გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

¹ ბს-1209-784(კ-05) 22 მარტი, 2006

ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე),

ნ. ქადაგიძე (მომხსენებელი),

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: ადმინისტრაციული აქტიებისა და საიჯარო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2004წ. 12 ნოემბერს ს. მ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა სიღნაღის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების: სიღნაღის რაიონის გამგეობის მიწების იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიისა და გ. ღ-ის მიმართ ადმინისტრაციული აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე.

მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში მიუთითებდა, რომ 1999წ. მაისში ბოდბისხევის ტერიტორიაზე გამოეყო 25 ჰა სახნავი მიწა, რომელსაც ფლობდა მთელიწ. მანძილზე. მოგვიანებით მისთვის ცნობილი გახდა, რომ გამგეობის იმდროინდელ ხელმძღვანელობას სურდა ზემოაღნიშნული ნაკვეთის გ. ღ-ისათვის გადაცემა. მოსარჩელის განმარტებით, მან მაშინვე მიმართა სიღნაღის გამგეობას, რათა გაერკვია თუU რა ხდებობა.

მოსარჩელის მითითებით, იგი არის ინვალიდი, იმ პერიოდში გახდა ავად და გაუჭირდა გადაადგილება. გამგეობაში კი, სამმართველოს ყოფილმა უფროსმა კ. ღ-მა უთხრა, რომ მათი თანხმობით, გ. ღ-თან ერთად დაემუშავებინა საიჯარო ნაკვეთი, ხოლო მოსავალი განაწილებულიყო მათ შორის და გადასახადი გადაეხადათ შემოსავლიდან, რასაც დათანხმდა და გარკვეული დროის მანძილზე ერთად ამუშავებდნენ მიწას. 2004 წელს კი, მოსარჩელის განმარტებით, გ. ღ-მა განუცხადა, რომ მიწის ნაკვეთი მას ეკუთვნოდა და წილს აღარ მისცემდა.

2004წ. 15 ოქტომბერს მისთვის ცნობილი გახდა, რომ ყოველგვარი შეტყობინებისა და მისი მიწვევის გარეშე 1999წ. 25 ოქტომბერს ჩამოაწერეს კუთვნილი 25 ჰა მიწა და 1999წ. 27 ნოემბერს გ. ღ-ს მისცეს 65 ჰა შირაქში, ...ის ტერიტორიაზე, მათ შორის, მისი კუთვნილი 25 ჰა-ც და გაუფორმეს საიჯარო ხელშეკრულება.

მოსარჩელის განმარტებით, გამგეობის მიერ მისთვის მიწის ჩამოწერა და გ. ღ-თან საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმება განხორციელდა კანონმდებლობის დარღვევით, ვინაიდან დაცული არ იყო ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მოთხოვნები, ამასთან, უგულებელყოფილ იქნა საქართველოს პრეზიდენტის 1998წ. 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულების მოთხოვნები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ითხოვდა მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის 1999წ. 25 ოქტომბრისა და 1999წ. 27 ნოემბრის ოქმებისა და სიღნაღის რაიონის გამგეობასა და გ. ღ-ს შორის გაფორმებული მიწის საიჯარო ხელშეკრულების, მისი კუთვნილი 25 ჰა სახნავი ნაკვეთის ნაწილში, ბათილად ცნობას.

მოპასუხე გ. ღ-ი არ დაეთანხმა სასარჩელო განცხადებას და მოითხოვა მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2005წ. 1 თებერვლის გადაწყვეტილებით ზ. მ-ის სასარჩელი განცხადება დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი ზ. მ-ს ჩამოერთვა იჯარის გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის მიერ მიღებული გადაწყვეტილებით გადასახადის გადაუხდელობის გამო. გადასახადი კი, საერთო წესიდან გამომდინარე, იანვრიდან ნოემბრამდე ყოველთვიურად გადაიხდევინება 10%-ის ოდენობით. ასევე, მეიჯარეს უფლება აქვს, იჯარის ვადის გასვლამდე შეწყვიტოს საიჯარო ხელშეკრულება, თუ მოიჯარე არ იხდის ქირას ხელშეკრულებით დადგენილი ვადის გასვლიდან 3 თვის განმავლობაში. რაიონული სასამართლოს განმარტებით კი მოსარჩელეს 25 ოქტომბერს ისე ჩამოერთვა მიწა, რომ ქირის გადახდის ვადაც არ იყო გასული; სასამართლოს მითითებით, ასევე‚ გაურკვეველია ის ფაქტიც, რომ თუ ზ. მ-ზე მიწა იჯარით არ ყოფილა გაცემული, როგორც აღნიშნავს მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის წარმომადგენელი, მაშინ რომელ მიწის ნაკვეთზე იმსჯელა კომისიამ 1999წ. 25 ოქტომბერს, როცა მოსარჩელეს ჩამოერთვა მიწის ნაკვეთი. სასამართლოს განმარტებით, ასევე არამართებულია ის ფაქტიც, რომ მიწის გადაცემა მოხდა უკონკურსოდ.

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სიღნაღის რაიონის გამგეობამ და გ. ღ-მა.

აპელანტი _ სიღნაღის რაიონის გამგეობა სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ მუდმივმოქმედი კომისიის ოქმები არ მიეკუთვნება ადმინისტრაციულ აქტებს და არც სამოქალაქო გარიგებებს, რის გამოც მათი ბათილად ცნობა დაუშვებელია.

ხოლო, რაც შეეხება საიჯარო ხელშეკრულებას, აპელანტის განმარტებით, სადავო 25 ჰა მიწის ნაკვეთზე კონკურსი საერთოდ არ ჩატარებულა, ვინაიდან მოცემულ მიწის ნაკვეთზე მოთხოვნა არავის ჰქონია, ის ემიჯნება გ. ღ-ს 45 ჰა მიწის ნაკვეთს და როცა რაიონს უჭირდა გეგმა, გ. ღ-მა წინასწარ შეიტანა გადასახადი, ხოლო, რაც შეეხება ზ. მ-ს, მასთან საიჯარო ხელშეკრულება გაფორმებული არ ყოფილა, ის თვითნებურად ეპატრონებოდა მიწის ნაკვეთს და არასდროს არ იხდიდა საიჯარო ქირას.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2005წ. 1 თებერვლის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

მეორე აპელანტი _ გ. ღ-ი სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ რაიონულმა სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, ვინაიდან სადავო დადგენილებების მიღებისას არ მოქმედებდა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი, რის გამოც მისი მოთხოვნების დარღვევა მოპასუხე ორგანიზაციას არ შეეძლო.

აპელანტის განმარტებით, მას მოპასუხე ზ. მ-თან არც სახელშეკრულებო და არც ფაქტობრივი საიჯარო ურთიერთობა არ ჰქონდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, აპელანტი ითხოვდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 8 ივლისის გადაწყვეტილებით სიღნაღის რაიონის გამგეობისა და გ. ღ-ის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სიღნაღის რაიონული სასამართლოს 2005წ. 1 თებერვლის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ზ. მ-ის სასარჩელო განცხადება დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სიღნაღის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწების იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის 1999წ. 25 ოქტომბრის ოქმი ¹37, ს. მ-ისათვის 25 ჰა სახნავი მიწის ჩამოწერის ნაწილში და მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის 1999წ. 27 ნოემბრის ოქმი ¹38 გ. ღ-ისათვის 25 ჰა სახნავი მიწის გადაცემის ნაწილში; ასევე ბათილად იქნა ცნობილი სიღნაღის რაიონის გამგეობასა და გ. ღ-ს შორის 1999წ. 3 დეკემბერს დადებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარის ხელშეკრულება ¹34, 25 ჰა მიწის ნაკვეთის ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში მიუთითებდა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1998წ. 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცდა «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” დებულება, რომლის მე-2 და მე-3 მუხლების შესაბამისად, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გაცემაზე უფლებამოსილი პირი არის ადგილობრივი მმართველობის რაიონული (საქალაქო) ორგანო, ხოლო მუდმივმოქმედი კომისია ხელმძღვანელობს მიწის იჯარით გაცემის პროცესის ორგანიზებულად წარმართვას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მუდმივმოქმედი კომისია არ იყო უფლებამოსილი, გადაეწყვიტა ზ. მ-ისათვის მიწის ნაკვეთის «ჩამოწერისა” და გ. ღ-ისათვის მიწის ნაკვეთის გადაცემის საკითხი.

ამასთან, სააპელაციო პალატის განმარტებით, მართალია სადავო ადმინისტრაციული აქტები არ არის რა გამოცემული ადმინისტრაციული ორგანოს სათანადო უფლებამოსილების ფარგლებში, თავიანთი სამართლებრივი ბუნებით წარმოადგენს არასამართლებრივი შედეგების მომტან ადმინისტრაციულ აქტებს და მათ არ გააჩნია შესასრულებლად სავალდებულ ძალა, რის გამოც ვერ წარმოშობს ან შეცვლის პირთა სამართლებრივ მდგომარეობას, მაგრამ ვინაიდან, მხარეს მათ მიმართ გააჩნია სამართლებრივი ინტერესი, ცნობილ უნდა იყოს ბათილად.

სააპელაციო პალატის მითითებით, კანონსააწინააღმდეგოა და არ არის ნამდვილი ¹194 საიჯარო ხელშეკრულება, რომელიც დაიდო სიღნაღის რაიონის გამგეობასა და გ. ღ-ს შორის 1999წ. 3 დეკემბერს, სოფ. ... შირაქის ტერიტორიაზე მდებარე 25 ჰა მიწის ნაკვეთზე, ვინაიდან საქართველოს პრეზიდენტის 1998წ. 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” დებულების თანახმად, სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გაცემისათვის დადგენილია მხოლოდ კონკურსის წესი. განსახილველ შემთხვევაში კი გ. ღ-ზე სადავო მიწის ნაკვეთის იჯარით გაცემისას მუდმივმოქმედი კომისის მიერ კონკურსი გამოცხადებული არ ყოფილა, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 70-ე მუხლისა და სკ-ის 54-ე მუხლის შესაბამისად, საიჯარო ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველია.

რაც შეეხება აპელანტის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ არ იყო სხვა მსურველი სადავო მიწის ნაკვეთის მიღებაზე და გამომდინარე აქედან, კონკურისის გამოცხადებაც სავალდებულო არ იყო, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, არამართებულია, ვინაიდან «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” დებულების მესამე მუხლის მესამე პუნქტის მიხედვით, დასახელებული პირების არარსებობისას, დასაშვებია მხოლოდ კონკურსის გამართვის გარეშე და არა კონკურსის გამოცხადების გარეშე მიწის გაცემა.

მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ღ-მა.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ ადმინისტრაციული საპორცესო კოდექსის 22-ე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად, სარჩელი სასამართლოს უნდა წარედგინოს ადმინისტრაციული სამართლებრივი აქტის გამოცემიდან ექვსი თვის ვადაში. ზოგადი ადმინისტრაციული კოექსის 58-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ადმინისტრაციული აქტის ოფიციალური გაცნობა ნიშნავს დაინტერესებული მხარისათვის ადმინისტრაციული აქტის გადაცემას ან ფოსტის მეშვეობით გაგზავნას, რაც, კასატორის მოსაზრებით, მათ შემთხვევაში არ გამოდგება, ვინაიდან ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსი და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი ამოქმედდა 2000წ. 1 იანვრიდან და იგი შეეხება ამ პერიოდიდან დაწყებულ სამართლებრივ ურთიერთობებს. რაც შეეხება დავის საგანს‚ იგი შეეხება იმ სამართლებრივ ურთიერთობებს, რაც არსებობდა დასახელებული კოდექსების ამოქმედებამდე.

სკ-ის მეექვსე მუხლის მიხედვით, იმპერატიულად არის დადგენილი, რომ არ შეიძლება კანონს მიეცეს უკუქცევითი ძალა, თუ იგი ზიანის მომტანია ან აუარესებს პირის მდგომარეობას. მოცემული დავა მხოლოდ მოსარჩელე ზ. მ-ს არ შეეხება. მეორე მხარეს არის მოპასუხე გ. ღ-ი, რომელსაც, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით, ზიანი ადგება და მისი ეკონომიკური მდგომარეობა უარესდება. გამომდინარე აქედან, სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება არამართებულია.

კასატორის განმარტებით, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა სკ-ის 130-ე მუხლით, რომლის მიხედვითაც ხანდაზმულობის ვადის ათვლა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. ასეთი უფლების დარღვევის შესახებ ზ. მ-მა შეიტყო 1999 წელს, თუმცა მას 2004წ. 17 ნოემბრამდე კანონით გათვალისწინებული ზომები არ მიუღია.

ასევე არამართებულია სასამართლოს გაგადაწყვეტილება მიწის იჯარის ¹194 ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე, ვინაიდან, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მოსარჩელე ვალდებულია, დაასაბუთოს სარჩელი და წარადგინოს შესაბამისი მტკიცებულებები. მოსარჩელეს კი სარჩელის რაიმე მტკიცებულება სასამართლოსთვის არ წარუდგენია. თავის მხრივ, ადმინისტრაციულმა ორგანომ, გამგეობამ, წარადგინა მტკიცებულება (განმარტება) სადავო მიწის ნაკვეთზე საკონკურსო განცხადების შესახებ და დამაჯერებლად ახსნა ის გარემოება, რომ კონკურსის გამართვის საჭიროება არ არსებობდა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 8 ივლისის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ღ-ის საკასაციო საჩივარი ექვემდებარება ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ის 404-ე მუხლის 1_ლი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. მითითებული მუხლის შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლოს მიერ შემოწმებული იქნა სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან კანონის გამოყენების მართებულება, რის შედეგადაც სასამართლო მივიდა შემდეგ დასკვნამდე:

საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის მოსაზრებას სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს პრეზიდენტის 1998წ. 2 აგვისტოს ¹446 ბრძანებულებით დამტკიცებული «სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო სამეურნეო მიწის იჯარით გაცემის წესის შესახებ” დებულების არასწორად განმარტების თაობაზე და თვლის, რომ ამ ნაწილში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის გაზიარების სამართლებრივი საფუძველი. კერძოდ, მითითებული დებულების 7.2 მუხლის შესაბამისად, ფიზიკურ პირზე მიწის იჯარით გაცემის შესახებ გადაწყვეტილება მიიღება ამ დებულების მე-6 მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად. ხოლო ამავე დებულების მე-6 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, კომისია ვალდებულია, კონკურსის მოწყობიდან არა უგვიანეს 10 დღისა, მიიღოს გადაწყვეტილება მიწის იჯარით გაცემის ან არგაცემის შესახებ და წერილობით აცნობოს განმცხადებელს. ამდენად, მითითებული დებულების 3.3 მუხლში დეკლარირებული ნორმა იმის თაობაზე, რომ იმ შემთხვევაში, თუ მიწის იჯარით აღებას თხოულობს მხოლოდ ერთი პირი, მასზე მიწა იჯარით გაიცემა უკონკურსოდ არ ნიშნავს კონკურსის გამოცხადების გარეშე მიწის იჯარით გაცემას.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კონკურსის გამოცხადების სავალდებულობა მიზნად ისახავს ყველა სავარაუდო პრეტედენტის ინტერესების დაცვას, რათა ამ უკანასკნელთ მიეცეთ საკუთარი უფლებების რეალიზების საშუალება. ამდენად, საკასაციო სასამართლო არასწორად მიიჩნევს ზემოაღნიშნული მუხლის კასატორისეულ ინტერპრეტაციას და, თავის მხრივ, ადასტურებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის მართებულებას იმის თაობაზე, რომ მიწის იჯარით აღების ერთადერთი მსურველის არსებობის შემთხვევაში, ამ უკანასკნელთან ხელშეკრულების დადება შესაძლებელია კონკურსის ჩატარების გარეშე, რაც თავისთავად არ გულისხმობს ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან საჯაროობის პრინციპის დარღვევის შესაძლებლობას.

საკასაციო სასამართლო სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნევს, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე კონკურსი არ გამოცხადებულა. მითითებული ფაქტობრივი გარემოება საკასაციო სასამართლოს აძლევს სრულ საფუძველს, კანონშესაბამისად მიიჩნიოს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში და თვლის, რომ ამ ნაწილში გადაწყვეტილება ექვემდებარება უცვლელად დატოვებას.

საკასაციო სასამართლო ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის მსჯელობას მოთხოვნის ხანდაზმულობის თაობაზე და კასატორის ყურადღებას მიაპყრობს შემდეგ გარემოებაზე: სიღნაღის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემი კომისიის სხდომის ოქმები ფორმალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით, მართალია, შეიცავს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მახასიათებლებს, მაგრამ თავისი შინაარსით მიეკუთვნება ადმინისტრაციულ გარიგებას (საუბარია დავის განხილვის პერიოდში მოქმედ ნორმებზე), რის გამოც, გასაჩივრების თვალსაზრისით, მათ მიმართ გამოიყენება არა ადმინისტრაციული აქტისათვის, არამედ ადმინისტრაციული გარიგებისათვის დადგენილი სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრული ხანდაზმულობის ვადები. შესაბამისად, მსჯელობა მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე უსაფუძვლოა და საკასაციო სასამართლოს მიერ გაზიარებული ვერ იქნება.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას სიღნაღის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემი კომისიის 1999წ. 25 ოქტომბრის ¹37 სხდომის ოქმის თაობაზე და ადასტურებს, რომ მითითებული ოქმი გამოცემული არ არის ადმინისტრაციული ორგანოს სათანადო უფლებამოსილების ფარგლებში, თავისი ბუნებით წარმოადგენს არასამართლებრივი შედეგის მომტან აქტს, არ გააჩნია შესაბამისი იურიდიული ძალა და ვერ წარმოშობს ვერანაირ სამართლებრივ შედეგს. თუმცა, იმავდროულად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას წინამდებარე აქტის მიმართ მოსარჩელის ინტერესის არსებობის თაობაზე. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.2 მუხლის მოთხოვნებს და განმარტავს, რომ აქტის ბათილად ცნობისათვის საკმარისი არ არის მხოლოდ მხარის ინტერესის არსებობა, მითითებული მუხლის შესაბამისად, სავალდებულოა, რომ მხარის ინტერესი იყოს კანონიერი. საქმეში წარმოდგენილი არ არის არც ერთი მტკიცებულება, რომელიც სასამართლოს მისცემდა, თუნდაც ვარაუდის საფუძველს, რომ სიღნაღის რაიონის გამგეობა (სიღნაღის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემი კომისია) და ზ. მ-ი იმყოფებოდნენ საიჯარო-სახელშეკრულებო ურთიერთობაში, რისი გათვალისწინებითაც, საკასაციო სასამართლო კანონშეუსაბამოდ მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას ზემოაღნიშნული ოქმის ბათილობაზე და თვლის, რომ ამ ნაწილში გადაწყვეტილება ექვემდებარება გაუქმებას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 412-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. გ. ღ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 8 ივლისის გადაწყვეტილება სიღნაღის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის 1999წ. 25 ოქტომბრის ¹37 ოქმის ბათილად ცნობის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმეზე მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ზ. მ-ის სარჩელი სიღნაღის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების იჯარით გამცემი მუდმივმოქმედი კომისიის 1999წ. 25 ოქტომბრის ¹37 ოქმის ბათილად ცნობის ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს. გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩეს უცვლელად;

4. გ. ღ-ს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის – 30 ლარის ოდენობით გადახდა;

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.