ას-98-93-2010 8 ივნისი, 2010წ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლ. ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნ. კვანტალიანი, თ. თოდრია

სხდომის მდივანი _ ლ. სანიკიძე

კასატორი (მოსარჩელე) _ სპს “რ. ბ-ძე”, წარმომადგენელი ნ. ბ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ სს “ენერგო-პრო ჯორჯია”, წარმომადგენელი ც. ჩ-ეული

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 29 მაისს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა სპს “რ. ბ-ძემ” (დირექტორი რ. ბ-ძე) მოპასუხე სს “ენერგო-პრო ჯორჯიას” მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისაგან ზიანის ანაზღაურება 6 500 ლარის ოდენობით.

სარჩელში აღნიშნულია, რომ 1997-1998 წლებში მოსარჩელემ შეიძინა ელექტროენერგიის გამომუშავების მოწყობილობა, ე.წ. “ფიდერი”, რომელიც სახელმწიფო ენერგოკომპანიის საქენერგოს ფილიალის ელექტროენერგიის გადაცემისა და რეალიზაციის აჭარის დირექციის ნებართვით დაამონტაჟა აჭარის ენერგოკომპანიის ... ქვესადგურში, მე-6 კარადაში. 2008 წელს მოპასუხე დაწესებულების თანამშრომლებმა აღნიშნული მოწყობილობა გადაიტანეს ¹1 კარადაში და მიითვისეს. მოწყობილობის ღირებულება შეადგენს 6 500 ლარს.

მოსარჩელე მიიჩნევდა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სს “ენერგო-პრო ჯორჯიას”, რომელიც წარმოადგენდა შპს “აჭარის ენერგოკომპანიის” ქონების მესაკუთრეს, უნდა აენაზღაურებინა “ფიდერის” ღირებულება, რის გადახდაზეც უარს აცხადებდა.

მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელემ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 352-ე, 408-ე მუხლებზე (ტომი 1, ს.ფ. 3-12).

მოპასუხე სს “ენერგო-პრო ჯორჯიამ” სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სადავო ფიდერი მან შეიძინა 2007 წლის 29 ივნისს შპს “აჭარის ენერგოკომპანიასთან” დადებული აქტივების (ქონების) ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. შესაბამისად, იგი წარმოადგენდა ამ ქონების კეთილსინდისიერ შემძენსა და მესაკუთრეს. მოსარჩელეს არ წარუდგენია რაიმე მტკიცებულება იმის დასადასტურებლად, რომ მან ზუსტად სადავო ფიდერი შეიძინა.

მოპასუხემ არ გაიზიარა სარჩელის სამართლებრივ საფუძვლად სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლზე მითითება. მისი განმარტებით, დასახელებული მუხლი ითვალისწინებს მხოლოდ სხეულის დაზიანებითა და ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურებას, რასაც კონკრეტულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. ამასთან, კომპენსაცია მოთხოვნილი უნდა იქნეს მხოლოდ ვალდებული პირისგან. სს “ენერგო-პრო ჯორჯია” ასეთ პირს არ წარმოადგენს. იგი არის სადავო ქონების კეთილსინდისიერი შემძენი და მესაკუთრე, რომელსაც აჭარის ენერგოკომპანიამ გადასცა აქტივები.

გარდა ამისა, მოპასუხემ სადავოდ გახადა მოსარჩელის მიერ მითითებული ფიდერის ღირებულება. რ. ბ-ძის მიერ მოწყობილობის შეძენიდან _ (1997 წლიდან ფიდერის ღირებულება მნიშვნელოვნად შემცირდა ცვეთის გამო. აქედან გამომდინარე, სადავო ფიდერის ფასი 6 500 ლარი ვერ იქნებოდა (ტომი 1, ს.ფ. 29-37).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილებით სპს “რ. ბ-ძის” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სს “ენერგო-პრო ჯორჯიას” სპს “რ. ბ-ძის” სასარგებლოდ დაეკისრა ელექტროენერგიის გამომუშავების მოწყობილობის არამართლზომიერად დაუფლებით გამოწვეული ზიანის სახით 6 500 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო ფიდერები შეძენილი იყო მის მიერ და ხელვაჩაურის რაიონის ენერგოკომპანიის ... ქვესადგურის განყოფილებაში დამონტაჟდა აჭარის ენერგოკომპანიის მაშინდელი ხელმძღვანელობის ნებართვით. აღნიშნულ ფიდერს 2008 წელს მართლსაწინააღმდეგოდ დაეუფლა მოპასუხე, გადაიტანა ¹2 კარადაში და ამ მოწყობილობის დამონტაჟებით სადავო ფიდერი გადაიქცა მოპასუხის ელექტროგადამცემი მოწყობილობის შერწყმულ ნაწილად.

საქალაქო სასამართლოს ზემოაღნიშნული დასკვნა დაეფუძნა მოსარჩელის განმარტებას, საქმეზე წარდგენილი ხელვაჩაურის რაიონის ენერგოკომპანიის ხელმძღვანელობის მიმართვებს მოსარჩელისადმი, ხელვაჩაურის რაიონის ენერგოკომპანიის ... ქვესადგურის განყოფილების მორიგეების, მოწმეების ჩვენებებს.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის წარმომადგენლის მსჯელობა იმის შესახებ, რომ მან სადავო ფიდერი შეიძინა 2007 წლის 29 ივნისს შპს “აჭარის ენერგოკომპანიის” სხვა ქონებასთან ერთად. საქმეზე წარმოდგენილი 2007 წლის 29 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების დანართში, სადაც მოპასუხის მიერ შპს “აჭარის ენერგოკომპანიისაგან” შეძენილი ქონებაა ჩამოთვლილი, ... განყოფილებაში არსებული ¹6 ფიდერი მითითებული არ იყო, რაც იმას ადასტურებდა, რომ მოპასუხე ამ ქონების არაკეთილსინდისიერი შემძენი და, შესაბამისად, მისი არამართლზომიერი მფლობელი იყო.

სადავო ფიდერის ღირებულებასთან მიმართებით საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმეში არსებული 2009 წლის 29 მაისის აუდიტორულ დასკვნაზე, რომლის შესაბამისად, სადავო ფიდერის ღირებულება შეადგენს 6 500 ლარს. აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულება მოპასუხეს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია. აქედან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოსთხოვნა ამ ნაწილში საფუძვლიანი იყო და დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა (ტომი 1, ს.ფ. 89-92).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს “ენერგო-პრო ჯორჯიამ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი 1, ს.ფ. 96-106).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სს “ენერგო-პრო ჯორჯიას” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილება, სპს “რ. ბ-ძის” სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო ფიდერი ¹6 შეიძინა სპს “რ. ბ-ძემ” და წარმოადგენდა მის საკუთრებას.

ზემოაღნიშნული დასკვნის საფუძვლად სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმეში არსებულ სახელმწიფო ენერგოკომპანიის საქენერგოს ფილიალის ელექტროენერგიის გადაცემისა და რეალიზაციის აჭარის დირექციის 1997 წლის 9 ოქტომბრის წერილზე, სახელმწიფო ენერგოკომპანიის საქენერგოს ფილიალის ელექტროენერგიის გადაცემისა და რეალიზაციის აჭარის დირექციისადმი რ. ბ-ძის 1998 წლის 19 თებერვლის განცხადებაზე, ხელვაჩაურის ენერგოკომპანიის 1998 წლის 4 მარტის თანხმობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე ასევე დგინდებოდა, რომ 2007 წლის 29 ივნისს სს “ენერგო-პრო ჯორჯიამ” შეიძინა შპს “აჭარის ენერგოკომპანიის” კუთვნილი ქონება. ნასყიდობის ხელშეკრულების 1.2 მუხლის თანახმად, აპელანტმა იყიდა ის ქონება, რომელიც განსაზღვრული იყო ხელშეკრულების ¹1 დანართით. ხელშეკრულებით აპელანტს სადავო ფიდერი არ შეუძენია, რამდენადაც ამ ხელშეკრულებით შეძენილ ნივთებს შორის მითითებული არ არის ხელვაჩაურის ქვესადგურ მახინჯაურში მდებარე ფიდერი ¹6. მიუხედავად ამისა, ხელშეკრულების დადების შემდეგ აპელანტმა სადავო ფიდერი გადაიტანა ¹2 კარადაში და ჩართო საერთო ქსელში.

ამდენად, საქმეში არსებული მტკიცებულებების შეფასების შედეგად სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო ¹6 ფიდერი შეიძინა “რ. ბ-ძემ”. ამასთან, ეს იყო სწორედ ის ფიდერი, რომელიც აპელანტმა გადაიტანა ¹2 კარადაში.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება ასევე დასტურდებოდა საქალაქო სასამართლოში დაკითხული მოწმეების ჩვენებებით, რომლებმაც პირდაპირ დაადასტურეს, რომ ¹6 ფიდერი შეიძინა რ. ბ-ძემ და შემდგომში იგი გადატანილ იქნა ¹2 კარადაში.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა იმის შესახებ, რომ ფიდერის ¹2 კარადაში დამონტაჟების შემდეგ ფიდერი გახდა სხვა ნივთის შემადგენელი ნაწილი და სს “ენერგო-პრო ჯორჯიამ” მოიპოვა მასზე საკუთრების უფლება.

ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა შემდეგი:

სამოქალაქო კოდექსის 194-ე მუხლი ითვალისწინებს მოძრავ ნივთზე თანასაკუთრების წარმოშობას იმ შემთხვევაში, როცა ნივთები ისე უკავშირდება ერთმანეთს, რომ ახალი, ერთიანი ნივთის არსებით შემადგენელ ნაწილად იქცევა ან მოძრავი ნივთები ერთმანეთს შეერწყმება. იმ შემთხვევაში, თუ ერთ-ერთი ნივთი, დამკვიდრებული შეხედულების მიხედვით, მიჩნეულია მთავარ ნივთად, მაშინ მისი მესაკუთრე მოიპოვებს საკუთრებას საკუთვნებელზეც.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო ფიდერის კარადაში დადგმის შემდეგ ახალი, ერთიანი ნივთი არ შექმნილა და ნივთები ერთმანეთს არ შერწყმია, ამიტომ აპელანტს ფიდერზე საკუთრება არ მოუპოვებია.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ 2007 წლის 29 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულებით სს “ენერგო-პრო ჯორჯიამ” შეიძინა ფიდერები, როგორც ინდივიდუალურად განსაზღვრული მოძრავი ნივთები, ე.ი. მხარეები, რომლებიც, ჩვეულებრივ, მონაწილეობენ მსგავსი ტიპის ურთიერთობებში (ენერგოკომპანიები), გარიგების ობიექტად მიიჩნევდნენ ფიდერს და არა სხვა ნივთს, რომლის შემადგენელი ნაწილიც იყო ფიდერი. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული ადასტურებდა, რომ ფიდერი კარადაში დადგმის შემდეგაც ინარჩუნებდა ინდივიდუალურად განსაზღვრული ნივთის სტატუსს და იგი არ გამხდარა სხვა ნივთის არსებითი თუ არაარსებითი შემადგენელი ნაწილი ან საკუთვნებელი.

იმის გათვალისწინებით, რომ სპს “რ. ბ-ძეს” სადავო ნივთზე საკუთრება არ დაუკარგავს, სააპელაციო სასამართლომ მისი მოთხოვნა სამოქალაქო კოდექსის 197-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

მიუხედავად ამისა, სპს “რ. ბ-ძის” პოზიციის გაზიარების შემთხვევაშიც, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მას მოთხოვნა უნდა დაეყენებინა შპს “ენერგოკომპანიის” და არა აპელანტის მიმართ. თუკი აპელანტმა, როგორც მთავარი ნივთის მესაკუთრემ, მოიპოვა საკუთრება სადავო ფიდერზე, ცხადია, მანამდე ამ ნივთის მესაკუთრე გამხდარა შპს “აჭარის ენერგოკომპანია” _ სწორედ ამ საწარმოს კუთვნილ ¹6 კარადაში იდგა ფიდერი თავდაპირველად.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა სპს “რ. ბ-ძის” მოსაზრება იმის შესახებ, რომ აპელანტი არ იყო უფლებამოსილი, სპს “რ. ბ-ძის” თანხმობის გარეშე გადაეტანა ფიდერი ¹6 კარადიდან. ამის გამო სს “ენერგო-პრო ჯორჯია” ვალდებული იყო, მოწინააღმდეგე მხარისათვის აენაზღაურებინა მიყენებული ზიანი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და განმარტა, რომ იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. კანონის აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სს “ენერგო-პრო ჯორჯია” ვალდებული იყო აღედგინა პირვანდელი მდგომარეობა, ანუ დაებრუნებინა ფიდერი მოწინააღმდეგე მხარისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ აგრეთვე მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 409-ე მუხლზე, რომლის მიხედვით, ზიანის ფულადი ანაზღაურება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როცა შეუძლებელია პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა.

მოცემულ შემთხვევაში დგინდებოდა, რომ სადავო ფიდერის გადაადგილება და მესაკუთრისათვის დაბრუნება მისი დანიშნულების მოსპობის გარეშე შესაძლებელი იყო. ეს დგინდებოდა იმით, რომ სადავო ფიდერი ორჯერ დამონტაჟდა სხვადასხვა ადგილას და ამით მას დანიშნულება არ დაუკარგავს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ შესაძლებლად მიიჩნია სადავო ფიდერის მესაკუთრისათვის დაბრუნება, ე.ი. პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა, რის გამოც მოთხოვნა ზიანის ფულადი ანაზღაურების შესახებ უსაფუძვლო იყო.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საქალაქო სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რასაც შედეგად მცდარი გადაწყვეტილების მიღება მოჰყვა (ტომი 2, ს.ფ. 47-53).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სპს “რ. ბ-ძემ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის მითითებით, ზიანის ფულადი სახით ანაზღაურების შესახებ მისი მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სამოქალაქო კოდექსის 197-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის თანახმად, პირს, რომელიც 193-195-ე მუხლების მიხედვით კარგავს თავის საკუთრებას, ან სხვაგვარად ირღვევა მისი უფლება, შეუძლია ზიანის ანაზღაურება მოსთხოვოს იმ პირს, ვინც მესაკუთრე გახდა. პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის მოთხოვნა დაუშვებელია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ კანონის დასახელებული ნორმის გამოუყენებლობა განპირობებულია მის მიერვე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებით იმის შესახებ, რომ სპს “რ. ბ-ძეს” სადავო ნივთზე საკუთრება არ დაუკარგავს. კასატორი სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნულ მსჯელობას არ იზიარებს და მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 194-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, თუ მოძრავი ნივთები ისე არიან ერთმანეთთან დაკავშირებული, რომ ისინი ახალი ერთიანი ნივთის არსებით შემადგენელ ნაწილებად იქცნენ, ანდა მოძრავი ნივთები ერთმანეთს შეერწყნენ, მაშინ ადრინდელი მესაკუთრეები ხდებიან ამ ახალი ნივთის თანამესაკუთრენი. წილი განისაზღვრება იმ ღირებულების შესაბამისად, რომელიც ნივთებს მათი შეერთების დროს ჰქონდათ. თუ ერთ-ერთი ნივთი დამკვიდრებული შეხედულების მიხედვით მიჩნეულია მთავარ ნივთად, მაშინ მისი მესაკუთრე მოიპოვებს საკუთრებას საკუთვნებელზეც. კასატორის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში ადგილი ჰქონდა კანონის დასახელებულ ნორმაში ასახულ ვითარებას. შესაბამისად, სპს “რ. ბ-ძის” მოთხოვნა სამოქალაქო კოდექსის 197-ე მუხლზე დაყრდნობით ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას (ტომი 2, ს.ფ. 58-64, 80-88).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სპს “რ. ბ-ძის” საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო დადასტურებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილ შემდეგ გარემოებებს:

მოსარჩელე სპს “რ. ბ-ძემ” შეიძინა სადავო ფიდერი აჭარის ენერგოკომპანიისგან;

ფიდერი აჭარის ენერგოკომპანიასთან შეთანხმებით დამონტაჟებული იყო აჭარის ენერგოკომპანიის ... ქვესადგურში, მე-6 კარადაში;

2007 წლის 29 ივნისს მოპასუხე სს “ენერგო-პრო ჯორჯიამ” შეიძინა შპს “აჭარის ენერგოკომპანიის” კუთვნილი ქონება;

2008 წელს მოპასუხემ ფიდერი გადაიტანა ¹2 კარადაში და ჩართო ქსელში.

მოსარჩელე ითხოვს ზიანის ანაზღაურებას ნივთის ღირებულების ოდენობით. მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველია გარემოება, რომ მოპასუხემ მიითვისა მისი კუთვნილი ნივთი.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ მოცემულ შემთხვევაში სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 409-ე მუხლის საფუძველზე არ არის გამართლებული ზიანის ფულადი კომპენსაცია, რამდენადაც შესაძლებელია ნატურით რესტიტუცია.

სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. 409-ე მუხლი ითვალისწინებს, რომ, თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება. ზიანის ანაზღაურების შესახებ სპს “რ. ბ-ძის” სარჩელის საფუძვლიანობისათვის გადამწყვეტია ის გარემოება, შესაძლებელია თუ არა სადავო ფიდერის მესაკუთრისათვის დაბრუნებით თავდაპირველი მდგომარეობის აღდგენა და არის თუ არა ნატურით რესტიტუცია კრედიტორისთვის სრული ანაზღაურება. სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დაადგინა, რომ სადავო ფიდერი ორჯერ დამონტაჟდა სხვადასხვა ადგილას, ამით მას დანიშნულება არ დაუკარგავს და რომ მოცემულ შემთხვევაში პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა შესაძლებელია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამავე კოდექსის 103-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მტკიცებულებებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები. კანონის დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ სადავო ფიდერის თავდაპირველი დანიშნულებით მესაკუთრისათვის დაბრუნება შეუძლებელია, სწორედ მოსარჩელეს ეკისრება, რაც მას არ განუხორციელებია და არც საკასაციო საჩივარშია წარმოდგენილი ამ საკითხზე დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია. გარდა ამისა, კასატორი ვერ ასაბუთებს, რომ ნატურით ანაზღაურება მისთვის ვერ იქნება სრული ანაზღაურება.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის მიერ მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად სამოქალაქო კოდექსის 197-ე მუხლის პირველ ნაწილზე მითითებას. აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, ამ ნორმის გამოსაყენებლად უნდა არსებობდეს სამოქალაქო კოდექსის 193-195-ე მუხლებით გათვალისწინებული სავალდებულო წინაპირობები, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ არის. შესაბამისად, სადავო სამართლებრივ ურთიერთობაზე სამოქალაქო კოდექსის 197-ე მუხლი ვერ გავრცელდება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ აკმაყოფილებს სპს “რ. ბ-ძის” საკასაციო საჩივარს და უცვლელად ტოვებს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

სპს “რ. ბ-ძის” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.