ას-1323-1166-2010 14 თებერვალი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორები _ ნ. კ-იანი, ე. ჯ-შვილი, ა. პ-შვილი, ე. უ-ძე (წარმომადგენელი ლ. ა-ძე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “ ... 11-ის” წევრები: ქ. კ-შვილი, მ. ა-შვილი, ნ. ნ-შვილი, ლ. მ-ძე, ლ. კ-ოვა, მ. ლ-ია, ე. გ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 ნოემბრის განჩინება

კერძო საჩივრის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის სააპელაციო სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი _ სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართეს ნ. კ-იანმა, მ. ე-იამ, ე. ჯ-შვილმა, ი. უ-იანმა, ლ. მ-ელმა, ა. პ-შვილმა და ე. უ-ძემ მოპასუხე ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “ ... 11-ის” წევრების მიმართ და მოითხოვეს: ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “ ... 11-ის” 2008 წლის 10 სექტემბრის ¹2, ¹3, ¹3^ა, ¹3^ბ, ¹3^გ, ¹3^დ, ¹3^ე, ¹3^ვ კრების ოქმების, აგრეთვე, 2008 წლის 12 სექტემბრის ¹3^ა, 2008 წლის 1 ოქტომბრის ¹7, ¹8, 2008 წლის 6 ოქტომბრის ¹8², 2010 წლის 2 აპრილის ¹5 კრების ოქმების ბათილად ცნობა (ტომი I, ს.ფ. 32-43, ტომი II, ს.ფ. 52-60).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ნ. კ-იანის, მ. ე-იას, ე. ჯ-შვილის, ი. უ-იანის, ლ. მ-ელის, ა. პ-შვილისა და ე. უ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

ბათილად იქნა ცნობილი ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “ ... 11-ის” 2008 წლის 2 სექტემბრის 3^ა კრების ოქმი სარდაფში შესასვლელი ფართის 1.66 კვმ-ის და სადარბაზოს ნაწილის 7.77 კვ.მ-ის, ასევე საერთო სარგებლობის ფართის 10.20 კვ.მ-ის ოდენობით მ. ა-შვილის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემის ნაწილში;

ბათილად იქნა ცნობილი ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “... 11-ის” 2008 წლის 2 სექტემბრის 3^ბ კრების ოქმი ნ. ნ-შვილისათვის საერთო საკუთრების ბოილერის ნაწილის (3 კვ.მ), სარდაფში შესასვლელის 1.21 კვ.მ-ის, ბოილერში შესასვლელის 1.25 კვ.მ-ის, სარდაფში შესასვლელის 0.83 კვ.მ-ის, სადარბაზოს 2.17 კვ.მ-ის გადაცემის ნაწილში;

ბათილად იქნა ცნობილი ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “... 11-ის” ¹3^გ კრების ოქმი ლ. კ-ოვასათვის ბოილერის ნაწილის 3კვ.მ-ის, ბოილერში შესასვლელის 1.25 კვ.მ-ის, სადარბაზოს 2.38 კვ.მ-ის გადაცემის ნაწილში;

ბათილად იქნა ცნობილი ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “... 11-ის” ¹3^ე კრების ოქმი ლ. მ-ძისათვის ბოილერის 3კვმ-ის, ბოილერში შესასვლელის 1.25 კვ.მ-ის, სადარბაზოს 2.38 კვ.მ-ის გადაცემის ნაწილში;

ბათილად იქნა ცნობილი ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “ვ.... 11-ის” 2010 წლის 2 აპრილის ¹5 კრების ოქმი ლ. კ-ოვასათვის ბოილერის 3კვ.მ-ის, ბოილერში შესასვლელის 1.25 კვ.მ-ის, სადარბაზოს 9.53 კვ.მ-ის გადაცემის ნაწილში;

ბათილად იქნა ცნობილი ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “... 11-ის” ¹3ვ კრების ოქმი გ. გ-ძისათვის სადარბაზოს 2.38 კვ.მ-ის გადაცემის ნაწილში;

ბათილად იქნა ცნობილი ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “... 11-ის” 2008 წლის 2 სექტემბრის ¹2 კრების ოქმი ქ. კ-შვილისათვის სადარბაზოს ფართის 3.96 კვ.მ-ის გადაცემის ნაწილში;

ბათილად იქნა ცნობილი ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “... 11-ის” სადავო 2008 წლის 6 ოქტომბრის ¹8² კრების ოქმი მ. ა-შვილისათვის სადარბაზოს ფართის 7.92 კვ.მ-ის გადაცემის ნაწილში.

დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი II, ს.ფ. 70-79).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. კ-იანმა, მ. ე-იამ, ე. ჯ-შვილმა, ი. უ-იანმა, ლ. მ-ელმა, ა. პ-შვილმა და ე. უ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ამ ნაწილში საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება (ტომი II, ს.ფ. 103-117).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით ე. უ-ძის, ე. ჯ-შვილის, ა. პ-შვილისა და ნ. კ-იანის სააპელაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მის მიერ მიღებული 2010 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებით აპელანტებს _ ნ. კ-იანს, მ. ე-იას, ე. ჯ-შვილს, ი. უ-იანს, ლ. მ-ელს, ა. პ-შვილსა და ე. უ-ძეს, სააპელაციო საჩივარზე ხარვეზის შესავსებად განესაზღვრათ 10 დღე განჩინების ასლის გადაცემის მომენტიდან, ამ ვადაში თითოეულს ცალ-ცალკე დაევალა დავის საგნის საბაზრო ღირებულების განსაზღვრა და სახელმწიფო ბაჟის სახით შესაბამისი ღირებულების 4%-ის გადახდა, მაგრამ არანაკლებ 150 ლარისა (მათ მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 160 ლარის გამოკლებით).

დასახელებული განჩინება აპელანტებს გაეგზავნათ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით. განჩინება აპელანტებს, ე. უ-ძეს და ე. ჯ-შვილს პირადად ჩაბარდათ 2010 წლის 23 ოქტომბერს, ხოლო აპელანტებს, ა. პ-შვილს და ნ. კ-იანს _ 2010 წლის 25 ოქტომბერს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ხარვეზის შევსების ვადის ათვლა აპელანტების _ ე. უ-ძისა და ე. ჯ-შვილის შემთხვევაში დაიწყო 2010 წლის 24 ოქტომბერს და ამოიწურა 2010 წლის 2 ნოემბერს, ხოლო აპელანტების _ ა. პ-შვილისა და ნ. კ-იანის შემთხვევაში ხარვეზის შევსების ვადის ათვლა დაიწყო 2010 წლის 26 ოქტომბერს და ამოიწურა 2010 წლის 4 ნოემბერს. აღნიშნული საკითხის შეფასებისას სააპელაციო სასამართლომ მხედველობაში მიიღო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-60 მუხლის მე-2 ნაწილის დანაწესი, რომლის მიხედვით, წლებით, თვეებით ან დღეებით გამოსათვლელი საპროცესო ვადის დენა იწყება იმ კალენდარული თარიღის ან მოვლენის დადგომის მომდევნო დღიდან, რომლითაც განსაზღვრულია მისი დასაწყისი. ამასთან, ამავე კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილი წესით, საპროცესო მოქმედება, რომლის შესასრულებლადაც დადგენილია ვადა, შეიძლება შესრულდეს ვადის უკანასკნელი დღის ოცდაოთხ საათამდე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ხარვეზის შევსების შესახებ განჩინება აპელანტებს, ე. უ-ძეს, ე. ჯ-შვილს, ა. პ-შვილსა და ნ. კ-იანს ჩაბარდათ კანონით დადგენილი წესით და განჩინებით დადგენილ 10-დღიან საპროცესო ვადაში მათ ხარვეზი არ შეუვსიათ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 59-ე, 63-ე, 368.5 და 374-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ სასამართლოს მიერ დადგენილ ვადაში ზემომითითებული აპელანტების მხრიდან ხარვეზის გამოუსწორებლობა იძლეოდა საფუძველს მათი სააპელაციო საჩივრის განუხილველად დატოვებისათვის (ტომი III, ს.ფ. 43-46).

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე კერძო საჩივარი წარადგინეს ნ. კ-იანმა, მ. ე-იამ, ე. ჯ-შვილმა, ი. უ-იანმა, ლ. მ-ელმა, ა. პ-შვილმა და ე. უ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინებების გაუქმება და საქმის სააპელაციო სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

კერძო საჩივრის ავტორები არ იზიარებენ სააპელაციო საჩივარზე ხარვეზის დადგენის შესახებ 2010 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებაში ასახულ მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ აპელანტების იურიდიულ ინტერესს წარმოადგენს ქონებრივი მოთხოვნების დაკმაყოფილება, შესაბამისად, დავის საგანი ქონებრივი ხასიათისაა და სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა უნდა განისაზღვროს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” პუნქტის მიხედვით. კერძო საჩივრის ავტორები განმარტავენ, რომ მათი იურიდიული ინტერესია ... ქ.¹11/2-ში მდებარე მრავალბინიანი სახლის საერთო საკუთრების მფლობელობაზე “ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონის ძალაში შესვლის დროისათვის არსებული მდგომარეობის აღდგენა და ამხანაგობის საერთო ქონებაში აპელანტების კონკრეტული წილის განსაზღვრა. კერძო საჩივრის ავტორების მოსაზრებით, “ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონით კერძო საჩივრის ავტორებს, როგორც ამხანაგობის წევრებს, ეკუთვნით გარკვეული წილი ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში. ეს წილი იანგარიშება ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ბინის ფართიდან გამომდინარე პროპორციით და ვიდრე არ მოხდება “ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონის ძალაში შესვლის დროისათვის არსებული მდგომარეობის აღდგენა და ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში წევრების, მათ შორის, აპელანტების წილის ხელახალი განსაზღვრა, მანამდე შეუძლებელი იქნება დავის საგნის ფასის განსაზღვრა. შესაბამისად, სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა არა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” პუნქტი, არამედ ამავე კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის “კ” პუნქტი. ამ ნორმის თანახმად, დავის საგნის ფასი განისაზღვრება 4000 ლარით, თუ ქონებრივ-სამართლებრივ დავაში (საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა, სამეზობლო დავა და სხვა) შეუძლებელია დავის საგნის ფასის განსაზღვრა.

კერძო საჩივრის ავტორები სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას არც იმ ნაწილში ეთანხმებიან, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 86-ე მუხლიდან გამომდინარე, თითოეულ აპელანტს (მოსარჩელეს) სახელმწიფო ბაჟის გადახდა ცალ-ცალკე უნდა დაევალოს. მათი განმარტებით, “ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონის 28-ე მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, თუ ბინას რამდენიმე მესაკუთრე ჰყავს, მათ შეუძლიათ ხმის უფლება ერთობლივად გამოიყენონ. მოცემულ შემთხვევაში აპელანტები (მოსარჩელეები) ერთი ბინის თანამესაკუთრეები არიან, შესაბამისად, სასამართლოს არ უნდა დაევალებინა თითოეული მათგანისათვის ცალ-ცალკე ბაჟის გადახდა.

კერძო საჩივრის ავტორებმა აღნიშნეს ასევე, რომ აპელანტ ე. უ-ძის მიერ ლ. ა-ძეზე გაცემული რწმუნებულება, რომლის საქმეზე დართვის ვალდებულებაც ხარვეზის შევსების შესახებ განჩინებით დაევალათ, მათ უკვე წადგენილი ჰქონდათ (ტომი III, ს.ფ. 63-64).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 დეკემბრის განჩინებით კერძო საჩივარი განუხილველად იქნა დატოვებული მ. ე-იას, ი. უ-იანისა და ლ. მ-ელის ნაწილში. ამავე განჩინებით საკასაციო სასამართლომ ნ. კ-იანის, ე. ჯ-შვილის, ა. პ-შვილისა და ე. უ-ძის კერძო საჩივარი განსახილველად მიიღო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, კერძო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. კ-იანის, ე. ჯ-შვილის, ა. პ-შვილისა და ე. უ-ძის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 ნოემბრის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო ვერ დაეთანხმება კერძო საჩივრის ავტორების მსჯელობას იმის შესახებ, რომ მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივრის დავის საგნის ღირებულების დადგენისას არასწორად გამოიყენა ქონებრივ მოთხოვნაზე სახელმწიფო ბაჟის ოდენობის განმსაზღვრელი კანონის ნორმა.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ქონებრივ-სამართლებრივი დავების დროს, მიუხედავად იმისა, თუ რა სამართლებრივი ურთიერთობა უდევს მას საფუძვლად, საპროცესო მოთხოვნა მიმართულია ფულად თანხაზე, ფულადი ღირებულების მქონე ნივთებზე, ან უფლებებზე. საპროცესო მოთხოვნა განხილულ უნდა იქნეს ქონებრივ-სამართლებრივად იმ შემთხვევებში, როცა მას საფუძვლად ქონებრივი ხასიათის სამართლებრივი ურთიერთობა უდევს, მიუხედავად იმისა, თუ რა სახის სარჩელი იქნა სასამართლოში წარდგენილი (აღიარებითი, მიკუთვნებითი თუ სამართლებრივი ურთიერთობის შეცვლისკენ მიმართული). ქონებრივ-სამართლებრივი ურთიერთობა არის ყველა ის ურთიერთობა, რომლის მიზანს წარმოადგენს მოგების მიღება ფულადი თანხით, ან ფულადი ღირებულების მქონე საგნების შენარჩუნება. არაქონებრივ-სამართლებრივი დავების გამიჯვნა ქონებრივ-სამართლებრივი დავებისაგან ხდება გამორიცხვის მეთოდით და მოიცავს ყველა იმ შემთხვევას, რომელიც ქონებრივ-სამართლებრივ დავას არ წარმოადგენს. არაქონებრივ-სამართლებრივია ყველა დავა, როდესაც საქმე ეხება მხოლოდ პირად ან მის სოციალურ გარემოსთან დაკავშირებულ უფლებებს ყოველგვარი ეკონომიკური სარჩულის გარეშე.

მოცემულ შემთხვევაში აპელანტები _ ნ. კ-იანი, ე. ჯ-შვილი, ა. პ-შვილი და ე. უ-ძე სააპელაციო საჩივრით ასაჩივრებენ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 30 აგვისტოს გადაწყვეტილებას, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მათი სარჩელი ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა “... 11-ის” ცალკეული კრების ოქმების ბათილად ცნობის შესახებ. აღნიშნული ოქმებით დადგენილია ამხანაგობის საერთო ქონების კონკრეტული პირებისათვის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემა. აპელანტების მოთხოვნას წარმოადგენს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნება, რაც საბოლოო ჯამში სარჩელის დაუკმაყოფილებელი ნაწილის დაკმაყოფილებას ისახავს მიზნად. კერძო საჩივრის ავტორთა ინტერესი რომ ქონებრივი უფლებების მოპოვებისკენაა მიმართული ეს ნათლად ჩანს თავად კერძო საჩივრიდანაც. კერძოდ, საჩივრის ავტორები განმარტავენ, რომ მათი იურიდიული ინტერესია ... ქ.¹11/2-ში მდებარე მრავალბინიანი სახლის საერთო საკუთრების მფლობელობაზე “ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” კანონის ძალაში შესვლის დროისათვის არსებული მდგომარეობის აღდგენა და ამხანაგობის საერთო ქონებაში მათი კონკრეტული წილის განსაზღვრა. ამდენად, არსებულ ვითარებაში ვერ იქნება გაზიარებული კერძო საჩივრის ავტორთა მოსაზრება, რომ მათი ინტერესი ქონებრივი უფლებების აღდგენისაკენ არ არის მიმართული. პირიქით, სააპელაციო საჩივრის განხილვის ინტერესი სწორედ იმ ქონებრივი უფლებების აღდგენას ისახავს მიზნად, რომლებიც, როგორც აპელანტები მიიჩნევენ, მათ ამხანაგობის კრების სადავო ოქმების შედეგად დაკარგეს. ამდენად, სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას საფუძვლად ქონებრივ-სამართლებრივი ურთიერთობა უდევს და, შესაბამისად, დავა ქონებრივ-სამართლებრივი ხასიათისაა.

წარმოდგენილი კერძო საჩივარი ვერ ასაბუთებს სადავო შემთხვევაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის “კ” ქვეპუნქტის გამოყენების მართლზომიერებას. მითითებული ნორმის თანახმად, დავის საგნის ფასი განისაზღვრება 4000 ლარით, თუ ქონებრივ-სამართლებრივ დავაში (საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა, სამეზობლო დავა და სხვა) შეუძლებელია დავის საგნის ფასის განსაზღვრა. კერძო საჩივრის ავტორთა მოსაზრებით, ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში ამხანაგობის წევრების, მათ შორის კერძო საჩივრის ავტორების წილების ხელახლა განსაზღვრამდე, შეუძლებელი იქნება დავის საგნის ფასის განსაზღვრა. საკასაციო სასამართლო აღნიშნულ მსჯელობას ვერ გაიზიარებს და განმარტავს, რომ დავის საგნის ფასის განსაზღვრისას ამოსავალია გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სადავოდ გამხდარი მატერიალური უფლების ღირებულება. მოცემულ შემთხვევაში აღნიშნული ღირებულების დადგენისათვის ხელის შემშლელი ვერ იქნება ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში კერძო საჩივრის ავტორების წილების სამომავლოდ ხელახლა განსაზღვრის აუცილებლობა, რამდენადაც ეს გარემოება ამჟამად სადავოდ გამხდარი ქონებრივი უფლებების ღირებულების დადგენის შეუძლებლობას არ განაპირობებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კერძო საჩივრის ავტორების მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლოს თითოეული აპელანტისათვის ცალ-ცალკე არ უნდა მოეთხოვა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ კერძო საჩივრის ავტორები - ნ. კ-იანი, ე. ჯ-შვილი, ა. პ-შვილი და ე. უ-ძე წარმოადგენენ ქ.თბილისში, ... ქ.¹11/2-ში მდებარე 41.32 კვ.მ ფართის მქონე ბინის თანამესაკუთრეებს. ისინი დავობენ ამხანაგობის საერთო საკუთრებიდან მათ თანასაკუთრებაში არსებული ბინის ფართის პროპორციული წილის მიკუთვნებაზე. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში სარჩელის საგანს წარმოადგენს საერთო უფლება, რომელიც გამომდინარეობს მოსარჩელეთა საერთო საკუთრებაში არსებული ნივთიდან. შესაბამისად, სარჩელის საგნის (დავის საგნის) ღირებულების მიხედვით სახელმწიფო ბაჟის გადახდა მათ სოლიდარულად უნდა დაკისრებოდათ.

აღნიშნულის მიუხედავად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი არ არსებობს, ვინაიდან აპელანტებს, სასამართლოს დავალების მიუხედავად, სააპელაციო საჩივრის ღირებულება არ განუსაზღვრიათ და ამ ღირებულების 4%-ის ოდენობით სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დამადასტურებელი ქვითარი სასამართლოსათვის არ წარუდგენიათ, ანუ მათ ხარვეზი არ შეუვსიათ.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ განსახილველ შემთხვევაში სწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 368-ე მუხლის მეხუთე ნაწილი, რომლის თანახმად, თუ სააპელაცო საჩივარი არ უპასუხებს ამ მუხლში ჩამოთვლილ მოთხოვნებს, ან სახელმწიფო ბაჟი არ არის გადახდილი, სასამართლო ავალებს საჩივრის შემტან პირს, შეავსოს ხარვეზი, რისთვისაც მას უნიშნავს ვადას. თუ ამ ვადაში ხარვეზი არ იქნება შევსებული, სააპელაციო საჩივარი აღარ მიიღება.

მოცემულ შემთხვევაში აპელანტებს _ ნ. კ-იანს, ე. ჯ-შვილს, ა. პ-შვილსა და ე. უ-ძეს სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში ხარვეზი არ შეუვსიათ.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 59-ე მუხლის თანახმად, საპროცესო მოქმედება სრულდება კანონით დადგენილ ან სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში. ამავე კოდექსის 63-ე მუხლის თანახმად, საპროცესო მოქმედების შესრულების უფლება გაქარწყლდება კანონით დადგენილი ან სასამართლოს მიერ დანიშნული ვადის გასვლის შემდეგ. საჩივარი ან საბუთები, რომლებიც შეტანილია საპროცესო ვადის გასვლის შემდეგ, განუხილველი დარჩება. ამ ნორმებიდან გამომდინარეობს, რომ მხარე ვალდებულია სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში შეასრულოს მისთვის დავალებული საპროცესო მოქმედება, წინააღმდეგ შემთხვევაში იგი კარგავს შესაბამისი საპროცესო მოქმედების შესრულების უფლებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დატოვა განუხილველად ნ. კ-იანის, ე. ჯ-შვილის, ა. პ-შვილისა და ე. უ-ძის სააპელაციო საჩივარი, რის გამოც გასაჩივრებული განჩინება უცვლელად დატოვებას ექვემდებარება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. კ-იანის, ე. ჯ-შვილის, ა. პ-შვილისა და ე. უ-ძის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 19 ნოემბრის განჩინება.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.