ას-875-824-2010 6 დეკემბერი, 2010 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები _ ტ. ქ-ძე, ქ. ქ-ძე, ა. ქ-ძე, თ. ქ-ძე, ნ. რ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. ბ-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მესაკუთრედ აღიარება (ტ., ქ., ა., თ. ქ-ძის და ნ. რ-შვილის სარჩელში); თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა (გ. ბ-შვილის სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 18 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ტ. ქ-ძემ (წარმომადგენელი გ. ნ-ძე) მოპასუხე გ. ბ-შვილის მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის 17205 ლარის 10%-ის (1720,50 ლარი) გადახდის სანაცვლოდ ქ.თბილისში, ... ქ. ¹25-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში მის მიერ დაკავებული 34,41 კვ.მ ფართის მესაკუთრედ ცნობა (ტომი I, ს.ფ. 1-12).

2009 წლის 25 დეკემბერს იმავე სასამართლოში სარჩელი წარადგინა გ. ბ-შვილმა მოპასუხეების: ტ., თ., ქ., ა. ქ-ძეებისა და ნ. რ-შვილის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხეების გამოსახლება ქ.თბილისში, ... ქ.¹25-ში გ. ბ-შვილის საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ სახლში მათ მიერ დაკავებული ფართიდან, ამ ფართის ღირებულების 75%-ის (5625 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი) გადახდის სანაცვლოდ. გარდა ამისა, მოსარჩელემ მოითხოვა მისთვის მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად, გამოსახლების დღისათვის მოპასუხეების მიერ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე რიცხული ელექტროენერგიის დავალიანების გასტუმრება ასეთის არსებობის შემთხვევაში, ან მითითებული თანხის მის მიერ გადასახდელი თანხიდან (5625 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი) გაქვითვა (ტომი II, ს.ფ. 1-14).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 13 იანვრის საოქმო განჩინებით ზემოაღნიშნული სარჩელებით განსახილველი საქმეები გაერთიანდა ერთ წარმოებად (ტომი I, ს.ფ. 62-65).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილებით ტ. ქ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; გ. ბ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ტ., ა., ქ. ქ-ძეებს და ნ. რ-შვილს შეუწყდათ საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობა; გ. ბ-შვილს მოპასუხეების სასარგებლოდ დაეკისრა 6406,42 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმეზე დადგენილ შემდეგ უდავო ფაქტობრივ გარემოებებზე:

საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე გ. ბ-შვილი ტ. ქ-ძის მოსარგებლეობას სადავოდ არ ხდის;

ქ.თბილისში, ... ქ.¹25-ში მდებარე უძრავი ქონების მესაკუთრეს წარმოადგენს გ. ბ-შვილი;

ტ. ქ-ძეს სს “თელასის” მიმართ ერიცხება 3956,78 ლარის ოდენობის დავალიანება ;

საქალაქო სასამართლომ საქმეში არსებული 1956 წლის ხელშეკრულება შეაფასა არა როგორც ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულება, არამედ როგორც საცხოვრებელი სადგომის დათმობის შესახებ გარიგება. ამასთან დაკავშირებით საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ ხელშეკრულების ნასყიდობის ურთიერთობად მიჩნევისათვის აუცილებელია ხელშეკრულება აკმაყოფილებდეს კანონით დადგენილ ნასყიდობის ხელშეკრულების წესებს და არსებითად იკვეთებოდეს მესაკუთრის მხრიდან ფართის უპირობოდ დათმობის განზრახვა, ხელშეკრულებას უნდა გააჩნდეს მხოლოდ ფორმის ნაკლი, ანუ სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე უნდა იყოს შედგენილი და იგი არსებით, შინაარსობრივ ხარვეზს არ უნდა შეიცავდეს. მოცემულ შემთხვევაში 1956 წლის ხელშეკრულებაში არ იკვეთებოდა მხარეთა უპირობო ნება ფართის ყიდვა-გაყიდვაზე.

იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეებს შორის სახეზე იყო საცხოვრებელი სადგომის დათმობის გარიგება და მესაკუთრე თანხმობას აცხადებდა მოსარგებლისათვის გადაეხადა სადგომის საბაზრო ღირებულების 75% მფლობელობის შეწყვეტის სანაცვლოდ, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მესაკუთრეს მოსარგებლეების მფლობელობის შეწყვეტის სანაცვლოდ უნდა დაკისრებოდა ქონების საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდა. აღნიშნული დასკვნის გამოტანისას საქალაქო სასამართლომ მხედველობაში მიიღო “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 და მე-4 პუნქტები, რომელთა მიხედვით, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისთვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისთვის) დაკავებული სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, ზემოთ დასახელებული კანონის 2.11 მუხლის შესაბამისად, საცხოვრებელ სადგომად განისაზღვრება ის ფართი, რომელზედაც თავდაპირველად არსებობდა გარიგება მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის. სასამართლომ აღნიშნა, რომ 1956 წლის ხელშეკრულება შეეხებოდა 2 ოთახს, რომლის საერთო ფართი ხელწერილში მითითებულია 20 კვ.მ და 10 კვ.მ, თუმცა ტექბიუროს მონაცემებში მხარეთა მიერ დასახელებული ორი ოთახი 20.79 კვ.მ-სა და 8.25 კვ.მ-ს (საინვენტარიზაციო გეგმაზე ასახული 1 და 2 ოთახები) შეადგენს. საქალაქო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნებით დგინდებოდა, რომ ქ-ძე თავიდანვე დაეუფლა მესამე ოთახსაც, რომელიც საინვენტარიზაციო გეგმაზე ასახულია 7 ოთახად და არის 3.2 კვ.მ-ის ოდენობის. ეს ოთახი ამ დროისათვის წოდებულია “შუშაბანდად”, რომელიც ფართში ქ-ძეების საცხოვრებლად გადასვლისას წარმოადგენდა მათ ბინაში შესასვლელ ერთადერთ ღია აივნის სტილის ფართს, რომელმაც მოგვიანებით ოთახის სახე მიიღო და ამოშენდა.

ამდენად, მიუხედავად მხარეთა და ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებული სხვაობებისა, საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ-ძემ 1956 წლიდან დაიკავა რეალურად სამი ოთახი: ორი ოთახი, რაც ასახულია ხელწერილში და ერთი შესასვლელი, ტექინვენტარიზაციის გეგმის საფუძველზე, მთლიანობაში _ 32.24 კვ.მ. შესაბამისად, სწორედ აღნიშნული წარმოადგენდა დათმობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ საცხოვრებელ სადგომს.

საქალაქო სასამართლომ სადგომის საბაზრო ღირებულების განსაზღვრისას საქმეზე წარდგენილი ორი განსხვავებული დასკვნიდან მხედველობაში მიიღო სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს გვიანდელი _ 2009 წლის 4 დეკემბრის დასკვნა. ამასთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის თანახმად, უნდა დადგინდეს სადგომის საბაზრო ღირებულება, რაც უახლესი დასკვნის მიხედვით უნდა იქნეს დაანგარიშებული, რადგან ქონების საბაზრო ღირებულება ხშირად იცვლება, მისი ფასის განსაზღვრა გვიანდელი დასკვნის თანახმად უფრო დამაჯერებელია და ესადაგება ე.წ. “ბაზარზე” არსებულ ფასებს.

საქალაქო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ ორივე ექსპერტის მიერ მოხდა ადგილზე მისვლა და შესაფასებელი ობიექტის დათვალიერება. შესაბამისად, სასაქონლო ექსპერტიზის მიერ დათვალიერების შემდეგ მოხდა ქონების საბაზრო ღირებულების დადგენა და არა მხოლოდ ზეპირი გადმოცემის ან თუნდაც საინვენტარიზაციო გეგმის მონაცემების საფუძველზე. რაც შეეხებოდა აზომვისას ფართებში ცდომილებას, საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული, მფლობელობის შეწყვეტის შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილებისას არ იყო გადამწყვეტი, რამდენადაც მფლობელობა უწყდებოდათ მოპასუხეებს მთლიან ფართზე, რაც მათ მიერ დაკავებული იყო, მიუხედავად იმისა, იგი რეალურად 32 კვ.მ იყო თუ 34 კვ.მ და შეესაბამებოდა თუ არა საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებულ მონაცემებს.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქონების საბაზრო ღირებულება უნდა განსაზღვრულიყო 8000 აშშ დოლარის ეკვივალენტით ლარებში, რაც გადაწყვეტილების გამოტანის დღეს (1 აშშ დოლარი = 1.7272 ლარი) შეადგენდა 13 817.6 ლარს, ხოლო მისი 75% _ 6 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარებში _ 10 363.2 ლარს.

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, გ. ბ-შვილის მიერ მოპასუხეებისათვის გადასაცემ თანხას, 10 363.2 ლარს უნდა გამოკლებოდა ქ-ძეების მიერ სს “თელასის” მიმართ გადასახდელი თანხა (3 956.78 ლარი). ტ. ქ-ძემ ვერ დაამტკიცა, რომ სადგომში ელექტროენერგია აღდგენილი იყო. მესაკუთრის ინფორმაციით მომხმარებელს დავალიანების გამო დენის მომარაგება შეწყვეტილი ჰქონდა. ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვის საფუძველზე, გ. ბ-შვილს მოპასუხეების სასარგებლოდ გადასახდელად უნდა დაკისრებოდა 6406,42 ლარი. საქალაქო სასამართლომ დასახელებულ ნაწილში გადაწყვეტილება შემდეგნაირად დაასაბუთა:

სადავო საცხოვრებელი სადგომი დავალიანების გამო ნაკლიანი იყო, მოსარგებლეს კი ვალდებულება ჰქონდა, მფლობელობის შეწვეტისას მოეხდინა მესაკუთრისათვის უნაკლო ნივთის გადაცემა, რაც სწორედ დავალიანების ან სხვა ნებისმიერი ნაკლის არარსებობას გულისხმობს. რამდენადაც ამ შემთხვევაში ტ. ქ-ძემ ვერ გადაიხადა დავალიანება და ამ თანხას ვერც მესაკუთრეს უხდიდა, რომ ისეთივე მდგომარეობაში დაებრუნებინა ქონება, როგორც მიიღო, მესაკუთრეს კი “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მიხედვით მოსარგებლის წინაშე ეკისრებოდა სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდა, მესაკუთრეს, თანხის გადახდის შემთხვევაში უნდა გადასცემოდა უნაკლო ნივთი, რომელიც მას დამატებით ვალდებულებებს არ დაუტოვებდა (ტომი I, ს.ფ. 87-96).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ტ., ქ., ა., თ. ქ-ძეებმა, ნ. რ-შვილმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც გ. ბ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდებოდა, ხოლო ტ. ქ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდებოდა (ტომი I, ს.ფ. 100-109).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილებით ტ., თ., ქ., ა. ქ-ძეებისა და ნ. რ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, გ. ბ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: ტ., თ., ქ., ა. ქ-ძეებსა და ნ. რ-შვილს შეუწყდათ მფლობელობა ქ.თბილისში, ... ქ.¹25-ში მდებარე მათ მიერ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე და ისინი გამოსახლდნენ ამ სადგომიდან მესაკუთრის _ გ. ბ-შვილის მიერ მათთვის 8 946,97 ლარის გადახდის სანაცვლოდ; დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოცემული საქმის განხილვისას რიგი ფაქტობრივი გარემოებები სრულყოფილად არ გამოიკვლია, სათანადოდ არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დაადგინა, რომ გ. ბ-შვილი არის ქ.თბილისში, ... ქ.¹25-ში მდებარე 84,13 კვ.მ შენობა-ნაგებებობისა და 450,000 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე; ტ. ქ-ძე და მისი ოჯახის წევრები (ნ. რ-შვილი, თ., ქ. და ა. ქ-ძეები) წარმოადგენენ გ. ბ-შვილის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ფართის ნაწილის, კერძოდ, 34,41 კვ.მ-ის მოსარგებლეებს ტ. ქ-ძისა და გ. ბ-შვილის აწ გარდაცვლილ მამებს შორის 1956 წელს დადებული საცხოვრებელი სადგომის დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ ტ. ქ-ძის ოჯახის მიერ დაკავებული ფართი შეადგენს 32.24 კვ.მ-ს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა ამ საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულებაც. ამ საკითხთან დაკავშირებით დაუსაბუთებელი იყო საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა საქმეში არსებული ორი ექსპერტიზის დასკვნიდან უპრატესობის იმ დასკვნისათვის მინიჭების შესახებ, რომელიც გაცემული იყო უფრო გვიან.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმის მასალებში წარდგენილი იყო 2009 წლის 4 აგვისტოთი დათარიღებული საინჟინრო-ტექნიკური და სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნა და იმავე წლის 4 დეკემბრით დათარიღებული სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნა. ორივე ჩატარდა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში. მითითებული დოკუმენტების შესწავლით დგინდებოდა, რომ პირველ შემთხვევაში ექსპერტები დაეყრდნენ ადგილზე წარმოებული შემოწმებისა და აზომვების მონაცემებს, რის საფუძველზეც დაასკვნეს, რომ ქ-ძეების მიერ დაკავებული საცხოვრებელი ფართის ოდენობა იყო 34.41 კვ.მ. შესაბამისად განისაზღვრა ამ ფართის საბაზრო ღირებულება, რამაც შეადგინა 17205 ლარი.

რაც შეეხებოდა 2009 წლის 4 დეკემბრის სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნას (სწორედ ამ დასკვნის საფუძველზე გადაწყვიტა დავა საქალაქო სასამართლომ), ამ შემთხვევაში ექსპერტმა იხელმძღვანელა მასთან წარდგენილი საინვენტარიზაციო გეგმით (და არა ადგილზე აზომვით) და მის საფუძველზე დაასკვნა, რომ ქ-ძეების მიერ დაკავებული სადგომის ოდენობა იყო 32.24 კვ.მ, რომლის მთლიანი საბაზრო ღირებულება (1კვ.მ ექსპერტის მიერ შეფასდა 250 აშშ დოლარად) შეადგენდა 8 000 აშშ დოლარს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ექსპერტიზის დასახელებული ორი დასკვნიდან უპირატესობა უნდა მინიჭებოდა 2009 წლის 4 დეკემბრის დასკვნას იმ ერთადერთ გარემოებაზე მითითებით, რომ იგი იყო უფრო გვიან ჩატარებული და შესაბამისად, ზუსტად ასახავდა დავის გადაწყვეტის მომენტისათვის სადავო უძრავი ნივთის საბაზრო ღირებულებას. ამ მოსაზრების საწინააღმდეგოდ სააპელაციო სასამართლომ მოიხმო ორი არგუმენტი: პირველი მდგომარეობდა იმაში, რომ 2009 წლის 4 აგვისტოს ჩატარდა კომპლექსური საინჟინრო-ტექნიკური და სასაქონლო ექსპერტიზა. ამიტომ, უდავოა, რომ ექსპერტიზის დასკვნა თავისი მტკიცებულებითი ძალით უფრო მაღალი სტანდარტისაა 4 დეკემბრის დასკვნასთან შედარებით. მეორე არგუმენტი ისაა, რომ 2009 წლის 4 აგვისტოს ექსპერტიზა ემყარება ადგილზე ჩატარებული აზომვების მონაცემებს (განსხვავებით 2009 წლის 4 დეკემბრის ექსპერტიზისა, რომელიც დაეყრდნო საინვენტარიზაციო გეგმის მონაცემებს) და იგი უფრო ზუსტად ასახავს ტ. ქ-ძის ოჯახის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული ფართის ოდენობას.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლო ტ. ქ-ძის მიერ დაკავებული ფართის ოდენობისა და მისი საბაზრო ღირებულების დასადგენად დაეყრდნო 2009 წლის 4 აგვისტოს ჩატარებული კომპლექსური საინჟინრო-ტექნიკური და სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნას და დაგენილად მიიჩნია, რომ მოსარგებლეების მიერ თბილისში, ... ¹25-ში მდებარე გ. ბ-შვილის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულ სახლში დაკავებულია 34.41 კვ.მ ფართი, რომლის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 17 205 ლარს. შესაბამისად, ამ თანხის 75%-ს ანუ 12 903.75 ლარს უნდა გამოკლებოდა ტ. ქ-ძის ოჯახზე რიცხული დენის დავალიანება 3 956.78 ლარი და მიღებული 8 946.97 ლარი უნდა დაკისრებოდა გ. ბ-შვილს მოსარგებლეებისათვის გადასახდელად, ამ უკანასკნელების მიერ დაკავებული ფართის გამოთავისუფლების სანაცვლოდ (ტომი III, ს.ფ. 54-67).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ტ., ქ., ა., თ. ქ-ძეებმა და ნ. რ-შვილმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ტ. ქ-ძის სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო გ. ბ-შვილის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორების მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ საქმეში არსებული 1956 წლის 8 აგვისტოს ხელწერილი არ წარმოადგენდა ნასყიდობის ხელშეკრულებას. ამ ხელწერილში გარკვევით არის მითითებული, რომ მხარე სახლს ყიდულობს განუსაზღვრელი ვადით. ამასთან, ხელწერილში გაკეთებულია დასკვნა იმის თაობაზე, რომ მესაკუთრეს ქ-ძეები შეეძლო გაესახლებინა იმავე ფართის საცხოვრებელი სახლის შოვნის შემთხვევაში მხოლოდ 5 წლის განმავლობაში.

კასატორები უსაფუძვლოდ მიიჩნევენ ტ. ქ-ძის ელექტროენერგიის დავალიანების თანხის საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრის მიერ ასანაზღაურებელ თანხაში გაქვითვას, რამდენადაც ელექტროენერგიის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2008 წლის 18 სექტემბრის ¹20 დადგენილების მიხედვით “თელასმა” ელექტროენერგიის დავალიანება უნდა მოსთხოვოს ტ. ქ-ძეს ან დარიცხული დავალიანება გადაიტანოს ტ. ქ-ძის ახალ მისამართზე. ამასთან, კასატორების მითითებით, თუკი მოსარგებლეებისათვის ასანაზღაურებელ კომპენსაციას გამოაკლდება ელექტროენერგიის დავალიანება, ეს თანხა უნდა განისაზღვროს არა 3956.78 ლარით, არამედ დღეისათვის არსებული დავალიანებით, რაც შეადგენს 3492.87 ლარს (ტომი III, ს.ფ. 77-85).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ტ., ქ., ა., თ. ქ-ძეებისა და ნ. რ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ტ., ქ., ა., თ. ქ-ძეებისა და ნ. რ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ტ., ქ., ა., თ. ქ-ძეებისა და ნ. რ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. ტ., ქ., ა., თ. ქ-ძეებსა და ნ. რ-შვილს დაუბრუნდეთ ტ. ქ-ძის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.