¹ას-981-922-10 4 იანვარი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მ. სულხანიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. ჭ-ია (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ბ. ვ-ია (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 ივლისის განჩინება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 29 დეკემბერს მ. ჭ-იამ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგაში ბ. ვ-იას წინააღმდეგ სარჩელი აღძრა და მოპასუხისათვის 2500 აშშ დოლარის დაკისრება მოითხოვა.

მოსარჩელის მტკიცებით, იგი 1998 წლიდან 2006 წლის 27 დეკემბრამდე ბ. ვ-იას სახლში მისივე ნებართვით ცხოვრობდა. ამ პერიოდში მოპასუხემ შესთავაზა, მოევლო მისი მოხუცი მშობლებისათვის და შეჰპირდა, რომ სანაცვლოდ უყიდიდა ერთ ოთახიან ბინას თბილისში ან გადაუხდიდა შესაბამის თანხას. მოსარჩელე არამარტო მოპასუხის მშობლებს - ფ. (კ.) ვ-ია-ჭ-იასა და მ. ვ-იას უვლიდა, არამედ მის დასაც, ლ. ვ-იას, რომელიც ასევე მძიმე ავადმყოფი იყო. ფ. ვ-ია-ჭ-ია 2001 წლის 24 იანვარს გარდაიცვალა, მ. ვ-ია _ 2005 წლის 16 ოქტომბერს, ხოლო ლ. ვ-ია _ 2006 წელს. ბ. ვ-იამ ოჯახის წევრების გარდაცვალების შემდეგ მისი ბინიდან გაძევება მოინდომა და შეპირებული თანხის გადახდაზე უარი განაცხადა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ბ. ვ-იას სარჩელი ბინის გამოთავისუფლების თაობაზე დაკმაყოფილდა და მ. ჭ-ია იძულებით გამოსახლებული იქნა მოპასუხის კუთვნილი ბინიდან. ამის შემდეგ, ბ. ვ-ია შეჰპირდა, რომ ბინის გაყიდვის შემდეგ 2500 აშშ დოლარს გადაუხდიდა, რაც არ შეუსრულებია.

მოსარჩელის აზრით, მოპასუხის ვალდებულებას ადასტურებდა საქმეში წარმოდგენილი წერილი, სადაც ბ. ვ-ია აღიარებდა თანხის გადახდის ვალდებულებას და რამდენიმე პირობას სთავაზობდა, რომლებიც მოსარჩელემ არ მიიღო.

მოპასუხემ სარჩელი არ სცნო და მიუთითა, რომ მხარეებს შორის ამგავრი შეთანხმება არ ყოფილა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ჭ-იას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა იმავე სასამართლოს 2010 წლის 9 თებერვლის განჩინება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე და ყადაღა მოეხსნა ბ. ვ-იას კუთვნილ ქ. თბილისში, ..., II კვარტალში, ¹8 კორპუსში მდებარე ¹3 ბინის¼1/4 წილს.

სასამართლომ დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. მ. ჭ-ია წლების განმავლობაში ბ. ვ-იას კუთვნილ ბინაში ყოველგვარი ანაზღაურების გარეშე ცხოვრობდა;

2. მ. ჭ-ია ბ. ვ-იას ავადმყოფ მშობლებს _ მ. ვ-იას და ფ. ვ-ია-ჭ-იას უვლიდა, რომლებიც გარდაიცვალნენ;

3. 2006 წლის 19 სექტემბერს ბ. ვ-იამ მ. ჭ-იას წერილი გაუგზავნა, რომლითაც გარიგების პირობების სამი ვარიანტი შესთავაზა. მათგან რომელიმე პირობაზე თანხმობის შემთხვევაში, იგი მოსარჩელეს ჰპირდებოდა თანხის გადახდას ბინის გამოთავისუფლების სანაცვლოდ. მ. ჭ-იას თანხმობა ნოტარიალურად დადასტურებული ხელწერილით უნდა გამოეხატა. წერილს ხელწერილის ტექსტიც ერთვოდა;

4. მოსარჩელეს ბ. ვ-იას მიერ შეთავაზებულ პირობებზე თანხმობა არ გამოუთქვამს;

სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით მხოლოდ მოპასუხის ბინაში მ. ჭ-იას ცხოვრებისა და ბ. ვ-იას მშობლებზე ზრუნვის ფაქტი დასტურდებოდა, ხოლო სანაცვლოდ ანაზღაურების მიღების შესახებ შეთანხმების არსებობა საქმის მასალებით ვერ დასტურდებოდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მ. ჭ-იამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 ივლისის განჩინებით მ. ჭ-იას საააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლით იხელმძღვანელა და პირველი ინსტაციის სასამართლოს ფაქტობრივ-სამართლებრივ შეფასებას სრულად დაეთანხმა და დამატებით აღნიშნა, რომ ბ. ვ-იას 2006 წლის 19 სექტემბრის წერილი ოფერტს წარმოადგენდა, რომელზეც მ. ჭ-იას თანხმობა არ გამოუთქვამს, შესაბამისად, მხარეთა შორის ვალდებულებითი ურთიერთობა არ წარმოშობილა.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება მ. ჭ-იამ საკასაციო წესით გაასაჩივრა, მისი გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.

კასატორის მტკიცებით, სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს ხარვეზები, ნაცვლად იმისა, რომ ისინი აღმოეფხვრა. სასამართლომ არასრულყოფილად შეაფასა მტკიცებულებები და არ დაუდგენია საქმისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემობები, კერძოდ კი, არ დაკითხა მოსარჩელის მიერ მითითებული მოწმეები, ასევე, არ გამოითხოვა საქმისათვის მნიშვნელოვანი მასალები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ოქტომბრის განჩინებით მ. ჭ-იას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ჭ-იას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მ. ჭ-იას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ. ჭ-იას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.