ას-885-833-2010 20 დეკემბერი, 2010წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ ჯ. ხ-ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს “ფ.” (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 9 დეკემბერს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა შპს “ფ.-მ” მოპასუხე ჯ. ხ-ძის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ქუთაისში, ... ქ. ¹19-ში მდებარე მოპასუხის მფლობელობაში არსებული ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა, რაც გულისხმობდა აღნიშნულ ობიექტზე მხოლოდ ერთი კარისა და ფანჯრის მოწყობას, რომელსაც მოპასუხე არ გამოიყენებდა სავაჭროდ, ასევე უნებართვოდ მოწყობილი კაპიტალური გადახურვის (ე.წ. “ქოლგის”) დემონტაჟს.

სარჩელში აღნიშნულია, რომ შპს “ფ.” მდებარეობს ქუთაისში, ... პირველი შესახვევის ¹2-ში, სადაც ეწევა სავაჭრო საქმიანობას. ამ ტერიტორიას ესაზღვრება ინდმეწარმე ჯ. ხ-ძის კუთვნილი არასაცხოვრებელი ფართი, რომელშიც ჯ. ხ-ძე ასევე სავაჭრო საქმიანობას ახორციელებს. 2006 წლის მაისში მოპასუხემ განახორციელა სარეკონსტრუქციო სამუშაოები პროექტის გარეშე, კერძოდ, შპს “ფ.-სთან” არსებულ სასაზღვრო კედელში წლების განმავლობაში არსებული ერთი კარის ნაცვლად, მოაწყო ორი დამოუკიდებელი შესასვლელი კარი იმგვარად, რომ ერთიდან მეორეში შესვლა ან პირიქით, ფაქტობრივად, შეუძლებელია. აღნიშნულის შედეგად, ერთი სავაჭრო ობიექტის ნაცვლად მოეწყო ორი დამოუკიდებელი (იზოლირებული) სავაჭრო ობიექტი. ამასთან, მოპასუხემ ორივე მაღაზიაში ბაზრის სასაზღვრო ზოლში არსებულ კედელში ცალ-ცალკე ჩადგა დახლ-მაცივრები (ხორცის სარეალიზაციოდ) და ორივე ობიექტში ვაჭრობა ხორციელდება შპს “ფ.-ს” ტერიტორიიდან, რითაც იზღუდება შპს “ფ.-ს”, როგორც მესაკუთრის, კანონიერი ინტერესები.

მოსარჩელის მტკიცებით, ჯ. ხ-ძეს შპს “ფ.-ს” სასაზღვრო ზოლში არსებულ კედელში ადრე ჰქონდა მხოლოდ ერთი კარი და არ ჰქონდა მოწყობილი დახლ-მაცივრები. ამავე კედელში გამოჭრილი იყო მხოლოდ მცირე ზომის ფანჯარა (ზომით 1მ-1მ) გისოსებით, რომელიც სავაჭრო დანიშნულებით არ გამოიყენებოდა და სავაჭრო საქმიანობა მიმდინარეობდა ობიექტის შიგნით. ამდენად, მოპასუხის მიერ თვითნებურად განხორციელებული სარეკონსტრუქციო სამუშაოების შედეგად არსებითად შეიცვალა სასაზღვრო ზოლში არსებული კედლის იერსახე. მსგავს რეკონსტრუქციას ესაჭიროებოდა სათანადო წესით დამტკიცებული პროექტი, რაც მოპასუხეს არ გააჩნდა. გარდა ამისა, მოპასუხემ შპს “ფ.-ს” ტერიტორიაზე, ორივე ობიექტის გასწვრივ, თვითნებურად და შესაბამისი პროექტის გარეშე მოაწყო კაპიტალური გადახურვა, რომლის სიგანე 2 მეტრს აღემატება. აღნიშნული საჭიროებდა შესაბამის ნებართვას, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

მოსარჩელის მითითებით, სასაზღვრო ზოლს მას და ინდმეწარმე ჯ. ხ-ძეს შორის წარმოადგენდა ამ უკანასკნელის კედელი, სავაჭრო საქმიანობა უნდა განხორციელებულიყო ობიექტის შიგნით. ერთადერთი ვალდებულება, რაც შპს “ფ.-ს” ჯ. ხ-ძის მიმართ გააჩნდა, მდგომარეობდა იმაში, რომ უზრუნველეყო მოპასუხის მიერ შესასვლელით შეუფერხებელი სარგებლობა, რასაც შპს “ფ.” ყოველთვის ასრულებდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე მიიჩნევდა, რომ მისი, როგორც კეთილსინდისიერი მეწარმისა და მესაკუთრის ინტერესები დაცვას საჭიროებდა, რის შესაბამისადაც ითხოვდა სარჩელის დაკმაყოფილებას, კერძოდ, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენას იმგვარად, რომ მოპასუხეს მასთან არსებულ სასაზღვრო ზოლში მოეწყო ერთი კარი და ერთი ფანჯარა (ზომით 1მ-1მ), რომელსაც არ გამოიყენებდა სავაჭროდ, აგრეთვე, განეხორციელებინა უნებართვოდ მოწყობილი კაპიტალური გადახურვის დემონტაჟი.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს “ფ.-ს” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ფ.-მ”, რომელმაც მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

აღნიშნული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი ინსტანციების სასამართლოების მიერ და ბოლოს, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს “ფ.-ს” სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს “ფ.-ს” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ჯ. ხ-ძეს დაევალა ქ. ქუთაისში, ... ქ.¹19-ში მდებარე, მის საკუთრებაში არსებული არასაცხოვრებელი ფართის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა, კერძოდ, დაევალა, შპს “ფ.-ს” მხარეს მოაწყოს მხოლოდ ერთი კარი, ააგოს 60 სმ სიმაღლის კედელი და მასზე მოაწყოს დარაბა, ჯ. ხ-ძეს აეკრძალა სავაჭრო საქმიანობის განხორციელება შპს “ფ.-ს” მხარეს დარაბის მხრიდან, მასვე დაეკისრა შპს “ფ.-ს” მხარეს არსებული გადახურვის (ქოლგის) დემონტაჟის განხორციელება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

შპს “ფ.” მდებარეობს ქუთაისში, ... პირველი შესახვევის ¹2-ში და ეწევა სავაჭრო საქმიანობას. ჯ. ხ-ძე, რომლის კუთვნილი არასაცხოვრებელი ფართიც ესაზღვრება აღნიშნულ ტერიტორიას, ასევე ახორციელებს სავაჭრო საქმიანობას;

2003 წლის პირველ აპრილს ქ. ქუთაისის მერიასა და შპს “ფ.-ს” შორის დადებული მიწის რეალური გაყოფის ხელშეკრულებით, რომლითაც განისაზღვრა შპს “ფ.-ს” კუთვნილი მიწის საზღვრები, დადგინდა, რომ სამხრეთის მხრიდან შპს “ფ.-ს” მოსაზღვრე, ჯ. ხ-ძის შენობის კედლის მიმდებარედ, შპს “ფ.-ს” მხარეს არსებული მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა მოსარჩელის საკუთრებას;

მართვის ტერიტორიული სამსახურის ქალაქ-მუზეუმის განყოფილების სპეციალისტთა მიერ შედგენილი აქტის თანახმად, ჯ. ხ-ძემ 2006 წლის 3 მაისს განახორციელა ფასადის დემონტაჟი, გამოთავისუფლებულ ადგილას ხორცის პროდუქტების სარეალიზაციო დახლ-მაცივრის დასადგმელად. აღნიშნულთან დაკავშირებით, შპს “ფ.-ს” მიმართვის საფუძველზე, ქ. ქუთაისის მერიის ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურის მიერ საკითხის შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ ჯ. ხ-ძემ უნებართვოდ მოაწყო სავაჭრო ობიექტის წინ გადახურვა, რის გამოც დაევალა მისი დემონტაჟი. გარდა ამისა, ზედამხედველობის სამსახურმა მიუთითა, რომ ჯ. ხ-ძემ მოშალა 60 სმ სიმაღლის კედელი. მსგავსი დასკვნა გააკეთა არქიტექტურისა და ქალაქმშენებლობის სამსახურმა და დამატებით მიუთითა, რომ ჯ. ხ-ძის მიერ მოშლილი 60 სმ სიმაღლის კედელი “უსახური” და აგურით ნაგები იყო;

ზემოაღნიშნულ მტკიცებულებათა ერთობლივი შეფასების საფუძველზე, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2006 წლის 3 მაისს ჯ. ხ-ძემ მოშალა 60 სმ სიმაღლის აგურის კედელი, რომელიც მის კუთვნილ ფართს ჰყოფდა შპს “ფ.-ს” კუთვნილი ფართისაგან და შპს “ფ.-ს” მხარეს უნებართვოდ მოაწყო გადახურვა ე.წ. ქოლგა, რომლის დემონტაჟიც მოსთხოვა ადმინისტრაციული ზედამხედველობის სამსახურმა.

საქმეში არსებული მასალებისა და მოწმეთა ჩვენებების, სპეციალისტთა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების საფუძველზე, სასამართლომ დაადგინა, რომ რეკონსტრუქციამდე ჯ. ხ-ძის კუთვნილ შენობას მხოლოდ ერთი კარი ჰქონდა.

იმ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების გათვალისიწნებით, რომ შპს “ფ.-სა” და ჯ. ხ-ძის ნაკვეთებს შორის არსებულ სასაზღვრო ნაგებობას წარმოადგენდა ჯ. ხ-ძის მიერ მოშლილი კედელი, რის გამოც მხარეთა კუთვნილი ტერიტორია ფაქტობრივად ერთიან სივრცედ იქცა, ხოლო ჯ. ხ-ძე სავაჭრო საქმიანობისათვის დაუბრკოლებლად, უსასყიდლოდ იყენებდა შპს “ფ.-ს” კუთვნილ ტერიტორიას და იმის გათვალისწინებით, რომ შპს “ფ.-ს” შემოსავლის ძირითად წყაროს წარმოადგენდა სწორედ ტერიტორიის იჯარით გაცემის შედეგად მიღებული თანხა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 182-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, შპს “ფ.-ს” ინტერესი სასაზღვრო კედლის არსებობის თაობაზე დასაბუთებული იყო, ვინაიდან კედლის დემონტაჟით, იგი ვეღარ იღებდა იმ შემოსავალს, რომელსაც მისი არსებობის შემთხვევაში მიიღებდა, ჯ. ხ-ძე კი შპს “ფ.-ს” ხარჯზე ზოგავდა თავის ქონებას, რადგან კედელი რომ არსებულიყო, შპს “ფ.-ს” ტერიტორიაზე სავაჭრო საქმიანობის განსახორციელებლად, მას მოუწევდა საიჯარო ქირის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლზე, საიდანაც გამომდინარეობს, რომ მესაკუთრის უფლება, არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ მისი საკუთრებით სარგებლობა, შეიძლება შეიზღუდოს მხოლოდ კანონისმიერი ან სახელშეკურლებო შებოჭვით ან უფლების ბოროტად გამოყენებით და აღნიშნა, რომ განსახილევლ შემთხვევაში, ქ. ქუთაისის მერიის 2003 წლის 20 მარტის განკარგულებით შპს “ფ.-ს” მიმართ დადგენილი შეზღუდვა, რომლითაც შპს “ფ.-ს” დაევალა არ შეეზღუდა ტრადიციული (მომხმარებელთა მისვლა-მოსვლა) პირობები სავაჭრო ობიექტებისათვის, რომელთა მომსახურებაც ტრადიციულად ხდებოდა ყოფილი “ცენტრალური ბაზრის საკოლმეურნეო ბაზრის ტერიტორიიდან”, არ წარმოადგენდა სერვიტუტს, ვინაიდან აღნიშნა, რომ შპს “ფ.-სა” და ჯ. ხ-ძეს ან შპს “ფ.-სა” და ქ. ქუთაისის მერიას შორის არ დადებულა სერვიტუტის სანივთო გარიგება სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლით დადგენილი წესით და არ მომხდარა ამ უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში, რაც ცხადყოფდა, რომ ქ. ქუთაისის მერიის ადმინისტრაციული აქტით შპს “ფ.-ს” უძრავ ქონებაზე საჯარო სამართლებრივი შეზღუდვა დადგენილი არ იყო. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ჯ. ხ-ძის მიერ შენობის რეკონსტრუქციითა და შპს “ფ.-ს” ტერიტორიის სავაჭროდ გამოყენებით, ილახებოდა შპს “ფ.-ს” უფლებები, რითაც მას ადგებოდა ზიანი, რის გამოც შპს “ფ.-ს” სარჩელი პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენისა და მოწინააღმდეგე მხარისათვის შპს “ფ.-ს” მხრიდან ვაჭრობის აკრძალვის თაობაზე საფუძვლიანი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ შპს “ფ.-ს” მოთხოვნა ჯ. ხ-ძისათვის ერთი ფანჯრის მოწყობის დავალდებულების თაობაზე უსაფუძვლოდ მიიჩნია, ვინაიდან საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ რეკონსტრუქციამდე ჯ. ხ-ძის კუთვნილ ფართს გააჩნდა არა ფანჯარა, არამედ შემინული დარაბა;

სააპელაციო სასამართლომ შპს “ფ.-ს” მოთხოვნა გადახურვის, ე.წ. ქოლგის დემონტაჟის თაობაზე საფუძვლიანად მიიჩნია და აღნიშნა, რომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შესაბამისად, შპს “ფ.-ს” სამოქალაქო კოდექსის 179-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული თმენის ვალდებულება არ გააჩნდა, რის გამოც იგი სამოქალაქო კოდექსის 172-ე და 176-ე მუხლების შესაბამისად, უფლებამოსილი იყო ჯ. ხ-ძისათვის მოეთხოვა გადახურვის დემონტაჟი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შპს “ფ.-ს” სარჩელი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. ხ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, არასწორად შეაფასა და დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და ამასთან, არ შეასრულა უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით დავალებული მითითებები და დაამტკიცა მისი საწინააღმდეგო გარემოებები. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა უსაფუძვლოა და არ გამომდინარეობს საქმეში არსებული წერილობითი მტკიცებულებებიდან. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია ქუთაისის მერიასა და შპს “ფ.-ს” შორის 2003 წლის 2 აპრილის ხელშეკრულება საზღვრების დამდგენ დოკუმენტად. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ უმართებულდ ჩათვალა, რომ რეკონსტრუქციამდე ჯ. ხ-ძის კუთვნილ შენობას მხოლოდ ერთი კარი ჰქონდა, თუმცა არ დააზუსტა მხედველობაში ჰქონდა 2006 წლის მაისი თუ პრივატიზებამდე, 1998 წლამდე არსებული მდგომარეობა, ვინაიდან პრივატიზებისათვის მერიის 513 განკარგულებით ტექბიუროში აღრიცხული გეგმა-ნახაზითAდასტრუდებოდა, რომ ობიექტის პრივატიზებამდე და პრივატიზაციის დროსაც შენობას ჰქონდა ორად გამყოფი კედელი უკაროდ: ორი კარი და ღიობები ფასადის მხარეს მთელ სიგრძეზე 1.50 მ-ის სიგანით. კასატორის მოსაზრებით, პალატამ ფ.-სათვის დადგენილი სერვიტუტისა და უზენაესი სასამართლოს მითითების საწინააღმდეგოდ გააკეთა არასწორი და უსაფუძვლო დასკვნა, რომ თითქოსდა ზარალი ადგებოდა შპს “ფ.-ს” მისი მიწის მხრიდან ხ-ძის ობიექტში ვაჭრობისას და არ გაითვალისწინა, რომ სავაჭრო დახლების დადგმა მომხმარებელთა სავალ გზაზე, მით უმეტეს პრივატიზებამდე ბაზრობის მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებულ ობიექტებსა და ფ.-ს საერთო სარგებლობაში არსებულ საერთო სარგებლობის გზაზე “თავისუფალი ვაჭრობის შესახებ” საქართველოს 1991 წლის კანონით აკრძალული და დაუშვებელი იყო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით ჯ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჯ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ჯ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ჯ. ხ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ ჯ. ხ-ძეს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.