

სააპელაციო პალატამ ასევე აღნიშნა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პრეზუმფცია, მესამე პირის კეთილსინდისიერებას იცავს სასყიდლიან გარიგებებში. მოცემულ შემთხვევაში, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ ქ. ე-შვილსა და ა. ე-შვილს შორის დაიდო ჩუქების ხელშეკრულება, ცხადია, რომ ქ. ე-შვილს სადავო ქონებაზე საკუთრების უფლება სასყიდლიანი გარიგების საფუძველზე არ მოუპოვებია, შესაბამისად, აღნიშნული მუხლით დადგენილი პრეზუმფცია მის მიმართ არ მოქმედებს.

ასეც რომ არ იყოს, გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ მხარეები ახლო ნათესაურ კავშირში არიან ერთმანეთთან, ცხოვრობდნენ ერთ ოჯახად. მოსარჩელეებსა და მოპასუხეებს შორის დიდი ხანია არის დაძაბული ურთიერთობა, რაც უკავშირდება საცხოვრებელი ბინისა და მოძრავი ქონების გაყოფის საკითხზე შეუთანხმებლობას. ქ. ე-შვილმა სასამართლო სხდომებზეც დაადასტურა, რომ მის ბებია-ბაბუასა და მამიდებს ყოველთვის სურდათ ქონებიდან წილის მიღება, რის გამოც უსიამოვნება ჰქონდათ მის მშობლებთან. არსებული ვითარებიდან გამომდინარე, გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში ქ. ე-შვილისთვის ცნობილი უნდა ყოფილიყო ოჯახის წევრთა საკუთრებასთან დაკავშირებული ფაქტობრივი გარემოებები. პალატამ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტი ასეთი ფაქტების არცოდნას ვერ ასაბუთებს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლისა და 377-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის მითითება ახალ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაუშვებელია, რადგან სააპელაციო პალატა ვერ იმსჯელებს ისეთ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლებზეც პირველი ინსტანციის სასამართლოში მხარეებს არ მიუთითებიათ და, შესაბამისად, ისინი სასამართლოს კვლევისა და შეფასების საგანი არ გამხდარა.

პალატამ დაადგინა, რომ სადავო საცხოვრებელ სახლში განთავსებული უძრავი ნივთები იმყოფებოდა მოსარჩელეთა მფლობელობაში 2009 წლამდე, თუმცა აპელანტებმა მათი ჩუქებით მიღების ფაქტი ვერ დაადასტურეს, ამდენად, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტთა განმარტება, რომ მოსარჩელეებმა, ნ. ე-შვილმა და ე. თ-შვილმა აღნიშნული მოძრავი ქონება აჩუქეს მის შვილს _ ა. ე-შვილს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხემ უნდა ამტკიცოს ნ. ე-შვილისა და ე. თ-შვილის მიერ აღნიშნული მოძრავი ქონების თავისი შვილის _ ა. ე-შვილისათვის ჩუქების ფაქტი, რაც მან ვერ შეძლო.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში აპელანტებისთვის მტკიცების ვალდებულების თავიდან ასაცილებლად უნდა განიმარტოს სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილი. მოსარჩელეებმა საცხოვრებელი სახლი (სადავო მოძრავი ნივთების ადგილსამყოფელი) დატოვეს შვილის ოჯახის წევრებთან დაძაბული ურთიერთობის გამო, ა. და ქ. ე-შვილების მიერ სახლში განთავსებული ნივთების ფაქტობრივი მფლობელობით არ შეიძლება დადასტურდეს ა. ე-შვილის მიერ მფლობელობის ნებელობითი შეწყვეტა და მოპასუხეთათვის ნივთების ჩუქების თაობაზე ნების გამოვლენა.

სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა ,,საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ” საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-5 პუნქტით და დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითებას, რომ ვინაიდან, პრივატიცაზიის მომენტში სადავო ბინაში რეგისტრირებული იყვნენ და იმავდროულად ცხოვრობდნენ ნ. ე-შვილი, ე. თ-შვილი, ე. ე-შვილი, ე. და თ. ლ-ძეები, ა., თ. და ქ. ე-შვილები, შესაბამისად, პრივატიზაციის შედეგად მათ მოიპოვეს საკუთრების უფლება ბინაზე, რის გამოც სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია ე. თ-შვილის, ნ. ე-შვილის, ე. ე-შვილის, ე. და თ. ლ-ძეების სარჩელი სადავო ბინის 1/11-1/11 ნაწილზე მესაკუთრედ ცნობის შესახებ.

სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 959-ე მუხლის, 59-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ დასაბუთებული იყო ნ. ე-შვილის, ე. თ-შვილის, ე. ე-შვილის, ე. და თ. ლ-ძეების მოთხოვნა პრივატიზაციაში მონაწილეობიდან გამომდინარე, თითოეული ბინის 1/11­_1/11 ნაწილის მესაკუთრედ ცნობაზე, შესაბამისად, სადავო ბინის 5/11 ნაწილზე ჩუქების ხელშეკრულებაც ბათილად უნდა ყოფილიყო აღიარებული.

სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 168-ე მუხლის მიხედვით, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, უძრავი ნივთები გამოთხოვილ უნდა იქნეს მოპასუხეთა მფლობელობიდან.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ქ., ა., თ. ე-შვილებმა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს მისი გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით ძირითადი სარჩელისა და დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ასევე წინმსწრები განჩინებების გაუქმება _ მტკიცებულებათა დართვისა და გამოთხოვაზე უარის თქმის, ასევე ფსიქიატრიული ექსპერტიზის დანიშვნაზე უარის თქმის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ საჯარო რეესტრი წარმოადგენს სამოქალაქო ბრუნვის გარანტს და ემსახურება ბრუნვის მონაწილის ინტერესების უზრუნველყოფას, დაიცვას აღნიშნული პრინციპის საფუძველზე ობიექტურად არსებული ფაქტი. საჯარო რეესტრში უფლების რეგისტრაცია იცავს ნდობის და კეთილსინდისიერების პრინციპს საჯარო რეგისტრაციაუნარიანი უფლებების განკარგვის დროს და მისი სისწორის პრეზუმფცია ეხება როგორც ადრინდელი მესაკუთრის, ასევე ახალი შემძენის ინტერესებს. ამდენად ცხადია, რომ მოსარჩელეებსა და მესამე პირებს დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით არ შეუძენიათ სადავო ბინა საკუთრების უფლებით, ტექაღრიცხვის ბიუროში რეგისტრაციის გზით და არც საჩივარი შეუტანიათ საჯარო რეესტრის ჩანაწერების მიმართ. იმ შემთხვევაშიც, თუ, პრივატიზაციიდან გამომდინარე, მათ წარმოეშობოდათ საკუთრების უფლება სადავო ბინაზე, მოსარჩელეებსა და მესამე პირებს არ მოუხდენიათ თავიანთი უფლების რეალიზაცია. ამდენად, საფუძველს მოკლებულია სასამართლოს განმარტება, რომ მათ სადავო ბინიდან წილი ეკუთვნოდათ პრივატიზაციიდან გამომდინარე.

სასამართლომ არასწორად არ მიიჩნია, რომ ქ. ე-შვილის არაკეთილსინდისიერების მტკიცების ტვირთი ეკისრებათ მოსარჩელეებს და მესამე პირებს დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით. აღნიშნული ფაქტის შეფასებით სასამართლომ დაარღვია შეჯიბრებითობის პრინციპი, ვინაიდან მოსარჩელეებს და მესამე პირებს ქ. ე-შვილის კეთილსინდისიერება ჩუქების ხელშეკრულების მიმართ სადავოდ არ გაუხდიათ.

საქმის განხილვისას სასამართლომ საკუთარი ინიციატივით დაადგინა, რომ ქ. ე-შვილმა იცოდა ბინიდან წილი სხვებსაც რომ ეკუთვნოდათ, სწორედ აღნიშნულმა არასწორმა განმარტებამ გამოიწვია ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა.

სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის დებულება არ უნდა განიმარტოს მარტოოდენ სიტყვა-სიტყვითი აზრით. მეუღლეთა ქონება საერთო საკუთრებად იქცევა, მხოლოდ ორივე მეუღლის უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ. კონკრეტულ შემთხვევაში მოწინააღმდეგე მხარეები საკუთარი ნებით არ აღირიცხნენ და შემდგომ ხელიდან გაუშვეს საჯარო რეესტრში თანამესაკუთრეებად დარეგისტრირების შესაძლებლობა. მათ განაცხადეს თანხმობა, რომ აღნიშნული ქონება პრივატიზაციის გზით მიეღო ა. ე-შვილს.

სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა არა სამოქალაქო კოდექსის 173-ე და 959-ე მუხლები, არამედ სამოქალაქო კოდექსის 1160-ე და 99-ე მუხლები. კანონის აღნიშნული დანაწესი გულისხმობს არაუფლებამოსილი პირის მიერ საგნის განკარგვას. სადავო უძრავ ქონებაზე ჩუქების ხელშეკრულების დადების მომენტში ა. ე-შვილის უფლებამოსილება დასტურდება საჯარო რეესტრის ჩანაწერით. მას, როგორც მესაკუთრეს, სრული უფლება ჰქონდა, გაესხვისებინა მის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინა.

სასამართლომ იხელმძღვანელა 1992 წლის საქართველოს მთავრობის ¹107 დადგენილების 8-ე პუნქტით, რომელიც 1994 წლის 5 აგვისტოს ¹520 დადგენილებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა. 1994 წლის ¹520 დადგენილებით ძალადაკარგულად ჩაითალა ასევე 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების 2-ე პუნქტის 3-ე აბზაცი. მართალია, საქმეში არსებობს თანხმობა, რომლითაც ა. ე-შვილს ნება დაერთო, თავის სახელზე გაეფორმებინა აღნიშნული ბინა, მაგრამ აღნიშნული თანხმობის არარსებობისასაც, ა. ე-შვილი მაინც უფლებამოსილი იყო, ყოველგვარი თანხმობის გარეშე საკუთრების უფლებით ბინა აღერიცხა საკუთარ სახელზე.

სასამართლომ არ დააკმაყოფილა მხარის შუამდგომლობები, რომლებიც საქმის სწორად გადაწყვეტას ხელს შეუწყობდა და არ გააუქმა სასამართლოს განჩინებები მტკიცებულებათა დართვის, გამოთხოვის, ფსიქიატრიული ექსპერტიზის დანიშვნაზე უარის თქმის შესახებ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 14 ივნისის განჩინებით ქ., ა., თ. ე-შვილების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ქ., ა., თ. ე-შვილების საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ქ., ა., თ. ე-შვილებს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ქ. ე-შვილის მიერ გადახდილი 2878 ლარის 70% _ 2014,6 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ქ., ა., თ. ე-შვილების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

კასატორ ქ. (პირადი ¹...), ა. (პირადი ¹...), თ. ე-შვილებს (პირადი ¹...) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» ქ. ე-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 2014,6 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.