საქმე ¹ა-27-გან-1-2010 1 თებერვალი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

განმცხადებელი _ გ. დ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ტ. თ-ძე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 თებერვლის განჩინება

განმცხადებლის მოთხოვნა _ საკასაციო სასამართლოს 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი მეოთხე პუნქტის განმარტება

დავის საგანი _ სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულება, ნივთის მფლობელობაში გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. დ-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის გამგეობის თავმჯდომარე ტ. თ-ძის მიმართ ქ.ბათუმში, ... ქ. ¹64-65-ში მშენებარე მრავალბინიანი სახლის მე-2 სადარბაზოს მეორე სართულზე არსებული 120 კვ.მ ხუთოთახიანი ბინის ფაქტობრივ მფლობელობაში გადაცემის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: ბათუმის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის 5 დეკემბრის ¹1131 გადაწყვეტილებით გარკვეულ პირებს, მათ შორის, გ. დ-ძესაც, გამოეყოთ მიწის ნაკვეთი მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად. 1990 წლის 18 დეკემბერს გ. დ-ძესა და კოოპერატივ “კ-ს” შორის გაფორმდა ნარდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად კოოპერატივი ააშენებდა და მშენებლობის შემდეგ გადასცემდა საცხოვრებელ სახლს ბინათმშენებლობის წევრებს. ბინის მშენებლობა უნდა დასრულებულიყო 1991 წლისათვის, ხოლო დამკვეთს უნდა გადაეხადა ორი და სამოთახიანი ბინების ღირებულება _ 28000 და 35000 მანეთი, თავდაპირველად 50%, ხოლო დანარჩენი თანხა თვის ბოლომდე. მოსარჩელემ ხელშეკრულების გაფორმებისთანავე შეიტანა 35 000 მანეთი. 1995 წლის 23 აგვისტოს, მშენებელობის შეჩერების გამო, ბინათმშენებლობის წევრებმა გადაწყვეტილება მიიღეს, მშენებლობის გაგრძელების მიზნით, შეეტანათ დამატებითი შენატანები. გ. დ-ძემ დამატებით შეიტანა 400 აშშ დოლარი, 2400 აშშ დოლარის ღირებულების 4 ტონა კარბიტი და 100 აშშ დოლარი. მშენებლობა განახლდა, 2001 წელს, მშენებლობის დასრულების შემდეგ, მოსარჩელემ მოითხოვა მისთვის სამოთახიანი ბინის გამოყოფა. ტ. თ-ძემ მოსარჩელისათვის გადასაცემი ბინა გაასხვისა, მას კი შესთავაზა იმავე სახლის მეორე სადარბაზოში, მეორე სართულზე მდებარე 120 კვ.მ ხუთოთახიანი ბინა ღირებულების სხვაობის დამატებით. 2003 წელს ტ. თ-ძემ, ბინათმშენებლობის წევრების გვერდის ავლით, დააფუძნა შპს “ე”, რომელიც შემდგომ გახდა კოოპერატივ “კ-ისა” და ინდივიდუალური ბინათმშენებლობა “ზ-ს” სამართალმემკვიდრე. მოპასუხემ ბინათმშენებლობის წევრებისათვის განკუთვნილი ბინები სხვა პირებს გადასცა. გ. დ-ძემ მისთვის განკუთვნილ ხუთოთახიან ბინაში დაიწყო სარემონტო სამუშაოები, მაგრამ ტ.თ-ძის მხრიდან ხელშეშლის გამო მათ შორის წარმოიშვა კონფლიქტი და საქმეში ჩაერთო პოლიცია. გამომძიებელთან მიცემულ ჩვენებაში ტ. თ-ძემ მთლიანად აღიარა 1990 წელს აღებული ვალდებულება.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილებით გ. დ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 5 თებერვლის განჩინებით გ. დ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ქ.ბათუმის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ქ.ბათუმის მოქალაქეთა ერთ ჯგუფს, მათ შორის, აპელანტს, საბინაო პირობების გაუმჯობესების მიზნით, მრავალსართულიანი სახლის მშენებლობისათვის ქ.ბათუმში, ... ქ.¹105-სა და ს.... ქ. ¹64-65-ში გამოეყო მიწის ნაკვეთი. 1990 წლის 18 დეკემბერს აპელანტსა და კოოპერატივ „კ-ს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმად კოოპერატივს უნდა აეშენებინა საცხოვრებელი სახლი და დასრულების შემდეგ აპელანტისათვის გადაეცა სამოთახიანი ბინა. მხარეთა შორის დაიდო ნარდობის ხელშეკრულება, სადაც აპელანტი იყო შემკვეთი, ხოლო კოოპერატივი „კ“ _ მენარდე. ინდივიდუალური ბინათმშენებლობა „ზ-ისა“ და სპონსორთა ჯგუფის საერთო კრების ¹2 ოქმის, ტ. თ-ძის დაკითხვის ოქმისა და შპს „ე-ს“ საგადასახადო შემოწმების აქტის თანახმად, კოოპერატივ „კ-.ის“ ლიკვიდაციის შემდეგ მენარდის ვალდებულებები იკისრა ჯერ ერთი პირის საწარმო „ზ-ომ“, ხოლო მისი რეორგანიზაციის შემდეგ _ შპს „ე-მ“. 2006 წელს შპს „ე-მ“, ძირითადად დაასრულა საცხოვრებელი კორპუსის მშენებლობა, თუმცა 1990 წლის 18 დეკემბრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო არ შესრულებულა, საცხოვრებელი სახლი ბოლომდე არ აშენებულა და დადგენილი წესით ექსპლუატაციაში მიღებული არ არის. პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტმა სარჩელი აღძრა არა იურიდიული პირის _ შპს „ე-ს“ წინააღმდეგ, არამედ ფიზიკურ პირ ტ. თ-ძის მიმართ და პირველი ინსტანციის სასამართლოში ტ.თ-ძის შპს „ე-თი“ შეცვლაზე უარი განაცხადა. პალატამ ასევე დაადგინა, რომ ტ. თ-ძე, როგორც ფიზიკური პირი, არ იმყოფებოდა სახელშეკრულებო ურთიერთობებში აპელანტთან და არავითარი ვალდებულება მის წინაშე არ უკისრია. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლით და მიუთითა, რომ ტ. თ-ძეს აპელანტის წინაშე ვალდებულებები კანონით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძვლით არ წარმოშობია. პალატამ მიიჩნია, რომ, ვინაიდან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო ჯერ არ შესრულებულა, საცხოვრებელი სახლი სამართლებრივ რეგისტრაციაში გატარებული არ არის და იგი სამოქალაქო ბრუნვის ობიექტს არ წარმოადგენს, აპელანტის მოთხოვნა ბინის მისთვის გადაცემის შესახებ უსაფუძვლოა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება გ. დ-ძემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: კასატორს კუთვნილი ბინით სარგებლობაში ხელს უშლის ტ.თ-ძე, ამდენად, მოთხოვნა ხელშეშლის აღკვეთაზე წარგდენილ უნდა იქნეს არა შპს “ე-სა” და საწარმო “ზ-ს” მიმართ, არამედ ტ. თ-ძის წინააღმდეგ. აღნიშნული მსჯელობა გამორიცხავს ტ.თ-ძის უფლებამონაცვლეობის საკითხს, ვინაიდან კასატორის მოთხოვნაა მფლობელობის ხელშეშლის აღკვეთა და არა ქონებაზე მესაკუთრედ ცნობა, მფლობელობის უფლება კი შესაძლოა ნებისმიერმა პირმა შეზღუდოს. ამდენად, სასამართლოს მიერ სამართალმემკვიდრეობის საკითხის დადგენა ეწინააღმდეგება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე მუხლს, ვინაიდან ამ საკითხს არსებული დავისათვის არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს. აღსანიშნავია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ გ.დ-ძის სარჩელი არ დააკმაყოფილა ხანდაზმულობის მოტივით, სააპელაციო სასამართლომ კი სააპელაციო საჩივარს უარი უთხრა სარჩელის არავალდებული პირის მიმართ აღძვრის მოტივით, რაც არასწორია, ვინაიდან კასატორი რაიმე ვალდებულების შესრულებას არ ითხოვდა და ვალდებული პირი არც სასამართლოს უნდა ერკვია. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სარჩელი უნდა აღძრულიყო სათანადო მოპასუხე შპს “ე-ს” მიმართ. პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ, მართალია, გ. დ-ძემ უარი განაცხადა შპს “ე-ს” სათანადო მოპასუხედ საქმეში ჩაბმაზე, საქალაქო სასამართლომ მაინც არსებითად იმსჯელა დავაზე და სარჩელი, ხანდაზმულობის გამო, არ დააკმაყოფილა. შესაბამისად, გ.დ-ძემ გადაწყვეტილება მხოლოდ ხანდაზმულობის კუთხით გაასაჩივრა. სააპელაციო პალატამ კი, ფაქტობრივად, საუარესოდ შეცვალა კასატორის მდგომარეობა.

საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მხარეებმა წარმოადგინეს მორიგების აქტი და იშუამდგომლეს მისი დამტკიცების თაობაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებით დამტკიცდა მორიგება ტ. თ-ძესა და გ. დ-ძეს შორის შემდეგი პირობებით:

1. ტ. თ-ძე იღებს ვალდებულებას, საკუთრებაში გადასცეს გ. დ-ძეს ქ.ბათუმში, ს.... ქ.¹64-სა და ... 107-ში მდებარე საცხოვრებელ კორპუსის მე-2 სადარბაზოს VI სართულის ¹38 ბინა 99,7 კვ.მ ფართით არსებული კარკასულ მდგომარეობაში;

2. გ. დ-ძემ ტ. თ-ძეს უნდა გადაუხადოს 27 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი თანხა _ აშშ დოლარი ან ლარი;

3. მხარეებმა ნაკისრი ვალდებულებები უნდა შეასრულონ არა უგვიანეს 2009 წლის 27 ნოემბრისა;

4. მორიგების პირობების შესაბამისად, მხარეები უარს ამბობენ ტ. თ-ძის მიმართ გ. დ-ძის სარჩელის საფუძველზე აღძრული დავის გაგრძელებაზე. მორიგების პირობების შეუსრულებლობის შემთხვევაში მხარეებს უფლება აქვთ, დამრღვევი მხარის მიმართ გამოიყენონ კანონმდებლობით გათვალისწინებული ზომები.

შეწყდა საქმის წარმოება გ. დ-ძის სარჩელს გამო ტ. თ-ძის მიმართ სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულებისა და ნივთის მფლობელობაში გადაცემის შესახებ, ამასთან, განემარტათ მხარეებს, რომ სასამართლოში დავა იმავე მხარეებს შორის, იმავე საფუძვლითა და იმავე საგანზე დაუშვებელია.

საკასაციო სასამართლოს 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებით გაუქმდა მოცემულ საქმეზე მიღებული ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებები.

2010 წლის 5 იანვარს გ. დ-ძემ განცხადებით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა ამავე სასამართლოს 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინების მეოთხე პუნქტში მითითებული პირობის _ “მორიგების პირობების შეუსრულებლობის შემთხვევაში მხარეებს უფლება აქვთ, დამრღვევი მხარის მიმართ გამოიყენონ კანონმდებლობით გათვალისწინებული ზომები”, განმარტება შემდეგი საფუძვლებით: განმცხადებლის მოწინააღმდეგე მხარეს მორიგების აქტის დამტკიცების შესახებ განჩინებით დადგენილ ვადაში არ შეუსრულებია ნაკისრი ვალდებულება, ამასთან ტ. თ-ძე აღნიშნული ვალდებულების შესრულებას ვერ უზრუნველყოფს, რადგანაც საცხოვრებელი კორპუსი, სადაც სადავო ბინა მდებარეობს განთავსებულია ამხანაგობა “ორი მეზობლის” კუთვნილ მიწაზე, რომლის წევრიც ტ. თ-ძე არ არის, საცხოვრებელი კორპუსი უნებართვოდაა აშენებული და ქ.ბათუმის მერიის არქიტექტურისა და ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2009 წლის 13 ნოემბრის ¹01-22/860 ბრძანების თანახმად საცხოვრებელი სახლის ლეგალიზებაზე ითქვა უარი. განმცხადებლის მითითებით, მორიგების აქტის დამტკიცების შესახებ განჩინებაში მითითებული ბინა მდებარეობს არა ამავე კორპუსის მე-7 სართულზე და არა მე-6 სართულზე, ხოლო მისი ფართი ნაცვლად 99,7 კვადრატული მეტრისა, არის 98,9 კვადრატული მეტრი. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით განმცხადებელი მიიჩნევს, რომ საკასაციო სასამართლოს 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებით დამტკიცებული პირობების შესაბამისად ტ. თ-ძე მის მიერ ნაკისრი ვალდებულების შესრულებას ვერ უზრუნველჰყოფს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალებისა და განხცხადების საფუძვლიანობის შესწავლის შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. დ-ძის განცხადება საკასაციო სასამართლოს 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მეოთხე პუნქტის განმარტების თაობაზე არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოს უფლება აქვს მხარეთა ან აღმასრულებლის განცხადებით, გადაწყვეტილების აღსრულების ხელშეწყობის მიზნით განმარტოს გადაწყვეტილება სარეზოლუციო ნაწილის შეუცვლელად მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შინაარსი ბუნდოვანია. დასახელებული ნორმის თანახმად, სასამართლო განმარტავს გადაწყვეტილებას იმ შემთხვევაში, თუ აღნიშნული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი შეიცავს ბუნდოვან ან ორაზროვან დებულებას, ამასთან განმარტების საკითხი ორიენტირებული უნდა იყოს მისი აღსრულების ხელშეწყობაზე. განსახილველ შემთხვევაში საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საკასაციო სასამართლოს 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებით საქმეზე გ. დ-ძის სარჩელის გამო ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის გამგეობის თავმჯდომარე ტ. თ-ძის მიმართ სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულებისა და ნივთის მფლობელობაში გადაცემის შესახებ მხარეთა შორის დამტკიცდა მორიგება მათ მიერვე ხელმოწერილი და სასამართლოში წარდგენილი მორიგების პირობების შესაბამისად. დამტკიცებული მორიგების მეოთხე პუნქტად მიეთითა, რომ მორიგების პირობების შესაბამისად, მხარეები უარს ამბობენ ტ. თ-ძის მიმართ გ. დ-ძის სარჩელის საფუძველზე აღძრული დავის გაგრძელებაზე. მორიგების პირობების შეუსრულებლობის შემთხვევაში მხარეებს უფლება აქვთ, დამრღვევი მხარის მიმართ გამოიყენონ კანონმდებლობით გათვალისწინებული ზომები.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 218-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლომ ყოველნაირად უნდა შეუწყოს ხელი და უნდა მიიღოს კანონით გათავალისწინებული ყველა ზომა, რათა მხარეებმა საქმე მორიგებით დაამთავრონ. დასახელებული ნორმის დანაწესით სასამართლო ვალდებულია, ყოველნაირად შეუწყოს ხელი მხარეთა შორის არსებული სადავო ურთიერთობის მორიგების გზით დასრულებას, რა დროსაც სასამართლო მხარეთა მიერ მიღწეული მორიგების პირობების დამტკიცებისას ამოწმებს აღნიშნული პირობების კანონმდებლობასთან შესაბამისობას, ისე, რომ იგი საკუთარი ინიციატივით არ არკვევს მორიგების აქტში მითითებული მხარეთა შორის შეთანხმებული მორიგების პირობის შინაარსობრივ ასპექტებს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მეორე ნაწილით დადგენილი დისპოზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, სასამართლოს უფლებამოსილება მორიგების პირობებთან მიმართებით შემოიფარგლება მხოლოდ მხარეთა შორის აღნიშნული შედეგის მიღწევით _ დავის მორიგების გზით დამთავრებით. მორიგების პირობებში ასახვას ჰპოვებს მხარეთა მიერ გამოვლენილი ნება, ისე, რომ სასამართლო არ არის უფლებამოსილი მხარეებს განუსაზღვროს მორიგების კონკრეტული პირობა.

ამდენად, სასამართლო მორიგების პირობების დამტკიცებისას შეზღუდულია მხარეთა ნებით და იგი მათ მიერ გამოვლენილი ნების განმარტებას არ ახდენს. სადავოობის შემთხვევაში, მხარეები თავად წყვეტენ და თანხმდებიან ამა თუ იმ პირობაზე, ვინაიდან მორიგება თავისი შინაარსით იგივე მხარეთა შეთანხმებაა (ხელშეკრულებაა), რომელიც სასამართლოში აღძრულ დავაზე მიიღწევა.

განსახილველ შემთხვევაში საქმის მასალებით დასტურდება, რომ გ. დ-ძემ და ტ. თ-ძემ 2009 წლის 20 ოქტომბერს მათ შორის მიღწეული მორიგების პირობების დამტკიცების თხოვნით შუამდგომლობით მიმართეს საკასაციო სასამართლოს (იხ. ტ.II, ს.ფ.138-139). აღნიშნული აქტის მე-4 პუნქტში, მხარეებმა მიღწეული მორიგების პირობების შუსრულებლობის შემთხვევაში დამრღვევი პირის მიმართ გამოსაყენებელ ღონისძიებად მიუთითეს კანონმებლობით გათვალისწინებული ზომების გამოყენების შესაძლებლობა. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების (განჩინების) აღსრულების პირობების ერთ-ერთი მხარის მიერ დარღვევისას, ასევე გადაწყვეტილების აღსრულების ეტაპზე სადავო ურთიერთობის ობიექტის არარსებობის ან აღსრულების ხელისშემშლელი სხვა გარემოების არსებობის შემთხვევაში, რომელიც იწვევს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულების შეუძლებლობას, სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა, ასევე “სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონი ითვალისწინებს კონკრეტული ღონისძიებების გამოყენების შესაძლებლობას სადავოდ ქცეული უფლების ადრესატის ინტერესების დასაცავად. ასეთ შემთხვევაში შესაძლებელია გამოყენებულ იქნას ისეთი ღონისძიებები, როგორიცაა: მოვალის ქონებაზე ზღვევინების მიქცევა, საბანკო ანგარიშსა თუ სხვა უძრავ-მოძრავ ქონებაზე ყადაღის დადება, მხარეთა შეხედულებისამებრ ერთი ნივთის მეორეთი შეცვლა თუ სხვა ტოლფასი ქონების გადაცემა და სხვა, რათა კრედიტორის უფლება მოვალის ქმედების შედეგად სამართლებრივი დაცვის მიღმა არ აღმოჩნდეს. მითითებულ ღონისძიებათა გამოყენება და შესრულება მხარის უფლებას წარმოადგენს. ამავდროულად უნდა აღინიშნოს, რომ მხარეთა მიერ შეთანხმებული მორიგების პირობა _ კანონმდებლობით გათვალისწინებული ზომების გამოყენება, თავისთავად კანონსაწინააღმდეგო პირობა არ არის და მისი გამოყენებისათვის მხარის იურიდიული ცოდნაა (საჭიროებისამებრ იურისტის რჩევა) საჭირო და არა სასამართლო განჩინების განმარტება.

რაც შეეხება განმცხადებლის მითითებას, მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულების შეუძლებლობის თაობაზე, აღნიშნული არ წარმოადგენს მორიგების განჩინების განმარტების საფუძველს. ამასთან, მოვალის მიერ ნაკისრი ქონებრივი ვალდებულების საგნის _ გადასაცემი ქონების მოვალის საკუთრებაში არსებობის საკითხი კრედიტორს შეთანხმებამდე უნდა გაერკვია და ასეთი ქმედების განუხორციელებლობა კრედიტორის რისკია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გ.დ-ძის განცხადება საკასაციო სასამართლოს 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინების მე-4 პუნქტის განმარტების თაობაზე არ უნდა დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის გამო.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 262-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

გ. დ-ძის განცხადება საკასაციო სასამართლოს 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინების მე-4 პუნქტის განმარტების თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.