ას-877-825-2010 28 დეკემბერი, 2010 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვ. როინიშვილი, პ. ქათამაძე

სხდომის მდივანი – ლ. სანიკიძე

კასატორი – თ. ხ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. ხ-შვილი, დ. ჩ-ძე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – სამკვიდროს მიღების ვადის აღდგენა, თანამემკვიდრედ ცნობა, სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ხ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. ხ-შვილის, ნოტარიუს მ. ჟ-იასა და დ. ჩ-ძის მიმართ სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელების, ქ.თბილისში, ... ქ¹34-ში მდებარე, ნ. ჩ-ძის დანაშთ ქონებაზე თანამემკვიდრედ ცნობის, ვ. ხ-შვილსა და დ. ჩ-ძეს შორის 2008 წლის 24 ოქტომბერს გაფორმებული სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 2007 წლის 17 ივლისს გარდაიცვალა მოსარჩელის დედა _ მამკვიდრებელი ნ. ჩ-ძე, რომლის სახელზე ირიცხებოდა ქ.თბილისში, ... ქ.¹34-ში მდებარე ბინა. სამკვიდროს გახსნის დროს თ. ხ-შვილმა გართულებული ორსულობის, შემდეგ კი ჩვილის ჯანმრთელობის გაუარესების გამო, კანონით დადგენილ ვადაში სანოტარო ორგანოს სამკვიდროს მისაღებად ვერ მიმართა. აღნიშნულით ისარგებლა მამამისმა _ ვ. ხ-შვილმა, შეცდომაში შეიყვანა ნოტარიუსი, როგორც ნ. ჩ-ძის ერთადერთმა მემკვიდრემ მიიღო მთლიანი სამკვიდრო და სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულებით გადასცა დ. ჩ-ძეს.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს. ვ. ხ-შვილის განმარტებით, თ. ხ-შვილი ცნობილ უნდა იქნეს უღირს მემკვიდრედ. იგი წლების განმავლობაში ყურადღებას არ აქცევდა მშობლებს, აყენებდა შეურაცხყოფას, რაც დასტურდება საპატრულო პოლიციის მიერ შედგენილი აქტით. ამასთან, სამკვიდრო მოიცავს სადავო ქონების 1/2-ს, რადგან თავად ვ.ხ-შვილი გარდაცვლილ მეუღლესთან ერთად თანამესაკუთრეს წარმოადგენდა. ნ.ჩ-ძე გარდაცვალებამდე დაავადებული იყო ონკოლოგიური სენით და მისთვის საჭირო მკურნალობის ხარჯები გადახდილ იქნა დ. ჩ-ძის მამის მიერ. აღნიშნული დანახარჯი შეადგენს სადავო ბინის ღირებულების 1/2-ზე მეტს, შესაბამისად, სადავო ქონება აღარ არსებობს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თ. ხ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც ამ უკანასკნელმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 ივნისის განჩინებით თ.ხ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატამ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი: აპელანტმა მამკვიდრებელ ნ. ჩ-ძის გარდაცვალებიდან კანონით დადგენილ ექვსი თვის ვადაში - 2007 წლის 8 იანვარს (სამკვიდროს გახსნიდან 2007 წლის 17 ივლისიდან- ექსვთვიანი ვადა ამოიწურა 2008 წლის 17 იანვარს) სამკვიდროს მისაღებად განცხადებით მიმართა ნოტარიუს ნ. ჯ-ელს. ამავე ნოტარიუსის 2008 წლის 16 დეკემბრის დადგენილებით მოსარჩელეს უარი ეთქვა სამკვიდრო მოწმობის გაცემაზე იმ საფუძვლით, რომ ქონება, რომელზეც განმცხადებელი ითხოვდა სამკვიდრო მოწმობის გაცემას, მამკვიდრებლის სახელზე არ აღმოჩნდა - 2008 წლის 28 იანვარს გაცემული იყო სამკვიდრო მოწმობა ვ. ხ-შვილის სახელზე. მოსარჩელის განმარტებით, ნ.ჯ-ელი არ აღმოჩნდა სათანადო ნოტარიუსი, თუმცა აღნიშნული არ გამომდინარეობს უარის თქმის დადგენილებიდან.

პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომ სანოტარო ორგანოში განცხადების წარდგენით თ. ხ-შვილმა გამოხატა ნება დედის სამკვიდროს მიღების თაობაზე და მიუხედავად იმისა, წარმოადგენდა თუ არა ნ.ჯ-ელი სამკვიდროს გახსნის ადგილის ნოტარიუსს, თ. ხ-შვილის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ჩაითვლება. ნოტარიუს ნ. ჯ-ელის 2008 წლის 2 დეკემბრის დადგენილებით თ. ხ-შვილს უარი ეთქვა სამკვიდრო მოწმობის გაცემაზე, ვინაიდან სამკვიდრო მოწმობა საჯარო რეესტრის მონაცემებით უკვე გაცემული იყო ვ. ხ-შვილის სახელზე. საქმის სააპელაციო ინსტანციაში განხილვისას, აპელანტის განმარტებით, იგი განცხადების მიმართვის შემდეგ აგროვებდა სამკვიდრო მოწმობის გაცემისათვის საჭირო დოკუმენტებს, რამაც განაპირობა მხოლოდ 2008 წლის 2 დეკემბერს ნოტარიუსის მიერ დადგენილების მიღება.

სასამართლო არ დაეთანხმა აპელანტის მოსაზრებას, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 1424-ე, 1421-ე და 1336-ე მუხლები, რადგან სანოტარო ორგანოში განცხადების წარდგენით თ. ხ-შვილმა გამოხატა ნება დედის სამკვიდროს მიღების თაობაზე და მიუხედავად იმისა, წარმოადგენდა თუ არა ნ.ჯ-ელი სამკვიდროს გახსნის ადგილის ნოტარიუსს, თ. ხ-შვილის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ჩათვალა. პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომ ვ. ხ-შვილმა განკარგა მემკვიდრეობით მიღებული ქონება 2008 წლის 24 ოქტომბრის სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების საფუძველზე და საკუთრების უფლება სადავო ნივთზე გადასცა დ. ჩ-ძეს, ანუ სადავო პერიოდში სამკვიდრო ქონება გასული იყო მემკვიდრის _ ვ. ხ-შვილის საკუთრებიდან და სადავო უძრავ ნივთზე სამისდღეშიო ხელშეკრულების საფუძველზე საჯარო რეესტრის მონაცემებით მესაკუთრეს წარმოადგენდა დ.ჩ-ძე. პალატამ აღნიშნა, რომ დ. ჩ-ძეს ამ ხელშეკრულების საფუძველზე გადაეცა საკუთრების უფლება სარჩენის კუთვნილ ნივთზე და იგი ასრულებს მისთვის ხელშეკრულებით დაკისრებული რჩენის ვალდებულებას. ამრიგად, განსახილველ შემთხვევაში მხარეებმა მიიღეს გარიგების იურიდიული შედეგები. საქმეში წარმოდგენილი მასალებით არ დასტურდება მოჩვენებითი გარიგებისათვის დამახასიათებელი თავისებურებანი _ გარიგების შედეგების არარსებობა და ამ გარიგებით გამოწვეული შედეგის მიმართ განზრახვის არქონა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ მოპასუხეთა შორის დადებული გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობდა, რაც სადავო უძრავი ნივთის 1/2½-ზე თ.ხ-შვილის საკუთრების უფლების აღიარებას გამორიცხავდა. პალატის მითითებით, აპელანტს სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების თაობაზე სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მისი სამართლებრივი შეფასება სააპელაციო საჩივრით სადავოდ არ გაუხდია.

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 941-ე, 942-ე მუხლებით და დაასკვნა, რომ სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების იურიდიული შედეგი შემდეგია: სარჩენი გადასცემს ქონებას მარჩენალს, ეს უკანასკნელი კი ვალდებულია, არჩინოს იგი სიცოცხლის ბოლომდე, თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს. მოცემული სასარჩელო განცხადებით მოსარჩელე ხელშეკრულების ბათილად ცნობას ითხოვდა ამავე კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მოჩვენებითობის საფუძვლით. პალატამ საქმეში არსებული მოწმეთა ჩვენებებით დადგენილად მიიჩნია, რომ დ. ჩ-ძე ასრულებს სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებას, საწინააღმდეგო მტკიცებულებები კი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების თანახმად, მოსარჩელეებს არ წარმოუდგენიათ, შესაბამისად, დასაბუთებულია პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და სადავო უძრავი ნივთის 1/2-ზე თ. ხ-შვილის საკუთრების უფლების აღიარების საფუძვლები არ არსებობდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება თ. ხ-შვილმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით: სასამართლომ არასწორად განმარტა სამართლის ნორმები. უპირველესად, დადასტურებულად უნდა იქნეს მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოება, რომ თ. ხ-შვილმა გამოხატა დედის _ ნ. ჩ-ძის სამკვიდროს მიღების ნამდვილი ნება. პალატამ სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ ვ.ხ-შვილმა გაასხვისა, განკარგა მემკვიდრეობით მიღებული ქონება და 2008 წლის 24 ოქტომბრის ხელშეკრულებით სადავო ნივთზე საკუთრების უფლება გადასცა დ. ჩ-ძეს. აღნიშნული გარიგება დაიდო სადავო ქონებაზე ვ.ხ-შვილის საკუთრების უფლების მოსპობის, დ.ჩ-ძისათვის მისი გადაცემისა და ამ უკანასკნელის კეთილსინდისიერ შემძენად მიჩნევის მიზნით. სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ მხარეთა მიერ გარიგების იურიდიული შედეგის მიღება და თუნდაც გარიგების პირობების შესრულება გარიგების დადების მომენტისათვის მისი შესაბამისი შედეგის მიღების განზრახვის არარსებობას არ გამორიცხავს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ხ-შვილის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გასაჩივრებული განჩინება გაუქმდეს და საქმე დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს იმავე სასამართლოში, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ დავაზე გააწყვეტილების გამოტანისას დარღვეულია კანონი, კერძოდ:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ნ. ჩ-ძე გარდაიცვალა 2007 წლის 17 ივლისს. მისმა მეუღლემ - ვ. ხ-შვილმა 2008 წლის 28 იანვარს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე ნ.ჩ-ძის სამკვიდრო ქონება _ ქ.თბილისში, ... ქ. ¹34-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი საჯარო რეესტრში აღრიცხა თავის საკუთრებაში, ხოლო 2008 წლის 24 ოქტომბრის სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთრების უფლება სადავო ნივთზე გადასცა დ. ჩ-ძეს. დედის _ ნ.ჩ-ძის გარდაცვალებიდან ექვსი თვის ვადაში სანოტარო ორგანოში განცხადების წარდგენით თ. ხ-შვილმა გამოხატა ნება სამკვიდროს მიღების თაობაზე, რის გამოც თ. ხ-შვილის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება.

სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო, ხოლო ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლით, სამკვიდრო მიღებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან.

სამოქალაქო კოდექსის 1433-ე მუხლის თანახმად, მიღებული სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლება მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან. მითითებული ნორმების შინაარსიდან და საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, თ. ხ-შვილი მემკვიდრეობის მიღებით სამკვიდრო ქონებაში მისი წილის მესაკუთრე გახდა მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან _ 2007 წლის 17 ივლისიდან. ამავდროულად დადგენილია, რომ თ.ხ-შვილს თავისი საკუთრების უფლება არავისთვის გადაუცია და მასზე ვინმეს სასარგებლოდ უარი არ უთქვამს. ამდენად, სამოქალაქო კოდექის 1421-ე მუხლით გათვალისწინებული ერთ-ერთი მოქმედების განხორციელება საკმარისია სამკვიდროს მიღების ფაქტის დადგენისათვის, რაც ამავე კოდექსის 1433-ე მუხლით ავტომატურად იწვევს მემკვიდრისათვის სამკვიდროს მესაკუთრის სტატუსის დადგენას.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, კერძოდ: სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინება სამკვიდრო ქონებიდან თ. ხ-შვილის წილზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის თაობაზე დააფუძნა იმ ფაქტს, რომ რჩენის ხელშეკრულების საფუძველზე სამკვიდრო ქონება გადაცემული ჰქონდა დ.ჩ-ძეს, რაც გამორიცხავს თ.ხ-შვილის საკუთრების უფლების აღიარებას სადავო უძრავი ნივთის ნაწილზე. როგორც ზემოთ აღინიშნა, თ. ხ-შვილს მიღებული ჰქონდა რა სამკვიდრო ქონება, წარმოეშვა საკუთრების უფლება და მისი უფლება დარღვეული იქნა ვ. ხ-შვილის მიერ მისი ქონების განკარგვით. სააპელაციო სასამართლომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 941-ე, 942-ე მუხლებით და დაასკვნა, რომ სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს, ვინაიდან სარჩენმა ვ. ხ-შვილმა რეალურად გადასცა მარჩენალს უძრავი ნივთი. სააპელაციო სასამართლომ იმავდროულად მიუთითა, რომ მოსარჩელე თ. ხ-შვილი ხელშეკრულების ბათილობას ითხოვდა რა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლით გათვალისწინებული მოჩვენებითობის საფუძვლით, ასეთი საფუძველი საქმის მასალებით არ დგინდება.

აღსანიშნავია, რომ თ.ხ-შვილი საქმეში წარმოდგენილი სარჩელით (ტ.1, ს.ფ.7) უთითებს რა ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებზე _ სადავო სამკვიდრო ქონებასთან დაკავშირებით თავისი უფლებების დარღვევაზე, რჩენის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას ითხოვს შემდეგი საფუძვლით: ხელშეკრულების გაფორმების მომენტში ვ. ხ-შვილი არ წარმოადგენდა სათანადო მესაკუთრეს და ამის შესახებ ცნობილი იყო დ. ჩ-ძისათვის; იგი თ.ხ-შვილის ბიძაშვილია და მისთვის ცნობილი იყო არსებული მდგომარეობა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 178-ე მუხლის “თ” ქვეპუნქტი ავალდებულებს მოსარჩელეს, სარჩელში მიუთითოს იმ სამართლებრივ საფუძვლებზე, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებს, თუმცა ასეთის მიუთითებლობა ან ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი სამართლებრივი შეფასება არ შეიძლება იყოს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი. მხარის მიერ სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების კონკრეტულ მატერიალურ-სამართლებრივ ნორმასთან შესაბამისობის დადგენა სასამართლოს უფლებაცაა და ვალდებულებაც.

დავის სამართლებრივი შეფასებისას მოსამართლე სრულიად დამოუკიდებელია, განსხვავებით პროცესის ფაქტობრივ საფუძვლებზე მუშაობისაგან და არ არის შებოჭილი დისპოზიციურობის ან შეჯიბრებითობის პრინციპებით.

შეჯიბრებითობისა და დისპოზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, მხარეებს შეუძლიათ თავად განსაზღვრონ, აღძრან თუ არა დავა სასამართლოში, როგორ წარმართონ ან როგორ დაასრულონ იგი. მათ ასევე შეუძლიათ თავად გადაწყვიტონ, საქმის რომელი ფაქტობრივი გარემოებები მოახსენონ და რომელი მტკიცებულებები წარუდგინონ სასამართლოს. მხარეთა მიერ წარდგენილი მოთხოვნებისა და მოხსენებული ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება კი მხოლოდ მოსამართლის პრეროგატივაა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 178-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობების შესრულებასთან ერთად მხარეებმა მოსამართლეს უნდა მოახსენონ საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებზეც მხარე თავის მოთხოვნას ამყარებს და მოთხოვნის შინაარსი. მიზანშეწონილია, თუ მხარეები მოთხოვნის იმ სამართლებრივ საფუძველზეც _ ნორმაზე მიუთითებენ, რომელსაც მათი მოთხოვნა ან, შესაბამისად, შესაგებელი ემყარება, თუმცა ეს არ არის შემზღუდავი სასამართლოსათვის და არც გავლენას ახდენს დავის შედეგზე. მოსამართლისათვის სავალდებულო არ არის მხარეთა მოსაზრებები, თუ მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად რა სამართლებრივი საფუძველი უნდა იქნეს გამოყენებული და არც კანონის იმპერატიული დათქმაა, რომ გამოტანილი გადაწყვეტილება დაეფუძნოს მხარეთა მიერ მითითებულ მოთხოვნის საფუძველს. მაშინაც კი, თუ მხარეები განსაზღვრულ საკითხებთან მიმართებით არასწორ ან არამყარ სამართლებრივ პოზიციას ირჩევენ, თუ საქმის მასალებზე დაყრდნობით და სხვაგვარი დასაბუთებით კანონიერი გადაწყვეტილების გამოტანა შესაძლებელია, მოსამართლეს სხვა გზის არჩევის უფლება აქვს. სწორედ აღნიშნული წარმოადგენს სამოსამართლო საქმიანობას, რომელიც უზრუნველყოფს კერძო სამართლის სუბიექტთა დარღვეული უფლებებისა და ინტერესების სრულყოფილად და ეფექტურად დაცვას.

მოცემულ დავაში სასამართლომ ჩათვალა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით თ.ხ-შვილმა მიიღო სამკვიდრო, მაგრამ მასზე საკუთრების უფლება ვერ მოიპოვა, ვინაიდან ქონება გასხვისებულია რჩენის ხელშეკრულებით, ხოლო ეს ხელშეკრულება ვერ გაბათილდება, ვინაიდან მოსარჩელის მიერ დასახელებული საფუძველი _ სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლით გათვალისწინებული გარიგების მოჩვენებითი ხასიათი არ დგინდება.

ზემოთ მითითებული სასარჩელო განცხადებიდან ამონარიდით დასტურდება, რომ მოსარჩელე სადავოდ მიიჩნევს ვ. ხ-შვილის საკუთრების უფლებას ამავე პირის მიერ განკარგულ ნივთზე. ეს გარემოება _ ვ. ხ-შვილის უფლების ნაკლი ნივთზე - იკვეთება სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინებითაც. სასამართლოს მიერ ამ ფაქტობრივი გარემოების დადგენით დასტურდება კანონით დადგენილი წესის დარღვევა. მხარის მიერ უფლების დარღვევის არასწორი სამართლებრივი კვალიფიკაცია უფლების დაცვაზე უარის თქმის საფუძველს არ წარმოადგენს. სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, გასაჩივრებული განჩინება არ შეიცავს საკმარის ფაქტობრივ და სამართლებრივ დასაბუთებას, რაც მისი გაუქმების და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველია. საქმის ხელახლა განმხილველმა სასამართლომ სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებისა და მოპასუხეთა შესაგებლის ფარგლებში უნდა გამოარკვიოს სადავო რჩენის ხელშეკრულების სუბიექტთა უფლებამოსილების საკითხი; ასევე, შეფასება უნდა მისცეს სადავო ნივთის შემძენის _ დ.ჩ-ძის მიერ ნივთის შეძენის კანონიერებას კეთილსინდისიერების თვალსაზრისით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

თ. ხ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 ივნისის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.