საქმე N:ას-957-900-2010

ას-957-900-2010 15 მარტი, 2011 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მ. სულხანიშვილი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ მ. მ-ძე (მოპასუხე)

წარმომადგენელი – პ. კ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. გ-ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და თანამდევი შედეგის გაუქმება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 8 იანვარს ზ. გ-ძემ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელის აღძვრამდე სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ განცხადებით მიმართა და მომავალი მოპასუხის, მ. ბ-ძის სახელზე რეგისტრირებულ, ქ. თბილისში, ... გამზირზე ¹20-ში, მდებარე ¹30 ბინაზე ყადაღის დადება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 16 იანვრის განჩინებით ზ. გ-ძის განცხადება სარჩელის წინასწარი უზრუნველყოფის შესახებ დაკმაყოფილდა, მ. ბ-ძის სახელზე რეგისტრირებულ ქ. თბილისში, ... გამზირზე ¹20-ში, მდებარე ¹30 ბინას ყადაღა დაედო. განმცხადებელ ზ. გ-ძეს სარჩელის შეტანისათვის 7 დღე მიეცა.

2007 წლის 22 იანვარს ზ. გ-ძემ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა, მოპასუხეებად მ. ბ-ძე, თ. ბ-შვილი, რ. ჩ-შვილი, მ. ფ-შვილი და მ. მ-ძე დაასახელა.

მოსარჩელის განმარტებით, 1998 წლის 17 ნოემბერს შეიძინა ქ. თბილისში, ... გამზირზე ¹20-ში მდებარე ბინა. 2006 წლის ივნისიდან აღნიშნულ ბინაში დროებით საცხოვრებლად მ. ბ-ძე გადავიდა, რომელთანაც ქირავნობაზე იყვნენ შეთანხმებულები. სხვადასხვა მიზეზის გამო, მოსარჩელემ ქირავნობის შეწყვეტა გადაწყვიტა, რის შესახებაც მ. ბ-ძეს აცნობა. იგი ბინის დაცლას და ქირის გადახდას 2006 წლის 25 დეკემბრისათვის აპირებდა. დაახლოებით იმავე პერიოდში მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ ბინაში უცხო პირები იყვნენ მისული და მეზობლების წინაშე აცხადებდნენ, რომ ბინა მ. ბ-ძის ვალების უზრუნველსაყოფად იყო დატვირთული. ამ ფაქტის შესამოწმებლად მან საჯარო რეესტრს მიმართა და გაარკვია, რომ ბინა მ. ბ-ძის სახელზე იყო რეგისტრირებული, ხოლო რეგისტრაციის საფუძვლად მ. ბ-ძესა და ზ. გ-ძეს შორის დადებული ხელშეკრულება იყო მითითებული.

მოსარჩელის მტკიცებით, მას მოპასუხესთან ამგვარი ხელშეკრულება არ დაუდია, ამასთან, ხელშეკრულებაში მითითებულმა ნოტარიუსმა მის მიმართვაზე აცნობა, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება არ დაუმოწმებია და ამ ნომრით სხვა სანოტარო მოქმედება იყო შესრულებული.

აღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, მოსარჩლემ მოითხოვა:

1. 2005 წლის 29 ნოემბრის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა;

2. საჯარო რეესტრში მ. ბ-ძის სასარგებლოდ არსებული ჩანაწერის ბათილად ცნობა;

3. ქ. თბილისში, ... გამზირზე ¹20-ში მდებარე უძრავი ქონების ზ. გ-ძისათვის დაბრუნება;

4. 2006 წლის 16 აგვისტოს თ. ბ-შვილს, რ. ჩ-შვილს, მ. ფ-შვილსა და მ. ბ-ძეს შორის გაფორმებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

მოპასუხე მ. ფ-შვილმა სასამართლოს შეგებებული სარჩელით მიმართა და სესხის დაბრუნება მოითხოვა. მან მოპასუხეებად ზ. გ-ძე, თ. ბ-შვილი, რ. ჩ-შვილი და მ. მ-ძე დაასახელა.

მ. ფ-შვილის განმარტებით, მ. ბ-ძის მიმართ სისხლის სამართლის საქმე იყო აღძრული, მისი და მოპასუხეებად დასახელებული პირების განცხადების საფუძველზე. მათ ბინა პირველად 2006 წლის აგვისტოში ნახეს, იმავე წლის სექტემბერში ბინასთან დაკავშირებით ეჭვი შეეპარათ და გაარკვიეს, რომ იგი ზ. გ-ძეს ეკუთვნოდა, რის შემდეგაც, პროკურატურას მიმართეს საჩივრით. ზ. გ-ძისათვის ცნობილი იყო გამოძიების მიმდინარეობის თაობაზე, რაც დაკითხვის ოქმებით დასტურდება. მოსარჩელის მტკიცებით, გაუგებარია, როგორ მოხვდა მ. ბ-ძის ხელში 1998 წლის 17 ნოემბერს გაფორმებული უძარვი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, ან 2005 წლის 28 ოქტომბერს გაცემული მიწის სარეგისტრაციო განაცხადის რეგისტრაციის ნომერი და საჯარო რეესტრის მიერ ზ. გ-ძის სახელზე გაცემული ცნობა ყადაღის არ არსებობის შესახებ. ზ. გ-ძის ჩვენებით, აღნიშნული დოკუმენტების გაყალბებული არ არის, ასევე ემთხვევა მისი პირადობის დამადასტურებელი მოწმობის ნომრები. რაც შეეხება ზ. გ-ძის მოთხოვნას სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ, მ. ფ-შვილის მტკიცებით, მისი დაკმაყოფილების კანონიერი საფუძველი არ არსებობს, რადგანაც თვითონ კეთილსინდისიერ მხარეს წარმოადგენდა და მისთვის ცნობილი არ იყო ხელშეკრულების სიყალბის შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით საქმეში რ. ჩ-შვილის უფლებამონაცვლედ ა. გ-ძე ჩაება.

საქმის განხილვის პერიოდში მ. ფ-შვილმა თ. ბ-შვილისა და მ. მ-ძის მიმართ მოთხოვნა მოხსნა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ზ. გ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, 2005 წლის 29 ნომებრის ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილად იქნა ცნობილი და უძრავი ქონება ზ. გ-ძეს დაუბრუნდა საკუთრებში. სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა; მ. ფ-შვილის შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 15 თებერვლის განაჩენით სამოქალაქო სარჩელის დაკმაყოფილების შედეგად მ. ფ-შვილის სასარგებლოდ მ. ბ-ძისათვის დაკისრებული 4400 აშშ დოლარის ამოღების მიზნით სარეალიზაციოდ მიექცა იპოთეკით დატვირთული თბილისში, ... გამზირზე ¹20-ში მდებარე ¹30 ბინა, დანარჩენ ნაწილში შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ზ. გ-ძემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა და მისი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების, ასევე, 2006 წლის 16, 29 აგვისტოს ხელშეკრულებების ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილებით ზ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ზ. გ-ძის სარჩელის 2006 წლის 16, 29 აგვისტოს სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების იპოთეკის ნაწილში ბათილად ცნობაზე უარის თქმის, მ. ფ-შვილის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებისა და ზ. გ-ძისათვის სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის – 120 ლარის დაკისრების ნაწილში გაუქმდა; ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ზ. გ-ძის სარჩელი, 2006 წლის 16, 29 აგვისტოს სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების იპოთეკის ნაწილში ბათილად ცნობის შესახებ, დაკმაყოფილდა; 2006 წლის 16 აგვისტოს მ. ბ-ძეს და თ. ბ-შვილს, რ. ჩა-შვილს, მ. ფ-შვილს შორის, ასევე 2006 წლის 29 აგვისტოს მ. ბ-ძეს და მ. მ-ძეს შორის დადებული სეხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება სესხის უზრუნველსაყოფად ქ. თბილისში ... გამზირზე ¹20-ში მდებარე ¹30 ბინის დატვრითვის ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი; მ. ფ-შვილის შეგებებული სარჩელი იპოთეკით დატვრითული ზემომითითებული უძრავი ქონების სარეალიზაციოდ მიქცევის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის საფუძველზე, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 15 თებერვლის განჩინებით დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები პრეიუდიციური ძალის მქონედ მიიჩნია:

1. მ. ბ-ძემ 2006 წლის ივნისში ზ. გ-ძისაგან თბილისში, ... გამზირზე ¹20-ში მდებარე ¹30 ბინა იქირავა. იგი ბინის მეპატრონეს 2006 წლის დეკემბრამდე ყოველთვიურად 270 აშშ დოლარს უხდიდა;

2. ამავე პერიოდში მ. ბ-ძემ გამოძიებისათვის დაუდგენელ ვითარებაში დაამზადა 2005 წლის 29 ნოემბრით დათარიღებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც, მან თითქოსდა შეიძინა ზემოთდასახელებული საცხოვრებელი ბინა;

3. აღნიშნული ყალბი ხელშეკრულების გამოყენებით მ. ბ-ძემ საჯარო რეესტრის სამსახურში 2006 წლის 5 ივნისს ბინა თავის სახელზე დაარეგისტრირა;

4. ამის შემდეგ მ. ბ-ძე უკავშირდებოდა მოქალაქეებს და მოტყუებით აფორმებდა მათთან სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებებს, რის შემდეგაც მართლსაწინააღმდეგოდ, თაღლითურად ეუფლებოდა მათ კუთვნილ თანხებს, კერძოდ, 2006 წლის 16 აგვისტოს მ. ბ-ძე დაეუფლა თ. ბ-შვილის 3300 აშშ დოლარს, რ. ჩ-შვილის 6600 აშშ დოლარს, მ. ფ-შვილის 4400 აშშ დოლარს, ხოლო იმავე წლის 20 აგვისტოს – მ. მ-ძის კუთვნილ 18 700 აშშ დოლარს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზ. გ-ძეს არ გამოუვლენია ბინის გასხვისების ნება, რის გამოც ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი, გარდა ამისა, იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომ 2005 წლის 29 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილად იქნა ცნობილი, ხოლო სეხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება ძალაში დარჩა, სასამართლომ აღნიშნა, რომ იპოთეკით დატვრთული იყო ზ. გ-ძის ქონება, რომელიც სესხის ხელშეკრულების მხარეს არ წარმოადგენდა, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მესაკუთრის ნების გამოვლენის გარეშე დადებული იპოთეკის ხელშეკრულების ნამდვილად აღიარება ეწინააღმდეგებოდა საკუთრების აბსოლუტურ ხასიათს.

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება მ. ფ-შვილმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა და მისი გაუქმება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 მაისის გადაწყვეტილებით მ. ფ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; მოცემულ საქმეზე გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება, ზ. გ-ძის იპოთეკის ხელშეკურლების ბათილად ცნობის შესახებ სასარჩელო დაკმაყოფილებისა და მ. ფ-შვილის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში; ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: მ. ფ-შვილის შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 15 თებერვლის განაჩენით სამოქალაქო სარჩელის დაკმაყოფილების შედეგად მ. ფ-შვილის სასარგებლოდ მ. ბ-ძისათვის დაკისრებული 4400 აშშ დოლარის ამოღების მიზნით სარეალიზაციოდ მიექცეს იპოთეკით დატვირთული თბილისში, ... (.....) გამზირზე ¹20-ში მდებარე ¹30 ბინა. დანარჩენ ნაწილში შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-ძემ.

კასატორმა მიუთითა, რომ ბინის იპოთეკით დატვირთვისას იგი მ. ბ-ძის სახელზე იყო რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერების მიმართ კი სისრულისა და უტყუარობის პრეზუმფცია მოქმედებს. აქედან გამომდინარე, იგი წარმოადგენს კეთილსინდისიერ შემძენს. კასატორმა განმარტა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიაკუთვნა საკუთრება აბსოლუტურ უფლებათა კატეგორიას, რადგან საქართველოს კონსტიტუციის თანახმად, იგი შეზღუდვადი უფლებაა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ განიხილა საკასაციო საჩივარი, შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიიჩნია, რომ მ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცეოსო კოდექსის 106-ე მუხლით და პრეიდიუციული ძალის მქონედ მიიჩნია თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 15 თებერვლის განჩინებით დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2. ამავე პერიოდში მან გააყალბა ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც საჯარო რეესტრში ზემოაღნიშნული უძრავი ქონების მესაკუთრედ დარეგისტრირდა;

3. ამის შემდეგ მ. ბ-ძე უკავშირდებოდა მოქალაქეებს და მოტყუებით აფორმებდა მათთან სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებებს, რის შემდეგაც მართლსაწინააღმდეგოდ, თაღლითურად ეუფლებოდა მათ კუთვნილ თანხებს, კერძოდ, 2006 წლის 16 აგვისტოს მ. ბ-ძე დაეუფლა თ. ბ-შვილის 3300 აშშ დოლარს, რ. ჩ-შვილის 6600 აშშ დოლარს, მ. მ-ძის 4400 აშშ დოლარს, ხოლო იმავე წლის 20 აგვისტოს – მ. მ-ძის კუთვნილ 18 700 აშშ დოლარს.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები.

საკასაციო პალატა იზიარებს იმავე საქმეზე მ. ფ-შვილის საკასაციო საჩივართან დაკავშირებით 2010 წლის 24 მაისს მიღებულ გადაწყვეტილებაში მოყვანილ დასაბუთებას და განმეორებით აღნიშნავს:

სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი, ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა.

როგორც ვხედავთ, ზემოაღნიშნული ნორმების საფუძველზე, პირის კეთილსინდისიერ შემძენად მიჩნევისათვის აუცილებელია სუბიექტურ და ობიექტურ ფაქტორთა ერთობლიობა. ობიექტური ფაქტორები მოიცავს შემდეგი გარემოებების კუმულაციას:

1. საჯარო რეესტრში უძრავი ქონების მესაკუთრედ უფლების გამსხვისებელი უნდა იყოს დარეგისტრირებული;

2. რეესტრის ჩანაწერების მიმართ შეტანილი არ უნდა იყოს საჩივარი.

რაც შეეხება სუბიექტურ ფაქტორს, აღნიშნული გულისხმობს შემძენის სუბიექტურ დამოკიდებულებას ნამდვილი მესაკუთრის ვინაობისადმი, ანუ, გარიგების დადების მომენტისათვის, შემძენისათვის უცნობი უნდა იყოს რეესტრის ჩანაწერების უზუსტობის თაობაზე.

განსახილველ შემთხვევაში, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების დადებისას, სადავო უძრავი ქონება მ. ბ-ძის სახელზე იყო რეგისტრირებული, რეგისტრაციის საფუძვლად მითითებული იყო მასსა და ზ. გ-ძეს შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელიც, თავის მხრივ, სანოტარო წესით იყო დამოწმებული. იმის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება, რომ მ. მ-ძისათვის ცნობილი იყო ხელშეკრულების სიყალბისა და ნამდვილი მესაკუთრის ვინაობის შესახებ, სასამართლოში წარდგენილი არ ყოფილა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორი კეთილსინდისიერი შემძენია და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა მისი ინტერესების საწინააღმდეგოდ არამართებულია.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა აღნიშნული კი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» ქვეპუნქტის მიხედვით, გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.

იმავე კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნების საფუძვლები.

ვინაიდან განსახილველ შემთხვევაში არასწორი გადაწყვეტილების მიღება ფაქტობრივი გარემოებების მცდარი სამართლებრივი შეფასებითაა განპირობებული და არ არსებობს მტკიცებულებათა დამატებით გამოკლვლევის აუცილებლობა, საკასაციო პალატა უფლებამოსილია, თავად მიიღოს გადაწყვეტილება.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება მ. ბ-ძესა და მ. მ-ძეს შორის 2006 წლის 29 აგვისტოს გაფორმებულ იპოთეკის ხელშეკურლების ბათილად ცნობის ნაწილში უნდა გაუქმდეს და ამ ნაწილში მიღებული ახალი გადაწყვეტილებით ზ. გ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.

იმავე კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე გათავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოპასუხე ზ. გ-ძემ მ მ-ძეს უნდა აუნაზღაუროს ამ უკანასკნელის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1675,61 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. მ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. მოცემულ საქმეზე გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება 2006 წლის 29 აგვისტოს იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება:

3. ზ. გ-ძის სარჩელი მ. ბ-ძესა და მ. მ-ძეს შორის 2006 წლის 29 აგვისტოს გაფორმებულ იპოთეკის ხელშეკურლების ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდეს;

4. ზ. გ-ძეს დაეკისროს მ. მ-ძის სასარგებლოდ ამ უკანასკნელის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1675,61 ლარის ანაზღაურება;

5. დანარჩენ ნაწილში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად;

საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.