ას-96-91-2010 31 მაისი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ლ. თ-ელი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. ც-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი _ ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. ც-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ. თ-ელისა და მესამე პირების ნოტარიუს დ. წ-იასა და ნოტარიუს თ. ჯ-ულის მიმართ 1997 წლის 29 აგვისტოს ი. ხ-ძესა და ვ. შ-ოვას შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების, ასევე 2004 წლის 26 აგვისტოს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 1997 წლის 29 აგვისტოს ი. ხ-ძესა და ვ. შ-ოვას შორის დაიდო ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება ქ.თბილისში, ... ქ.¹58/10-ში მდებარე სახლის 24/465 ნაწილზე. 1997 წლის 29 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულებას ნოტარიუსმა დ.წ-იამ, მხარეთა ნების წერილობითი დადასტურების გარეშე, დაამატა მინაწერი 74 კვ.მ დამხმარე ფართის ნასყიდობის შესახებ. 2004 წლის 26 აგვისტოს ნოტარიუსმა თ. ჯ-ულმა გასცა აწ გარდაცვლილი ვ. შ-ოვას სამემკვიდრეო მოწმობა ლ. თ-ელის სახელზე, რასაც საფუძვლად დაედო ზემოხსენებული ყალბი დოკუმენტი. აღნიშნულ დამხმარე ფართში შედის მოსარჩელის კუთვნილი 6 კვ.მ, რომელიც უკანონოდ აღმოჩნდა ლ. თ-ელის საკუთრებაში. ზემოხსენებული ფაქტობრივი გარემოებები, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტის თანახმად, დამატებით მტკიცებას არ საჭიროებენ.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელის მოთხოვნები უსაფუძვლოა. ლ.ც-ძეს არანაირი იურიდიული ინტერესი არ გააჩნია სადავო გარიგებისა და სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობასთან მიმართებით. ამასთან, ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის 2008 წლის 11 მარტის დადგენილებით წინასწარი გამოძიება, სისხლის-სამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო, შეწყდა და სადავო გარიგების სიყალბის საკითხი არ დადგენილა, შესაბამისად, აღნიშნული გარემოების დადასტურების ტვირთი მოსარჩელეს ეკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. ც-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 1997 წლის 29 აგვისტოს გამყიდველ ი. ხ-ძესა და მყიდველ ვ. შ-ოვას შორის დადებული ნოტარიუს დ.წ-იას მიერ დამოწმებული ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება იმ ნაწილში, რომლითაც გასხვისებულ იქნა თ. ც-ძის კუთვნილი 6 კვ.მ არასაცხოვრებელი დამხმარე ფართი, ბათილად იქნა ცნობილი ნოტარიუს თ. ჯ-ულის მიერ 2004 წლის 26 აგვისტოს მამკვიდრებელ ვ. შ-ოვას მემკვიდრის _ ლ. თ-ელის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა იმ ნაწილში, რომლითაც 2002 წლის 13 ივნისს გარდაცვლილ ვ. შ-ოვას სამკვიდრო მასის შემადგენელ ნაწილად მიჩნეულ იქნა თ. ც-ძის კუთვნილი 6 კვ.მ არასაცხოვრებელი დამხმარე ფართი.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. თ-ელმა, ხოლო მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში _ ლ. ც-ძემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ლ. ც-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ლ. თ-ელის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა იმ ნაწილში, რომლითაც მოპასუხე ლ. თ-ელს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 200 ლარის გადახდა და ლ.თ-ელს ლ.ც-ძის სასარგებლოდ დაეკისრა სარჩელზე წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 100 ლარის გადახდა, ხოლო დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1992 წლის 2 ნოემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულების თანახმად, ი. ხ-ძეს პრივატიზაციის გზით საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ... ქ.¹58/10-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა, რომელიც მოიცავდა 24 კვ.მ საცხოვრებელ და 74 კვ.მ დამხმარე ფართს. ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში ი. ხ-ძის სახელზე დარეგისტრირდა საცხოვრებელი სახლის 24/465 ნაწილი, ხოლო დამხმარე ფართი არ იქნა მითითებული. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 1996 წლის 17 სექტემბრის განჩინებით სამოქალაქო საქმეზე – თ. ც-ძის სარჩელისა გამო მოპასუხე ი. ხ-ძის მიმართ 1992 წლის 2 ნოემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ნაწილობრივ გაუქმების შესახებ, მხარეთა შორის დამტკიცდა მორიგება იმგვარად, რომ ი.ხ-ძის 1992 წლის 2 ნოემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულებიდან ამოირიცხა 6 კვ.მ დამხმარე ფართი და ნაცვლად 74 კვ.მ-ისა, მის სახელზე პრივატიზებულ იქნა 68 კვ.მ დამხმარე ფართი, ხოლო ამორიცხული 6 კვ.მ დარჩა ც-ძეს. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 1996 წლის 17 სექტემბრის ¹497 განჩინების საფუძველზე 6 კვ.მ დამხმარე ფართი საჯარო რეესტრში აღირიცხა თ. ც-ძის სახელზე. 1997 წლის 29 აგვისტოს ი. ხ-ძესა და ვ. შ-ოვას შორის დაიდო ნოტარიუს დ.წ-იას მიერ დამოწმებული ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება, რომლითაც ი. ხ-ძემ ვ. შ-ოვას მიჰყიდა ქ.თბილისში, ... ქ.¹58/10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის კუთვნილი 24/465 ნაწილი. მოგვიანებით ნოტარიუს დ.წ-იას მიერ ხელშეკრულების პირველ გვერდზე გაკეთდა მინაწერი „ი. ხ-ძის მიერ გაიყიდა 24 კვ.მ საცხოვრებელი და 74 არასაცხოვრებელი დამხმარე ფართი. მყიდველი შ-ოვა ვ.“. მანვე გააგზავნა წერილი ქ.თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის უფროსის სახელზე თხოვნით, შესწორებულიყო ტექნიკური აღრიცხვის მონაცემები იმასთან დაკავშირებით, რომ ხ-ძესა და შ-ოვას შორის ნამდვილად მოხდა 24 კვ.მ საცხოვრებელი და 74 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართის ყიდვა-გაყიდვა. 2002 წლის 13 ივნისს ვ. შ-ოვა გარდაიცვალა. 2004 წლის 26 აგვისტოს ნოტარიუსმა თ.ჯ-ულმა სამკვიდრო მოწმობა გასცა ვ. შ-ოვას სამკვიდრო ქონებაზე პირველი რიგის მემკვიდრის, შვილის – ლ. თ-ელის სასარგებლოდ. სამკვიდრო მასაში შემავალ უძრავ ქონებად საჯარო რეესტრის ამონაწერისა და 1997 წლის 29 აგვისტოს ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების საფუძველზე მიჩნეულ იქნა ქ.თბილისში, ... ქ.¹58/10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 24/465 ნაწილი 74 კვ.მ დამხმარე ფართით და 11 კვ.მ სარდაფით. სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე ლ. თ-ელი აღირიცხა აღნიშნული ფართის მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში. 2005 წლის 5 სექტემბრის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე ქ.თბილისში, ... ქ.¹58/10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის თ. ც-ძის სახელზე რიცხული ნაწილი 41 კვ.მ საცხოვრებელი, 11 და 6 კვ.მ დამხმარე ფართით საჯარო რეესტრში აღირიცხა ლ. ც-ძის საკუთრებად. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ, მოცემული სადავო ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 1964 წლის რედაქციის გამოყენებასთან დაკავშირებით. სასამართლომ მიუთითა მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 1504-ე მუხლზე და მიიჩნია, რომ, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში წარმოდგენილი სარჩელით ლ. ც-ძე მოითხოვს 1997 წლის 29 აგვისტოს გაფორმებული ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობას, აღნიშნულ გარიგებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხები სასამართლოს მიერ მართებულად იქნა მოწესრიგებული ხელშეკრულების დადების დროისათვის მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 1964 წლის რედაქციის შესაბამისი ნორმებით.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 1964 წლის რედაქციის 237-ე მუხლის თანახმად, გამყიდველი უფლებამოსილია, მყიდველს გადასცეს მხოლოდ ის ქონება, რომლის გასხვისების უფლებაც მას გააჩნია. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ დაადგინა, რომ ვ. შ-ოვამ 74 კვ.მ დამხმარე ფართზე საკუთრების უფლება 1997 წლის 29 აგვისტოს ი. ხ-ძესთან გაფორმებული ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა, ამდენად, ხელშეკრულების დადების დროს 74 კვ.მ დამხმარე ფართიდან 6 კვ.მ ივ.ხ-ძეს არ ეკუთვნოდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 1996 წლის 17 სექტემბრის განჩინების საფუძველზე წარმოადგენდა თ.ც-ძის საკუთრებას. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ვინაიდან ნასყიდობის ხელშეკრულების დადება შეუძლია საამისოდ უფლებამოსილ პირს _ მესაკუთრეს, ამგვარი ურთიერთობის წარმოშობისათვის აუცილებელია მესაკუთრის ნების გამოვლენა. იმის გათვალისწინებით, რომ თ. ც-ძე არ წარმოადგენდა გარიგების მხარეს, იგი ამგვარ ნებას ვერ გამოავლენდა, შესაბამისად, 6 კვ.მ დამხმარე ფართის გასხვისება მესაკუთრის ნების გარეშე მოხდა. სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 1964 წლის რედაქციის 48-ე მუხლის თანახმად, პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავო გარიგებით დაირღვა კანონით დადგენილი წესრიგი, კერძოდ, ამავე კოდექსის 237-ე მუხლის დანაწესი, რის გამოც, ზემოაღნიშნული მუხლის თანახმად, გარიგება ბათილია. სამოქალაქო კოდექსის 1964 წლის რედაქციის 58-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებულ გარიგებას 6 კვ.მ დამხმარე ფართის გასხვისების ნაწილში არ შეიძლება მოჰყვეს ნასყიდობისათვის დამახასიათებელი შედეგი – მყიდველისათვის საკუთრების უფლების გადაცემა ქონებაზე. ამავე კოდექსის 59-ე მუხლის თანახმად პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად ცნო ბათილად 1997 წლის 29 აგვისტოს გამყიდველ ი. ხ-ძესა და მყიდველ ვ. შ-ოვას შორის დადებული, ნოტარიუს დ.წ-იას მიერ დამოწმებული ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება იმ ნაწილში, რომლითაც გასხვისებულ იქნა თ. ც-ძის კუთვნილი 6 კვ.მ არასაცხოვრებელი დამხმარე ფართი.

პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე ლ. ც-ძეს არ გააჩნია იურიდიული ინტერესი 6 კვ.მ-ის გარდა, დანარჩენი 68 კვ.მ დამხმარე ფართის გასხვისების ნაწილში ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მიმართ, ვინაიდან, როგორც 1992 წლის 2 ნოემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით, ისე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 1996 წლის 17 სექტემბრის მორიგების დამტკიცების შესახებ განჩინებით აღნიშნულ დამხმარე ფართზე საკუთრების უფლების მქონედ მიჩნეულია თავდაპირველი მესაკუთრე _ ი. ხ-ძე. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის თანახმად, იურიდიული ინტერესის არსებობის დამადასტურებელ გარემოებად სასამართლომ არ ჩათვალა ლ. ც-ძის მიერ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოება, რომ ი. ხ-ძეს კანონით დადგენილი წესით საჯარო რეესტრში 68 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის რეგისტრაცია არ განუხორციელებია, შესაბამისად, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი და მეორე ნაწილის თანახმად, იგი წარმოადგენს ქ.თბილისში, ... ქ.¹58/10-ის მრავალბინიანი სახლის მესაკუთრეთა, მათ შორის, მის საერთო საკუთრებას, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში აღნიშნული ფართის მრავალბინიანი სახლის მესაკუთრეთა, მათ შორის, ლ.ც-ძის თანასაკუთრებაში ყოფნის ფაქტი დადასტურებლი არ არის. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლით, 1335-ე მუხლის მეორე ნაწილით და დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოებები 1997 წლის 29 აგვისტოს ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების მამკვიდრებელ ვ. შ-ოვასა და ი. ხ-ძეს შორის 74 კვ.მ დამხმარე ფართზე საკუთრების უფლების შეძენის შესახებ, ასევე იმის თაობაზე, რომ აღნიშნული ფართიდან 6 კვ.მ ხელშეკრულების დადების დროს ივ.ხ-ძეს არ ეკუთვნოდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო სამართლის საქმეთა სასამართლო კოლეგიის 1996 წლის 17 სექტემბრის განჩინების საფუძველზე წარმოადგენდა თ. ც-ძის საკუთრებას, შესაბამისად, აღნიშნული 6 კვ.მ დამხმარე ფართი ვ. შ-ოვას სამკვიდრო მასის შემადგენელ ნაწილს არ წარმოადგენს. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ, რადგან 2004 წლის 16 აგვისტოს ნოტარიუს თ.ჯ-ულის მიერ ვ. შ-ოვას მემკვიდრე ლ. თ-ელის სასარგებლოდ გაცემული სამკვიდრო მოწმობით სამკვიდრო მასაში შემავალ უძრავ ქონებად მიჩნეულ იქნა ქ.თბილისში, ... ქ.¹58/10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 24/465 _ 74 კვ.მ დამხმარე ფართით და 11 კვ.მ სარდაფით, აღნიშნული სამკვიდრო მოწმობა სადავო 6 კვ.მ არასაცხოვრებელი დამხმარე ფართის ნაწილში ცნობილ უნდა იქნეს ბათილად.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ლ.თ-ელის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ამ უკანასკნელმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 237-ე, 48-ე, 58-ე, 59-ე მუხლები, რომელიც გამოიყენა, რადგან 1997 წლის 29 აგვისტოსათვის, ამავე კოდექსის 239-ე მუხლის შესაბამისად, თ. ც-ძე არ იყო რეგისტრირებული სადავო 6 კვ.მ ფართის მესაკუთრედ სახალხო დეპუტატების ადგილობრივი საბჭოს აღმასრულებელ კომიტეტში, ანუ განჩინება არ იყო რეგისტრირებული აღმასრულებელ ორგანოში და აღნიშნული განჩინების შესახებ ვ.შ-ოვამ არაფერი იცოდა. პალატამ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 1335-ე მუხლის მეორე ნაწილი და ჩათვალა, რომ ვ.შ-ოვას სამკვიდრო მასაში შევიდა თ.ც-ძის კუთვნილი ქონება. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ლ.თ-ელის სახელზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემის მომენტში თ.ც-ძე საჯარო რეესტრში სადავო 6 კვ.მ ფართის მესაკუთრედ რეგისტრირებული არ ყოფილა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ლ. ც-ძემაც.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 12 აპრილის განჩინებით ლ.ც-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. თ-ელის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტების თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი და სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა.

საკასაციო სასამართლო ამოწმებს რა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული კანონის დარღვევას ადგილი არ ჰქონია, კერძოდ:

ლ. თ-ელის საკასაციო საჩივრის არგუმენტს წარმოადგენს ის გარემოება, რომ ვ.შ-ოვამ სადავო ქონების შეძენის დროს არ იცოდა სადავო 6 კვ.მ ფართზე თ.ც-ძის საკუთრების უფლების თაობაზე, ხოლო თავად კასატორისათვის, როგორც მემკვიდრისათვის, უცნობი იყო ამგვარი უფლების თაობაზე, ვინაიდან თ. ც-ძისათვის 1996 წლის 17 სექტემბრის სასამართლო განჩინებით მინიჭებული საკუთრების უფლება 6 კვ.მ-ზე დარეგისტრირდა 2006 წელს, ანუ მას შემდეგ, რაც ლ.თ-ელმა მემკვიდრეობით მიიღო ქონება, მათ შორის, 6 კვ.მეტრიც.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი ნაწილით, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით.

მოცემულ შემთხვევაში ლ. თ-ელის სააპელაციო საჩივარში მითითებულ ფაქტობრივ საფუძველს წარმოადგენს ის გარემოება, რომ ლ. ც-ძის სარჩელი არც ნასყიდობის ხელშეკრულების და არც სამკვიდრო მოწმობის 6 კვ.მ-ის ბათილობის ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, რადგან მას არ გააჩნია იურიდიული ინტერესი. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ზემოხსენებული ნორმის თანახმად, იმსჯელა მხოლოდ აპელანტის მიერ წარმოდგენილ სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში როგორც ფაქტობრივი, ისე სამართლებრივი თვალსაზრისით. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო ვერ იმსჯელებდა კასატორის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებულ ფაქტებზე.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე და 407-ე მუხლების თანახმად, მოკლებულია შესაძლებლობას, იმსჯელოს კასატორის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე, ვინაიდან ეს გარემოებები სააპელაციო საჩივრით მხარეს სადავო არ მიუჩნევია და, შესაბამისად, მათ სამართლებრივ დასაბუთებაზე არ უმსჯელია, კერძოდ, კასატორის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებულია ფაქტობრივი გარემოებები, რომელიც მიანიშნებენ მისი, როგორც შემძენის კეთილსინდისიერებაზე, სააპელაციო სასამართლოს განხილვის საგანი არ ყოფილა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერია და მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი კასატორს არ დაუსაბუთებია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. თ-ელის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 ნოემბრის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.