ას-857-806-2010 9 დეკემბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – მ. ც-ძე, ნ. ლ-შვილი (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – დ. ს-ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 11 ივნისის განჩინება

დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა, ქონების გამოთხოვა, მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით საჯარო რეესტრში არსებულ ჩანაწერში ცვლილებების შეტანა

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 29 ოქტომბერს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა დ. ს-ძემ მოპასუხეების, მ. ც-ძესა და ნ. ლ-შვილის მიმართ და მოითხოვა საკუთრებით სარგებლობაში ხელშეშლის აღკვეთა შემდეგი საფუძვლებით: სარჩელის თანახმად, დ. ს-ძე ქობულეთში, ... ¹194-ში საკუთრების უფლებით ფლობს 957 კვ.მ ნაკვეთზე განთავსებულ 256 კვ.მ შენობა-ნაგებობას. მის მეზობლად, ... ქ. ¹192-ში მოპასუხე მ. ც-ძეს 772 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრებაში აქვს 163 კვ.მ შენობა-ნაგებობა. მეზობლებს შორის კარგი ურთიერთობის გამო სამეზობლო საზღვარი რამდენიმე მეტრის სიგრძეზე გახსნილი იყო და მ. ც-ძე შეუზღუდავად სარგებლობდა მოსარჩელე დ. ს-ძის ეზოთი, კერძოდ, მოსარჩელის ეზოს გავლით შეჰყავდა ავტომანქანა თავის ეზოში. მეზობლების ურთიერთობა დაიძაბა მაშინ, როცა მოპასუხემ მოინდომა დ. ს-ძის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაწილის ხარჯზე თავისი მიწის ნაკვეთის გაზრდა და საჯარო რეესტრში უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილებების შეტანა, რიც გამოც განცხადება შეიტანა ქობულეთის სარეგისტრაციო სამსახურში, მაგრამ იმის გამო, რომ მოსარჩელეს საკუთრება საჯარო რეესტრში ჰქონდა დარეგისტრირებული, ქობულეთის სარეგისტრაციო სამსახურმა მ. ც-ძის განცხადება შეაჩერა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა აღკვეთილიყო მ. ც-ძის მიერ დ. ს-ძის საკუთრებაში არსებული, ქ. ქობულეთში, ... ქ.¹194-ში მდებარე უძრავი ქონების ხელყოფა, კერძოდ, მოპასუხეს აკრძალვოდა აღნიშნული ქონებით სარგებლობა.

მოპასუხე მ. ც-ძემ და ნ. ლ-შვილმა სარჩელი არ ცნეს უსაფუძვლობის გამო და თავის მხრივ შეგებებული სარჩელით მოითხოვეს დ. ს-ძის საკუთრებაში დარეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ნაწილის დაბრუნება კანონიერი მესაკუთრეებისათვის _ მ. ც-ძესა და ნ. ლ-შვილისათვის და რეესტრში შესაბამისი ცვლილებების შეტანა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე დ. ს-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეების მხრიდან აღკვეთილ იქნა, ქ. ქობულეთში ... ¹194-ში მდებარე დ. ს-ძის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების, ხელყოფა და სარგებლობა. მოპასუხეების: მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით საჩივრით გაასაჩივრეს მ. ც-ძემ და ნ. ლ-შვილმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელისათვის სარჩელისა დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ივნისის განჩინებით მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 25 იანვრის გადაწყვეტილება.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია და გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2009 წლის 14 სექტემბრის საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ქ. ქობულეთში, ... გამზირი ¹ 194-ში მდებარე უძრავი ქონება (დაზუსტებული ფართით 957 კვ.მ, შენობა-ნაგებობის საერთო ფართი 256.00 კვ.მ) ირიცხება დ. ს-ძის საკუთრებაში;

2009 წლის 2 ოქტომბრის საჯარო რეესტრის ამონაწერით, მ. ც-ძის საკუთრებაში ირიცხება ქ. ქობულეთში, ... გამზირი ¹192-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი (დაუზუსტებელი ფართით 772 კვ.მ, შენობა-ნაგებობის საერთო ფართით 163.00 კვ.მ);

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქობულეთის სარეგსისტრაციო სამსახურის გადაწყვეტილების თანახმად, რეგისტრირებულ უფლებაზე ცვლილების რეგისტრაციის თაობაზე მ. ც-ძის განცხადებასთან დაკავშირებული სარეგისტრაციო წარმოება შეჩერდა საკადასტრო აზომვითი ნახაზის მიხედვით მიწის ნაკვეთის საზღვრების მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის საზღვრებში შეჭრის გამო.

2009 წლის 7 დეკემბრის სამკვიდრო მოწმობის შესაბამისად, ნ. ლ-შვილმა საკუთრებაში მიიღო ი. რ-ძის სამკვიდრო, რომელიც შედგებოდა ქ. ქობულეთში, ... გამზირი ¹192-ში, მდებარე უძრავი ქონების, კერძოდ, 163 კვ.მ ფართის საცხოვრებელი სახლისა და სარქივო ჩანაწერით 745 კვ.მ, ხოლო უფლების დამდგენი საბუთით 600 კვ.მ მიწის ნაკვეთის 1/2 ნაწილისაგან;

ექსპერტიზის დასკვნით, საქმეში წარმოდგენილი აზომვითი ნახაზებით და 1951 წლის გეგმა-ნახაზების მიხედვით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ც-ძისა დ. ს-ძის ეზოებს შორის, დღესდღეობით საერთო სარგებლობაში მყოფ მიწის ნაკვეთზე შესაძლებელი იყო სასაზღვო მიჯნის გავლება;

პალატამ დამატებით განმარტა, რომ მოპასუხე მხარის მიერ წარმოდგენილ, 1951 წლის 2 იანვრით დათარიღებულ გეგმა-ნახაზზე, დ. და შ. რ-ძეების მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართი მითითებულია 1009,5-ის ნახევარი-504,7 კვ.მ, ამავე ნახაზზე ს-ძეების საცხოვრებელი სახლის მხარეს, მიწის ნაკვეთის საზღვარი გავლებული იყო რ-ძეების საცხოვრებელი სახლის კედლიდან 3 მეტრის დაშორებით, საცხოვრებელი სახლის უკანა ეზოს მოსაზღვრედ მითითებული იყო ლ. ბ-ძე და საზღვრის სიგრძე დაფიქსირებული იყო 12 მეტრი, ხოლო იმ დროისათვის ... ქუჩა ¹156-ის მომიჯნავე საზღვრის სიგრძე დაფიქსირებული იყო 67,3 მეტრი.

2009 წლის 16 დეკემბრის ¹ 01-17-35 საარქივო ცნობით, საკომლო წიგნიდან ამონაწერითა და მხარეთა განმარტებებით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1938 წლისათვის დ. ს-ძის ოჯახის სახელზე რეგისტრირებული იყო 0.3 ჰა მიწის ნაკვეთი, რაც მიწის ნაკვეთის ნაწილის გასხვისების გამო შემცირდა;

საქმეში წარმოდგენილი ჩუქების ხელშეკრულებით, სასამართლომ გამოარკვია, რომ 1987 წლის 27 ნოემბრის მდგომარეობით ს-ძეების სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთის საერთო ფართი შეადგენდა 956 კვ.მ-ს.

ქობულეთის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1950 წლის 8 მარტის გადაწყვეტილებით კი დადგენილ იქნა, რომ ს-ძის სამოსახლო ნაკვეთიდან ჩამოჭრილი 600 კვ.მ მიწის ნაკვეთი სამოსახლოდ მიეცა დ. რ-ძეს.

საქმეში წარმოდგენილი 1959 წლის 31 დეკემბრის, 1985 წლის 30 აგვისტოს და 1988 წლის 31 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულებებით და ტექინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ გაცემული ცნობა-დახასიათებებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქობულეთში, ... ქ. ¹192-ში მდებარე რ-ძეების კუთვნილი საცხოვრებელი სახლი, რომლის მესაკუთრეებსაც დღეისათვის წარმოადგენენ მ. ც-ძე და ნ. ლ-შვილი, განთავსებული იყო 600 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე.

მხარეთა განმარტებებით და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქობულეთის სარეგისტრაციო სამსახურის ¹882009316304-03 გადაწყვეტილებით სასამართლომ დაადგინა, რომ შეჩერებული იყო სარეგისტრაციო წარმოება მ. ც-ძის განცხადებასთან დაკავშირებით, რომლითაც იგი ითხოვდა ქობულეთში, დ. ... ქ. ¹192-ში რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაციას და მის საკუთრებაში უკვე რეგისტრირებულ 772 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და დამატებით დღეისათვის სადავოდ გამხდარი 96 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციას.

პალატამ გაიზიარა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებები და აღნიშნა რომ გადაწყვეტილების გამოტანისას ბათუმის საქალაქო სასამართლომ სწორად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე, 312-ე მუხლები და საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი და დამატებით განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1514-ე მუხლის თანახმად, საჯარო რეესტრის სამსახურის ჩამოყალიბებამდე მის ფუნქციებს ასრულებდნენ ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროები. ამავე კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც ინდივიდუალური სახლები იყო განლაგებული, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ჩაითვალა ამ პირთა საკუთრებად. პალატის აზრით, მითითებული ნორმების ანალიზიდან გამომდინარე, ფიზიკურ პირთა საკუთრებად ჩაითვალა მხოლოდ ის ნაკვეთები, რომლებიც მათ ჰქონდათ კანონიერ სარგებლობაში, ანუ რომლებზედაც არსებობდა ე.წ გამოყოფის აქტები და პირის მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ აღიარებისათვის, აუცილებელი იყო, რომ ის ყოფილიყო ინდივიდუალური სახლის მესაკუთრე და შესაბამისი აქტის საფუძველზე გამოყოფილი, ან გადაცემული ჰქონოდა მიწის ნაკვეთი.

ვინაიდან განსახილველ შემთხვევაში ირკვეოდა, რომ 1951 წლისათვის დ. ს-ძის ოჯახის სარგებლობაში იყო 0.3 ჰა მიწის ნაკვეთი და იმ დროს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, რ-ძეების მიერ ს-ძისაგან შესყიდული იქნა საცხოვრებელი სახლი, რაც ნასყიდობის ხელშეკრულების შესაბამისად, განთავსებული იყო მხოლოდ 600 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე და იმის გათვალისწინებით, რომ აპელანტებს დღეისათვის ნაცვლად 600 კვ.მ-ისა, საკუთრებაში რეგისტრირებული აქვთ 772 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, ამ მიწის ნაკვეთზე დამატებით 96 კვ.მ, რომელზედაც შგებებული სარჩელით მოპასუხეები დ. ს-ძისაგან გამოთხოვასა და საჯარო რეესტრში ცვლილებების რეგისტრაციას ითხოვენ, არასოდეს, არანაირი აქტით არ ყოფილა მათზე გამოყოფილი, ნასყიდობის ხელშეკრულება კი მათ უფლებას აძლევდათ ესარგებლათ, მხოლოდ 600 კვ.მ მიწის ნაკვეთით და არა ამ ოდენობაზე მეტი ფართით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. ც-ძე და ნ. ლ-შვილი სადავო 96 კვ.მ მიწის ნაკვეთის კანონიერი მოსარგებლეები არასდროს ყოფილან.

პალატამ განმარტა, რომ ტექნიკური პასპორტი, უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტთან ერთად, წარმოადგენდა პირის ფაქტობრივ სარგებლობაში არსებული ქონების ტექნიკურ დახასიათებასაც, სადაც კანინიერად დაკავებულთან ერთად აისახებოდა ის მიწის ნაკვეთებიც, რომლებიც პირებს თვითნებურად ეჭირათ.

ამდენად, აპელანტის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ 1951 წლის 2 იანვრით დათარიღებულ გეგმა-ნახაზზე და ტექნიკურ პასპორტში დ. და შ. რ-ძეების მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის საზღვარი სეფერელაძეების საცხოვრებელი სახლის მხარეს გავლებული იყო რ-ძეების საცხოვრებელი სახლის კედლიდან 3 მეტრის დაშორებით, არ შეიძლება მიჩნეულიყო სათანადო მტკიცებულებად და სადავო მიწის ნაკვეთზე მათი საკუთრების მიჩნევის საფუძვლად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლო იყო და მათი მოთხოვნა შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე არ უნდა გაზიარებულიყო.

ვინაიდან, მ. ც-ძესა და ნ. ლ-შვილს სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება არ გააჩნდათ, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 168-ე მუხლის თანახმად, მესაკუთრე დ. ს-ძეს, რომელსაც ნაკვეთი პირადად ესაჭიროება, სრული უფლება აქვს სსიპ სასამართლო ექსპერტის 2009 წლის 9 ნოემბრის ¹2978/5 დასკვნით დადგენილ საზღვრებში მოითხოვოს კუთვნილი მიწის ნაკვეთის გამოთავისუფლება და სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა იმ პირისაგან, რომელიც სარგებლობს ამ ნაკვეთით, სააპელაციო სასამართლომ დასაბუთებულად მიიჩნია.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მ. ც-ძემ და ნ. ლ-შვილმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილევლად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი საფუძველბით: კასატორთა განმარტებით, მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის საკუთრება 1951 წლიდან აღრიცხული იყო ქობულეთის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში. დაცული იყო ნასყიდობის ხელშეკრულება და შესყიდული მიწის ნაკვეთის ტექნიკური პასპორტი გეგმა-ნახაზით. სასამართლომ კი აღნიშნა, რომ ტექნიკური პასპორტი, უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტთან ერთად, წარმოადგენდა პირის ფაქტობრივ სარგებლობაში არსებული ქონების ტექნიკურ დახასიათებასაც, სადაც კანონიერად დაკავებულთან ერთად აისახებოდა ის მიწის ნაკვეთებიც, რომლებიც პირებს თვითნებურად ჰქონდათ დაკავებული. აღნიშნულ შემთხვევაში, სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1513-1515 მუხლები, მაშინ, როდესაც მას ერთობლიობაში უნდა შეეფასებინა ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროში დაცული მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის საკუთრების დამდგენი დოკუმენტები.

სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილის მოთხოვნების საწინააღმდეგოდ შეაფასა საქმეში არსებული ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ურთიერთგამომრიცხავი დასკვნები და უპირატესობა მიანიჭა დ. ს-ძის მიერ წარმოდგენილ საექსპერტო დასკვნას. სასამართლოს შეეძლო ამ შემთხვევაში ესარგებლა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 173-ე მუხლის მეორე ნაწილითა და რამდენადაც ექსპერტიზის დასკვნები ერთმანეთის საწინააღმდეგო იყო, დაენიშნა დამატებითი კომისიური ექსპერტიზა, რაც სასამართლოს არ გაუკეთებია.

კასატორთა აზრით, სასამართლოს ობიექტურად და სწორად რომ შეეფასებინა საკუთრება ფაქტობრვ-სამართლებრივი მდგომარების თვალსაზრისით, მაშინ, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე მუხლების ნორმებს გამოიყენებდა მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის ქონების მიმართ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 ოქტომბრის განჩინებით მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ც-ძისა და ნ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორებს, მ. ც-ძესა და ნ. ლ-შვილს დაუბრუნდეთ მ. ც-ძის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.