¹ას-688-649-2011 13 ივნისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი _ მ. მ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. ჩახაია, სს «მ-ის» დირექტორი ბ. გ-ვა

გასაჩივრებული განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 მარტის განჩინება

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება

დავის საგანი – ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. ჩახაიამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: მ. მ-ძისა და ბ. გ-ვას მიმართ და მოითხოვა დაყადაღებული ქონების აღწერის სიიდან მის პირად საკუთრებაში არსებული ნივთების ყადაღის სიიდან ამორიცხვა, ვინაიდან აღმასრულებელმა დააყადაღა არა მოვალე ბ. გ-ვას, არამედ მოსარჩელის კუთვნილი ქონება, რითაც დაირღვა კონსტიტუციით მისთვის მინიჭებული საკუთრების უფლება და ასევე «სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ» საქართველოს კანონის მე-17, 44-ე მუხლები.

მოპასუხე ბ. გ-ვამ სარჩელი ცნო და განმარტა, რომ დაყადაღებული ნივთები ეკუთვნოდა ლ. ჩახაიას, რომელიც მისმა მშობლებმა რამდენიმე ათეული წლის წინ მოსარჩელეს, მზითვის სახით, გადასცეს.

მოპასუხე მ. მ-ძემ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ არ არსებობდა რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ დაყადაღებული ქონება ლ. ჩახაიას საკუთრებას წარმოადგენდა.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილებით ლ. ჩახაიას სარჩელი დაკმაყოფილდა, სამეგრელოსა და ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროს 2006 წლის 7 ივნისის მოვალე ბ. გ-ვას ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტიდან ამოირიცხა და ყადაღისაგან გათავისუფლდა შემდეგი დასახელების ნივთები: საძინებელი გარნიტური, მისაღები ოთახის გარნიტური, ფერადი ტელევიზორი, მაცივარი, ელექტროღუმელი, წიგნების კარადა, კედლის წიგნების კარადა და სამზარეულოს გარნიტური.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთაA პალატის 2010 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილებით მ. მ-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც სამეგრელოსა და ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროს 2006 წლის 7 ივნისის მოვალე ბ. გ-ვას ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტიდან ამოირიცხა და ყადაღისაგან გათავისუფლდა შემდეგი დასახელების ნივთები: ელექტროღუმელი, წიგნების კარადა და კედლის წიგნების კარადა, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, მ. მ-ძეს სახელმწიფო ბაჟის სახით დაეკისრა 156.60 ლარის, ხოლო ლ. ჩახაიას - 150 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 20 იანვრის განჩინებით მ.მ-ძის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო.

2011 წლის 17 თებერვალს მ. მ-ძემ განცხადებით მიმართა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს და მოითხოვა 2010 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, რადგანაც ის ბაჟისგან გათავისუფლებულია. შესაბამისად, ქუთაისის საააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით მას დაეკისრა ბაჟი გადასახდელად, ამის გამო მასთან მივიდა აღმასრულებელი და მიმდინარეობს სააღსრულებო წარმოება. ვინაიდან ის გათავისულებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისგან, მოითხოვა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და საქმის წარმოების განახლება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა”, ,,გ” და ,,ვ” ქვეპუნტებით. შესაბამისად, ამ საქმის გამო დაწყებული იძულებითი აღსრულების წარმოების შეწყვეტა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 მარტის განჩინებით მ. მ-ძის განცხადება გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ 2010 წლის 27 აგვისტოს კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებაზე, დარჩა განუხილველად შემდეგი გარემოებების გამო:

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 423-ე მუხლის მუხლის პირველი ნაწილით, 424-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 425-ე მუხლით, 426-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 429-ე მუხლით და არ გაიზარა მ.მ-ძის მიერ განცხადებაში მითითებული დებულებები, კერძოდ, რომ მ. მ-ძე გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, რადგანაც დაუდგინდა ქულა შესაბამისი სამსახურიდან, რომელიც მას ათავისუფლებს გადაწყვეტილებით დაკისრებული ვალდებულების შესრულებისგან. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მისთვის არ უნდა დაეკისრებინა ბაჟი, რადგან მ. მ-ძე იმ დროსაც კი, როცა გადაწყვეტილება იქნა მიღებული, გათავისუფლებული იყო ბაჟის გადახდისაგან, რაც დასტურდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინებითაც.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის მესამე ნაწილზე და განმარტა, რომ ამ მუხლის პირველი ნაწილის «ვ» ქვეპუნქტში აღნიშნული საფუძვლით საქმის განახლება დასაშვებია, თუ მხარეს თავისი ბრალის გარეშე არ ჰქონდა შესაძლებლობა, საქმის განხილვისა და გადაწყვეტილების მიღების დროს მიეთითებინა ახალ გარემოებებსა და მტკიცებულებებზე.

პალატამ არ გაიზიარა განმცხადებლის არგუმენტი, რომ ახალ გარემოებებს წარმოდგენდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 3 დეკემბრის განჩინება (რის თაობაზეც მისთვის ცნობილი გახდა 2010 წლის 27 დეკემბერს) და 2010 წლის 22 დეკემბრის მონაცემებით დადგენილი სოციალურ-ეკონომიკური მაჩვენებლის სარეიტინგო ქულა, რადგანაც მ. მ-ძის განმარტებითვე დასტურდება, რომ მან ამის თაობაზე (რომ გათავისუფლებულია ბაჟისგან) გაიგო 2010 წლის 27 დეკემბერს, შესაბამისად, ამ ფაქტის შეტყობიდან კანონით დადგენილ ერთი თვის ვადაში მას არ წარმოუდგენია განცხადება გადაწყვეტილების ბათილად ცნობასა და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლებაზე. სასამართლოს მითითებით, მ. მ-ძეს სასამართლოსთვის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების თხოვნით უნდა მიემართა 2010 წლის 27 დეკემბრიდან ერთი თვის ვადაში, რაც განმცხადებელს არ გაუკეთებია, პირიქით ის წერს განცხადებაშიც, რომ მან ასეთი განცხადებით სასამართლოს ნამდვილად 2011 წლის 17 თებერვალს მიმართა, აღნიშნული კი განცხადებას კანონის შესაბამისად დაუშვებელს ხდის, რაც მისი განუხილველად დატოვების საფუძველია.

სასამართლომ შეფასება მისცა მ.მ-ძის განცხადების მოთხოვნის საფუძვლებს და განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა» და ,,გ» ქვეპუნტებით გათვალისწინებული პირობები საქმის მასალებით არ დგინდება და არც მხარეს წარმოუდგენია ისეთი დოკუმენტი, რომლითაც დადგინდებოდა, რომ სამოქალაქო საქმე ¹....დან გადაწყვეტილება ყალბ დოკუმენტზე დაყრდნობით იქნა მიღებული ან ამ საქმეზე დადგინდა მხარეთა და მათ წარმომადგენელთა დანაშაულებრივი ქმედება ან მოსამართლის დანაშაულებრივი ქმედება. დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული ასევე განცხადებაში მოთხოვნის საფუძვლიანობის დასადასტურებლად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ბ» ქვეპუნქტზე მითითებაც, ვინაიდან სამოქალაქო საქმე ¹...დან ირკვევა, რომ 2010 წლის 27 აგვისტოსთვის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის გამოცხადების გადადების შესახებ, მ. მ-ძე გაფრთხილებული იყო და ჩამოერთვა ხელწერილი 2010 წლის 24 აგვისტოს სხდომაზე, რომელზეც მისი მოწვევა განხორციელდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით. ამდენად, ამ მხრივაც არ არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ვინაიდან გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე მ.მ-ძის განცხადება დაუშვებელია, ასევე უსაფუძვლოა განმცხადებლის მოთხოვნა იძულებითი აღსრულების შეწყვეტის თაობაზეც.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა მ. მ-ძემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, მისი განცხადების დაკმაყოფილება და სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე დაწყებული სააღსრულებო წარმოების შეწყვეტა, ასევე სააღსრულებო ფურცლის გამოთხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

გასაჩივრებულ განჩინებაში არასწორადაა მითითებული, რომ მ.მ-ძე მოითხოვდა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას განმცხადებლისათვის 156.60 ლარის უკანონოდ დაკისრების გამო, რადგანაც სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია, ასევე არასწორადაა მითითებული, რომ ახალი გარემოება _ საკასაციო სასამართლოს 2010 წლის 3 დეკემბრის განჩინება 2010 წლის 22 დეკემბერს გახდა ცნობილი მ.მ-ძისათვის და მან გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას ვერ წარადგინა შესაბამისი დოკუმენტები სააპელაციო სასამართლოში იმ საფუძვლით, რომ სოციალური მომსახურების სააგენტოში მიმდინარეობდა სოციალური მდგომარეობის გადამოწმება და სარეიტინგო ქულა მ. მ-ძეს დაუდგინდა გვიან, აღნიშნული საქმის მასალებით არ დასტურდება. უსაფუძვლოა სასამართლოს მითითება განცხადების შეტანის ვადის დარღვევასა და სარეიტინგო ქულის გვიან შეტყობის თაობაზე, რადგანაც არც აღნიშნული დასტურდება საქმის მასალებით.

საკასაციო სასამართლოს 2010 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით დადგინდა, რომ მ.მ-ძე სახემწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებული იყო ჯერ კიდევ 2010 წლის 22 დეკემბრამდე, 2010 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილებით მას არ უნდა დაკისრებოდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა, ვინაიდან მისი სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობის ამსახველი სარეიტინგო ქულა 70000-ზე ნაკლები იყო, ხოლო საკასაციო სასამართლოს განჩინება მ. მ-ძის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შესახებ ჩაბარდა კერძო საჩივრის ავტორს 2011 წლის 20 იანვარს და განჩინების მიღებიდან ერთთვიანი ვადის დაცვით მიმართა განსჯად სასამართლოს განცხადებით. გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებული გარემოება, რომ მ.მ-ძე ითხოვდა 2010 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილების გამოცხადებაზე დაუსწრებლობის გამო მის ბათილობას, არასწორია, რადგანაც, განცხადების თანახმად, ის მიუთითებდა 2011 წლის 20 იანვრის განჩინების მიღების თაობაზე შეუტყობინებლობას, რაც 2011 წლის 17 თებერვლის განცხადების დადგენილ ვადაში წარდგენას ადასტურებს. კერძო საჩივრის ავტორის მითითებით, საქმეში არ არის მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდება ყადაღისაგან გათავისუფლებული ნივთების მზითვად მიჩნევა, რადგანაც აღნიშნული დაკითხულ მოწმეებს არ დაუდასტურებიათ, ამასთან მ. მ-ძე სათანადო მტკიცებულებებით ადასტურებდა მისი სააპელაციო საჩივრის პრეტენზიების მართებულობას, ხოლო მოსარჩელე ლ.ჩახაიას მეუღლეს არ სურს მ. მ-ძის სასარგებლოდ დაკისრებული თანხის ანაზღაურება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა კერძო საჩვრის საფუძვლები, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთება და მიაჩნია, რომ მ. მ-ძის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 მარტის განჩინება უნდა დარჩეს უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, კერძო საჩივრების განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით. ამავე კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

განსახილველი საქმის მასალებით ირკვევა, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთაA პალატის 2010 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილებით მ. მ-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც სამეგრელოსა და ზემო სვანეთის სააღსრულებო ბიუროს 2006 წლის 7 ივნისის მოვალე ბ. გ-ვას ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტიდან ამოირიცხა და ყადაღისაგან გათავისუფლდა შემდეგი დასახელების ნივთები: ელექტროღუმელი, წიგნების კარადა და კედლის წიგნების კარადა, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, მ. მ-ძეს სახელმწიფო ბაჟის სახით დაეკისრა 156.60 ლარის, ხოლო ლ. ჩახაიას - 150 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 20 იანვრის განჩინებით მ.მ-ძის საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო.

მ.მ-ძემ 2011 წლის 17 თებერვალს განცხადებით მიმართა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს და მოითხოვა ამავე სასამართლოს 2010 წლის 27 აგვისტოს გადაწყვეტილების გაუქმება. განმცხადებელი, გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლებად უთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის «ბ» ქვეპუნქტს, 423-ე მუხლის «ა», «გ» და «ვ» ქვეპუნქტებს.

სააპელაციო სასამართლომ განცხადების განუხილველად დატოვების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა 426-ე მუხლით დადგენილი განცხადების შეტანის ვადის დარღვევის ფაქტი, ასევე, რომ განმცხადებლის მიერ მითითებული გარემოებები უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მითითებას, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 429-ე მუხლით დადგენილ დებულებაზე, რომ სასამართლომ თავისი ინიაციტივით უნდა შეამოწმოს, დასაშვებია თუ არა განცხადება საქმის განახლების შესახებ და თუ არ არსებობს განცხადების დაშვების ესა თუ ის პირობა, სასამართლომ თავისი განჩინებით განცხადება განუხილველად უნდა დატოვოს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება დაინტერესებული პირის განცხადებით შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ: ა) გადაწყვეტილების მიღებაში მონაწილეობდა მოსამართლე, რომელსაც კანონის თანახმად უფლება არ ჰქონდა, მონაწილეობა მიეღო ამ გადაწყვეტილების მიღებაში; ბ) ერთ-ერთი მხარე ან მისი კანონიერი წარმომადგენელი (თუ მას ასეთი წარმომადგენელი სჭირდება) არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე; გ) პირი, რომლის უფლებებსა და კანონით გათვალისწინებულ ინტერესებს უშუალოდ ეხება მიღებული გადაწყვეტილება, არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, აღნიშნული საფუძვლებით გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა არ შეიძლება, თუ მხარეს შეეძლო ამ საფუძვლების წამოყენება საქმის განხილვისას, შესაბამისად პირველი ინსტანციის, სააპელაციო ან საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში.

კერძო საჩივრის ავტორის მითითება, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი არის ის გარემოება, რომ მ.მ-ძე არ იყო მიწვეული მისი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის გადაწყვეტისას, თავისთავად უსაფუძვლოა, რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ამ კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე საკასაციო საჩივრის დასაშვებობას ამოწმებს სასამართლოს კოლეგიური შემადგენლობა. კოლეგია უფლებამოსილია, აღნიშნული საკითხი გადაწყვიტოს ზეპირი განხილვის გარეშე, ამდენად, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის განხილვა, როგორც წესი, ხდება მხარეთა დაუსწრებლად და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის არც ერთი დანაწესი არ ავალდებულებს საკასაციო სასამართლოს აღნიშნული საკითხის განხილვაზე დაიბაროს მხარე. მითითებული გარემოება კი გამორიცხავს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნას, ამასთან, მხარის მიერ ზემოაღნიშნული საფუძვლის მითითების შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლო, ბუნებრივია, არაგანსჯადსაც წარმოადგენს.

რაც შეეხება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნას, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის დაწესებით კანონმდებელი ამომწურავად განსაზღვრავს იმ სამართლებრივ წინაპირობებს, რაც შეიძლება ამ ტიპის წარმოების დაწყების საფუძველი გახდეს, კერძოდ, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, თუ: ა) აღმოჩნდება, რომ დოკუმენტი, რომელსაც გადაწყვეტილება ემყარება, ყალბია; ბ) დადგენილია მოწმის შეგნებულად ცრუ ჩვენება, ექსპერტის შეგნებულად ყალბი დასკვნა, შეგნებულად არასწორი თარგმანი, რასაც მოჰყვა უკანონო ან დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილების მიღება; გ) დადგენილია ამ საქმეზე მხარეთა და მათ წარმომადგენელთა დანაშაულებრივი ქმედება ან მოსამართლის დანაშაულებრივი ქმედება; დ) სასამართლო განაჩენი, გადაწყვეტილება, განჩინება ან სხვა ორგანოს დადგენილება, რომელიც საფუძვლად დაედო ამ გადაწყვეტილებას, გაუქმდა; ე) მხარე წარუდგენს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებას, რომელიც გამოტანილია იმავე სარჩელის მიმართ; ვ) მხარისათვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები, რომლებიც, ადრე რომ ყოფილიყო წარდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას; ზ) არსებობს ადამიანის უფლებათა ევროპის სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება (განჩინება), რომელმაც დაადგინა ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის ან/და მისი დამატებითი ოქმების დარღვევა ამ საქმესთან დაკავშირებით, და დადგენილი დარღვევა გადასასინჯი გადაწყვეტილებიდან გამომდინარეობს.

განსახილველ შემთხვევაში, მ.მ-ძე საქმის წარმოების განახლების საფუძვლად მიუთითებს საკასაციო სასამართლოს განჩინებას, რომლითც ის გათავისუფლდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ა-ზ» ქვეპუნქტების რომელიმე დანაწესი კი, საქმის წარმოების ზემოხსენებული საფუძვლით განახლების შესაძლებლობას არ ითვალისწინებს. რაც მ.მ-ძის 2011 წლის 17 თებერვლის განცხადების ამ ნაწილში დაშვებაზეც უარის თქმის საფუძველია.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაითვალისწინებს კერძო საჩივრის ავტორის მითითებას, რომ ის მოითხოვდა საქმის წარმოების განახლებას სრულად და არა მხოლოდ სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში და მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად უთითებდა ფაქტობრივი გარემოებების სასამართლოს მიერ არასწორად დადგენას (სადავო ნივთების მზითვად მიჩნევის თაობაზე), რადგანაც საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მ.მ-ძე საქმის წარმოების განახლებას მოითხოვდა მხოლოდ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ ბაჟის დაკისრების ნაწილში (იხ. 2011 წლის 17 თებერვლისა და პირველი მარტის განცხადებები), ამასთან, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ სასამართლო გაიზიარებს მ.მ-ძის ზემოაღნიშნულ მოსაზრებას, აღნიშნული არგუმენტი მაინც უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია, ვინაიდან მოწმეთა ჩვენების წინააღმდეგობრივობასა და ქონების მზითვად არმიჩნევას მ.მ-ძე მოითხოვდა როგორც სააპელაციო, ისე საკასაციო საჩივრით, რის გამოც აღნიშნული არც ახლად აღმოჩენილი გარემოება და არც საქმის წარმოების განახლების საფუძველია.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს მ. მ-ძის მითითებას, რომ მან საპროცესო ვადის დაცვით მიმართა სასამართლოს განცხადებით, რადგანაც ერთთვიანი ვადის დენა დაიწყო არა საკასაციო სასამართლოს მიერ მ.მ-ძის საკასაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების შესახებ განჩინების შეტყობიდან (სადაც მითითებული და დასაბუთებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლების თაობაზე), არამედ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შესახებ განჩინებიდან, რადგანაც იმ შემთხვევაშიც კი, თუ სასამართლო დასაბუთებულად ჩათვლის კერძო საჩივრის ავტორის ზემოაღნიშნულ არგუმენტს, მისი განცხადების დაკმაყოფილების სამართლებრივი წინაპირობა არ იარსებებს, ვინაიდან მ.მ-ძის განცხადება გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების დაუშვებელ დებულებებს ემყარება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. მ-ძის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

2. დარჩეს უცვლელად ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 7 მარტის განჩინება.

3. კერძო საჩივრის ავტორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.