ას-938-884-2010 21 დეკემბერი, 2010 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები _ ე. და ბ. თ-შვილები

მოწინააღმდეგე მხარე _ ე. დ-იდი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი _ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2007 წლის 2 მარტს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ე. დ-იდიმ მოპასუხეების ე. და ბ. თ-შვილების მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა: ა. ე. დ-იდსა და ე. თ-შვილს შორის 2005 წლის 13 მაისს გაფორმებული მინდობილობის ბათილად ცნობა; ბ. ე. თ-შვილსა და ბ. თ-შვილს შორის 2005 წლის 25 მაისს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა; გ. ე. დ-იდის სადავო ბინის მესაკუთრედ აღიარება; დ. მოპასუხეების თანმხლებ პირებთან ერთად ბინიდან გამოსახლება.

სარჩელის თანახმად, 2005 წლის 13 მაისს ნოტარიუსმა ლ. კ-შვილმა სანოტარო წესით გააფორმა მინდობილობა ე. დ-იდსა და ე. თ-შვილს შორის. ამავე წლის 25 მაისს ნოტარიუსმა მინდობილობის საფუძველზე მოახდინა ე. თ-შვილსა და ბ. თ-შვილს შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადასტურება. მოსარჩელემ განმარტა, რომ მან საქართველოს საზღვრები დატოვა 1992 წელს, მინდობილობის გაფორმების დროს იგი საქართველოში არ იმყოფებოდა და შესაბამისად ე. თ-შვილს ვერ მისცემდა უძრავი ქონების მართვისა და განკარგვის ნებართვას (ტომი I, ს.ფ. 2-7).

2007 წლის 26 მარტს იმავე სასამართლოში ე. დ-იდმა დაზუსტებული სარჩელი წარადგინა, სადაც ე. და ბ. თ-შვილებთან ერთად მოპასუხედ დაასახელა ნოტარიუსი ლ. კ-შვილი (ტომი I, ს.ფ. 52-54).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვტილებით ე. დ-იდის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2005 წლის 13 მაისის მინდობილობა, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი I, ს.ფ. 239-248).

აღნიშნული გადაწყვეტილება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ე. დ-იდიმ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გდაწყვეტილების გაუქმება და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი I, ს.ფ. 257-258).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ასევე ნოტარიუსმა ლ. კ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გადაწყვეტილების შეცვლა სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი I, ს.ფ. 275-276).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებით ლ. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ე. დ-იდის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შეიცვალა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: ბათილად იქნა ცნობილი 2005 წლის 25 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულება; ე. დ-იდი ცნობილი იქნა ქ.თბილისში, ... ¹106-ის მესაკუთრედ; მითითებული ბინა გამოთხოვილ იქნა ბ. და ე. თ-შვილების მფლობელობიდან; დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ე. და ბ. თ-შვილებმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 ნოემბრის განჩინებით ე. და ბ. თ-შვილების საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს (ტომი I, ს.ფ. 435-441).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ივნისის გადაწყვეტილებით ნოტარიუს ლ. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; ე. დ-იდის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; შეიცვალა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: ბათილად იქნა ცნობილი 2005 წლის 25 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულება; ე. დ-იდი ცნობილი იქნა ქ.თბილისში, ... ¹106-ის მესაკუთრედ; მითითებული ბინა გამოთხოვილ იქნა ბ. და ე. თ-შვილების მფლობელობიდან; დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმის მასალებით დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

2005 წლის 13 მაისს ნოტარიუსმა ლ. კ-შვილმა დაადასტურა მინდობილობა, რომლითაც ე. დ-იდიმ ე. თ-შვილს მიანიჭა მისი ბინის მართვისა და განკარგვის უფლება;

2005 წლის 25 მაისს ე. დ-იდის წარმომადგენელ ე. თ-შვილსა და ბ. თ-შვილს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება ქ.თბილისში, ... ¹106-ზე;

საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ქ.თბილისში, ... ¹106 საკუთრების უფლებით ირიცხება ბ. თ-შვილის სახელზე.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება იმის შესახებ, რომ ე. დ-იდს მინდობილობა არ გაუცია და შესაბამისად ნება არ გამოუვლენია ე. თ-შვილისათვის მისი კუთვნილი უძრავი ქონების მართვისა და განკარგვის შესახებ. სასამართლოს აღნიშნული დასკვნა დაემყარა საქმეზე წარდგენილ შემდეგ მტკიცებულებებს:

2005 წლის 13 მაისის მინდობილობაში მითითებული პირადობის მოწმობის მონაცემები არ ემთხვევა ე. დ-იდის პირადობის მოწმობის მონაცემებს, კერძოდ, საქმეში არსებული საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს 2006 წლის 7 აგვისტოს ¹027/7-820 ინფორმაციის თანახმად, მინდობილობაში მითითებული ე. დ-იდის პირადობის მოწმობის პირადი ნომერი ¹01027001835, ასევე მინდობილობაში მითითებული პირადობის მოწმობის ¹გ 0163173 გაცემულია სხვა პიროვნებებზე, ხოლო სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს სამგორის სამსახურის კომპიუტერული ბაზის თანახმად, ინფორმაცია 1950 წლის 6 იანვარს დაბადებული ე. დ-იდის შესახებ არ მოიპოვება;

სადავო გარემოების გამოსარკვევად, კერძოდ, იმის დასადგენად, 2005 წლის 13 მაისს დამოწმებულ, ე. დ-იდის მიერ ე. თ-შვილის სახელზე გაცემულ მინდობილობაზე ხელმოწერა იყო თუ არა შესრულებული თავად ე. დ-იდის მიერ, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 13 აპრილის განჩინებით დაინიშნა კალიგრაფიული ექსპერტიზა. ექსპერტს გამოსაკვლევად და დასკვნის მისაცემად გადაეცა: ა. 2005 წლის 13 მაისის მინდობილობის დედანი; ბ. სანოტარო მოქმედებათა რეგისტრაციის საერთო რეესტრში 1-611 ნომრის გასწვრივ, სანოტარო აქტის მიმღები პირის ხელმოწერა “ე. დ-იდი”. გარდა ამისა, ექსპერტს შესადარებელი ნიმუშის სახით წარედგინა შემდეგი დოკუმენტები: ა. 1992 წლის 25 სექტემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულება; ბ. 1992 წლის სანოტარო მოქმედებათა რეგისტრაციის რეესტრი ¹2რ-2251; გ. 2007 წლის 17 ოქტომბრის განცხადება; დ. თავისუფალი ნიმუშები. ექსპერტმა მინდობილობისა და სანოტარო მოქმედებათა რეგისტრაციის საერთო რეესტრში არსებული ხელმოწერების ე. დ-იდის ხელმოწერის ნიმუშებთან გამოკვლევა-შედარებით დაადგინა, რომ მინდობილობაზე (რეესტრში რეგისტრაციის ¹1-611, 13.05.05წ. მე-2 გვერდი, გრაფაში: “ხელმოწერა”), აგრეთვე სანოტარო მოქმედებათა რეგისტრაციის საერთო რეესტრში (გრაფაში: “სანოტარო აქტის მიმღების” ხელმოწერა), ხელმოწერა შესრულებულია ერთი და იგივე პირის, მაგრამ არა ე. დ-იდის, არამედ სხვა პირის მიერ.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მინდობილობის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის დაკმაყოფილებისას საქალაქო სასამართლომ სწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 54-ე მუხლები. კანონის დასახელებული ნორმების მიხედვით, გარიგება არის ცალმხრივი, ორმხრივი და მრავალმხრივი ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ; ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს და ზნეობის ნორმებს. რამდენადაც საქმეზე დგინდებოდა, რომ ბინის მესაკუთრე ე. დ-იდის მხრიდან ნების გამოვლენას ე. თ-შვილისათვის მისი კუთვნილი უძრავი ქონების მართვისა და განკარგვის შესახებ ადგილი არ ჰქონია, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ზემომითითებული ნორმების საფუძველზე მინდობილობა ბათილი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მოტივები ბ. თ-შვილის კეთილსინდისიერებასთან მიმართებით და აღნიშნა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად, უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლება დგინდება საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლების რეგისტრაციით. ამავე კოდექსის 185-ე მუხლის მიხედვით, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ამ ნორმით გათვალისწინებულია ის შემთხვევა, როდესაც უძრავი ნივთის გასხვისებაზე ნება გამოვლენილია საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მესაკუთრის მიერ და ის გარემოება, რომ აღნიშნული საკუთრების უფლება სადავო იყო მესამე პირთა მხრიდან, შემძენმა არ იცოდა. ე.ი. უდავო უნდა იყოს ის გარემოება, რომ გარიგების დადებისას ნება გამოავლინა რეესტრში რეგისტრირებულმა მესაკუთრემ. ასეთ შემთხვევაში, დავის აღძვრისას ბინის შემძენის კეთილსინდისიერება დადგენას, ხოლო დადებით შემთხვევაში დაცვას ექვემდებარება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში საქმეზე დგინდებოდა, რომ ქ.თბილისში, ... ¹106-ის გასხვისების ნება არ გამოუვლენია რეგისტრირებულ მესაკუთრე ე. დ-იდს. ამასთან, რეგისტრირებული მესაკუთრის საკუთრების უფლება არ იყო სადავო მესამე პირთა მხრიდან. აქედან გამომდინარე, დავის გადაწყვეტისათვის არ იყო უმთავრესი შემძენის, ბ. თ-შვილის სუბიექტური დამოკიდებულება მინდობილობის მიმართ (მისი კეთილსინდისიერება). უმთავრესი იყო არარეგისტრირებული მესაკუთრის ნების გამოვლენის გარეშე გარიგების დადების ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 111-ე, 477-ე მუხლებიდან გამომდინარე, ნივთის გასხვისების თაობაზე გარიგების დადებისას გამოვლენილ უნდა იქნეს მესაკუთრის ნება. შესაბამისად, გარიგების ნამდვილობა დამოკიდებულია მესაკუთრის ნების ნამდვილობაზე. სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს, ხოლო 61-ე მუხლის მიხედვით, უცილოდ ბათილი გარიგება ბათილია მისი დადების მომენტიდან და მას სამართლებრივი შედეგები არ მოჰყვება. სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება, როგორც მესაკუთრის ნების გამოვლენის გარეშე დადებული გარიგება, ეწინააღმდეგებოდა კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სახეზე იყო ე. დ-იდის სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად 2005 წლის 25 მაისს დადებული გარიგება ბათილობას, ხოლო სადავო ბინაზე ე. დ-იდის საკუთრების უფლება აღდგენას ექვემდებარებოდა. სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, ასევე საფუძვლიანი იყო სარჩელი მოპასუხეების სადავო ბინიდან გამოსახლების თაობაზე (ტომი II, ს.ფ. 152-162).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ე. და ბ. თ-შვილებმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდება ე. დ-იდის სარჩელი ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობისა და სადავო ბინიდან მათი გამოსახლების შესახებ.

კასატორთა მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას არ გაითვალისწინა მოცემულ საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ მიცემული მითითებები. უზენაესი სასამართლოს განჩინების მიხედვით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებაში არ უნდა გაეზიარებინა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება იმის შესახებ, რომ ე. დ-იდი არის მუნჯი, რადგან ამის დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმეში არ არსებობს. სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახალი განხილვისას ვერ გამოავლინა სხვა რაიმე სახის მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა ე. დ-იდის ყრუ-მუნჯობას. სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია აღნიშნულ გარემოებაზე.

კასატორების მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე ყურადღების მიღმა დატოვა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინებაში არსებული მითითება იმის თაობაზე, რომ ე. დ-იდის მიერ წარდგენილი არც ერთი პასპორტით არ დასტურდება მინდობილობის შედგენისას საქართველოში მისი არყოფნის ფაქტი. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია, თუ რა პირადი მონაცემით სარგებლობდა იმ პერიოდში ე. დ-იდი. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მინდობილობის შედგენის პერიოდში ე. დ-იდის საპასპორტო მონაცემები ცნობილი არ არის.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ ე. დ-იდი ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის მოთხოვნას აფუძნებდა იმ გარემოებებზე, რომ არის ყრუ-მუნჯი და მინდობილობის გაცემისას იგი საქართველოში არ იმყოფებოდა და არა მის სიყალბეზე. უზენაესი სასამართლოს მითითების შესაბამისადაც, სააპელაციო სასამართლოს საქმის ხელახალი განხილვისას სადავო ხელშეკრულების ბათილობის საკითხი უნდა გადაეწყვიტა ზემოთ დასახელებული ორი გარემოების გათვალისწინებით. სააპელაციო სასამართლომ მტკიცებულებების ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად განხილვის გარეშე დაადგინა, რომ ე. დ-იდი ყრუ-მუნჯია, მინდობილობის შედგენისას იგი საქართველოში არ იმყოფებოდა და თავისი ინიციატივით დანიშნა კალიგრაფიული ექსპერტიზა. მოპასუხეებმა არ გაიზიარეს სასამართლოს ინიციატივით დანიშნული კალიგრაფიული ექსპერტიზის დასკვნა. მათ მიიჩნიეს, რომ იგი იყო ბუნდოვანი და მოითხოვეს დამატებითი ექსპერტიზის ჩატარება, თუმცა სასამართლო შემოიფარგლა მხოლოდ ექსპერტის დაკითხვით, რომელმაც ვერ გააქარწყლა ბუნდოვანება ექსპერტიზის დასკვნასთან დაკავშირებით.

კასატორები მიუთითებენ, რომ სიყალბის ფაქტის არსებობა-არარსებობის დადგენის მიზნით ჯერ კიდევ 2008 წლის დასაწყისში მიმართეს თბილისის ისანი-სამგორის შინაგან საქმეთა სამმართველოს. მათი განცხადების საფუძველზე დაიწყო წინასწარი გამოძიება სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულის ნიშნებით, სადაც ისინი ცნობილნი არიან დაზარალებულებად. ამის გამო ე. და ბ. თ-შვილებმა სააპელაციო სასამართლოში დააყენეს შუამდგომლობა წინასწარი გამოძიების დამთავრებამდე საქმის განხილვის შეჩერების შესახებ. შუამდგომლობასთან ერთად მათ წარადგინეს ცნობა წინასწარი გამოძიების დაწყების შესახებ. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ სრულიად უსაფუძვლოდ არ დააკმაყოფილა აღნიშნული შუამდგომგომლობა (ტომი II, ს.ფ. 170-179).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. და ბ. თ-შვილების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ე. და ბ. თ-შვილების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ე. თ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1300 ლარი) 70% _ 910 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ე. და ბ. თ-შვილების საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორებს _ ე. და ბ. თ-შვილებს დაუბრუნდეთ ე. თ-შვილის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1300 ლარი) 70% _ 910 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.