¹ას-954-897-2010 10 იანვარი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები _ ლ. ს-ია, გ. ბ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ა. ბ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 2 მარტს ქობულეთის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ა. ბ-ძემ მოპასუხეების _ ლ. ს-იას, გ. ბ-ძისა და ლი. გ-უას მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ქობულეთში, ... ქ.¹23 «ა-ში» მდებარე საცხოვრებელი სახლის მის მიერ დაკავებულ 1/3 ნაწილზე მესაკუთრედ ცნობა მითითებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით საქმეში ლი. გ-უას უფლებამონაცვლედ ჩაება ნ. ნ-ძე (ტომი 2, ს.ფ. 35-36).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილებით ა. ბ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელეს მოპასუხეების სასარგებლოდ დაეკისრა 12492.75 ლარის გადახდა, აღნიშნული თანხის გადახდის სანაცვლოდ ა. ბ-ძე ცნობილ იქნა ქობულეთში, ... ქ.¹23ა-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე მდებარე 10.5 კვ.მ ფართის ¹3 ოთახის, 13.3 კვ.მ ფართის ¹2 ოთახის, 19.5 კვ.მ ფართის ¹1 ღია აივნის, აგრეთვე, საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე 10.2 კვ.მ ფართის ¹8 ოთახის, 12.8 კვ.მ ¹12 ოთახის, 11.04 კვ.მ ¹13 ოთახის, 8.5 კვ.მ ¹11 ოთახის, 2.0 კვ.მ ¹10 ოთახის, 8.3 კვ.მ ღია აივნის, მთლიანობაში 99.15 კვ.მ ფართის მესაკუთრედ. ამავე გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ მოსარჩელეზე დაკისრებული ფულადი ვალდებულების შესრულების დამადასტურებელი დოკუმენტის წარდგენის შემდეგ ქობულეთში, ... ქ.¹23-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე მდებარე 10.5 კვ.მ ფართის ¹3 ოთახი, 13.3 კვ.მ ფართის ¹2 ოთახი, 19.5 კვ.მ ფართის ¹1 ღია აივანი, აგრეთვე, საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე 10.2 კვ.მ ფართის ¹8 ოთახი, 12.8 კვ.მ ფართის ¹12 ოთახი, 11.04 კვ.მ ფართის ¹13 ოთახი, 8.5 კვ.მ ფართის ¹11 ოთახი, 2.0 კვ.მ ფართის ¹10 ოთახი და 8.3 კვ.მ ფართის ღია აივანი, მთლიანობაში 99.15 კვ.მ ფართი საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღირიცხებოდა ა. ბ-ძის სახელზე. გადაწყვეტილებით მოპასუხეებს ა. ბ-ძის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ მის მიერ წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 1650 ლარისა და იურიდიული მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯების 2000 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების საფუძველზე დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ა. ბ-ძეს საცხოვრებელი სადგომი დაკავებული ჰქონდა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე, «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის შესაბამისად. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელე არ წარმოადგენდა მითითებული კანონით გათვალისწინებული სტატუსის მქონე მოსარგებლეს.

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის 1-ლი მუხლის თანახმად, ამ კანონით სპეციალურ მოწესრიგებას მოითხოვს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილი ურთიერთობები. დასახელებული კანონის 1¹ მუხლის «ა» ქვეპუნქტის მიხედვით, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობით ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით. კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია (აღნიშნული ამავე კანონის 1¹ მუხლის თანახმად გულისხმობს «საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციის, პირადობის (ბინადრობის) მოწმობისა და საქართველოს მოქალაქის პასპორტის გაცემის წესის შესახებ საქართველოს 1996 წლის 27 ივნისის კანონის მიღებამდე არსებული წესით საცხოვრებელ ფართში რეგისტრაციას), კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე დგინდებოდა და მხარეები სადავოდ არ ხდიდნენ იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მოსარჩელე ა. ბ-ძე 1960 წლიდან ამ დრომდე რეგისტრირებული იყო სადავო ფართში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს.

ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სახეზე იყო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის გარიგება.

იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხეები მოსარჩელეს არ აღიარებდნენ მოსარგებლედ და შესაბამისად, არც კომპენსაციის გადახდაზე იყვნენ თანახმა, საქალაქო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ მისი აღნიშნული სადგომის მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე. ამ შემთხვევაში სასამართლომ მხედველობაში მიიღო «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტის დანაწესი, რომლის მიხედვით, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისათვის ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა. საქალაქო სასამართლომ სადგომის საბაზრო ღირებულების განსაზღვრისას მხედველობაში მიიღო საქმეზე ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნა, რომლითაც დადგენილია (მხარეებსაც სადავოდ არ გაუხდიათ), რომ ა. ბ-ძის მიერ დაკავებული ფართი შეადგენს მთლიანობაში 99.15 კვ.მ-ს. ამ ფართის საბაზრო ღირებულება 2009 წლის აგვისტოს თვის მდგომარეობით იყო 49971 ლარი. ამ თანხის 25% შეადგენს 12492.75 ლარს (ტომი 2, ს.ფ. 126-132).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. ს-იამ და გ. ბ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი 2, ს.ფ. 144-153).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. ს-იასა და გ. ბ-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 26 თებერვლის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც მოპასუხეებს ა. ბ-ძის სასარგებლოდ დაეკისრათ ამ უკანასკნელის მიერ წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი 1650 ლარი, აგრეთვე იურიდიული მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯი 2000 ლარი და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: მოპასუხეებს ა. ბ-ძის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ სახელმწიფო ბაჟი 100 ლარი და იურიდიული მომსახურებისათვის გაწეული თანხა 499.71 ლარი; ა. ბ-ძეს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდა 1550 ლარი; დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქობულეთის რაიონის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასკომის 1960 წლის 21 ივნისის გადაწყვეტილებით მოქალაქე ი. ბ-ძეს ნება დაერთო თავისი შვილის ს. ბ-ძის სახელზე გაეფორმებინა 200 კვ.მ მიწის ნაკვეთი _ სახლის მშენებლობისათვის;

ი. ბ-ძე გარდაიცვალა 1968 წელს, ს. ბ-ძე _ 2002 წელს;

მთლიანი სახლთმფლობელობის ფართი შეადგენს 251 კვ.მ-ს, ხოლო მოსარჩელეს ფაქტობრივად დაკავებული აქვს 99,15 კვ.მ;

ა. ბ-ძემ და მისმა აწ გარდაცვლილმა ძმამ ს. ბ-ძემ 80-იან წლებში სახლზე ერთობლივად აწარმოეს მიშენება. მიშენებულ სახლში ცხოვრებას ს. ბ-ძე განაგრძობდა თავისი ოჯახით. ა. ბ-ძე ცხოვრებას განაგრძობდა სახლის რეალურად გამოყოფილ (აშენებისთანავე გამოყოფილ) ნაწილში, რომლის ფართი 99 კვ.მ-ს შეადგენს;

ძმებს ერთმანეთს შორის არასდროს ჰქონიათ უსიამოვნება და კონფლიქტი, ისინი სახლთმფლობელობის ფაქტობრივად 2 რეალურად გამოყოფილ ნაწილში მშვიდობიანად ცხოვრობდნენ;

ს. ბ-ძის გარდაცვალების შემდეგ მისი სამკვიდრო იდეალურ წილში (მთლიანად 261 კვ.მ-ზე) მიიღეს მისმა მემკვიდრეებმა, შვილებმა _ გ. ბ-ძემ და ლ. ს-იამ, მეუღლე ლი. გ-უამ. ამ უკანასკნელმა თავისი წილი ნ. ნ-ძეზე გაასხვისა;

ა. ბ-ძეს არასდროს უცხოვრია სხვაგან, მის ერთადერთ საცხოვრებელ ადგილს სადავო სახლთმფლობელობა (96 კვ.მ ფართით) წარმოადგენდა. ამ ფართში, რომელიც რეალურად არის გამოყოფილი დანარჩენი სახლთმფლობელობიდან (ცალკე შესასვლელით) არასდროს უცხოვრიათ ს. ბ-ძეს და მისი ოჯახის წევრებს (მოპასუხეებს);

ა. ბ-ძე რეგისტრირებულია სადავო მისამართზე 1995 წლიდან («საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის ამოქმედებამდე);

ა. ბ-ძე აღრიცხულია აბონენტად, გადამხდელად. იგი იხდიდა კომუნალურ, ელექტროენერგიისა და სხვა სახის გადასახადებს;

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის «ა» ქვეპუნქტით, ამავე ნორმის მე-2 პუნქტით დადგენილი დანაწესების პირობებში, იძლეოდა საფუძველს სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი იმასთან დაკავშირებით, რომ მოსარჩელე ვერ ადასტურებდა გადასახადების გადახდას კანონის მიღებამდე პერიოდში, რაც გამორიცხავდა მის მოსარგებლედ ცნობას.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე წარდგენილი შპს «ქობულეთწყალკანალის» ცნობის მიხედვით ა. ბ-ძეს, როგორც აბონენტს დავალიანება არ გააჩნდა (ტომი I, ს.ფ. 15), ამასთან, სს «ენერგო-პრო ჯორჯიას» ცნობით ირკვეოდა, რომ მოსარჩელე აღნიშნული კომპანიის აბონენტს წარმოადგენდა (ტომი I, ს.ფ. 16). მართალია, დასახელებული ცნობები არ შეიცავდნენ კონკრეტულ მონაცემებს იმის თაობაზე, თუ რა პერიოდიდან იყო ა. ბ-ძე აბონენტი, მაგრამ იმ უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების ვითარებაში, რომ იგი 1960 წლიდან ცხოვრობდა, ხოლო 1995 წლიდან რეგისტრირებული იყო აღნიშნულ მისამართზე, სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის საფუძველზე უდავო ფაქტად მიიჩნია, რომ მითითებულ ცნობებში ასახული მონაცემები შეეხებოდა იმ პერიოდსაც, როდესაც მოსარჩელე ცხოვრობდა და რეგისტრირებული იყო სადავო მისამართზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეზე ასევე დასტურდებოდა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონით გათვალისწინებული კიდევ ერთი პირობის _ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების, არსებობა. სასამართლოს მოსაზრებით, ამგვარი დასკვნის გამოტანის შესაძლებლობას იძლეოდა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ სახლთმფლობელობა მოსარჩელის ძმის სიცოცხლეში (80-იან წლებში) გადაგეგმარდა, გაიზარდა 131 კვ.მ-დან 251 კვ.მ-მდე. მიშენება ორივე ძმამ აწარმოა, თუმცა მიშენებულ ნაწილში ს. ბ-ძემ (თავის ოჯახთან ერთად) განაგრძო ცხოვრება. ა. ბ-ძე საცხოვრებლად კვლავ რეალურად იმთავითვე გამოყოფილ ნაწილში დარჩა. მოცემული ფაქტობრივი გარემოება მოპასუხეებს სადავოდ არ გაუხდიათ. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, დასახელებული ფაქტობრივი გარემოება ადასტურებდა, რომ მხარეთა (ა. ბ-ძესა და მოპასუხეების მამკვიდრებელ ს. ბ-ძეს) შორის ადგილი ჰქონდა გარიგებას, რომლითაც საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე ს. ბ-ძემ გარკვეულ საფასურად (მშენებლობაში მონაწილეობის მიღება) საცხოვრებელი სახლის რეალურად გამოყოფილ ნაწილზე სარგებლობის უფლება დაუთმო თავის ძმას ა. ბ-ძეს.

ზემომითითებული გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არსებითად სწორი იყო, თუმცა არასწორად იყო განაწილებული სასამართლო ხარჯები. ამიტომ, ამ ნაწილში სასამართლომ ახალი გადაწყვეტილება გამოიტანა (ტომი 3, ს.ფ. 52-64).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. ს-იამ და გ. ბ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორები განმარტავენ, რომ «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის მიზანია იმ პირთა უფლებების დაცვა, რომლებმაც თავის დროზე, მოქმედი კანონმდებლობის ხარვეზიანობის ან სხვა მიზეზის გამო, რაც ხელს უშლიდა მათი ნამდვილი ნების გამოვლენას, დადეს კანონსაწინააღმდეგო ან კანონით პირდაპირ გაუთვალისწინებელი გარიგება და მესაკუთრისათვის გარკვეული თანხის გადახდის საფასურად დაიკავეს საცხოვრებელი სადგომი. ამდენად, იმისათვის, რომ შესაძლებელი გახდეს აღნიშნული კანონის გამოყენება, საქმის მასალებით უდავოდ დამტკიცებული უნდა იყოს მესაკუთრისათვის გარკვეული თანხის გადაცემის ფაქტი, რაც, თავის მხრივ, შეიძლება დადასტურდეს სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციითა და კომუნალური გადასახადების გადახდით.

კასატორთა მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში პირველი ინსტანციის სასამართლომ იმისათვის, რომ ჰქონოდა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის ნორმებით საქმის განხილვის ფორმალური საფუძველი, საკმარისად მიიჩნია დადგენილი ფაქტები იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე რეგისტრირებულია სადავო სადგომში და იხდის კომუნალურ გადასახადებს. სააპელაციო სასამართლომ ქვემდგომი სასამართლოს პოზიციის გასამყარებლად დაამატა, რომ ა. ბ-ძეს მონაწილეობა აქვს მიღებული სახლის მიშენებაში, ამის შედეგად სახლის ღირებულება მნიშვნელოვნად გაიზარდა, რაც ადასტურებს ძმებს შორის არსებულ გარიგებას მიშენებაზე გაწეული მატერიალური დანახარჯების სანაცვლოდ საცხოვრებელი სადგომის დათმობის თაობაზე.

კასატორებების მოსაზრებით, ის ფაქტი, რომ მოსარჩელესა და მის გარდაცვლილ ძმას შორის არ არსებობდა და ვერც იარსებებდა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონით გათვალისწინებული გარიგება სადგომის დათმობის შესახებ, დასტურდება შემდეგი გარემოებით: 1960 წელს, როდესაც მოსარჩელის ძმამ, აწ გარდაცვლილმა ს. ბ-ძემ მისთვის გამოყოფილ მიწის ნაკვეთზე ააშენა საცხოვრებელი სახლი და მასში შეიფარა მშობლები და მცირეწლოვანი ძმა (მოსარჩელე ა. ბ-ძე), ეს უკანასკნელი იყო ორი წლის. შესაბამისად, მასთან რაიმე გარიგების დადება არ მომხდარა და ვერც მოხდებოდა. ა. ბ-ძე წარმოადგენდა მათი ოჯახის წევრს, რომელიც ცხოვრობდა ძმის სახლში და ბუნებრივია, რეგისტრაციაც ჰქონდა ამ მისამართზე. ამასთან, იგი თავად აღნიშნავდა, რომ მის მიერ დაკავებული ფართის იზოლირება მოხდა იმის გამო, რომ რძლებს შორის არ მომხდარიყო უსიამოვნება.

კასატორები არასწორად მიიჩნევენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას იმის შესახებ, რომ მხარეთა ახსნა-განმარტებით ა. ბ-ძემ და მისმა ძმამ, აწ გარდაცვლილმა ს. ბ-ძემ 80-იან წლებში ერთობლივად აწარმოეს სახლზე მიშენება. მართალია, სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მხარის ახსნა-განმარტება წარმოადგენს მტკიცებულების ერთ-ერთ სახეს, მაგრამ მოპასუხეებს არც ერთ ახსნა-განმარტებაში არ მიუთითებიათ, რომ ადასტურებდნენ მოსარჩელის მიერ სახლის მიშენებაში მონაწილეობის ფაქტს (ტომი 3, ს.ფ. 81-91).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 12 ოქტომბრის განჩინებით ლ. ს-იასა და გ. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ს-იასა და გ. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. ს-იასა და გ. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. ს-იასა და გ. ბ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. ლ. ს-იას და გ. ბ-ძეს დაუბრუნდეთ ლ. ს-იას მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.