ას-922-869-2010 20 დეკემბერი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები – 1. ე. ა-ოვა

2. გ. ს-ოვა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორ ე. ა-ოვას მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და აღნიშნულ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

კასატორ გ. ს-ოვას მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ მემკვიდრედ და მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ე. ა-ოვამ სარჩელით მიმართა სასამართლოს გ. ს-ოვას მიმართ და მიუთითა, რომ ე. ა-ოვას მშობლები იყვნენ 1991 წელს გარდაცვლილი გ. ნ ყ-ოვა და 2007 წლის 23 ნოემბერს გარდაცვლილი ზ. მ. ო-ი. ისინი ირიცხებოდნენ მუშა-მოსამსახურეთა კომლად და ცხოვრობდნენ ერთ ოჯახად თელავის რაიონის სოფელ ..., მოსარჩელის მამამ ჯერ კიდევ პირველი მეუღლის სიცოცხლეში შეირთო მეორე ცოლი გ. ს-ოვა, რომელთანაც იქორწინა პირველი მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ. ზ. მ. ო-ის მეორე ქორწინებიდან შვილი არ ჰყოლია და ერთადერთი შვილია მოსარჩელე. მოსარჩელის მამამ 2005 წლის ანდერძით მეორე მეუღლეს - გ. ს-ოვას დაუტოვა თავისი ქონება, რომელიც მან გააუქმა 2006 წლის 11 ნოემბერს და ამავე დღეს ანდერძით თავისი უძრავ-მოძრავი ქონება დაუტოვა მოსარჩელეს. მამის გარდაცვალების შემდეგ მოსარჩელე ე. ა-ოვამ განცხადებით მიმართა სანოტარო ბიუროს სამკვიდროს მისაღებად, მაგრამ შეიტყო, რომ, როგორც კომლის უკანასკნელ წევრზე, მთელი ქონება აღირიცხა გ. ს-ოვას სახელზე, რომელმაც, როგორც ქონების მესაკუთრემ, მიმართა თელავის შინაგან საქმეთა სამმართველოს მოსარჩელე ე. ა-ოვას მამისეული ბინიდან გამოსახლების თაობაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა 1991 წელს გარდაცვლილი დედის - გ. ყ-ოვას პირველი რიგის მემკვიდრედ ცნობა სადავო სახლის 1\2 ნაწილზე, რომელიც მიღებული აქვს ფაქტობრივი ფლობით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თელავის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2007 წლის 20 ივლისის თელავის რაიონის სოფ. ... ზ. მ. ო-ის კომლის სახელზე სადავო სახლის რეგისტრაციისა და 2008 წლის 17 იანვარს გ. ს-ოვას სახელზე ამავე უძრავი ქონების რეგისტრაციის ბათილად ცნობა, რადგან მისი მამის ოჯახი არ მიეკუთვნება საკოლმეურნეო კომლს; ასევე, გ. ს-ოვას უღირს მემკვიდრედ მიჩნევა და მისთვის მემკვიდრეობის უფლების ჩამორთმევა, რადგან მოსარჩელის მამის ზ. მ. ო-ის უკანასკნელ სურვილს, მთელი თავის უძრავ-მოძრავი ქონება დაეტოვებინა შვილისთვის - ე. ა-ოვასათვის, გაუწია წინააღმდეგობა და მთელი ქონება აღრიცხა თავის საკუთრებად. გარდა ამისა, მოსარჩელემ მოითხოვა, უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ შსს თელავის სამმართველოს 2008 წლის 13 თებერვლის გაფრთხილების ოქმის ბათილად ცნობა. თელავის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილებით ე. ა-ოვას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 8 მაისის დამატებითი გადაწყვეტილებით გაუქმდა 2008 წლის 13 თებერვლის განჩინებით შსს თელავის რაიონული სამმართველოს 2008 წლის 13 თებერვალს გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციული სამართლებრივი აქტი საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ გაფრთხილების ოქმის მოქმედების შეჩერების ღონისძიება; ყადაღა მოეხსნა თელავის რაიონის სოფელ ... მდებარე გ. ს-ოვას კუთვნილ საცხოვრებელ სახლს.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ე. ა-ოვამ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებითYსარჩელის დაკმაყოფილება.

აღნიშნული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი ინსტანციების სასამართლოების მიერ და ბოლოს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილებით ე. ა-ოვას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თელავის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ე. ა-ოვას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თელავის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 17 იანვრის ჩანაწერი (უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნის განაცხადის რეგისტრაციის თარიღი: 17.01.2008; უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნის განაცხადის რეგისტრაციის ნომერი: 882008009087; უფლების რეგისტრაციის თარიღი: 22.01.2008) ქონების საკუთრების 13/16 ნაწილში და ე. ა-ოვა ცნობილ იქნა უძრავი ქონების 13/16 ნაწილის მესაკუთრედ; გ. ს-ოვა დარჩა უძრავი ქონების 3/16 ნაწილის მესაკუთრედ; გაუქმდა რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 8 მაისის დამატებითი გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მეორე პუნქტი და ამ ნაწილში სარჩელი დარჩა განუხილველად. ასევე გაუქმდა აღნიშნული გადაწყვეტილების მესამე პუნქტი, რომლითაც ყადაღა მოეხსნა თელავის რაიონის სოფელ ... მდებარე გ. ს-ოვას კუთვნილ საცხოვრებელ სახლს. ე. ა-ოვას სარჩელი გ. ს-ოვას უღირს მემკვიდრედ ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ზ. მ. ო-ი და გ. უ. ყ-ოვა რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ 1965 წლიდან. მათ შეეძინათ შვილი – ე. ა-ოვა. ქორწინების პერიოდში მათ თელავის რაიონის სოფ. ... ააშენეს სახლი. 1986 წლის ¹17 საკომლო წიგნის ჩანაწერებით ერთ კომლად ირიცხებოდნენ ე. ა-ოვას მშობლები. მათი ოჯახი მუშა-მოსამსახურეთა კატეგორიას განეკუთვნებოდა.

1991 წელს გ. უ. ყ-ოვას გარდაცვალების შემედგ მისმა პირველი რიგის მემკვიდრეებმა _ ე. ა-ოვამ (ქალიშვილი) და ზ. მ. ო-იმ (მეუღლე) ფაქტობრივი ფლობით მიიღეს მემკვიდრეობა;

1993 წლის 19 თებერვალს ზ. მ. ო-ი დაქორწინადა გ. ს-ოვაზე, რომელიც ჩაეწერა ზ. მ. ო-ის კომლში;

2006 წლის 11 სექტემბერს სანოტარო წესით დამოწმებული ანდერძის შესაბამისად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ზ. მ. ო-იმM მეუღლის _ გ. ს-ოვას სასარგებლოდ შედგენილი ანდერძი გააუქმა და მთელი თავისი ქონება უანდერძა შვილს _ ე. ა-ოვას;

ზ. მ. ო-ი გარდაიცვალა 2007 წლის 23 ნოემბერს, რომლსაც დარჩა ორი პირველი რიგის მემკვიდრე: შვილი _ ე. ა-ოვა და მეუღლე _ გ. ს-ოვა;

სამოქალაქო კოდექსის 1421.2 მუხლის საფუძველზე, ე. ა-ოვამ მიიღო გარდაცვლილის სამკივდრო სანოტარო ორგანოში განაცხადის წარდგენის გზით;

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1310-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობდა მითითებული მუხლის თანახმად, გ. ს-ოვას უღირს მემკვიდრედ ცნობის საფუძველი, ვინაიდან არც საქმის მასალებით და არც მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებებით, არ მტკიცდებოდა, რომ გ. ს-ოვამ ჩაიდინა განზრახი დანაშაული ან მართლსაწინააღმდეგო ქმედება მამკვიდრებლის უკანასკნელი ნება-სურვილის საწინააღმდეგოდ. სასამართლოს განმარტებით, საქმის მასალებით არ დგინდებოდა ასევე, რომ მოაპსუხისთვის ცნობილი იყო გარდაცვლილი მეუღლის ანდერძის ან მისი შინაარსის შესახებ, როდესაც სადავო ქონებას, საკუთრების უფლებით, თავის სახელზე იფორმებდა, ხოლო ის გარემოება, რომ მემკვიდრეთა შორის არსებობდა კონფლიქტი, ვერ გამოიწვევდა ერთ-ერთი მათგანისათვის მემკვიდრეობის უფლების ჩამორთმევას, რა მატერიალურ-სამართლებრივ შედეგსაც იწვევს პირის უღირს მემკვიდრედ გამოცხადება. ამდენად, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ მხარეთა შორის სადავო ურთიერთობა უნდა მოწესრიგებულიყო თითოეული მემკვიდრის ქონებრივი უფლების გათვალისწინებით;

იმის გათვალისიწნებით, რომ საქმეში წარმოდგენილი თელავის მუნიციპალიტეტის გამგეობის ყარაჯალის ტერიტორიული ორგანოს ცნობით დასტურდებოდა, რომ ზ. მ. ო-ისა და გ. უ. ყ-ოვას ოჯახი განეკუთვნებოდა მუშა-მოსამსახურეთა კომლის კატეგორიას, ასევე, ის გარემოება, რომ საქმეში არ მოიპოვებოდა რაიმე დოკუმენტი, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ გ. ს-ოვასთან ქორწინების შემდეგ, 1993 წლიდან ზ. მ. ო-ის კომლმა სტატუსი შეიცვალა და, რომ სადავო ქონება წარმოადგენდა სასოფლო-სამეურნეო წარმოების შედეგად შექმნილ ქონებას, ამასთან, საქმეში არ მოიპოვებოდა რაიმე მტკიცებულება იმასთან დაკავშირებით, რომ მ. ო-ისა და გ. ს-ოვას ქორწინების შემდეგ შეიქმნა გლეხური, ფერმერული მეურნეობა და აღნიშნულს არ შეიცავდა ასევე ზ. მ. ო-ის საკომლო წიგნის ჩანაწერის თაობაზე გაცემული ცნობა, სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ ზ. მ. ო-ისა და გ. ს-ოვას ოჯახი წარმოადგენდა მუშა-მოსამსახურეთა კატეგორიის ოჯახს და მათზე ვერ გავრცელდებოდა “სასოფლო-სამეურნეო მიწის საკუთრების შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრული საკუთრების წარმოშობის საფუძვლები, ვინაიდან სასამართლომ აღნიშნა, რომ, მხოლოდ ქორწინების რეგისტრაციის ფაქტი და კომლში ჩაწერა არ წარმოქმნის ქონებაზე თანასაკუთრების წინაპირობას, რაც ცხადყოფდა, რომ გ. ს-ოვა არ წარმოადგენდა სოფელ ... არსებული სადავო სახლის თანამესაკუთრეს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ რაიონულმა სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლი. სადავო ურთიერთობა უნდა მოწესრიგებულიყო 1421-ე 1424-ე მულხებით და განხილულიყო საკითხი ე. ა-ოვას მიერ მამის სამკვიდრო ქონების მიღების სამართლებრივი შედეგის შესახებ.

იმის გათვალისწინებით, რომ ე. ა-ოვამ მემკვიდრეობა მიიღო და აღირიცხა სამკვიდროს 4/16-ის მესაკუთრედ, ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის სადავო იყო სამკვიდრო მასის 12/16 ნაწილი;

სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე, 1371-ე და 1336.1 მუხლების შესაბამისად, ვინაიდან, ე. ა-ოვა და გ. ს-ოვა თანაბარი უფლების მქონე მემკვიდრეები იყვნენ, თუმცა ანდერძის არსებობის პირობებში, გ. ს-ოვას გააჩნდა სადვო სამკვიდრო ქონების _ 12/16-ის ნახევრის 3/8-ის ნახევრის, ანუ 3/16-ის მიღების უფლება, სასამართლომ მიიჩნია, რომ უნდა გაუქმებულიყო საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თელავის სარეგისტრაციო სამსახურის 2008 წლის 17 იანვრის ჩანაწერი ქონების საკუთრების 13/16 ნაწილში და ე. ა-ოვა უნდა ცნობილიყო უძრავი ქონების (სარეგისტრაციო ზონა თელავი, კოდი 53, სექტორი ყარაჯალა, კოდი 10, კვარტალი ¹13, ნაკვეთი ¹351, დაუზუსტებელი ფართობი 1000 კვ.მ ნაკვეთი და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლი _ საერთო ფართი 157.8კვმ) 13/16 ნაწილის მესაკუთრედ, ხოლო გ. ს-ოვას უნდა დარჩენოდა ამავე უძრავი ქონების 3/16 ნაწილი.

იმის გათვალისიწნებით, რომ ე. ა-ოვას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე მუხლის შესაბამისად, მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს გააჩნდა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების _ ყადაღის მიმართ _ დაცვის ღირსი ინტერესი, რის გამოც იგი უნდა შენარჩუნებულიყო დავის არსებითად დასრულებამდე, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ თელავის რაიონული სასამართლოს დამატებითი გადაწყვეტილება აღნიშნულ ნაწილში გააუქმა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11, ასევე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად და იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელე უკანონოდ და უსაფუძვლოდ თვლიდა თელავის რ/სამმართველოს მიერ 2008 წლის 13 თებერვალს გამოცემული საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის თაობაზე გაფრთხილების ოქმს და ითხოვდა მის ბათილად ცნობას, ხოლო აღნიშნული მოთხოვნა სააპელაციო სასამართლოს აზრით, გამომდინარეობდა ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან და მიმართული იყო განსაზღვრული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისკენ, შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა წარმოადგენდა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით გათვალიწინებულ ადმინისტრაციულ დავას, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 186.1 “ე” ქვეპუნტისა და 187.2 მუხლის შესაბამისად, აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის განუხილევლად დატოვების საფუძველს წარმოადგენდა, რის გამოც რაიონული სასამართლოს დამატებითი გადაწყვეტილება მითითებულ ნაწილშიც გაუქმებას ექვემდებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

კასატორმა ე. ა-ოვამ მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება გ. ს-ოვას უღირს მემკვიდრედ ცნობასთან დაკავშირებით დაუსაბუთებელია, ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილი მასალებით დგინდებოდა, რომ გ. ს-ოვასთვის ცნობილი იყო ანდერძის თაობაზე, რის გამოც მან წინასწარი შეცნობით გააკეთა ყველაფერი იმისთვის, რომ მამკვიდრებლის ნება-სურვილი განუხორციელებელი დარჩენილიყო. ამასთან, კასატორი სადავოდ ხდის მოპასუხისათვის, ადვოკატის მომსახურეობისათვის გადახდილი თანხებიდან მხოლოდ 500 ლარის დაკისრებაზე და მიიჩნევს, რომ სასამართლოს მისთვის უფრო მეტი ოდენობის თანხა უნდა დაეკისრებინა, ვინაიდან თავად მას მეტი ჰქონდა გადახდილი.

რაც შეეხება გ. ს-ოვას, მან საკასაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა და შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ, რაც გახდა მიზეზი საქმეზე უკანონო გადაწყვეტილების გამოტანისა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის პირველი ოქტომბრის განჩინებით გ. ს-ოვას, ხოლო 2010 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით ე. ა-ოვას საკასაციო საჩივრები მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ს-ოვასა და ე. ა-ოვას საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ს-ოვასა და ე. ა-ოვას საკასაციო საჩივრები, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივრებზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300-300 ლარი) 70% _ 210-210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ე. ა-ოვას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. გ. ს-ოვას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

3. კასატორ ე. ა-ოვას დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

4. კასატორ გ. ს-ოვას დაუბრუნდეს დ. ბ-ძის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.