ას-346-665-09 7 ივნისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლ. ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მ. სულხანიშვილი, ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი (განმცხადებელი) _ სს “ო. თ.” კრედიტორი მ. დ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიურო

მესამე პირი _ სს “ო. თ.”

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 იანვრის განჩინება

კერძო საჩივრის დავის საგანი _ ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილებით სს “ო. თ.” კრედიტორებს გადაეცა თბილისში, ... ქ. ¹28-ში მდებარე მოვალის _ სს “ო. თ.” კუთვნილი ორსართულიანი 660.48 კვ.მ შენობა, რომელიც საჯარო ვაჭრობის გზით აუქციონზე არ გაყიდულა; ამავე გადაწყვეტილებით დადგინდა შენობის ნატურით საკუთრებაში გადაცემის შემდეგ სს “ო. თ.” მიმართ სააღსრულებო წარმოების შეწყვეტა სს “ო. თ.” კრედიტორების _ ნ. გ-ძის, ო. ნ-შვილის, თ. ა-ურის და სხვათა (მოსარჩელეები) მიმართ; სს “ო. თ.” კრედიტორები გათავისუფლდნენ სააღსრულებო მოსაკრებლის გადახდისაგან, აუქციონზე გაუყიდავი შენობის ნატურით გადაცემასთან დაკავშირებით (ტომი I, ს.ფ. 206-214, 234-235).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სააღსრულებო დეპარტამენტმა (ტომი I, ს.ფ. 212-214).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით სს “ო. თ.” კრედიტორების _ ნ. გ-ძის, ო. ნ-შვილის, თ. ა-ურის და სხვათა სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებებით სს „ო. თ.“ დაკისრებული ჰქონდა გარკვეული რაოდენობის თანხები მოსარჩელეთა სასარგებლოდ;

კრედიტორებზე გაცემული სააღსრულებო ფურცლები აღსრულებისათვის წარმოებაში ჰქონდა თბილისის სააღსრულებო ბიუროს;

თბილისის კრწანისის რაიონის სასამართლოს მიერ 1997 წლის 29 ნოემბერს ყადაღა დაედო სს „ო. თ.“ საკუთრებაში არსებულ თბილისში, ... ქ. ¹28-ში მდებარე ქონებას;

კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებათა აღსრულების მიზნით სამჯერ დაინიშნა დაყადაღებული ქონების საჯარო ვაჭრობა აუქციონის წესით, კერძოდ, 1998 წლის 10 აგვისტოს, 1998 წლის 30 ოქტომბერს და 1999 წლის 22 აპრილს. აღნიშნულ აუქციონებზე მოვალის ქონების რეალიზაცია არ მომხდარა;

მოსარჩელეები მოითხოვდნენ სს „ო. თ.“ კუთვნილი, თბილისში, ... ქ. ¹28-ში მდებარე შენობის ნატურით გადაცემას იმ საფუძვლით, რომ ისინი წარმოადგენდენ სს „ო. თ.“ კრედიტორებს და აღნიშნული ქონება სამჯერ გავიდა აუქციონზე, მაგრამ არ მომხდარა მისი რეალიზაცია. „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 77¹-ე მუხლის შესაბამისად, თუ მეორე აუქციონზეც არ მოხდება ნივთის რეალიზაცია, კრედიტორის წერილობითი განცხადების საფუძველზე ნივთი შეიძლება გადაეცეს კრედიტორს ნატურით. ნივთის ნატურით გადაცემისას მისი ფასი განისაზღვრება აღსრულების პროცესში დადგენილი ნივთის საბაზრო ღირებულებით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ მოსარჩელეებმა მოიპოვეს აუქციონზე გაუყიდავი შენობის ნატურით გადაცემის უფლება, ვინაიდან დადგენილად მიიჩნია, რომ კრედიტორებზე სააღსრულებო ფურცლები გაიცა ბოლო აუქციონის (1999 წლის 22 აპრილის) შემდეგ. „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ კანონის 113-ე მუხლის შესაბამისად, ამ კანონის ამოქმედებამდე გამოტანილი სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულება ხდება ამ კანონით დადგენილი წესით. ამასთან, დგინდებოდა, რომ 1999 წლის 15 მაისიდან, ანუ კანონის ამოქმედებიდან ზემოაღნიშნულ მოსარჩელეთა სასარგებლოდ სააღსრულებო მოქმედებები არ განხორციელებულა. ამავე კანონის 77¹-ე მუხლის შესაბამისად კი, ქონების ნატურით გადაცემა შესაძლებელია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მეორე აუქციონზეც არ მომხდარა ნივთის რეალიზაცია.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნულ მოსარჩელეთა მოთხოვნა ქონების ნატურით გადაცემის შესახებ უსაფუძვლო იყო.

გარდა ამისა, სააპელაციო აღნიშნა, რომ საქმის მასალებით არ დგინდებოდა, განხორციელდა თუ არა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებების აღსრულების მიზნით სააღსრულებო მოქმედებები რიგი კრედიტორების: ლ. ბ-ძის, ო. ლ-ძის, თ. ნ-შვილის, დ. ს-ძის, ო. ნ-შვილის, თ. ა-ურის სასარგებლოდ, ხოლო მოსარჩელეები: ტ. გ-ოვა, ნ. ტ-იანი, ნა. ჩ-ძე, თ. ნ-ძე, ნ. ჩ-ძე, მ. ქ-ძე იყვნენ თუ არ სს „ოქროს თასის“ კრედიტორები, რამდენადაც საქმეში არ იყო წარდგენილი არც სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებები და არც სააღსრულებო ფურცლები.

საქმეზე დგინდებოდა, რომ სადავო ქონება ორჯერ იქნა გატანილი აუქციონზე კრედიტორების: ნ. გ-ძის, დ. წ-იას, შ. დ-ძის, თ. ყ-იანის სასარგებლოდ კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებათა აღსრულების მიზნით. სააპელაციო სასამართლომ მიზანშეუწონლად მიიჩნია დასახელებულ კრედიტორებზე ქონების ნატურით გადაცემა, ვინაიდან მათY მიერ მისაღები თანხა იყო 10 661 აშშ დოლარი, ხოლო ქონება, რომლის გადაცემასაც ისინი ითხოვდნენ, 1999 წლის 23 თებერვლის ექსპერტიზის დასკვნით შეფასებულია 90 152 აშშ დოლარად (ტომი III, ს.ფ. 515-522).

საბოლოოდ, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 მაისის განჩინებით, სს “ო. თ.” კრედიტორების (მათ შორის, შ. და ჟ. დ-ძეების უფლებამონაცვლე მ. დ-ძე) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა (ტომი IV, ს.ფ. 139-146).

2008 წლის 20 ოქტომბერს სს “ოქროს თასის” კრედიტორებმა: ნ. გ-ძემ, თ. ა-ურმა, მ. დ-ძემ და სხვებმა განცხადებით მიმართეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას. განმცხადებლებმა მოითხოვეს ზემოაღნიშნულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება.

განმცხადებელთა მოთხოვნის საფუძვლები შემდეგში მდგომარეობს:

სააპელაციო სასამართლომ 2007 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად ძირითადად იმ გარემოებაზე მიუთითა, რომ საქმეზე წარდგენილი მასალებით არ დგინდებოდა, განხორციელდა თუ არა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებების აღსრულებაზე სააღსრულებო მოქმედებები კრედიტორების: ლ. ბ-ძის, ო. ლ-ძის, თ. ნ-შვილის, თ. ა-ურის, დ. ს-ძის სასარგებლოდ. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ კრედიტორების: ნ. გ-ძის, დ. წ-იას, შ. დ-ძის, თ. ყ-იანის მიერ მისაღები თანხა 10 661 აშშ დოლარს შეადგენდა, ხოლო გასაყიდი ქონების ღირებულება _ 90 152 აშშ დოლარს და კრედიტორებს, რომლებსაც გადაეცემოდათ ქონება, ნატურით უნდა აენაზღაურებინათ ქონების ღირებულებასა და მისაღებ თანხებს შორის სხვაობა.

კრედიტორმა ო. ლ-ძემ 2008 წლის 13 ოქტომბერს აწ გარდაცვლილი კ. ლ-ძის დოკუმეტებში აღმოაჩინა სასამართლო აღმასრულებელ ნ. კ-შვილის, აღმასრულებელ რ. მ-ურის და სხვების წერილები, რომლებიც მკაფიოდ ადასტურებენ, რომ სს “ო. თ.” კუთვნილ შენობაზე აუქციონი სხვა კრედიტორების პარალელურად ჩატარდა კ. ლ-ძის, ო. ლ-ძის და სხვების სასარგებლოდ, რომელთა მიერ ინდივიდუალურად, სასამართლო გადაწყვეტილებებით მისაღები თანხები აღემატება სს “ო. თ.” კუთვნილი შენობის ღირებულებას;

აღმასრულებელ ნ. კ-შვილის მიერ კრედიტორ კ. ლ-ძისათვის გაგზავნილ წერილში ნათქვამია, რომ აუქციონზე გატანილი ქონების ნატურით გადაცემის მოთხოვნა აღმასრულებელმა გაურკვეველი მიზეზების გამო არ დააკმაყოფილა, მიუხედავად იმისა, რომ იმ დროს მოქმედი სააღსრულებო წარმოების ინსტრუქციის 102-103-ე მუხლის შესაბამისად, აღმასრულებელს ამის უფლებამოსილება გააჩნდა;

აღმასრულებელ ნ. კ-შვილის 2000 წლის 17 მაისის ¹17-1 წერილში, რომელიც გაგზავნილია კრედიტორ კ. ლ-ძის სახელზე, აღნიშნულია, რომ 1999 წლის 22 აპრილს აღმასრულებელ რ. ა-ოვის მიერ აუქციონი სს “ო. თ.” კუთვნილ შენობაზე ჩატარდა ო. და კო. ლ-ძეების, თ. ნ-ძის, ტ. ნ-შვილის, ნ. ჩ-ძის, შ. დ-ძის, ნ. გ-ძის, დ. წ-იას და სხვების მიმართ და ეს თანხები აღემატებოდა შენობის ღირებულებას;

იუსტიციის სამინისტროს სააღსრულებო დეპარტამენტის უფროსი დ. თ.-მ-ავი 1999 წლის 22 აპრილის ¹04/207 წერილით მიმართავდა აღმასრულებელ რ. ა-ოვს (ამ წერილის ასლი აღმასრულებელ ნ. კ-შვილს გადაცემული ჰქონდა კ. ლ-ძეზე), რომ კრედიტორები: ნ. გ-ძე, ო. ლ-ძე, კო. ლ-ძე, თ. ნ-შვილი, შ. დ-ძე, თ. ა-ური, თ. ნ-ძე, ლ. ბ-ძე და სხვები ითხოვდნენ აუქციონზე გაუყიდავი შენობის ნატურით გადაცემას, ეს განცხადება არ განხილულა, რის გამოც ადრესატს დაევალა კანონის საფუძველზე ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილება;

აღმასრულებელ ნ. კ-შვილის წერილს თან ერთვის აღმასრულებელ რ. მ-ურის 30 ივნისით დათარიღებული ¹5-01 წერილი, რომელიც გაგზავნილია სააღსრულებო სამსახურის უფროსთან. დასახელებული წერილის თანახმად, სააღსრულებო წარმოების მიხედვით სს “ო. თ.” 177 687.90 აშშ დოლარის და 19 252 ლარის გადახდევინებაზე სამჯერაა აუქციონზე გატანილი ... ქ. ¹28-ში მდებარე მოვალის _ “ო. თ.” კუთვნილი შენობა კრედიტორების _ გ-ძის, დ-ძის, წ-იას, ო. ლ-ძის, კ. ლ-ძის, თ. ჩ-ძის, თ. ნ-შვილის, ლ. ბ-ძის და სხვების სასარგებლოდ. 1999 წლის 22 აპრილს აღმასრულებელ რ. ა-ოვის მიერ შედგენილ აქტს აქვს კრედიტორ ნ. გ-ძის მინაწერი, რომლითაც იგი ითხოვს მისი და მისი მარწმუნებლების სასარგებლოდ აუქციონზე გატანილი და გაუყიდავი შენობის ნატურით გადაცემას;

სააღსრულებო სამსახურის უფროსი დ. თ-მ-ავი 1999 წლის 18 სექტემბრის ¹04/368 წერილით აღმასრულებელ ჟ-შვილს, აგრეთვე, 1998 წლის 29 ივლისის ¹04/140, 04/415 წერილებით სასამართლოს თავმჯდომარე მ. ო-შვილს წერს, რომ უნდა მოხდეს ქონების ნატურით გადაცემის საკითხის გადაწყვეტა კრედიტორებზე, რომლებიც ამას მოითხოვენ;

აღმასრულებელ ნ. კ-შვილის მიერ კრედიტორ კ. ლ-ძეზე გადაცემულ დოკუმენტებს თან ერთვის სს “ო. თ.” სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე ე. ბ-შვილის 1999 წლის 7 აპრილის ¹31 წერილი, რომელშიც აღნიშნულია, რომ მათ დაევალათ კ. ლ-ძის, ო. ლ-ძის, თ. ნ-ძის, ნ. ჩ-ძის და სხვების სასამართლო გადაწყვეტილებების აღსრულება, რაზეც თანახმანი არ არიან, ვინაიდან გაზრდილი ინდექსაციებით რამდენიმე მეანაბრეს მთელი ქონება არ შეიძლება გადაეცეს.

განმცხადებლის მითითებით, კრედიტორმა ო. ლ-ძემ თავისი გარდაცვლილი ქმრის კ. ლ-ძის პირად საბუთებში 2008 წლის 13 ოქტომბერს აღმოაჩინა ზემოთ დასახელებული დოკუმენტები, რომლებიც წარდგენილი რომ ყოფილიყო 2007 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილების გამოტანისას, სააპელაციო სასამართლო არ გააუქმებდა ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებას და სააღსრულებო დეპარტამენტს უარს ეტყოდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე.

მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად განცხადებაში დასახელებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტი, რომლის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც, ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას (ტომი V, ს.ფ. 1-6).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 იანვრის განჩინებით შ. ხ-იკის, ო. ლ-ძის, თ. ა-ურის, ნ. გ-ძის, დ. წ-ია-ჯ-შვილის, მ. დ-ძის, ლ. ბ-ძის, ნ. ლ-ე-იანის, რ. დ-იას, მ. ჭ-იას განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის “ვ” ქვეპუნქტი საქმეზე წარმოების განახლებას უკავშირებს ისეთი მნიშვნელოვანი გარემოებებისა და მტკიცებულებების აღმოჩენას, რომელიც საქმის განხილვის დროისათვის არ შეიძლებოდა ცნობილი ყოფილიყო დაინტერესებული მხარისათვის და მიუხედავად იმისა, რომ მხარემ ყველა ზომა მიიღო, არ ჰქონდა შესაძლებლობა მიეთითებინა ამ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია განცხადებაზე დართულ ო. ლ-ძის განცხადებას, რომელშიც ავტორი აღნიშნავს, რომ წარდგენილი მტკიცებულებები მან აღმოაჩინა აწ გარდაცვლილი მეუღლის კ. ლ-ძის პირად დოკუმენტებში. დგინდებოდა, რომ კ. ლ-ძე გარდაიცვალა 2001 წელს. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მის მემკვიდრე ო. ლ-ძეს შეეძლო აღნიშნული დოკუმენტების წარდგენა საქმის განხილვისას, რაც მისი ბრალით არ განუხორციელებია.

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეზე წარდგენილი, ზემოთ დასახელებული მტკიცებულებები ვერ იქნებოდა მიჩნეული სადავო გარემოების (კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებების აღსრულების მიზნით განმცხადებელთა სასარგებლოდ სადავო უძრავი ქონების აუქციონზე სამჯერ გატანის ფაქტის) დამადასტურებელ უტყუარ მტკიცებულებებად შემდეგი მოტივებით:

სადავო პერიოდში მოქმედი “სააღსრულებო წარმოების ინსტრუქციის” 103-ე მუხლის თანახმად, მეორე ვაჭრობის არშემდგარად გამოცხადების შემდეგ გადამხდევინებლის განცხადების საფუძველზე ქონება ნატურით გადაეცემა მას და თუ იგი უარს იტყვის გაუყიდავი ქონების ნატურით აღებაზე, მაშინ დადებული ყადაღა მოიხსნება და ნაგებობა უბრუნდება მოვალეს;

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებათა აღსრულების მიზნით სამჯერ დაინიშნა მოვალის, სს “ო. თ.” საკუთრებაში არსებული ქონების (მდებარე ... ქ. ¹28) საჯარო ვაჭრობა აუქციონის წესით, კერძოდ, 1998 წლის 10 აგვისტოს, 1998 წლის 30 ოქტომბერს და 1999 წლის 22 აპრილს;

ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ სს “ო. თ.” კრედიტორ შ. ხ-იკზე სააღსრულებო ფურცელი გაიცა 1999 წლის 17 მაისს, მ. ჭ-იაზე _ 1999 წლის 21 აპრილს, რ. დ-იაზე _ 1999 წლის 10 მაისს, ნ. ლ-ე-იანზე _ 1999 წლის 10 მაისს. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ, რამდენადაც ბოლო აუქციონი ჩატარდა 1999 წლის 22 აპრილს, დასახელებული კრედიტორების სასარგებლოდ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებების აღსრულების მიზნით მოვალის ქონება საჯარო ვაჭრობის წესით აუქციონზე ვერ იქნებოდა გატანილი. რაც შეეხებოდა ო. ლ-ძეს და ლ. ბ-ძეს, საქმეზე დგინდებოდა, რომ ო. ლ-ძეზე სააღსრულებო ფურცელი გაიცა 1999 წლის 26 თებერვალს, ლ. ბ-ძეზე _ 1999 წლის 28 იანვარს. შესაბამისად, ვერც მათ სასარგებლოდ მოხდებოდა ქონების ორჯერ აუქციონზე გატანა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ საქმის განხილვისას ზემოთ დასახელებული მტკიცებულებების წარდგენა არ გამოიწვევდა განმცხადებელთათვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას, რაც განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას განაპირობებდა (ტომი V, ს.ფ. 140-145).

სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 26 იანვრის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრეს მ. დ-ძემ, შ. ხ-იკმა, დ. წ-ია- ჯ-შვილმა, ნ. გ-ძემ და სხვებმა (სულ 13 ფიზიკური პირი), რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი განჩინებით საქმეზე წარმოების განახლების შესახებ მათი განცხადების დაკმაყოფილება და სააპელაციო სასამართლოს მიერ იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის ხელახლა გადაწყვეტა.

კერძო საჩივრის ავტორების მოთხოვნის საფუძვლები შემდეგში მდგომარეობს:

გასაჩივრებული განჩინების თანახმად, იმის გამო, რომ ო. ლ-ძეზე სააღსრულებო ფურცელი გაიცა 1999 წლის 26 თებერვალს, ხოლო ლ. ბ-ძეზე 1999 წლის 28 იანვარს, მათ მიმართ ვერ მოხდებოდა აუქციონზე ქონების ორჯერ გატანა, ზემომითითებული მტკიცებულებები კი ვერ გამოიწვევდა მათთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებას, თუ როდის გაიცა ო. ლ-ძის მამკვიდრებელ კ. ლ-ძის მიმართ სააღსრულებო ფურცელი, მოხდა თუ არა მის სასარგებლოდ 1999 წლის 22 აპრილის აუქციონზე მოვალის კუთვნილი შენობის გატანა.

სააპელაციო სასამართლომ 2007 წლის ნოემბრის გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გამოიყენა სპეციალური კანონმდებლობა, კერძოდ, სააღსრულებო წარმოების ინსტრუქცია, რომლის საფუძველზეც მათ ჰქონდათ დავა სასამართლოში, ამასთან, ინსტრუქციის 103-ე მუხლის მოთხოვნას მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება. დასახელებული ნორმის თანახმად, თუ საჯარო ვაჭრობა არ ჩატარდა, სასამართლო აღმასრულებელი ამის შესახებ აცნობებს გადამხდევინებელს, ამ უკანასკნელს შეუძლია შეტყობინების მიღებიდან სამი დღის ვადაში დაიტოვოს ნაგებობა აღწერაში აღნიშნულ ფასში. სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას გამოიყენა სააღსრულებო წარმოების შესახებ ინსტრუქციის 103-ე მუხლი და აღნიშნა, რომ აუქციონი მეორედ ვერ ჩატარდებოდა, მაშინ როდესაც განმცხადებლები მას უმტკიცებდნენ, რომ აღმასრულებელმა ა-ოვმა მესამედ დანიშნა აუქციონი მოვალის ქონების გაყიდვის მიზნით (ტომი V, ს.ფ. 150-157).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2009 წლის 15 მაისის განჩინებით შ. ხ-იკის გარდაცვალების გამო, მისი საპროცესო უფლებამონაცვლის დადგენამდე საქმის წარმოება შეჩერდა, რაც განახლდა 2010 წლის 19 აპრილის განჩინებით, გარდაცვლილი კერძო საჩივრის ავტორის _ შ. ხ-იკის საპროცესო უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა ნ. მ-ანი (ტომი V, ს.ფ. 186-189).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 მაისის განჩინებით კერძო საჩივარი ნ. გ-ძის, ო. ლ-ძის, მ. ჭ-იას, ნ. ლ-იანის, რ. დ-იას, დ. წ-ია-ჯ-შვილისა და ლ. ბ-ძის ნაწილში განუხილველად იქნა დატოვებული სასამართლო განჩინებით დადგენილ ვადაში მათ მიერ ხარვეზის შეუვსებლობის გამო, ამავე განჩინებით კერძო საჩივარი განსახილველად იქნა მიღებული მ. დ-ძის ნაწილში (ტომი V, ს.ფ. 258-260). დანარჩენი კერძო საჩივრის ავტორების კერძო საჩივარი იმყოფება ხარვეზის შევსების ეტაპზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მ. დ-ძის კერძო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 იანვრის განჩინება დატოვებულ იქნეს უცვლელად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის “ვ” ქვეპუნქტი ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლებას უკავშირებს მხარის მიერ ისეთი ახალი გარემოებების ან მტკიცებულებების გაცნობას, რომლებიც, ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას. ამავე საპროცესო ნორმის მე-3 ნაწილი დასახელებული საფუძვლით საქმის წარმოების განახლებას დასაშვებად მიიჩნევს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა, საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე. ამდენად, კანონმდებელი ახლად აღმოჩენილად განიხილავს მხოლოდ იმ გარემოებებს, რომლებზე მითითების შესაძლებლობაც საქმის წარმოების დასრულებამდე მხარეს არ გააჩნდა.

მოცემულ შემთხვევაში განმცხადებელი მ. დ-ძე ახლად აღმოჩენილი გარემოებების მის მიერ შეტყობას უკავშირებს თანამოსარჩელე ო. ლ-ძის გარდაცვლილი მეუღლის პირად დოკუმენტებსა და სააღსრულებო დეპარტამენტში დაცულ დოკუმენტაციაში სხვადასხვა მტკიცებულებების აღმოჩენას, რომლებიც შეიცავს ინფორმაციას, თუ რომელი პირების სასარგებლოდ ჩატარდა აუქციონი, რამდენს შეადგენდა მათი კრედიტორული დავალიანებები შენობის ღირებულებასთან მიმართებით და რისი უფლებამოსილება გააჩნდათ კრედიტორებს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განმცხადებელი ვერ ასაბუთებს, თუ რატომ არ ჰქონდა შესაძლებლობა, ახლად აღმოჩენილად დასახელებული გარემოებები გამოერკვია საქმის განხილვის დროს და მიეთითებინა მათზე. ისინი, რეალურად, წარმოადგენს სააღსრულებო წარმოების მიმდინარეობასთან დაკავშირებულ ინფორმაციას, რისი გარკვევის შეუძლებლობა არ არის დასაბუთებული. შესაბამისად, განმცხადებლის მიერ მოყვანილი გარემოებები ვერ ჩაითვლება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლით გათვალისწინებულ ახლად აღმოჩენილ გარემოებებად და საქმეზე წარმოების განახლებას ვერ განაპირობებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განმცხადებლის მიერ მითითებული გარემოებები წარმოადგენდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილების ერთ-ერთ და არა ერთადერთ საფუძველს, რის გამოც არ დაკმაყოფილდა სს “ოქროს თასის” კრედიტორების სარჩელი და გაუქმდა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლით გათვალისწინებული ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების საფუძვლები, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ განცხადება სწორად არ დააკმაყოფილა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე მუხლით, 419-420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მ. დ-ძის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 იანვრის განჩინება;

განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.