ას-879-827-2010 10 დეკემბერი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მ. სულხანიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ მ. წ-ძე, ე. წ-ძე, ს. წ-ძე, ვ. ხ-ელი, მ. ხ-ელი (მოპასუხე)

წარმომადგენელი - მ. ყ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. გ-ძე, დ. ქ-ძე, გ. ც-ძე, დ. თ-შვილი, რ. ჯ-ელი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ივლისის განჩინება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 16 ოქტომბერს ზ. გ-ძემ, დ. ქ-ძემ, გ. ც-ძემ, დ. თ-შვილმა და რ. ჯ-ელმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართეს.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ 2007 წლის 10 აპრილის ¹01/29-37 განკარგულების საფუძველზე მათ აუქციონზე შეიძინეს ქ. თბილისში, ... ქუჩის მე-19 კორპუსში მდებარე ¹50 ბინა, რომელიც საჯარო რეესტრში მათ სახელზეა რეგისტრირებული. აღნიშნულის მიუხედავად, უძრავი ქონება მ., ე., ს. წ-ძეების, ასევე ვ. და მ. ხ-ელების უკანონო მფლობელობაში იმყოფებოდა, რითაც მესაკუთრეთა უფლებები ირღვეოდა.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა მოპასუხეების სადავო ბინიდან გამოსახლება მოითხოვეს.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ სცნეს და განმარტეს, რომ სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება დაიდო გაყალბებული მინდობილობის საფუძველზე, რის თაობაზეც აღძრული იყო სისხლის სამართლის საქმე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილებით ზ. გ-ძის, დ. ქ-ძის, გ. ც-ძის, დ. თ-შვილისა და რ. ჯ-ელის სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოსარჩელეების საკუთრებაში არსებული ქ. თბილისში, ... ქუჩა ¹19-ში მდებარე ¹50 ბინა გამოთხოვილ იქნა მ., ე., ს. წ-ძეების, ასევე ვ. და მ. ხ-ელების უკანონო მფლობელობიდან; ბინა გადაეცა მოსარჩელეებს მოპასუხეების კუთვნილი ნივთებისგან გათავისუფლებულ მდგომარეობაში.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ... ქ. ¹19-ში მდებარე ¹50 ბინა ზ. გ-ძის, დ. ქ-ძის, გ. ც-ძის, დ. თ-შვილისა და რ. ჯ-ელის თანასაკუთრებას წარმოადგენდა, ამასთან სადავო ბინას მოპასუხეები ფლობდნენ. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეებს არ გააჩნდათ ბინის ფლობის უფლება, ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის საფუძველზე, იგი გამოთხოვილი უნდა ყოფილიყო მათი უკანონო მფლობელობიდან.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მ., ე., ს. წ-ძეებმა, ასევე ვ. და მ. ხ-ელებმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ივლისის განჩინებით მ., ე., ს. წ-ძეების, ვ. და მ. ხ-ელების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი დასკვნები საქმის ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით და დამატებით აღნიშნა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტით სასამართლო ვალდებულია შეაჩეროს საქმის წარმოება თუ საქმის განხილვა შეუძლებელია სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, რომელიც განხილულ უნდა იქნეს სამოქალაქო, სისხლის სამართლის ან ადმინისტრაციული წესით. აღნიშნული მუხლი ისეთ შემთხვევას გულისხმობს, როდესაც სხვა წესით განსახილველ საქმეს პირდაპირი კავშირი აქვს მოცემული დავის გადწყვეტასთან და უშუალოდ უკავშირდება მას. ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში აპელანტები საქმის წარმოების შეჩერებას იმ საფუძვლით ითხოვდნენ, რომ დაწყებული იყო წინასწარი გამოძიება მ. ო-ძის მიერ თაღლითობის ჩადენის ფაქტზე და დაზარალებულად მ. წ-ძი იყო ცნობილი, აღნიშნული საქმის წარმოების შეჩერების საფუძველი ვერ გახდებოდა.

ზემოაღნიშნული განჩინება მ., ე., ს. წ-ძეებმა, ასევე ვ. და მ. ხ-ელებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს. კასატორები მიუთითებენ, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტი, რადგან ამ ნორმის საფუძველზე უნდა მომხდარიყო საქმის წარმოების შეჩერება. სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ მ. ო-ძის მიმართ მიმდინარე გამოძიება არ შეიძლება გახდეს საფუძველი სრულიად სხვა პირებს შორის მიმდინარე დავის შეჩერებისა, რადგან გამოძიება სწორედ სადავო ქონებაზე საკუთრების თაღლითურად მიღების ფაქტზე მიმდინარეობს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 5 ოქტომბრის განჩინებით მ., ე., ს. წ-ძეების, ასევე ვ. და მ. ხ-ელების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ., ე., ს. წ-ძეების, ვ. და მ. ხ-ელების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, მ., ე. და ს. წ-ძეების, ვ. და მ. ხ-ლების საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ მათ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მ., ე., ს. წ-ძეების, ასევე ვ. და მ. ხ-ელების საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

კასატორებს დაუბრუნდეთ მათ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.