ას-693-652-2011 27 ივნისი, 2011 წელი

q. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ.ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მ.ულხანიშვილი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ მ. კ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ვ-”, ი. თ-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ბინის კეთილსინდისიერ მფლობელად აღიარება, ბინის საკუთრებაში გადაცემა, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. კ-შვილის სარჩელი მოპასუხე ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ვ--ის”, მესამე პირის, ი. თ-შვილის მიმართ, ბინის კეთილსინდისიერ მფლობელად აღიარების, სანაცვლო ბინით უზრუნველყოფის და ზიანის ანაზღაურების შესახებ არ დაკმაყოფილდა (ტომი I, ს.ფ. 100-103).

აღნიშნული გადაწყვეტილება მ. კ-შვილმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა, რომლითაც მან მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი I, ს.ფ. 109-110).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. კ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი I, ს.ფ. 236-239).

ამის შემდეგ, მოცემული დავა არაერთხელ განიხილეს სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციის სასამართლოებმა (ტომი I, ს.ფ. 290-297, ტომი II, ს.ფ. 135-147, 264-271).

ბოლოს, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებით მ. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. კ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: მოსარჩელე აღიარებულ იქნა ქ.თბილისში, ... ქ.¹26-ში არსებული სახლის 16.40 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და 7.92 კვ.მ დამხმარე ფართის კეთილსინდისიერ მფლობელად; ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ვ--ს” მ. კ-შვილის სასარგებლოდ დაეკისრა მატერიალური ზიანის, 2570.00 ლარის ანაზღაურება; მ. კ-შვილის სარჩელი ბინის საკუთრებაში გადაცემის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილადDმიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მ. კ-შვილის სასარჩელო მოთხოვნებს წარმოადგენდა:

ა. ქ.თბილისში, ... ქ.¹26-ში არსებული სახლის 16.40 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და 7.92 კვ.მ დამხმარე ფართის კეთილსინდისიერ მფლობელად აღიარება;

ბ. მოპასუხის დავალდებულება, რომ აშენებულ სახლში საკუთრების უფლებით გადაეცათ ბინა;

გ. დაკარგული ნივთების საკომპენსაციოდ მატერიალური ზიანის 2570.00 ლარის ანაზღაურება;

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ნივთების დაუბრუნებლობით გამოწვეული ზიანისა და აშენებულ სახლში საკუთრების უფლებით ბინის გადაცემის ნაწილში მოპასუხეს წარმოადგენდა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,ვ-’’, ხოლო ქ.თბილისში, ... ქ.¹26-ში არსებული სახლის 16.40 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და 7.92 კვ.მ დამხმარე ფართის კეთილსინდისიერ მფლობელად აღიარების ნაწილში _ ი. თ-შვილი.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე მ. კ-შვილი 1976 წლიდან დღემდე რეგისტრირებულია ქ.თბილისში, ... ქ.¹26-ში, სადაც საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესთან დადებული სარგებლობის უფლების დათმობის ხელშეკრულების საფუძველზე 2003 წლის აგვისტომდე ფლობდა 16.40 კვ.მ საცხოვრებელ ფართსა და 7.92 კვ.მ დამხმარე ფართს.

საჯარო რეესტრის მონაცემებით, 2003 წლიდან დღემდე ქ.თბილისში ... ქ.¹26-ში არსებული უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი ...) რეგისტრირებულია ფიზიკური პირების გ. შ-შვილის, თ. ა-ძის, ი. ე-შვილის, ი. თ-შვილის და ნ. უ-ძის წილობრივ თანასაკუთრებაში. სწორედ ი. თ-შვილის საკუთრებაში არსებულ წილზე, ამ უკანასკნელის უფლებრივ წინამორბედთან დადებული ზეპირი გარიგების საფუძველზე, მ. კ-შვილს მოპოვებული ჰქონდა სარგებლობის უფლება, რაც დასტურდებოდა ამ ფართში რეგისტრაციით და კომუნალური გადასახადების გადახდით.

ქ.თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1996 წლის 20 სექტემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მოსარჩელე მ. კ-შვილს უარი ეთქვა მასა და თ.თ-შვილს შორის ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების დადებულად ცნობაზე. დგინდებოდა ასევე, რომ ი. თ-შვილის სარჩელი მ. კ-შვილის ბინიდან გამოსახლების შესახებ ქ.თბილისის მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 3 აპრილის განჩინებით დარჩა განუხილველად მხარეთა გამოუცხადებლობის გამო.

2003 წლის აგვისტოში ამხანაგობა “ვ--მა” ... ქ.¹26-ში არსებული სახლი დაანგრია და იქ უნებართვოდ და უპროექტოდ დაიწყო საცხოვრებელი კორპუსის აშენება;

სადავო სახლის დანგრევის დროს მ. კ-შვილი იქ არ იმყოფებოდა (იგი დროებით ცხოვრობდა მშობლებთან სიღნაღის რაიონში), ხოლო მის სარგებლობაში არსებულ ფართში განთავსებული 2570 ლარის ღირებულების ავეჯი და საოჯახო ნივთები, მოპასუხე ამხანაგობა “ვ--ის” მიერ გატანილ იქნა მესაკუთრის ნებართვის გარეშე და ისინი დღემდე არ დაბრუნებია მოსარჩელეს.

საქმის პირველი ინსტანციის წესით განხილვისას, ამხანაგობის წარმომადგენელს სარჩელში მითითებული დასახელებული ფაქტობრივი გარემოება სადავოდ არ გაუხდია. უფრო მეტიც, მან დაადასტურა, რომ ნივთები განადგურებული და დაკარგული არ იყო, მოხდა მათი აღწერა და ისინი ინახებოდა ჯემალ ღონღაძის საცავში.

ამხანაგობის თავმჯდომარის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო მისამართზე დღეის მდგომარეობით აშენებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი კორპუსი უნებართვო და უპროექტო იყო. უფრო მეტიც, თვით მიწის ნაკვეთი, რომელზეც აღმართული იყო აღნიშნული კორპუსი, წარმოადგენდა არა ამხანაგობის, არამედ ფიზიკური პირების თანასაკუთრებას, რომლებიც, ისევე როგორც მოსარჩელე მ. კ-შვილი, არ იყვნენ ამხანაგობის წევრები და არანაირი შენატანი ამხანაგობაში არ განუხორციელებიათ;

სარჩელზე დართულია 2003 წლის 25 აგვისტოთი დათარიღებული მარტივი წერილობითი ხელშეკრულება, ერთის მხრივ, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა “ვ--სა” და, მეორეს მხრივ, მ. კ-შვილს შორის, რომლითაც ამხანაგობა ვალდებულებას იღებს მოსარჩელისათვის ერთოთახიანი ბინის გადაცემაზე. ხელშეკრულებაში შენიშვნის სახით მითითებულია, რომ აღნიშნული ფართი გაიცემოდა მოქალაქე ი. თ-შვილთან დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე. ეს ხელშეკრულება საქმეში წარმოდგენილი არ არის, ხოლო 2003 წლის 25 აგვისტოს ხელშეკრულებას ხელს აწერენ მხოლოდ ამხანაგობის თავმჯდომარე მურთაზ გვიდიანი და მ. კ-შვილი. ხელშეკრულების რიგი პუნქტები მხარეთა უფლება-მოვალეობების შესახებ, არ არის შევსებული.

მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. კ-შვილის მოთხოვნა ქ.თბილისში, ... ქ.¹26-ში არსებული სახლის 16.40 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და 7.92 კვ.მ დამხმარე ფართის კეთილსინდისიერ მფლობელად აღიარების და ზიანის ანაზღაურების შესახებ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, ხოლო მოთხოვნას ბინის გადაცემის შესახებ უარი უნდა თქმოდა უსაფუძვლობის გამო.

სააპელაციო სასამართლომ მოიხმო სამოქალაქო კოდექსის 159-ე მუხლი, რომლის თანახმად, კეთილსინდისიერია მფლობელი, რომელიც ნივთს მართლზომიერად ფლობს, ან რომელიც უფლებამოსილ პირად შეიძლება იქნეს მიჩნეული საქმიან ურთიერთობებში საჭირო გულმოდგინე შემოწმების საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ მ. კ-შვილი სადავო საცხოვრებელ ფართზე კეთილსინდისიერ მფლობელად აღიარებას მოითხოვდა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის საფუძველზე, როგორც სადავო ბინის მოსარგებლე. ამდენად, მოსარჩელე კეთილსინდისიერების ფაქტს უკავშირებდა მისი, როგორც ზემოაღნიშნული კანონით განსაზღვრული საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლის სტატუსს. “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის ,,ა” ქვეპუნქტის თანახმად, მოსარგებლეა პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისთვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით. ამავე მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისთვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ზემოაღნიშნული კანონით განსაზღვრული წინაპირობები სახეზე იყო. შესაბამისად, არსებობდა მ. კ-შვილის ქ.თბილისში, ... ქ.¹26-ში არსებული სახლის 16.40 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და 7.92 კვ.მ დამხმარე ფართის მოსარგებლედ ცნობისა, და შესაბამისად, მისი კეთილსინდისიერ მფლობელად აღიარების შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილების სრული საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. მოცემულ შემთხვევაში დადგინდა, რომ ... ქ.¹26-ში არსებული სახლის დემონტაჟისას იქ არსებული მ. კ-შვილის ნივთები გატანილ იქნა ამხანაგობის მიერ და ისინი მოსარჩელეს დღემდე არ გადასცემია. დადგინდა ასევე ისიც, რომ მოპასუხე “ვ-ს” არც ეს ფაქტი და არც სარჩელში მითითებული ზიანის ოდენობა საქმის პირველი ინსტანციით განხილვისას სადავოდ არ გაუხდია. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო ზიანის ანაზღაურების მოპასუხისათვის დაკისრების კანონით გათვალისწინებული ყველა წინაპირობა.

რაც შეეხებდა მოსარჩელე მ. კ-შვილის მოთხოვნას ბინის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სარჩელი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, შემდეგი გარემოებების გამო:

სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან.

საქმეზე დგინდებოდა, რომ მოსარჩელის დასახელებული მოთხოვნა ეფუძნებოდა მხარეთა შორის 2003 წლის 25 აგვისტოს გაფორმებულ ხელშეკრულებას უძრავი ნივთის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ.

სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია) თანახმად, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთი და შემძენის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. ამავე კოდექსის 327-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, ხელშეკრულებით შეიძლება წარმოიშვას მომავალი ხელშეკრულების დადების ვალდებულება. ხელშეკრულებისათვის გათვალისწინებული ფორმა ვრცელდება ასევე წინარე ხელშეკრულებაზედაც.

ამდენად, უდავო იყო, რომ მითითებული ხელშეკრულება დადებული იყო ფორმის დაუცველად, რაც სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, მისი ბათილობის საფუძველია.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზეც, რომ ამ ხელშეკრულების მიხედვით, როგორც ზემოთაც აღინიშნა, ფართი გაიცემოდა მაია თ-შვილთან დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე. ასეთი ხელშეკრულება კი საქმეში წარდგენილი არ იყო, ხოლო 2003 წლის 25 აგვისტოს ხელშეკრულებას ხელს აწერდნენ მხოლოდ ამხანაგობის თავმჯდომარე მურთაზ გვიდიანი და მ. კ-შვილი. ამასთან, როგორც საქმის მასალებით დგინდებოდა, საცხოვრებელი კორპუსი, რომელშიც მ. კ-შვილი ითხოვდა ბინის გამოყოფას, წარმოადგენდა უპროექტო და უნებართვო (ამდენად, უკანონო) ნაგებობას, იგი არ იყო რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მითითებული გარემოებები მ. კ-შვილის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა (ტომი III, ს.ფ. 153-163).

სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. კ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, კანონი “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ”, ამასთან, სასამართლომ არასწორი ინტერპრეტაცია მისცა სამოქალაქო კოდექსის 316-317-ე მუხლებს.

სასამართლომ არასწორად გადაწყვიტა მატერიალური ზიანის დაკისრების საკითხი. კასატორის მოსაზრებით, მის მიერ წარდგენილი მტკიცებულების შესაბამისად მატერიალურმა ზიანმა შეადგინა 3687.7 ლარი.

სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა მოსარჩელესა და ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ვ--ს” შორის 2003 წლის 25 აგვისტოს გაფორმებულ ხელშეკრულებას. ამ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოპასუხე ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ვ-” ვალდებული იყო მოსარჩელე დაეკმაყოფილებინა ბინით (ტომი III, ს.ფ. 169-175).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 მაისის განჩინებით მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.