ას-835-784-2010 11 ნოემბერი , 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი – მ. კ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე – შ. ა-ია

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო, საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 ივლისის განჩინება

დავის საგანი – სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 მაისის გადაწყვეტილებით ე. ა-ია-თ-შვილის სარჩელი მოპასუხეების მ. ა-იასა და მ. კ-შვილის მიმართ მოძრავი ნივთების ყადაღისაგან განთავისუფლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, დაკმაყოფილდა შ. ა-იას სასარჩელო მოთხოვნა და თბილისის სააღსრულებო ბიუროს წარმოებაში არსებული ¹01/07-06-890 სააღსრულებო საქმის წარმოების პროცესში აღმასრულებელ გ. გ-შვილის მიერ აღწერილი და დაყადაღებული ნივთებიდან ყადაღისაგან განთავისუფლდა შ. ა-იას საკუთრებაში არსებული შემდეგი ნივთები: ა) ფერადი ტელევიზორი “ჰიტრონი”(დიაგონალი 35 სმ, მეორადი); ბ) კომოდი ოთხი დიდი და ორი პატარა უჯრით (მეორადი); გ) ხის პატარა ოთკუთხედი მაგიდა (მეორადი); დ) ორი ცალი მეორადი სავარძელი ნაჭრით; ე) ტელევიზორის მაგიდა (ხის გორგოლაჭებზე, მეორადი); ვ) თეთრეულის შესანახი პატარა კომოდი, ე.წ. “სეკრეტარი” (მეორადი); ზ) ხით დამზადებული შემოსასვლელის კარადა (მეორადი); ნაწილობრივ გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 8 აპრილის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება და დავის საბოლოო გადაწყვეტამდე ნივთების რეალიზაციის შეჩერების ვალდებულება მოიხსნა მაცივრისა და სარეცხი მანქანის მიმართ.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხე მ. კ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება შ. ა-იას სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 12 ივლისის განჩინებით მ. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

აღნიშნული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა მ. კ-შვილმა და მოითხოვა მისი გაუქმება იმ მოტივით, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი 365-ე მუხლი, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა ქონების ფასი და დავის საგანი, რამეთუ დავის საგანს წარმოადგენს არა რაიმე სახის ქონება ან ქონების მიკუთვნება ვინმეზე, არამედ ქონებაზე დადებული ყადაღის დატოვება, რომლის ფასის განსაზღვრა და დადგენა შეუძლებელია და საპროცესო კანონმდებლობიდან გამომდინარე, მსგავსი კატეგორიის საქმეები დასაშვებია მიუხედავად იმისა თუ რა თანხის ქონებაზე ითხოვს მხარე ყადაღის მოხსნას ან დადებული ყადაღის დატოვებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, კერძო საჩივრის საფუძვლები და თვლის, რომ მ. კ-შვილის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 365-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავაში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ დავის საგნის ღირებულება აღემატება 1000 ლარს. ეს ღირებულება განისაზღვრება იმის მიხედვით, თუ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების რა ზომით შეცვლაზე შეაქვს საჩივარი მხარეს.

მითითებული მუხლის თანახმად, სააპელაციო საჩივრის ღირებულების განსაზღვრისას სააპელაციო სასამართლომ უნდა იხელმღვანელოს სარჩელით, რომელშიც ჩამოყალიბებულია მოსარჩელის მოთხოვნა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით და კანონით. დავის საგნის განსაზღვრის წესი ჩამოყალიბებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-40-41-ე მუხლებში.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ თბილისის სააღსრულებო ბიუროს წარმოებაში არსებული ¹01/07-06-890 სააღსრულებო საქმის წარმოების პროცესში აღმასრულებელ გ. გ-შვილის მიერ აღწერილი და დაყადაღებული ნივთებიდან ყადაღისაგან განთავისუფლდა შ. ა-იას საკუთრებაში არსებული შემდეგი ნივთები: ა) ფერადი ტელევიზორი “ჰიტრონი”(დიაგონალი 35 სმ, მეორადი); ბ) კომოდი ოთხი დიდი და ორი პატარა უჯრით (მეორადი); გ) ხის პატარა ოთკუთხედი მაგიდა (მეორადი); დ) ორი ცალი მეორადი სავარძელი ნაჭრით; ე) ტელევიზორის მაგიდა (ხის გორგოლაჭებზე, მეორადი); ვ) თეთრეულის შესანახი პატარა კომოდი, ე.წ. “სეკრეტარი” (მეორადი); ზ) ხით დამზადებული შემოსასვლელის კარადა (მეორადი);

ასევე დადგენილია, რომ მ. კ-შვილმა სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მითითებულ ნივთებზე ყადაღის დატოვება, შესაბამისად, სააპელაციო საჩივრის საგნის ღირებულება სამოქლაქო საპროცესო კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, უნდა განსაზღვრულიყო ამ ნივთების საბაზრო ღირებულებით.

საქმის მასალებით ირკვევა, რომ არსებობს მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი აუდიტის დასკვნა (ს.ფ 13), რომლითაც დაყადაღებული ნივთების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 750 ლარით და ასევე კერძო საჩივრის ავტორის მიერ წარმოდგენილი ნივთების შეფასების ცხრილი, რომლის შესაბამისად, ნივთების (მათ შორის მაცივარი და სარეცხი მანქანა) საერთო ღირებულება 1000 ლარს შეადგენს (ს.ფ.66) ამდენად, უშუალოდ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ყადაღისაგან გათავისუფლებული ნივთების (რომელიც სააპელაციო საჩივრის საგანს წარმოდგენს) საბაზრო ღირებულება, თავად აპელანტის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტით შეადგენს 405 ლარს, რაც არ აღემატება სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობისათვის კანონით განსაზღვრულ 1000 ლარს.

კერძო საჩივრის ავტორი გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საუძვლად უთითებს იმ გარემობას, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი 365-ე მუხლი, ვინაიდან არასწორად განსაზღვრა ქონების ფასი და დავის საგანი, რამეთუ დავის საგანს წარმოადგენს არა რაიმე სახის ქონება ან ქონების მიკუთვნება ვინმეზე, არამედ ქონებაზე დადებული ყადაღის დატოვება, რომლის ფასის განსაზღვრა და დადგენა შეუძლებელია და საპროცესო კანონმდებლობიდან გამომდინარე, მსგავსი კატეგორიის საქმეები დასაშვებია მიუხედავად იმისა თუ რა თანხის ქონებაზე ითხოვს მხარე ყადაღის მოხსნას ან დადებული ყადაღის დატოვებას.

აღნიშნულ მოსაზრებას საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს და აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში ქონებაზე დადებული ყადაღის დატოვება დაკავშირებულია კონკრეტულ ქონებრივ შედეგთან. კერძო საჩივრის ავტორის იურიდიული ინტერესი დავის საგნის მიმართ, სწორედ დაყადაღებული ნივთების რეალიზაციის მიზნით, თანხის ამოღებაში მდგომარეობს, რაც თავისი ბუნებით წარმოადგენს ქონებრივ-სამართლებრივ მოთხოვნას, შესაბამისად, კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრება მასზედ, რომ საპროცესო კანონმდებლობიდან გამომდინარე, აღნიშნული საქმე დასაშვები იყო და სასამართლოს მისი სააპელაციო საჩივარი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 365-ე მუხლის მიხედვით განუხილველად არ უნდა დაეტოვებინა, საკასაციო სასამართლოს მიერ გაზიარებული ვერ იქნება.

კერძო საჩივრის ავტორის მითითება, მასზედ, რომ მოცემულ შემთხვევაში დასაშვებობის შემოწმებისას, სასამართლოს დავის საგნის ღირებულების განსაზღვრის მიზნით უნდა ეხლემძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის “კ” ქვეპუნქტით, საკასაციო სასამართლოს მიერ ასევე ვერ იქნება გაზიარებული, ვინაიდან მითითებული მუხლი ეხება ქონებრივ-სამართლებრივ დავაში საკუთრების ხელყოფის, სამეზობლო თუ მსგავსი კატეგორიის საქმეებს, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ აქვს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მ. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი სასამართლომ სწორად დატოვა განუხილველად დაუშვებლობის გამო და არ არსებობს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 ივლისის გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძვლები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე და 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მ. კ-შვილის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 8 ივლისის განჩინება;

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.