ას-276-260-11 21 მარტი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, პ. ქათამაძე

კერძო საჩივრის ავტორი – მ. ღ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს «ი-ძის ... ... ... უნივერსიტეტი”

დავის საგანი – ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება

გასაჩივრებული განჩინებები – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 იანვრის, 9 თებერვლისა და 10 თებერვლის განჩინებები

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 დეკემბრის განჩინებით მ. ღ-შვილის განცხადება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 სექტემბრის განჩინების ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე დარჩა განუხილველად.

2011 წლის 14 იანვარს მ. ღ-შვილმა განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას და მოითხოვა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 დეკემბრის განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება. ამასთან, განმცხადებელმა იშუამდგომლა მოსამართლე თ. ზ-ძის აცილების თაობაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 იანვრის განჩინებითYმ. ღ-შვილს განცხადებაზე დაუდგინდა ხარვეზი და კანონით დადგენილი წესით განემარტა, რომ ხარვეზის შეუვსებლობის შემთხვევაში განცხადება დარჩებოდა განუხილველი. ამასთან, 2011 წლის 24 იანვრის განჩინებით მ. ღ-შვილის შუამდგომლობა მოსამართლის აცილების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

2011 წლის 31 იანვარს მ. ღ-შვილმა განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას ხარვეზის შევსებისა და მოსამარლეთა კოლეგიური შემადგენლობის აცილების მოთხოვნით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 9 თებერვლის განჩინებით, მ. ღ-შვილის შუამდგომლობა მოსამართლეების ქ. კ-ვას და ლ. ტ-ძის აცილების შესახებ დრჩა განუხილველი, ხოლო მოსამარლე თ. ზ-ძის აცილების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 თებერვლის განჩინებით მ. ღ-შვილის 2011 წლის 14 იანვრის განცხადება, ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების თაობაზე დარჩა განუხილველი.

საქმის მასალებით დადაგენილია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მ. ღ-შვილის 2011 წლის 14 იანვრის განცხადებაზე დადგენილ იქნა ხარვეზი, კერძოდ, განცხადების ავტორს სასამართლოს მიერ დადგენილ ვადაში უნდა მიეთითებინა იმ საფუძვლებზე, რომელთა გამოც უნდა გაუქმებულიყო უშუალოდ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 დეკემბრის განჩინება და განახლებულიყო საქმის წარმოება. ხარვეზის შესავსებად განმცხადებელს განესაზღვრა 10 დღე.

ხარვეზის განჩინების ასლი ჩაბარდა მ. ღ-შვილის ოჯახის წევრს, ძმას, ა. ღ-შვილს.

ხარვეზის შესავსებად დადგენილი ვადის დაცვით, 2011 წლის 31 იანვარს განცხადებით მიმართა მ. ღ-შვილმა სასამართლოს.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მ. ღ-შვილის მიერ 2010 წლის 24 დეკემბრის განჩინების გაუქმების საფუძვლად მითითებული გარემოებები (სხვა სამუშაოზე გადაყვანისათვის საჭირო მისი წერილობითი თანხმობის, დათხოვნის დღეს შრომის წიგნაკის გაუცემლობის ფაქტის გამაქარწყლებელი წერილობითი მტკიცებულების, ასევე შრომის წიგნაკის დედანზე მოპასუხის მიერ სათანადო ჩანაწერის არქონის გამაქარწყლებელი შესაბამისი წერილობითი მტკიცებულებების წარუდგენლობა) ეხებოდა სარჩელის საფუძვლიანობის თაობაზე მოსარჩელის პოზიციას და არა 2010 წლის 24 დეკემბრის განჩინებას, რომლითაც განუხილველად დარჩა მ. ღ-შვილის განცხადება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 სექტემბრის განჩინების ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, წარმოდგენილი განცხადება არ შეიცავდა მითითებებს იმ საფუძვლებზე, რომელთა გამოც უნდა გაუქმელიყო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 დეკემბრის განჩინება.

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 429-ე მუხლის შესაბამისად მიიჩნია, რომ მ. ღ-შვილს ხარვეზი არ შეუვსია, რაც განცხადების განუხილველად დატოვების საკმარის საფუძველს წარმოადგენდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 თებერვლის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა მ. ღ-შვილმა, ამასთან მ. ღ-შვილმა მოითხოვა შუალედური განჩინებების (მოსამართლეთა აცილების შესახებ) გაუქმება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ საქმის ზეპირი განხილვის გარეშე შეისწავლა საქმის მასალები, კერძო საჩივრის საფუძვლიანობა და მიიჩნევს, რომ მ. ღ-შვილის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წანამძღვრები.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მ. ღ-შვილმა მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 დეკემბრის განჩინების ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება. განმცხადებელმა განჩინების გაუქმების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ» ქვეპუნქტზე, თუმცა მის მიერ არ ყოფილა მითითება ისეთ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე, რომლებსაც შედეგად მოჰყვებოდა მისთვის სასურველი გადაწყვეტილების მიღება.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 429-ე მუხლის თანახმად, სასამართლომ თავისი ინიციატივით უნდა შეამოწმოს დასაშვებია თუ არა განცხადება საქმის განახლების შესახებ. ამავე კოდექსის 427-ე მუხლის საფუძველზე თუ განცხადება არ დააკმაყოფილებს ამ მუხლით დადგენილ მოთხოვნებს, სასამართლო ავალებს განმცხადებელს, შეავსოს ხარვეზი, რისთვისაც უნიშნავს ვადას. თუ ამ ვადაში ხარვეზი არ შეივსება განცხადება აღარ მიიღება.

სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 24 იანვრის განჩინებით, მ. ღ-შვილს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ» ქვეპუნქტის საფუძველზე დაუდგინდა ხარვეზი. ხარვეზის შესავსებად დადგენილ ვადაში მ. ღ-შვილმა წარადგინა განცხადება, თუმცა, როგორც სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია და რასაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოც იზიარებს, განმცხადებელს ხარვეზის შესახებ განჩინებით დადგენილი მითითება არ შეუსრულებია. ასეთ ვითარებაში ხარვეზი გამოსწორებულად ვერ ჩაითვლებოდა, რის შესახებაც სწორად მიუთითა სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებულ განჩინებაში და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427.2 და 429-ე მუხლების საფუძველზე მართებულად დატოვა მ. ღ-შვილის განცხადება განუხილველად.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ მის მიერ წარდგენილი განცხადება საქმის წარმოების განახლების შესახებ შეესაბამებოდა კანონით დადგენილ მოთხოვნებს და არ არსებობდა განცხადების განუხილველად დატოვების საფუძვლები. კერძო საჩივრის ავტორის აღნიშნული არგუმენტი დაუსაბუთებელია და არ გამომდინარეობს საქმის ფაქტობრივი გარემოებებიდან.

რაც შეეხება აცილების შესახებ სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 24 იანვრის და 2011 წლის 9 თებერვლის განჩინებებს, კერძო საჩივრის ავტორი მათ არამართლზომიერებას იმით ასაბუთებს, რომ მოსამართლე თ. ზ-ძემ გასაჩივრებული განჩინებები გამოსცა საპროცესო ნორმების დარღვევით, ერთპიროვნულად და არა სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობით. საკასაციო სასამართლო მ. ღ-შვილის აღნიშნულ მოსაზრებასთან დაკავშირებით განმარტავს შემდეგს:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 373-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, საქმეს სააპელაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე განსახილველად ამზადებს სააპელაციო სასამართლოს ერთ-ერთი მოსამართლე (მომსხენებელი მოსამართლე), რომელიც ამოწმებს სააპელაციო საჩივრის (განცხადების) დასაშვებობას და გამოაქვს შესაბამისი განჩინება. კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, სააპელაციო საჩივრის (განცხადების) დასაშვებობას ამოწმებს სააპელაციო სასამართლოს ერთ-ერთი მოსამართლე (მომხსენებელი მოსამართლე) და ერთპიროვნულად იღებს განჩინებას სააპელაციო საჩივრის (განცხადების) მიღების ან განუხილველად დატოვების თაობაზე. ამავე კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ აცილება განუცხადეს მოსამართლეს, რომელიც ერთპიროვნულად განიხილავს საქმეს, აცილების საკითხს წყვეტს თვით ეს მოსამართლე.

მოცემულ შემთხვევაში მ. ღ-შვილის შუამდგომლობა აცილების შესახებ (საუბარია როგორც მომხსენებელი მოსამართლე თ. ზ-ძის, ასევე მოსამართლეების _ ქ. კ-ვას, და ლ. ტ-ძის მიმართ აცილებაზე) წარდგენილ იყო საქმის წარმოების განახლების თაობაზე განცხადების დასაშვებობის საკითხის შემოწმების ეტაპზე. აღნიშნული საკითხის გადაწყვეტის კომპეტენცია აქვს მომხსენებელ მოსამართლეს ერთპიროვნულად, ამ ეტაპზე კოლეგიის დანარჩენი ორი წევრი არ მონაწილეობს განცხადების დასაშვებობის შემოწმებაში. შესაბამისად, მათ მიმართ არ არსებობდა აცილების დაყენების სამართლებრივი საფუძველი. ამასთან, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ასევე არ არსებობდა თვით მომხსენებელი მოსამართლის თ. ზ-ძის, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 31-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული აცილების საფუძვლები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კერძო საჩივარი დაუსაბუთებელია და იგი არ უნდა დაკმაყოფილდეს

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე და 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ღ-შვილის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 იანვრის, 9 თებერვლისა და 10 თებერვლის განჩინებები.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.