ას-674-635-2011 27 ივნისი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

პ. ქათამაძე, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ნ. ფ-ოვა (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ა. კ-შვილი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 3 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი –ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. კ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ფ-ოვას მიმართ ქონების ყადაღისაგან განთავისუფლების შესახებ შემდეგი დასაბუთებით: მისი შვილის, კ. კ-შვილის, ვალების გამო მისი კუთვნილი ნივთები დააყადაღა სასამართლო აღმასრულებლმა. დაყადაღებული მოძრავი ნივთები პირადი საკუთრებაა და შეძენილია მის მიერ.

მოპასუხე ნ. ფ-ოვამ სარჩელი არ ცნო შემდეგი საფუძვლებით:, კ. კ-შვილი რეგისტრირებულია და ცხოვრობს იმ მისამართზე, სადაც დაყადაღებული ნივთებია და, შესაბამისად, ნივთებიც მისი საკუთრებაა, ხოლო ა. კ-შვილი წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ვერ ასაბუთებს საწინააღმდეგო მოსაზრებას.

მოპასუხე კ. კ-შვილმა სარჩელი ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ა. კ-შვილის სარჩელი მოპასუხეების კ. კ-შვილისა და ნ. ფ-ოვას მიმართ ქონების ყადაღისაგან განთავისუფლების თაობაზე დაკმაყოფილდა. ყადაღისაგან გათავისუფლდა შემდეგი ქონება: მაგიდა (ხის, ყავისფერი), 6 სკამი, პიანინო, ე. წ ,,დესაუ”, ე.წ “ვიტრინა”, დივანი, 2 სავარძელი, მაგიდა, პიანინოს სკამი, ჩუქურთმებიანი სარკე, 15-სანთლიანი ჭაღი, 6-სანთლიანი ჭაღი, ტელევიზორი “სუპრაAA”, ტელევიზორის დასადგამი, სურათი “მადონა ჩვილით”, სურათი “სოფლის პეიზაჟი”, საძინებელი გარნიტური, მაცივარი “მინსკი”, გაზქურა “ბრესტი”, ტელევიზორი “სამსუნგიNG”, არაბული ტახტი, ველოსიპედის ტრენაჟორი, სარეცხის მანქანა “ინდეზიტი”.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ფ-ოვამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 1-ლი მარტის განჩინებით ნ. ფ-ოვას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: მოპასუხე კ. კ-შვილი ა. კ-შვილის შვილია. სადავო ქონება დაყადაღდა 2010 წლის 1 ივლისს, მოვალე კ. კ-შვილის მიმართ არსებული, 2010 წლის 29 მარტს გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე, სადაც კრედიტორი იყო ნ. ფ-ოვა. დაყადაღება განხორციელდა ა. კ-შვილის სახლში. აღმასრულებლის მიერ დაყადაღებულ იქნა მაგიდა (ხის, ყავისფერი), 6 ცალი სკამი, პიანინო, ე.წ. “დესაუ”, ე.წ “ვიტრინა”, დივანი, 2 სავარძელი, მაგიდა, პიანინოს სკამი, ჩუქურთმებიანი სარკე, 15-სანთლიანი ჭაღი, 6-სანთლიანი ჭაღი, ტელევიზორი “სუპრა”, ტელევიზორის დასადგამი, სურათი “მადონა ჩვილით”, სურათი “სოფლის პეიზაჟი”, საძინებელი გარნიტური, 1 მაცივარი “მინსკი”, გაზქურა “ბრესტი”. ე.წ “დესაუ”, ტელევიზორი “სამსუნგი”, არაბული ტახტი, ველოსიპედის ტრენაჟორი, სარეცხის მანქანა “ინდეზიტი. ა. კ-შვილი წარმოადგენს თბილისი, ..., I მ/რ-ის, მე-11 კორპუსში მდებარე 23-ე ბინის მესაკუთრეს, რაც დასტურდება საჯარო რეესტრიდან ამონაწერით. კ. კ-შვილი რეგისტრირებულია მისამართზე ქ. თბილისი, ... I მ/რ, კორპუსი 11, ბინა ¹ 23.

პალატამ განმარტა, რომ ,,სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონის 44-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, ისევე როგორც სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის გათვალისწინებით, მოძრავ ნივთებზე მესაკუთრედ ყოფნის პრეზუმფცია იცავს ფაქტობრივ მფლობელობას იმ შემთხვევაში, როდესაც არსებობს აღნიშნულ ნივთებზე საკუთრების ვარაუდი. მოცემულ შემთხვევაში, ა. კ-შვილი წარმოადგენს ქ. თბილისში, ...ს, I მ/რ-ის მე-11 კორპუსში მდებარე ¹23 ბინის მესაკუთრეს და ცხოვრობს აღნიშნულ ბინაში. აღმასრულებლის მიერ დაყადაღებულ იქნა ბინაში არსებული ნივთები. იგულისხმება, რომ მესაკუთრის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ ბინაში განთავსებული მოძრავი ნივთები, უძრავი ნივთის მესაკუთრის საკუთრებაა.

“სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” კანონის 32-ე მუხლის თანახმად, პალატამ აღნიშნა, რომ, მართალია, მესამე პირის ვალდებულებას წარმოადგენს ამტკიცოს, რომ გააჩნია აღსრულების საგანზე უფლება, მაგრამ, კონკრეტულ შემთხვევაში, იმის გათვალისწინებით, რომ ყადაღადადებული ნივთები იმყოფება მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ სადგომში და მოსარჩელე სადავოდ ხდის მათ კუთვნილებას, მოვალის, მესაკუთრედ ყოფნის მტკიცების ტვირთი ეკისრება კრედიტორს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პალატამ მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით და მოწმეთა ჩვენებებით დადგენილია ა. კ-შვილის მიერ აღნიშნული ნივთების შეძენის ფაქტი. აპელანტს საწინააღმდეგოს დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ წარმოუდგენია.

აპელანტის მითითებას იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელის მიერ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები მოპოვებულია კანონის დარღვევით პალატამ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ საქმეში რუსულ ენაზე წარმოდგენილ მტკიცებულებათა დედნები, ვერ გახდება გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, ვინაიდან, აღნიშნულ საპროცესო დარღვევას თავისი მნიშვნელობით, არ შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 1-ლი მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ფ-ოვამ და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი დასაბუთებით: სასამართლომ გამოიყენა რა „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ კანონის 32-ე მუხლი, არ იმსჯელა ამავე კანონის 44-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც ყველა ნივთი, რომელსაც მოვალესთან არის ეკუთვნის მას. მოცემულ შემთხვევაში აღმასრულებლის მიერ დაყადაღებულ ნივთებს ნამდვილად ფლობდა მოვალე კ. კ-შვილი. სასამართლომ მიღებულ გადაწყვეტილებაში მტკიცებულებად პირდაპირ არ დაასახელა, მაგრამ გამოიყენა ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც მოსარჩელის მიერ კანონის დარღვევით გახლდათ მოპოვებული და წარდგენილი, ამ შემთხვევაში სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის მე-3 ნაწილი. სააპელაციო სასამართლომ მოცემული00 გარემოება სამართლებრივად შესაბამისად არ შეაფასა და განმარტა, რომ აღნიშნული მტკიცებულებები თურმე კანონდარღვევით არ ყოფილა მოპოვებული. სასამართლოზე კ-შვილის მიერ მოყვანილი მოწმეების მიცემული ჩვენება. წინააღმდეგნობრივია. მოწმეებს საერთოდ წარმოდგენაც კი არ ჰქონდათ, თუ რა ნივთები ჰქონდა სახლში ა. კ-შვილს, უფრო მეტიც, ისინი კ. და ა. კ-შვილის ოჯახის ახლობლები და საქმის შედეგით დაინტერესებული პირები იყვნენ და სასამართლოზე ეს არც დაუმალავთ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ფ-ოვას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არ აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია ქონების ყადაღისგან განთავისუფლება ,,სააღსრულებო წარმოების შესახებ” კანონის 32-ე, 44-ე და სამოქალაქო კოდექსის 155-ე, 158-ე მუხლების საფუძველზე. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ნ. ფ-ოვას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, უნდა დარჩეს განუხილველი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. იმის გათვალისწინებით, რომ სახელმწიფო ბაჟის გადახდა კასატორს უზენაესი სასამართლოს 2011 წლის 3 მაისის განჩინებით გადაუვადდა საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, ხოლო საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი, კასატორს, ნ. ფ-ოვას, სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 30 % – 90 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ნ. ფ-ოვას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ნ. ფ-ოვას სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს 90 ლარის გადახდა. (ხაზინის ერთიანი ანგარიშის ნომერი _ 200122900, მიმღები ბანკი _ სახელმწიფო ხაზინა 220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე).

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.