¹ას-987-928-2010 6 იანვარი, 2011 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – ჰ. ფ-ძე
მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ქ-შვილი
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 17 აგვისტოს განჩინება
კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2010 წლის 11 თებერვალს ჰ. ფ-ძემ სარჩელით მიმართა თერჯოლის მაგისტრატ სასამართლოს ა. ქ-შვილის მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის, მის სასარგებლოდ, ზიანის ანაზღაურების მიზნით 1827 ლარის დაკისრება იმ საფუძვლით, რომ ა. ქ-შვილის მსხვილფეხა პირუტყვმა გაანადგურა მისი სოიოს ნათესები, რითაც მიადგა მატერიალური ზიანი.
მოპასუხე ა. ქ-შვილმა სარჩელი არ ცნო იმ მოტივით, რომ მოსარჩელის მოსავალი მის მსხვილფეხა პირუტყვს არ გაუნადგურებია.
თერჯოლის მაგისტრატი სასამართლოს 2010 წლის 4 მაისის გადაწყვეტილებით ჰ. ფ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჰ. ფ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 17 აგვისტოს განჩინებით ჰ. ფ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ჰ. ფ-ძემ, 2009 წლის ზაფხულში დაამუშავა თავისი ოჯახის საკუთრებაში არსებული, თერჯოლის რაიონის სოფელ სიქთარვაში მდებარე 7000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რომელზეც დათესა სოიო;
მოსარჩელის მეზობლად მცხოვრებ ა. ქ-შვილს ჰყავს რქოსანი პირუტყვი.
2009 წლის ნოემბერში მოსავლის აღებისას, სოფელში გაშვებულმა პირუტყვმა გაანადგურა ჰ. ფ-ძის მოსავალი, რითაც მას მიადგა 1827 ლარის მატერიალური ზიანი;
ვინაიდან ვერც საქმეში არსებული მასალებით და ვერც მოწმეთა ჩვენებებით ვერ დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ უშუალოდ ა. ქ-შვილის პირუტყვმა გაანადგურა მოსარჩელის მოსავალი, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეს მიყენებული ზიანის დადგომაში ბრალი არ მიუძღვოდა. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე, თავად აპელანტის მიერ დადასტურდა ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ მისი საყანე ნაკვეთი შემოკავებული არ იყო. მოწმეთა ჩვენებებით კი დასტურდებოდა, რომ ჰ. ფ-ძემ სოიოს მოსავალი აიღო.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე, 409-ე, 992-ე, 1003-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ ვინაიდან განსახილველ შემთხვევაში, არ დგინდებოდა მოპასუხის ბრალი დამდგარ ზიანში, არ არსებობდა ა. ქ-შვილისათვის, მითითებული მუხლებით გათვალისწინებული ზიანის დაკისრების საფუძველი.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 17 აგვისტოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ჰ. ფ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: კასატორის განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ მოწმეთა ჩვენებებით დგინდებოდა, რომ ა. ქ-შვილის პიუტყვმა დააზიანა მის ნაკვეთში სოიოს ნათესები, რითაც მას მიადგა 1827 ლარის ზიანი, სასამართლომ აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება არასწორად შეაფასა და სამართლებრივად არასწორად დაასაბუთა, რის გამოც საქმეზე მიიღო უკანონო გადაწყვეტილება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით ჰ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჰ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ჰ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
«სახელმწიფო ბაჟის შესახებ» კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის «მ» ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი ჰ. ფ-ძე განთავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ჰ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.