ას-588-556-2011 27 ივნისი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პ. ქათამაძე, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ დ. ჯ-შვილი, მ. ქ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ა. ბ-ძე, ნ. ფ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი –ვალდებულების შესრულება_ ბინის საკუთრებაში გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართეს ა. ბ-ძემ და ნ. ფ-შვილმა მოპასუხეების _ ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლების” თავმჯდომარე დ. ჯ-შვილისა და მ. ქ-ძის, მესამე პირის _ შპს “ს-იის” მიმართ და მოითხოვეს: ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლების” 2008 წლის 14 ივლისის ხელშეკრულების პირველი მუხლის ¹ 1.3 პუნქტის ჩანაწერების ბათილად ცნობა, რომელთა თანახმად, მ. ქ-ძემ და დ. ჯ-შვილმა იკისრეს ერთობლივ საქმიანობაში, ¹41, ¹65-66 ბინების სანაცვლოდ, 4 896 ლარისა და 6 120 ლარის შეტანის ვალდებულება. ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლების” წევრთა საერთო კრების 2008 წლის 5 სექტემბრის ¹4 ოქმის ბათილად ცნობა ¹41 და ¹65-66 ბინების მ. ქ-ძისა და დ. ჯ-შვილისათვის საკუთრებაში გადაცემის ნაწილში. ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლებისათვის” ა. ბ-ძისა და ნ. ფ-შვილისათვის ¹41 და ¹65-66 ბინების საკუთრებაში გადაცემის დავალება შესაბამისი კომპენსაციის _ 4 896 ლარისა და 6 120 ლარის გადახდის სანაცვლოდ შემდეგი დასაბუთებით: ა. ბ-ძე და ნ. ფ-შვილი წარმოადგენდნენ თბილისში, ... კორპუსში მდებარე ¹41 და ¹65-66 ბინების მოსარგებლეებს. შემდგომში აღნიშნული საერთო საცხოვრებელი გადაეცა შპს “ს-იას”. 2008 წლის ზაფხულში მოსარჩელეთა მონაწილეობის გარეშე შეიქმნა ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლება” საერთო საცხოვრებელში არსებული ფართის გამოსყიდვის მიზნით. მოსარჩელეებმა რამდენჯერმე მიმართეს ამხანაგობის თავმჯდომარე დ. ჯ-შვილს ამხანაგობაში გაწევრიანების მოთხოვნით, რათა მისცემოდათ მათ სარგებლობაში არსებული ბინების გამოსყიდვის საშუალება, თუმცა აღნიშნული მიმართვები უპასუხოდ იქნა დატოვებული. ამხანაგობის თავმჯდომარემ თავად მოახდინა სადავო ბინების გამოსყიდვა, რომლებიც ისევ მოსარჩელეთა სარგებლობაში იმყოფებოდა. ამხანაგობამ 2008 წლის 3 სექტემბერს საცხოვრებელი სახლი დაარეგისტრირა საჯარო რეესტრში, ხოლო 5 სექტემბერს ჩაატარა ამხანაგობის წევრთა კრება, სადაც მოსარჩელეთა კუთვნილი ბინები გადაეცათ მოპასუხეებს დ. ჯ-შვილსა და მ. ქ-ძეს. მოსარჩელეები აღნიშნავდნენ, რომ ისინი მართლზომიერად ფლობდნენ სადავო ბინებს, იხდიდნენ კომუნალურ გადასახადებს და სწორედ მათ ჰქონდათ უფლება, გამოესყიდათ მათსავე კანონიერ მფლობელობაში არსებული ბინები.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს შემდეგი დაასაბუთებით: 2008 წლის 14 ივლისს ჩამოყალიბდა ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლება”. ამხანაგობის შექმნის მიზანს წარმოადგენდა საერთო საცხოვრებლის შესყიდვა. ამასთან, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება ძალაში იყო საქმიანობის მიზნის მიღწევამდე. 2008 წლის 27 აგვისტოს შპს “ს-სთან” დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ამხანაგობას საკუთრებაში გადაეცა, ხოლო შემდგომ საჯარო რეესტრში მის სახელზე აღირიცხა უძრავი ქონება _ თბილისში, ... მდებარე ყოფილი ოჯახური საერთო საცხოვრებელი შენობა-ნაგებობა ¹1. ამხანაგობის წევრთა საერთო კრების 2008 წლის 5 სექტემბრის ¹4 საოქმო გადაწყვეტილებით განხორციელდა ამხანაგობის წევრების, მათ შორის, დ. ჯ-შვილისა და მ. ქ-ძისათვის ბინების საკუთრებაში გადაცემა, კერძოდ, დ. ჯ-შვილს გადაეცა ბინა ¹65/66, ხოლო მ. ქ-ძეს _ ბინა ¹41. შესაბამისად, ამხანაგობამ არსებობა შეწყვიტა, ვინაიდან მიაღწია მიზანს, კერძოდ, გადაანაწილა საკუთრებაში არსებული ყველა ბინა ამხანაგობის წევრებზე. მოპასუხეებმა მიიჩნიეს, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში აღსრულება შეუძლებელი გახდებოდა. მოპასუხეებმა აღნიშნეს, რომ საერთო საცხოვრებელში ფართობები ეძლეოდათ მუშებს, მოსამსახურეებს, სტუდენტებს და ა.შ. მათი მუშაობისა და სწავლის პერიოდისთვის, შესაბამისად, ორდერებიც გაიცემოდა ამ ვადით. ორდერის ქონა მის მფლობელს ავტომატურად არ წარმოუშობდა უძრავ ნივთზე საკუთრებას. ამასთან, მოსარჩელეთა ორდერები გაცემული იყო არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ, რომელიც უკვე გაუქმებული იყო ორდერის გაცემის მომენტისთვის, ამიტომ მოსარჩელეთა ორდერები წარმოადგენს არარა აქტებს, ხოლო მოსარჩელეები ვერ მიიჩნევიან მართლზომიერ მფლობელებად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილებით ა. ბ-ძისა და ნ. ფ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი 2008 წლის 14 ივლისის ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულება დ. ჯ-შვილისა და მ. ქ-ძის მიერს საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილების მიზნით შენატანების, დ. ჯ-შვილის მიერ ¹65-66 ბინის სანაცვლოდ 6 120 ლარის, ხოლო მ. ქ-ძის, მიერ ¹41 ბინის სანაცვლოდ, 4 896 ლარის, შეტანის ვალდებულების ნაწილში; ბათილად იქნა ცნობილი ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლების” წევრთა 2008 წლის 5 სექტემბრის კრების ოქმი ¹4 დ. ჯ-შვილისა და მ. ქ-ძისათვის, შესაბამისად, ¹65-66 და ¹41 ბინების გადაცემის ნაწილში და დადგინდა მითითებული ბინების მოსარჩელეთათვის საკუთრებაში გადაცემა ა. ბ-ძის მიერ ¹41 ბინაზე 4 896 ლარის, ნ. ფ-შვილის მიერ ¹65-66 ბინაზე 6 120 ლარის გადახდის სანაცვლოდ.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს დ. ჯ-შვილმა და მ. ქ-ძემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დ. ჯ-შვილისა და მ. ქ-ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ა. ბ-ძისა და ნ. ფ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი ა. ბ-ძისა და ნ. ფ-შვილის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 დეკემბრის განჩინებით დ. ჯ-შვილისა და მ. ქ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილება.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1993 წლის 29 დეკემბერს თბილისის აეროპორტის ადმინისტრაციისა და პროფკომიტეტის გადაწყვეტილების საფუძველზე მოსარჩელე ნ. ფ-შვილსა და მისი ოჯახის წევრებზე გაიცა ორდერი ¹210 ... დასახლებაში საერთო საცხოვრებლის ოთახ ¹65-66-ზე, ხოლო ა. ბ-ძის სახელზე 04.08.1993 წელს გაცემულია ორდერი ¹199 საერთო საცხოვრებლის ¹41 ოთახზე. ნ. ფ-შვილი და ა. ბ-ძე შპს “ს-იას” უხდიდნენ კომუნალურ გადასახადებს 2008 წლის მდგომარეობით. 2008 წლის 14 ივლისს გაფორმდა ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულება, რომლის მიზანს წარმოადგენდა ... დასახლებაში შპს “ს-იის‘’ საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთისა და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობის საერთო საცხოვრებლის შესყიდვა და ამხანაგობის მონაწილეთა ფართით დაკმაყოფილება. დ. ჯ-შვილმა, როგორც ამხანაგობის მონაწილემ, იკისრა ერთობლივ საქმიანობაში 6 120 ლარის შეტანის ვალდებულება ბინა ¹65-66-ით დაკმაყოფილების მიზნით, ხოლო მ. ქ-ძემ იკისრა 4896 ლარის შეტანის ვალდებულება ¹41 ბინით დაკმაყოფილების მიზნით. ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლება”-მ მონაწილეობა მიიღო და გაიმარჯვა 2008 წლის 19 აგვისტოს შპს “ს-ის’’ მიერ ქ. თბილისში, ... 869 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისა და მასზე მდგომი შენობა-ნაგებობების რეალიზების მიზნით ჩატარებულ აუქციონში. 2008 წლის 27 აგვისტოს გაფორმდა ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლებას’’ და შპს “ს-იას’’ შორის ხელშეკრულება აუქციონზე შეძენილი უძრავი ქონების ნასყიდობის თაობაზე. 2008 წლის 29 აგვისტოს აუქციონზე შეძენილი უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით აღირიცხა ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლებაზე‘‘ 2008 წლის 5 სექტემბერს ჩატარდა ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “ ... დასახლების’’ წევრთა საერთო კრება, რომელზეც განხილულ იქნა ამხანაგობის მონაწილეთათვის მათ მიერ განხორციელებული შენატანების შესაბამისად ბინების საკუთრებაში გადაცემის საკითხი და დადგენილ იქნა ამხანაგობის მონაწილეთათვის მათ მიერ განხორციელებული შენატანების მიხედვით უძრავი ქონების განაწილება და საკუთრებაში აღრიცხვა, კერძოდ, ბინა ¹41 გადაეცა მ. ქ-ძეს, ხოლო ბინა ¹65-66 _ დ. ჯ-შვილს. 2008 წლის 30 ოქტომბერს სადავო ბინები საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღირიცხა მ. ქ-ძისა (ბინა ¹41) და დ. ჯ-შვილის (ბინა ¹65-66) სახელზე. ამხანაგობის შექმნის მომენტისათვის და შემდგომაც მოსარჩელეები ფლობდნენ სადავო საცხოვრებელ ბინებს. ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების (ამხანაგობა) ყველა მონაწილე (გარდა მოპასუხე მ. ქ-ძისა) წარმოადგენდა იმ საერთო საცხოვრებლის მობინადრეს, რომლის შესყიდვის მიზნითაც ჩამოყალიბდა აღნიშნული ამხანაგობა. თითოეული მონაწილის მიერ შენატანების შეტანა განხორციელდა მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი ბინის შესყიდვის მიზნით.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოსარჩელეებს სამართლებრივი საფუძვლითY ჰქონდათ მოპოვებული საერთო საცხოვრებლის სადავო ფართზე უფლება და წარმოადგენდნენ მართლზომიერ მფლობელებს. ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებით დგინდება, რომ ამხანაგობა “ ... დასახლების” შექმნის მიზანი იყო საერთო საცხოვრებლის მცხოვრებთა (ბინების მართლზომიერ მფლობელთა) მიერ ფართით დაკმაყოფილება დაკავებული ბინების შესყიდვის გზით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სადავო ბინების შესასყიდად ამხანაგობაში გაწევრიანებაზე, შესაბამისი შენატანის შეტანასა და სადავო ¹65-66 და ¹41 ბინების შესყიდვაზე უფლებამოსილ პირებს წარმოადგენენ მოსარჩელეები, როგორც აღნიშნული ბინების მცხოვრებლები. მოპასუხეები, რომლებიც არ წარმოადგენდნენ სადავო ბინის მართლზომიერ მფლობელებს, ვერ ისარგებლებდნენ ამხანაგობაში გაწევრიანების უფლებით სადავო ბინის გამოსყიდვის მიზნით, ვიდრე მოსარჩელეები არ განაცხადებდნენ უარს მათ უფლებაზე, რაც საქმის მასალებით დაუდასტურებელია. სამოქალაქო კოდექსის 54-ე და 930-ე მუხლების შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ 2008 წლის 14 ივლისის ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებისა და 2008 წლის 5 სექტემბრის კრების ოქმი ¹4-ის ბათილად ცნობის ნაწილში სასამართლოს დასკვნა საფუძვლიანია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 დეკემბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა დ. ჯ-შვილმა და მანან ქ-ძემ და მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი საფუძვლებით: სასამართლომ ა. ბ-ძე და მ. ფ-შვილი მიიჩნია საერთო საცხოვრებლის სადავო ბინების მართლზომიერ მფლობელებად, რომლებიც ბინებს ფლობენ ფაქტობრივად, ბინებში შესახლების სათანადო ორდერების სამართლებრივ საფუძველზე, ხოლო, ვინაიდან ამხანაგობა „ ... დასახლებას“ შექმნის მიზანი იყო საერთო საცხოვრებლის მცხოვრებთა (ბინების მართლზომიერ მფლობელთა) მიერ ფართით დაკმაყოფილება დაკავებული ბინების შესყიდვის გზით, სადავო ბინების შესასყიდად ამხანაგობაში გაწევრიანებაზე, შესაბამისი შენატანის შეტანასა და სადავო ¹65-66 და ¹41 ბინების შესყიდვაზე უფლებამოსილ პირს, უპირველეს ყოვლისა, წარმოადგენდნენ სწორედ მოსარჩელეები როგორც აღნიშნული ბინების მცხოვრებლები, რომლებიც ამხანაგობის შექმნის მომენტისათვის და შემდგომაც ახორციელებდნენ ბინების მართლზომიერ მფლობელობას და რომელთაც უარი არ განუცხადებიათ ხსენებული ბინების საკუთრებაში გადაცემის უფლებაზე შესაბამისი გამოსასყიდი თანხის გადახდის სანაცვლოდ. სასამართლოს ამგვარი მოსაზრება დაუსაბუთებელია, უძრავი ნივთი, სადაც მდებარეობს სადავო საცხოვრებელი ბინები, წარმოადგენდა ოჯახურ საერთო საცხოვრებელს. საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1985 წლის 30 აგვისტოს ¹874 დადგენილების საფუძველზე დამტკიცდა დებულება „საერთო საცხოვრებლების შესახებ“. ამ დებულების მე-5 მუხლის შესაბამისად, საერთო საცხოვრებლებში ფართობები ეძლეოდათ მუშებს, მოსამსახურეებს და ა.შ. მოსარჩელე მხარეს სადავოდ არ გაუხდია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ამხანაგობის შექმნის და ამხანაგობის საქმიანობასთან, დაკავშირებული ნებისმიერი ინფორმაცია იყო სრულიად გამჭვირვალე და საჯარო. 2008 წლის 14 ივლისს შექმნილი ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ე.წ „ამხანაგობამ“ როგორც სუბიექტმა, მონაწილეობა მიიღო შპს „ს-იის“ მიერ გამოცხადებულ აუქციონში და გამარჯვების შემდგომ 2008 წლის 27 აგვისტოს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ამხანაგობას საკუთრებაში გადაეცა და შემდგომ საკუთრების უფლებით საჯარო რეესტრში აღირიცხა თბილისში, ... მდებარე უძრავი ქონება, ყოფილი ოჯახური საერთო საცხოვრებლის 3095 კვ.მ შენობა. ხსენებულ აუქციონზე ეს უძრავი ქონება შეიძლება, შეეძინა ნებისმიერ მესამე პირს და არა მაინცდამაინც ამხანაგობას. მოსარჩელეებს დღემდე სადავოდ არ გაუხდიათ არც ერთი ის აქტი, რომელიც უკავშირდება ამ უძრავი ქონების საკუთრებაში ამხანაგობისათვის გადაცემას. დაუსაბუთებლია სასამართლოს მოსაზრება, რომ მოსარჩელეები ახორციელებდნენ სადავო ბინებზე ფაქტობრივ მფლობელობას, მით უფრო, რომ საქმეში არ არსებობს რაიმე სახის მტკიცებულება აღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად. უძრავი ქონების აუქციონის წესით გასხვისებამდე, მისმა მესაკუთრემ შპს „ს-იამ“ შეამოწმა ამ საერთო საცხოვრებელში ფართების ფლობელობის მართლზომიერება, რა შემთხვევაშიც კონკრეტულად მოსარჩელეთა მიმართ გამოიკვეთა, რომ ბინები მოსარგეებლეებს ან საერთოდ დაკეტილი ჰქონდათ და არ იყენებდნენ, ან მის პატრონს ჰქონდა გაქირავებული და მის ფაქტობრივ ფლობას არ ახორციელებდნენ, შესაბამისად, ყოფილ მფლობელთა მიმართ გატარდა ღონისძიებები. აღსანიშნავია, რომ მოსარჩელეებს, იმ დროისათვის, მესაკუთრეს _ შპს „ს-იასთან“ სადავოდ არ გაუხდიათ არც ეს გარემოება და არ უდავიათ მათი სტატუსისათვის _ როგორც ფაქტობრივი ფლობის განმახორციელებლებს. შესაბამისად, გაუგებარია, რა წინაპირობა არსებობს საიმისოდ, რომ სასამართლომ, მიუხედავად ამისა, მოსარჩელეები ერთმნიშვნელოვნად მიიჩნიოს მართლზომიერ მფლობელებად და ამ სტატუსს დაუკავშიროს სარჩელის მოთხოვნათა დაკმაყოფილება. არც ამხანაგობასთან და არც ფიზიკურ პირებთან მიმართებაში ორდერების მფლობელებს არ გააჩნიათ სამართლებრივი საფუძველი, მოითხოვონ საცხოვრებელი ბინების მათთვის საკუთრების უფლებით გადაცემა, მით უფრო, რომ მათ მთელი საკანონმდებლო პროცედურების გავლითა და დაცვით, სასყიდლის გადახდით საკუთრებაში მიიღეს სადავო ბინები, არიან უძრავი ქონების მართლზომიერი და კეთილსინდისიერი შემძენები და უფლებრივი ხარვეზი რომც არსებულიყო, მისი შესწავლა და გამოკვლევა არ ევალებოდათ და ამ საფუძვლით მოსარჩელეთა მოთხოვნა მესამე პირებისათვის ანუ ე.წ კანონიერ სარგებლობაში არსებული ბინების გადაცემის შესახებ ამხანაგობის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, სრულიად უსაფუძვლოა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. ჯ-შვილისა და მ. ქ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა)საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობის მიერ ვალდებულების შესრულება _ ბინის საკუთრებაში გადაცემა. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ დ. ჯ-შვილისა და მ. ქ-ძეს უნდა დაუბრუნდეს ბექა ბადრიშვილისა და მ. ქ-ძის მიერ 2011 წლის 2 მაისს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის –550 ლარის 70% _ 385 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დ. ჯ-შვილის და მ. ქ-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

დ. ჯ-შვილს და მ. ქ-ძეს დაუბრუნდეს ბ. ბ-შვილისა და მ. ქ-ძის მიერ 2011 წლის 2 მაისს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის –550 ლარის 70% _ 385 ლარი;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.