ას-892-1178-09 14 იანვარი, 2010წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

თ. თოდრია (მომხსენებელი), რ. ნადირიანი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ფ. გ-ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. კ-ძის კანონიერი წარმომადგენელი ი. კ-ძე-დ-ძე (მოსარჩელე)

დავის საგანი – მემკვიდრეობის უფლების ჩამორთმევა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს

2009 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 8 იანვარს ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ვ. კ-ძის კანონიერმა წარმომადგენელმა ი. კ-ძემ (დ-ძემ) ფ. გ-ძის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა, ფ. გ-ძეს ჩამოერთვას კანონით მემკვიდრეობის უფლება.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ რ. კ-ძე და მოპასუხე ფ. გ-ძე 1986 წელს დაქორწინდნენ, ხოლო 1996 წელს კი გაშორდნენ. ფაქტობრივი განქორწინების შემდეგ ფ. გ-ძე საცხოვრებლად გადავიდა თანაცხოვრების პერიოდში შეძენილ საცხოვრებელ ბინაში მდებარე დაბა ხელვაჩაურში, ... ქუჩა ¹13\30-ში, ხოლო რ. კ-ძე საცხოვრებლად დარჩა ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ... მდებარე საცხოვრებელ სახლში.

1996-2002 წლებში რ. კ-ძეს ცოლად ჰყავდა ნ. ს-ძე, მაგრამ, უშვილობის გამო, მასაც გაშორდა და 2003 წელს ცოლად შეირთო ვ. კ-ძის დედა – ი. კ-ძე (დ-ძე).

2007 წლის 1 ივნისს დაიბადა ვ. კ-ძე, ხოლო რ. კ-ძე გარდაიცვალა იმავე წლის 12 სექტემბერს.

რ. კ-ძის გარდაცვალების შემდეგ ფ. გ-ძემ განცხადებით მიმართა ნოტარიუსს და მოითხოვა სამკვიდროს მიღება, კერძოდ, საცხოვრებელი სახლის 1\2 წილი. მოსარჩელის მოსაზრებით, ფ. გ-ძეს უნდა ჩამოერთვას სამკვიდროს მიღების უფლება, ვინაიდან, 1996 წლიდან რ. კ-ძე და ფ. გ-ძე ფაქტობრივად არ იმყოფებოდნენ ცოლ-ქმრულ ურთიერთობაში და ცხოვრობდნენ ცალ-ცალკე.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 8 აპრილის გადაწყვეტილებით ვ. კ-ძის კანონიერი წარმომადგენლის - ი. კ-ძე-დ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა ვ. კ-ძის კანონიერმა წარმომადგენელმა ი. კ-ძე-დ-ძემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 13 ივლისის გადაწყვეტილებით ვ. კ-ძის კანონიერი წარმომადგენლი ი. კ-ძე-დ-ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ფ. გ-ძემ. მან მიუთითა, რომ სასამართლომ ფაქტობრივ გარემოებად მიიჩნია ის გარემოება, რომ ფ. გ-ძემ თითქოს აღიარა, რომ აწ გარდაცვლილი რ. კ-ძე ბოლო სამი წლის მანძილზე მასთან არ ცხოვრობდა. მან აღნიშნული სასამართლო პროცესზე თქვა მექანიკურად, სააპელაციო სასამართლომ კი აღნიშნული აღიარება საფუძვლად დაუდო თავის გადაწყვეტილებას, რაც არასწორია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2009 წლის 21 ოქტომბრის განჩინებით ფ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად. მოწინააღმდეგე მხარეს განესაზღვრა 10 – დღიანი ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

კასატორის მოწინააღმდეგე მხარემ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე საკასაციო სასამართლოში წარმოადგინა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგან იგი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ფ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას ფ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ფ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ფ. გ-ძეს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (310 ლარის) 70% - 217 ლარი;

3. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.