ას-1280-1127-2010 31 იანვარი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი _ ჯ. ბ-შვილი (წარმომადგენელი ა. კ-ძე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ.თბილისის მერია, თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობა

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 10 ნოემბრის განჩინება

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების წარმოებაში მიღება

დავის საგანი _ თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 2 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ჯ. ბ-შვილმა მოპასუხეების _ თბილისის მერიისა და თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის მიმართ თანხის დაკისრების თაობაზე (ს.ფ. 1).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 17 სექტემბრის განჩინებით ჯ. ბ-შვილის სარჩელი დატოვებულ იქნა განუხილველად (ს.ფ. 57-58).

მითითებული განჩინება ჯ. ბ-შვილმა კერძო საჩივრით გაასაჩივრა. კერძო საჩივრის ავტორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის არსებითად განხილვა (ს.ფ. 61).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 ივნისის განჩინებით ჯ. ბ-შვილის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 17 სექტემბრის განჩინება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ჯ. ბ-შვილის სარჩელში მითითებულია წარმომადგენელ ა. კ-ძის მისამართი: ქ.თბილისი, ... მე-11კმ., ამასთან, სარჩელზე თანდართული დოკუმენტების (რწმუნებულება, სამედიცინო ცნობა) შესაბამისად, ჯ. ბ-შვილის მისამართია: თბილისი, ..... ქუჩა ¹3, ბინა 11.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელის წარმომადგენელ ა. კ-ძეს სასამართლოს განჩინება სარჩელზე ხარვეზის დადგენის შესახებ გაეგზავნა მის მიერ სარჩელში მითითებულ მისამართზე 2008 წლის 5 მაისსა და 2008 წლის 17 ივნისს, თუმცა გზავნილი ადრესატს ვერ ჩაჰბარდა, რის მიზეზადაც ფოსტის კურიერმა აღნიშნა, რომ მისი მოძიება ვერ მოხერხდა. განჩინება ასევე გაეგზავნა ჯ. ბ-შვილს საქმეში მოძიებულ მისამართზე _ თბილისი, ..... 3-11, თუმცა ვერ ჩაჰბარდა იმის გამო, რომ მოცემულ მისამართზე არ ცხოვრობდა.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ სწორად მიიჩნია პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ სარჩელში მოსარჩელისა და მისი წარმომადგენლის მისამართები არასწორად იყო მითითებული.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 71-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სასამართლოს გამოაქვს განჩინება სარჩელის განუხილველად დატოვების შესახებ, თუ მასში მითითებული მოსარჩელის მისამართი არასწორია. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში საქალაქო სასამართლომ სარჩელი განუხილველად დატოვა მასში მოსარჩელის მისამართის არასწორად მითითების გამო, რაც კანონშესაბამისია (ს.ფ. 67-69).

2010 წლის 2 აგვისტოს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განცხადებით მიმართა ჯ. ბ-შვილმა (წარმომადგენელი ა. კ-ძე) და მოითხოვა საქმის წარმოების განახლება. განმცხადებელმა აღნიშნული მოთხოვნა იმით დაასაბუთა, რომ ჯ. ბ-შვილის წარმომადგენელ ა. კ-ძეს საქმის განხილვაზე მიწვევის შესახებ შეტყობინება არ ჩაბარებია. ამ უკანასკნელის მისამართი საქმის მასალებში წარდგენილია და ამ მისამართზე სასამართლო კორესპონდენციის ჩაბარება პრობლემა არ უნდა ყოფილიყო (ს.ფ. 72).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით ჯ. ბ-შვილის განცხადებას დაუდგინდა ხარვეზი და განმცხადებელს დაევალა: დაეზუსტებინა განცხადება, კერძოდ, მიეთითებინა, თუ კონკრეტულად რომელი განჩინების ბათილად ცნობას ითხოვდა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422.1 მუხლით გათვალისწინებულ რომელ საფუძველს ამყარებდა მოთხოვნას, მასვე უნდა მიეთითებინა იმაზე, თუ როდის გახდა მისთვის ცნობილი განჩინების ბათილად ცნობის საფუძვლის თაობაზე (ს.ფ. 75-77).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 10 ნოემბრის განჩინებით ჯ. ბ-შვილის განცხადება დარჩა განუხილველად ხარვეზის შეუვსებლობის გამო.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ხარვეზის შევსების შესახებ განჩინება გაეგზავნა განმცხადებლის წარმომადგენელ ა. კ-ძეს. ამ უკანასკნელმა 2010 წლის 1 ნოემბერს სააპელაციო სასამართლოში წარადგინა განცხადება ხარვეზის შევსების შესახებ. განცხადების შესაბამისად, უნდა გაუქმდეს ის განჩინება, რომლითაც «ვითომ ადგილსამყოფელშეცვლილები...» არიან. განმცხადებელმა აღნიშნა, რომ იგი თითქოს მიიწვია სასამართლომ საქმის განხილვაზე, მაგრამ არ გამოცხადდა იმის გამო, რომ შეუცვლია საცხოვრებელი ადგილი. განმცხადებლის მითითებით, აღნიშნული არასწორია, ვინაიდან არ მომხდარა მისამართის შეცვლა და გზავნილის არსებობის შემთხვევაში აუცილებლად მოხდებოდა მისი ადრესატისათვის ჩაბარება.

დასახელებული განცხადების შინაარსიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ განმცხადებელს არ შეუსრულებია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული არც ერთი დავალება. ამდენად, ხარვეზი არ გამოსწორებულა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განცხადებაზე დადგენილი ხარვეზის გამოუსწორებლობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427.2 და 429-ე მუხლების თანახმად მისი განუხილველად დატოვების საფუძველს წარმოადგენდა. შესაბამისად, სასამართლომ ჯ. ბ-შვილის განცხადება განუხილველად დატოვა (ს.ფ. 81-83).

სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 10 ნოემბრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი წარადგინა ჯ. ბ-შვილმა (წარმომადგენელი ა. კ-ძე), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება.

კერძო საჩივრის ავტორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა განმცხადებლის მიერ ხარვეზის შეუვსებლობის შესახებ არასწორია, ვინაიდან განმცხადებელს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427.1, 426.1 მუხლების მოთხოვნები არ დაურღვევია, კერძოდ, მან განცხადებაში დაასახელა საფუძველი, რის გამოც საქმეზე წარმოების განახლებას ითხოვდა, განჩინება (2010 წლის 16 ივნისის განჩინება), რომლის ბათილობის ინტერესიც გააჩნდა და დაიცვა განცხადების წარდგენის ვადა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, კერძო საჩივრის საფუძვლების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჯ. ბ-შვილის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 10 ნოემბრის განჩინება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებით, რომლის დასაშვებობის საკითხიც გადაწყვიტა თბილისის სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინებით, ჯ. ბ-შვილმა მოითხოვა ამავე სასამართლოს 2010 წლის 16 ივნისის განჩინების ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ იგი არ იყო მიწვეული საქმის განხილვაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით ზემოაღნიშნულ განცხადებას დაუდგინდა ხარვეზი, კერძოდ, განმცხადებელს დაევალა მიეთითებინა იმის თაობაზე, თუ კონკრეტულად რომელი განჩინების ბათილად ცნობას ითხოვდა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422.1 მუხლით გათვალისწინებულ რომელ საფუძველს ამყარებდა მოთხოვნას და მისთვის როდის გახდა ცნობილი განჩინების ბათილად ცნობის საფუძვლის შესახებ. განჩინებით ხარვეზის გამოსასწორებლად განისაზღვრა 7 დღე.

ხარვეზის შევსების შესახებ განჩინებაში აღნიშნულია, რომ ჯ. ბ-შვილის კერძო საჩივარი თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 17 სექტემბრის განჩინებაზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ განხილულ იქნა ზეპირი მოსმენის გარეშე (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419.1 მუხლი). სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 30 ივნისის განჩინებით კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. განმცხადებელი, იმ საფუძვლით, რომ არ იყო მიწვეული საქმის განხილვაზე, ითხოვდა ამავე სასამართლოს 2010 წლის 16 ივნისის განჩინების ბათილად ცნობას, რომელიც საქმეში არ მოიპოვებოდა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ განმცხადებელს დაავალა დაეზუსტებინა მოთხოვნა და მისი საფუძველი. სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული მსჯელობის სისწორეს ცხადყოფს მოცემული საქმის წარმოების მასალები, მათ შორის, საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების შინაარსი. კერძოდ, მოცემულ საქმეში არ მოიპოვება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 16 ივნისის განჩინება, რომლის ბათილად ცნობასაც მოითხოვს განმცხადებელი. ასეთი განჩინების ასლი არც განმცხადებლის მიერ ყოფილა წარმოდგენილი. გარდა ამისა, საქმეში არ მოიპოვება ასევე ზეპირი მოსმენით განხილვის შედეგად გამოტანილი რომელიმე განჩინება, რომლის ბათილად ცნობასაც შეიძლება ითხოვდეს განმცხადებელი. აქედან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად მოსთხოვა განმცხადებელს მოთხოვნის დაზუსტება იმგვარად, რომ მიეთითებინა, თუ კონკრეტულად რომელი სასამართლოს მიერ გამოტანილი რომელი განჩინების ბათილად ცნობას ითხოვდა იგი და რა საფუძვლით, ასევე როდის გახდა მისთვის ცნობილი განჩინების ბათილად ცნობის საფუძვლის შესახებ.

საქმის მასალებით ირკვევა, რომ ხარვეზის შევსების მიზნით ჯ. ბ-შვილის წარმომადგენელმა ა. კ-ძემ 2010 წლის 1 ნოემბერს სააპელაციო სასამართლში წარადგინა განცხადება. აღნიშნული განცხადების შინაარსი ცხადყოფს, რომ განმცხადებელს ხარვეზის განჩინებით დადგენილი დავალება არ შეუსრულებია (ს.ფ. 80). ცხადია, ასეთ ვითარებაში ხარვეზი გამოსწორებულად ვერ ჩაითვლებოდა, რის შესახებაც სწორად მიუთითა სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებულ განჩინებაში და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427.2 და 429-ე მუხლების საფუძველზე მართებულად დატოვა განუხილველად ჯ. ბ-შვილის განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებას, რომ მის მიერ წარდგენილი განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ შეესაბამებოდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427.1 და 426.1 მუხლების მოთხოვნებს და არ არსებობდა ხარვეზის დადგენის და განცხადების განხილველად დატოვების საფუძვლები. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კერძო საჩივარი დაუსაბუთებელია და იგი დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე და 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ჯ. ბ-შვილის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 10 ნოემბრის განჩინება.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.