ას-884-832-2010 10 დეკემბერი, 2010 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პ. ქათამაძე, მ. სულხანიშვილი

კასატორი _ გ. და მ. კ-შვილები (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ვ. ლ-ელი (მოსარჩელე)

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

გასაჩივრებული სასამართლო განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ვ. ლ-ელმა სარჩელით მიმართა გურჯაანის რაიონულ სასამართლოს მ. და გ. კ-შვილების მიმართ მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ მისი საცხივრებელი ბინა ისეთი პროექტით არის აშენებული, რომ კანალიზაციის მილი ჩადის საძინებელ ოთახში, ამიტომ მას და მის დაბლა მცხივრებ მეზობლებს აღნიშნული მილი გაუქმებული აქვთ. მოსარჩელემ განმარტა, რომ მის ზემოთ მცხოვრებმა მეზობელმა, გ. კ-შვილმა კანალიზაციის მილზე ჯერ “ტრაპი” დააყენა, შემდეგ კი ორი ცენტრალური მილი საერთოდ ჩაჭრა, რადგან წყალი აღარ გადიოდა. აღნიშნულის შედეგადაც მოსარჩელის ბინაში ჩავიდა წყალი, დააზიანა საწოლები, ლოგინი, იატაკი. ბინა ვიზუალურად შემოწმებული იქნა აუდიტის მიერ და ზარალი შეფასდა 1500 ლარად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვ. ლ-ელმა მ. და გ. კ-შვილებისაგან მიყენებული ზიანის სახით 1500 ლარის ანაზღაურება მოითხოვა.

გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებით ვ. ლ-ელის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ლ-ელმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 ივლისის განჩინებით ვ. ლ-ელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 ივლისის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ვ. ლ-ელმა. კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 23 თებერვლის განჩინებით გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 ივლისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილებით ვ. ლ-ელის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ვ. ლ-ელის სარჩელი დაკმაყოფილდა; მ. და გ. კ-შვილებს ვ. ლ-ელის სასარგებლოდ დაეკისრათ ზიანის ანაზრაურება 1500 ლარის ოდენობით, აუდიტორული დასკვის მომზადებისათვის გაწეული ხარჯი 180 ლარი, ექსპერტიზის დასკვის მომზადებისათვის გაწეული ხარჯი _ 177 ლარი, საადვოკატო მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯი _ 200 ლარი, ვ. ლ-ელის მიერ საქმის განხილვისას გადახდილი სახელწიფო ბაჟი _ სულ 200 ლარი.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ვ. ლ-ელის საცხოვრებელ ბინაში 2007 წლის ნოემბერ-დეკემბერში ზედა სართულიდან ჩავიდა წყალი, რის შედეგაც დაუზიანდა საცხოვრებელი ბინის ჭერი, კედლები იატაკი, ლეიბები და საბნები. აღნიშნულს ადასტურებს ასევე საქმეში არსებული აუდიტის 2007 წლის 24 დეკემბრის დასკვნა.

ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 17 აპრილის განჩინებით დაინიშნა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზა, მიყენებული ზიანის ოდენობის დასადგენად, ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 29.04.2008 წლის დასკვნის თანახმად:

ა) ვ. ლ-ელის საცხოვრებელ ბინაში წყალი ჩასულია გ. კ-შვილის ბინიდან. წყლის ჩასვლა შესაძლოა გამოწვეული იყოს გ. კ-შვილის სააბაზანოში არსებული საკანალიზაციო ან მოწყობილი წყალგაყვანილობის მილების გაუმართაობით, წყლის გამაცხელებელი ავზის გადავსებით, გაუმართავი, ან უმეთვალყურეოდ დტოვებული მოშვებული ონკანით, იმ შემთხვევაში თუ მოხდებოდა აბაზანის გადავსება, ხოლო გაბინდული საკანალიზაციო მილები და ტრაპი ვერ უზრუნველყოფდა დაგროვილი წყლის გატარებას.

_ ქვედა სართულზე წყლის ჩასვლა შესაძლოა მომხდარიყო ადრე არსებული წყალგაყვანილობის დგარების უვარგისობის გამო, ან მათი გადაჭრის მომენტში.

_ აგრეთვე, თუ გ. კ-შვილის საცხოვრებელი ბინის ქვემოთ, ქვედა სართულებზე კანალიზაციის დგარი გაბიდნული იყო, საკანალიზაციო დგარის გადავსების შემთხვევაში, იმის გამო, რომ ქვედა სართულებზე კანალიზაციის დგარზე მიერთებები არ არის და იგი დახურულია, ფეკალური მასა ამოვიდოდა სააბაზანოში არსებული ტრაპიდან, საიდანაც წყლის გაჟონვა მოხდებოდა ვ. ლ-ელის საცხოვრებელ ბინაში.

გ) ვ. ლ-ელისა და გ. კ-შვილის ბინებში გამავალი საკანალიზაციო დგარზე დაზიანებები არ შეიმჩნევა. ხოლო რაც შეეხება წყალგაყვანილობის დგარებს, მოსარჩელის ბინაში დაზიანებები არც მათზე შეიმჩნევა, ხოლო მოპასუხის ბინაში კი ისინი გადაჭრილი და გაუქმებულია.

გ) ვ. ლ-ელისა და გ. კ-შვილის ბინებში გამავალი საკანალიზაციო დგარი დაზიანებული არ არის, ხოლო რაც შეეხება საკანალიზაციო დგარზე ტრაპის მიერთებას, იმის მიუხედავად პროექტით გათვალისწინებული იყო თუ არა მისი მოპასუხის სააბაზანოში არსებობა, იგი ხელს შეუწყობდა სააბაზანოში დაგროვილი წყლის გატარებას და არა წყლის ქვემო სართულზე გაჟონვას.

საქმეში არსებული ექსპერტის განმარტებით (ტ.1.ს.ფ.49,85) პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის ბინაში წყალი ჩასულია მოპასუხის ბინიდან, რადგან მოპასუხის ბინის ჭერზე, კედლებსა და იატაკზე დაზიანების კვალი, რაც იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუ მოსარჩელის ბინაში წყალი ჩავიდოდა მე-5 სართულიდან, მოპასუხის ბინის გავლით, არ შეიმჩნევა.

საგულისხმოა ის გარემოებაც, რომ მოპასუხეები არ უარყოფენ მოსარჩელის ბინაში წყლის ზემოდან ჩასვლის ფაქტს, ხოლო იმ ფაქტობრივი გარემოებების მტკიცების ტვირთი, რომ წყლის ჩასვლა არ მომხდარა მოპასუხეების ბინიდან და მათი ბრალით ეკისრებათ მოპასუხეებს.

პალატა ასევე მიუთითებს, რომ როგორც ლ-ელის, ისე კ-შვილების ბინა დათვალიერდა წყლის ჩამოსვლიდან საკმაო დროის გასვლის შემდეგ, რაც პალატის მოსაზრებით გამორიცხავს იმის უდავოდ დადასტურებულად მიჩნევის შესაძლებლობას, რომ წყლის ჩამოსვლის მომენტში მოპასუხის ბინაში წყლის ჩამოსვლის და სისველის კვალი არ შეიმჩნეოდა.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ “ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის 1-ლი-მე-2 ნაწილებით, მესაკუთრეს შეუძლია საკუთარი შეხედულებისამებრ გამოიყენოს თავის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული შენობის ნაწილები და გამორიცხოს მათზე სხვა პირთა ყოველგვარი ზემოქმედება, თუ ამით იგი არ არღვევს კანონს ან მესამე პირთა უფლებებს. მესაკუთრეს შეუძლია ისარგებლოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებით. მე-20 მუხლის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრს უფლება აქვს საკუთარი შეხედულებისამებრ, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის სხვა წევრებთან შეუთანხმებლად, ფლობდეს, სარგებლობდეს და განკარგავდეს თავის ბინას, გამორიცხოს მასზე სხვა პირთა ყოველგვარი ზემოქმედება, თუ ამით იგი არ არღვევს კანონს ან მესამე პირთა უფლებებს. 21-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის მიხედვით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრი ვალდებულია ისეთ მდგომარეობაში შეინარჩუნოს და იმგვარად გამოიყენოს ინდივიდუალური საკუთრება და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონება, რომ ამით სხვა მესაკუთრეს არ მიადგეს ზიანი, და იმოქმედოს სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენის ვალდებულების ფარგლებში.

პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანი გამოწვეულია მოპასუხის ბინიდან ჩადინებული წყლის ზემოქმედების შედეგად და შესაბამისად არსებობს მიზეზობრივი კავშირი ზიანსა და მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეულ ქმედებას შორის.

პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხეები სადავოდ არ ხდიან აუდიტის დასკვნით ვ. ლ-ელის ბინაში არსებული დაზიანების შესაკეთებლად საჭირო თანხის ოდენობის სისწორეს.

პალატამ აღნიშნა, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, იმისათვის, რომ პირს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება დაეკისროს, ერთდროულად უნდა არსებობდეს რამოდენიმე პირობა. კერძოდ, კი პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, განზრახი ან გაუფრთხილებელი ბრალი და მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, ყოველივე აღნიშნულის მტკიცების ტვირთი კი აკისრია მოსარჩელე მხარეს.

სააპელაციო პალატამ საქმის გარემოებების შეფასების შედეგად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის ბინაში წყალი ჩასულია მოპასუხის ბინიდან, მართალია ექპერტიზა ჩატარდა წყლის ჩამოსვლიდან გარკვეული დროის გავლის, შემდეგ, რის გამოც შეუძლებელი ხდება წყლის ჩამოსვლის კონკრეტული მიზეზის დადგენა, თუმცა ის გარემოება, რომ წყალი ნამდვილად ჩამოსული იყო მოსარჩელის ბინაში მოპასუხეების მხრიდან სადავო არ გამხდარა, მოპასუხეს საქართველოს სამოქლაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლების მოთხოვნათა გათვალისწინებით არ განუხორციელებია მისი წილი მტკიცების ტვირთი, არ წარმოუდგენია იმ გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ წყლის ჩამოსვლა არ მომხდარა მათი ბინიდან, რის გამოც პალატამ მიიჩნია, რომ ვ. ლ-ელის სარჩელი უნდა დაკმაყოფილდეს და მოპასუხეებს ვ. ლ-ელის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროთ ზიანის ანაზღაურება 1500 ლარის ოდენობით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანეს გ. და მ. კ-შვილებმა. კასატორებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორების განმარტებით, სააპელაციო პალატამ არასწორად მიუთითა, რომ აპელანტებს არ განუხორციელებიათ მათი წილი მტკიცების ტვირთი. საქმეში არსებული მოწმეთა ჩვენებებით ნათლად ჩანს, რომ იმ დროს, როდესაც ვ. ლ-ელის ბინაში წყალი ჩადიოდა, აპელანტების ბინის იატაკი სრულიად მშრალი იყო. ამასთან, ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობის მტკიცების ტვირთი მოსარჩელეს, ვ. ლ-ელს აკისრია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 21 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი სსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. და მ. კ-შვილების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას გ. და მ. კ-შვილების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. და მ. კ-შვილების საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.