ას-142-137-2011 21 ივლისი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუნუ კვანტალიანი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ საქართველოს ... სამინისტრო

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ.მ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ საცხოვრებელი სადგომის კომპენსაციის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ქ.მ-მა სარჩელით მიმართა სასამართლოს მოპასუხე საქართველოს ... სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ 32300 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის დაკისრება.

სარჩელის თანახმად, ქ.მ-ი არის ქ.თბილისში, ....¹4/1-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრე. საქართველოს სსრ მშრომელთა დეპუტატების თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის საბინაო სამმართველოს მიერ 1941 წლის 15 მაისს გაცემული ¹... ორდერის საფუძველზე, აღნიშნული უძრავი ნივთის ნაწილით სარგებლობდნენ ჯერ ც.ჩ-ას მამკვიდრებლები (ოჯახის წევრები), ხოლო შემდეგ ნივთით სარგებლობდა ც.ჩ-ა, მისი ოჯახის წევრებთან ერთად. ამდენად, ც.ჩ-ა წარმოადგენდა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ იმ კატეგორიის მოსარგებლეს, რომელსაც სარგებლობის უფლება მოპოვებული ჰქონდა ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე. მოსარჩელის მითითებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 28 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მას ც.ჩ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 32300 აშშ დოლარის გადახდა საცხოვრებელ სადგომზე მოსარგებლის მფლობელობის შეწყვეტის სანაცვლოდ. ამ გადაწყვეტილების საფუძველზე ქ.მ-მა ც.ჩ-ას გადაუხადა 32300 აშშ დოლარი და საცხოვრებელ სადგომზე მოპასუხის მფლობელობა შეწყდა. აღნიშნულ საქმეში მესამე პირად მონაწილეობდა საქართველოს ... სამინისტრო.Yსასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილებით ქ.მ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებას საფუძვლად დაედო “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-8 პუნქტი, რომლითაც დადგენილია შემდეგი: იმ მესაკუთრეს, რომლის საცხოვრებელ სადგომშიც ადმინისტრაციული აქტით შესახლებულ იქნა მოსარგებლე, შეუძლია მოსარგებლეს მოსთხოვოს ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მოსარგებლეს სახელმწიფო აუნაზღაურებს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულებას. ამავე მუხლის მე-8 პუნქტის მიხედვით, მოსარგებლეს უფლება აქვს ამ მუხლის მე-8 პუნქტით განსაზღვრული კომპენსაცია თავად აუნაზღაუროს მოსარგებლეს. ასეთ შემთხვევაში მესაკუთრე უფლებამოსილია სასამართლო წესით მოითხოვოს მე-8 პუნქტით დადგენილი კომპენსაციის სახელმწიფოს მიერ ანაზღაურება. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2009 წლის 8 დეკემბერს მან განცხადებით მიმართა საქართველოს ... სამინისტროს და ზემოთ მოყვანილი გარემოებებიდან გამომდინარე მოითხოვა თანხის ანაზღაურება, რაზედაც მოპასუხის მხრიდან სრულიად უსაფუძვლოდ უარი მიიღო (ტომი I, ს.ფ. 1-10).

მოპასუხე საქართველოს ... სამინისტრომ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილებით ქ.მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, საქართველოს ... სამინისტროს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 32300 აშშ დოლარის გადახდა.

სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.თბილისში, ....¹4/1-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 20/39 ნაწილი მოსარჩელე ქ.მ-ის საკუთრებაა;

მოსარჩელის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლში საქართველოს სსრ მშრომელთა დეპუტატების თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის საბინაო სამმართველოს მიერ, 1941 წლის 15 მაისის ორდერის საფუძველზე, შესახლებულ იქნა ც.ჩ-ას ოჯახი, ერთოთახიან ბინაში ფართობით 27 კვ.მ (დაზუსტებული ფართობი 29.39 კვ.მ);

სადავო საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 32000 აშშ დოლარს;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ქ.მ-ის სარჩელი, ც.ჩ-ას დაევალა ქ.თბილისში ....¹4/1-ში მის მიერ დაკავებული ნივთის მფლობელობის შეწყვეტა ქ.მ-ის მიერ მისთვის 32300 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ;

ქ.მ-მა ც.ჩ-ას გადაუხადა სასამართლოს გადაწყვეტილებით განსაზღვრული თანხა.

საქალაქო სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას იხელმძღვანელა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი, 1^1, მე-2 მუხლებით, რომელთა თანახმად, აღნიშნული კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს; მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისთვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, სადავოს არ წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ საქართველოს სსრ მშრომელთა დეპუტატების თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის საბინაო სამმართველოს მიერ 1941 წლის 15 მაისს გაცემული ¹... ორდერის საფუძველზე ჯერ ც.ჩ-ას მამკვიდრებლები (ოჯახის წევრები), ხოლო შემდგომ ც.ჩ-ა მისი ოჯახის წევრებთან ერთად სარგებლობდა ზემოაღნიშნული საცხოვრებელი სახლის ნაწილით, რომელიც წარმოადგენდა ქ.მ-ის საკუთრებას. შესაბამისად, ც.ჩ-ა წარმოადგენდა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრულ იმ კატეგორიის მოსარგებლეს, რომელსაც სარგებლობის უფლება მოპოვებული აქვს ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე.

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად, იმ მესაკუთრეს, რომლის საცხოვრებელ სადგომშიც ადმინისტრაციული აქტით შესახლებულ იქნა მოსარგებლე, შეუძლია მოსარგებლეს მოსთხოვოს ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მოსარგებლეს სახელმწიფო აუნაზღაურებს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულებას, ამავე მუხლის მე-9 პუნქტის შესაბამისად, მოსარგებლე ამ მუხლის მე-8 პუნქტით დადგენილ კომპენსაციას სახელმწიფოსგან მიიღებს მესაკუთრის ან მოსარგებლის მოთხოვნით სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე, ხოლო, ამავე მუხლის მე-10 პუნქტის თანახმად, მესაკუთრეს უფლება აქვს ამ მუხლის მე-8 პუნქტით განსაზღვრული კომპენსაცია თავად აუნაზღაუროს მოსარგებლეს. ამ შემთხვევაში მესაკუთრე უფლებამოსილია სასამართლო წესით მოითხოვოს მე-8 პუნქტით დადგენილი კომპენსაციის სახელმწიფოს მიერ ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება, რომ რადგან ქ.მ-მა ც.ჩ-ას კანონით განსაზღვრული კომპენსაცია გადაუხადა არა ნებაყოფლობით, არამედ სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე, ამიტომ სახელმწიფო არ არის ვალდებული აუნაზღაუროს მას გადახდილი კომპენსაცია.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, ზემოთ მოყვანილი ნორმების თანახმად, ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე შესახლებული მოსარგებლისათვის კომპენსაციის გადახდა აქტით განსაზღვრული სადგომის საბაზრო ღირებულების ოდენობით, სახელმწიფოს ვალდებულებაა. მესაკუთრე შეზღუდულია მოითხოვოს სადგომზე მოსარგებლის მფლობელობის შეწყვეტა სახელმწიფოს მიერ ამ ვალდებულების შესრულებამდე, თუმცა კანონი მას ანიჭებს უფლებას თავად გადაუხადოს მოსარგებლეს სადგომის საბაზრო ღირებულება და შემდეგ ამ თანხის ანაზღაურება მოითხოვოს სახელმწიფოსაგან. ასეთ შემთხვევაში მნიშვნელობა არ აქვს, კომპენსაციის ანაზღაურება მოხდება მხარეთა შეთანხმებით თუ სასამართლოს გადაწყვეტილებით.

სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმაზე, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილება ემყარებოდა სწორედ მოსარჩელის ნებას, თავად გადაეხადა მოსარგებლისათვის კანონით გათვალისწინებული კომპენსაცია, რის უფლებასაც მას ანიჭებდა ზემომითითებული კანონის მე-2 მუხლის მე-10 პუნქტი. ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნიდა კანონით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულებისაგან სახელმწიფოს გათავისუფლების საფუძველს (ტომი 1, ს.ფ. 84-88).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ... სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ... სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, მათი სამართლებრივი შეფასება და სააპელაციო საჩივრის არგუმენტებთან დაკავშირებით დამატებით აღნიშნა შემდეგი:

აპელანტის მოსაზრებით, საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ქ.მ-ის ან მისი მამკვიდრებლის საკუთრების უფლება სადავო საცხოვრებელ სახლზე და “მოსარგებლის” ც.ჩ-ას მიერ საცხოვრებელი სადგომის კეთილსინდისიერად და ფაქტობრივად ფლობის ფაქტი, ანუ აპელანტი სადავოდ ხდიდა ქ.მ-ის საკუთრების უფლებას სადავო საცხოვრებელ ბინაზე და ც.ჩ-ას მოსარგებლის სტატუსს.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ საქმეში წარდგენილი 2009 წლის 20 ნოემბრის საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდებოდა თბილისში, ....¹4/1-ში მდებარე უძრავი ნივთის 20/39 ნაწილზე მოსარჩელე ქ.მ-ის საკუთრების უფლება. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის თანახმად, კი რეესტრის მონაცემთა მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმცია. ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. კონკრეტულ შემთხვევაში აღნიშნული საჯარო რეესტრის ჩანაწერი შეცილებული არ ყოფილა.

საქმეში წარდგენილი საქართველოს სსრ მშრომელთა დეპუტატების თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის საბინაო სამმართველოს მიერ 1941 წლის 15 მაისს გაცემული ¹... ორდერის ასლიდან ცხადი ხდებოდა, რომ მოსარჩელის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლში აღნიშნული ორდერის საფუძველზე შესახლებულ იქნა ც.ჩ-ას ოჯახი, ერთოთახიან ბინაში ფართობით 27 კვ.მ. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ ზემოაღნიშნული ორდერის საფუძველზე ჯერ ც.ჩ-ას მამკვიდრებლები (ოჯახის წევრები), ხოლო შემდგომ ც.ჩ-ა ოჯახის წევრებთან ერთად სარგებლობდა ზემოაღნიშნული საცხოვრებელი სახლის ნაწილით, რომელიც წარმოადგენდა ქ.მ-ის საკუთრებას და იგი შესაბამისად წარმოადგენდა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით განსაზღვრულ იმ კატეგორიის მოსარგებლეს, რომელსაც სარგებლობის უფლება მოპოვებული ჰქონდა ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ უსაფუძვლო იყო მოსარჩელის მოთხოვნა მთლიანი საცხოვრებელი ფართის კომპენსაციის ანაზღაურების თაობაზე, ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილი იყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 28 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც ც.ჩ-ას დაევალა თბილისში, ....¹4/1-ში მის მიერ დაკავებული ნივთის მფლობელობის შეწყვეტა ქ.მ-ის მიერ მისთვის 32300 აშშ დოლარის გადახდის შემდეგ, ანუ საცხოვრებელი სახლის იმ ნაწილის გამოთავისუფლება, რომლის მესაკუთრესაც წარმოადგენდა ქ.მ-ი. აღნიშნული განხორციელდა კიდეც. კერძოდ, საქმეში წარმოდგენილი იყო ვალდებულების შესრულების (მიღება_ჩაბარების) შესახებ აქტი, საიდანაც ცხადი ხდებოდა, რომ მოსარჩელემ ც.ჩ-ას გადაუხადა სასამართლოს გადაწყვეტილებით განსაზღვრული თანხა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი იმასთან დაკავშირებით, რომ ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-8 პუნქტში საუბარია მესაკუთრის მიერ მოსარგებლისათვის თავისი ინიციატივით გადახდილი კომპენსაციის ანაზღაურებაზე და არა იმ შემთხვევაზე, როდესაც სასამართლო დააკისრებს მესაკუთრეს თანხის გადახდას. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული წარმოადგენდა ნორმის არასწორ განმარტებას, შემდეგ გარემოებების გამო:

,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად, იმ მესაკუთრეს, რომლის საცხოვრებელ სადგომშიც ადმინისტრაციული აქტით შესახლებულ იქნა მოსარგებლე, შეუძლია მოსარგებლეს მოსთხოვოს ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მოსარგებლეს სახელმწიფო აუნაზღაურებს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულებას. ამავე მუხლის მე-10 პუნქტის თანახად, მესაკუთრეს უფლება აქვს ამ მუხლის მე-8 პუნქტით განსაზღრული კომპენსაცია თავად აუნაზღაუროს მოსარგებლეს. ამ შემთხევაში მესაკუთრე უფლებამოსილია სასამართლო წესით მოითხოვოს მე-8 პუნქტით დადგენილი კომპენსაციის სახელმწიფოს მიერ ანაზღაურება. მითითებული მუხლის მე-9 პუნქტის შესაბამისად, მოსარგებლე ამ მუხლის მე-8 პუნქტით დადგენილ კომპენსაციას სახელმწიფოსგან მიიღებს მესაკუთრის ან მოსარგებლის მოთხოვნით სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზემოაღნიშნული ნორმიდან ცხადად ჩანს, რომ გათვალისწინებულია მესაკუთრის მიერ მოსარგებლისათვის ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტის სანაცვლოდ კომპენსაციის ანაზღაურება. ნორმაში არაა დაკონკრეტებული, ანაზღაურება უნდა მოხდეს მესაკუთრის ინიციატივით თუ სასამართლო წესით, აღნიშნული კი დასაშვებს ხდის კომპენასაციის ანაზღაურებას ორივე ფორმით. ამდენად, აპელანტის არგუმენტი ამ კუთხით მოკლებული იყო საფუძვლიანობას.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზე იყო ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-8, მე-9 და მე-10 პუნქტებით გათვალისწინებული გარემოებები, კერძოდ: მესაკუთრე ქ.მ-მა მოსარგებლე ც.ჩ-ას აუნაზღაურა დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება, რაც მოსარჩელეს წარმოუშობდა უფლებას, მოეთხოვა აპელანტისაგან კანონით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულება _ კომპენსაციის ანაზღაურება.

რაც შეეხებოდა აპელანტის მიერ მოხმობილ მოსაზრებას 1938 წლის ახალი საბინაო კანონის 23-ე პუნქტთან, თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს 1976 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ დებულებასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დასახელებული გარემოებები მას მოყვანილი არ ჰქონდა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, ხოლო სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში მათზე მითითებისას ვერ განმარტა, თუ რა საპატიო მიზეზმა შეუშალა ხელი საქალაქო სასამართლოში მათი მოხმობისაგან. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, სააპელაციო სასამართლო არ მიიღებს ახალ ფაქტებსა და მტკიცებულებებს, რომლებიც მხარეს შეეძლო წარედგინა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, მაგრამ არასაპატიო მიზეზით არ წარადგინა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული არგუმენტები მოკლებული იყო საფუძვლიანობას (ტომი 2, ს.ფ. 43-50).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ... სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები შემდეგში მდგომარეობს:

2007 წლის 10 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ქ.მ-მა მოპასუხე ც.ჩ-ას მიმართ. მან მოითხოვა თბილისში, ....¹4/1-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა და მისი გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემა. 2008 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ც.ჩ-ას დაეკისრა მის მიერ დაკავებულ უძრავ ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტა და ქ.მ-ისათვის ნივთის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემა, ამ უკანასკნელის მიერ ც.ჩ-ასათვის 32000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის სანაცვლოდ. სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე, 2009 წლის 29 ივნისს, მოხდა მხარეებს შორის შეთანხმება. მოსარჩელემ განახორციელა სასამართლო გადაწყვეტილებაში მითითებული თანხის ანაზღაურება, ხოლო მოპასუხემ იკისრა ვალდებულება მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის გამოთავისუფლებაზე. აღნიშნული გადაწყვეტილება მხარეთა შეთანხმების საფუძველზე ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოებში არ გასაჩივრებულა. აღნიშნული დავის განხილვისას საქართველოს ... სამინისტრო საქმეში ჩაბმული იყო მესამე პირად დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე, შესაბამისად, იგი მოკლებული იყო შესაძლებლობას, გაესაჩივრებინა სასამართლოს გადაწყვეტილება. ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-10 პუნქტის თანახმად, მესაკუთრეს უფლება აქვს ამ მუხლის მე-8 პუნქტით განსაზღვრული კომპენსაცია თავად აუნაზღაუროს მოსარგებლეს. ამ შემთხვევაში მესაკუთრე უფლებამოსილია სასამართლო წესით მოითხოვოს მე-8 პუნქტით დადგენილი კომპენსაციის სახელმწიფოს მიერ ანაზღაურება. მოცემულ მუხლში საუბარია მესაკუთრის მიერ მოსარგებლისათვის თავისი ინიციატივით გადახდილი კომპენსაციის ანაზღაურებაზე და არა იმ შემთხვევაზე, როდესაც სასამართლო დააკისრებს მესაკუთრეს თანხის გადახდას.

საქმეში წარმოდგენილია საქართველოს სსრ ქ.თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის საბინაო სამმართველოს მიერ 1941 წლის 15 მაისს გაცემული ¹... ორდერის ასლი. ორდერში მითითებულია, რომ ი.ჩ-ა თავის 6-სულიან ოჯახთან ერთად შესახლდა ვინმე კავერინის ყოფილ ბინაში. მოსარჩელეს არ წარუდგენია მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ 1941 წლისათვის ანუ იმ პერიოდისათვის, როდესაც ორდერი გაიცა, ორდერში აღნიშნულ მისამართზე მდებარე სახლი იყო ქ.მ-ის ან მისი მამკვიდრებლის საკუთრებაში. ამასთან, ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად, იმ მესაკუთრეს, რომლის საცხოვრებელ სადგომშიც ადმინისტრაციული აქტით შესახლებულ იქნა მოსარგებლე, შეუძლია მოსარგებლეს მოსთხოვოს ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტა მას შემდეგ, რაც მოსარგებლეს სახელმწიფო აუნაზღაურებს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულებას. დასახელებული პუნქტი შეეხება მხოლოდ იმ მესაკუთრეს, რომელსაც საკუთრებაში აქვს უძრავი ქონება. მოსარჩელის მიერ წარდგენილი არც ერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება ქ.მ-ის ან მისი მამკვიდრებლის საკუთრების უფლება აღნიშნულ სახლზე;

,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 1-ელი მუხლის მე-11 პუნქტი განმარტავს, რომ მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით. მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა 1998 წლის 25 ივნისისათვის, ანუ კანონის მიღების მომენტისათვის ც.ჩ-ას მიერ საცხოვრებელი სადგომის კეთილსინდისიერად ფლობას. ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მიხედვით, ამ კანონით განსაზღვრული ურთიერთობები შესაძლოა ჩამოყალიბდეს მესაკუთრესა და მოსარგებლეს ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლეს შორის. აღნიშნული კანონის არც ერთი მუხლი არ შეიცავს მითითებას მესაკუთრის უფლებამონაცვლეზე ამ კანონის მოქმედების გავრცელების შესახებ;

,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-11 პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელ სადგომად განისაზღვრება ის ფართი, რომელზედაც თავდაპირველად არსებობდა გარიგება მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის ან გათვალისწინებული იყო ადმინისტრაციული აქტით. საქმეში წარმოდგენილია საქართველოს სსრ ქ.თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის საბინაო სამმართველოს მიერ 1941 წლის 15 მაისს გაცემული ¹... ორდერის ასლი, სადაც საცხოვრებელ ფართად მითითებულია 27 კვ.მ, ხოლო თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ც.ჩ-ას მიერ დაკავებული საცხოვრებელი ფართი შეადგენს 29.39 კვ.მ-ს. შესაბამისად, უსაფუძვლოა მოსარჩელის მოთხოვნა მთლიანი საცხოვრებელი ფართის კომპენსაციის ანაზღაურების თაობაზე;

კასატორის მოსაზრებით, ყურადღება უნდა მიექცეს საქართველოს სსრ ქ.თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის საბინაო სამმართველოს მიერ 1941 წლის 15 მაისს გაცემული ¹... ორდერის სამართლებრივ ბუნებას, კერძოდ, საბინაო კოდექსის 52-ე მუხლის თანახმად, სახალხო დეპუტატთა ადგილობრივი საბჭოების საბინაო ფონდის სახლებში საცხოვრებელ სადგომებს მოქალაქეებს აძლევს სახალხო დეპუტატთა რაიონული, საქალაქო, ქალაქის რაიონული, სადაბო, სასოფლო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტი საბჭოების დეპუტატთაგან, საზოგადოებრივი ორგანიზაციების, შრომითი კოლექტივების წარმომადგენელთაგან აღმასრულებელ კომიტეტთან შექმნილი საბინაო საკითხთა საზოგადოებრივი კომისიის მონაწილეობით. ამავე კოდექსის 57-ე მუხლის თანახმად, სახელმწიფო ან საბინაო ფონდის სახლებში საცხოვრებელი სადგომის მიცემის გადაწყვეტილების საფუძველზე სახალხო დეპუტატთა რაიონული, საქალაქო, ქალაქის რაიონულ, სადაბო, სასოფლო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტი მოქალაქეს აძლევს ორდერს, რომელიც მოცემულ საცხოვრებელ სადგომში შესახლების ერთადერთი საფუძველია. აღნიშნული ნორმის ანალიზი ცხადყოფს, რომ ორდერით მოქალაქის შესახლება ხდებოდა მხოლოდ სახელმწიფო ან საბინაო ფონდის საკუთრებაში არსებულ სახლებში და არა ფიზიკური პირის საკუთრებაში არსებულ სახლებში. აღნიშნულ მსჯელობას განამტკიცებს 1938 წლის “ახალი საბინაო კანონის” 23-ე პუნქტი, რომლის თანახმად, ადგილობრივი საბჭოების სახლების თავისუფალი საცხოვრებელი სადგომები მოქალაქეებს ეძლევათ მხოლოდ ადგილობრივი საბჭოს კომუნალური მეურნეობის განყოფილების საბინაო განკარგულებების (ორდერების) მიხედვით. აღსანიშნავია თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს 1976 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილებით დამტკიცებული დებულება, რომლის მე-8, მე-10 პუნქტების ანალიზი ცხადყოფს, რომ კერძო საკუთრების სახლებში ადმინისტრაციული აქტით შესახლებულ პირებზე ორდერი არ გაიცემოდა, იმ შემთხვევების გარდა, როცა ფართი აღნიშნულ ორდერში ეკუთვნოდა სახელმწიფო ან საუწყებო ფონდს. მოცემულ შემთხვევაში 1941 წლის ¹... ორდერში არსებული მინიშნება ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ აღნიშნული ბინა მოქალაქე ვინმე კავერინიმ გაათავისუფლა და ი.ჩ-ა შემდეგ შესახლდა სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ სახლში. კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმ ნაწილში, რომლითაც სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება 1938 წლის “ახალი საბინაო კანონის” 23-ე პუნქტთან, თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს 1976 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ დებულებასთან დაკავშირებით იმ მიზეზით, რომ აღნიშნული გარემოებები მას მოყვანილი არ ჰქონდა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, ამასთან, სააპელაციო ინსტანციაში მათზე მითითებით ვერ განმარტა, თუ რა საპატიო მიზეზმა შეუშალა ხელი პირველ ინსტანციაში მათი მოხმობისაგან. კასატორის მოსაზრებით, მას ახალი ფაქტები და მით უფრო მტკიცებულებები სასამართლოსათვის არ წარუდგენია. აპელანტმა ყურადღება გაამახვილა მხოლოდ იმ სამართლებრივ გარემოებებზე, რომლითაც რეგულირდებოდა ორდერის გაცემის დროს მხარეთა შორის მოქმედი სამართლებრივი ურთიერთობები (ტომი 2, ს.ფ. 56-68).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის ფარგლებში საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ... სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გასაჩივრებული განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.თბილისში, ....¹4/1-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 20/39 ნაწილი მოსარჩელე ქ.მ-ის საკუთრებაა;

საქართველოს სსრ მშრომელთა დეპუტატების თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის საბინაო სამმართველოს მიერ, 1941 წლის 15 მაისის ორდერის საფუძველზე, მოსარჩელის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლში, 27 კვ.მ (დაზუსტებული ფართობი 29.39 კვ.მ) ერთოთახიან ბინაში შესახლებულ იქნა ც.ჩ-ას ოჯახი;

ც.ჩ-ას ოჯახის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 32300 აშშ დოლარს;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 28 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ქ.მ-ის სარჩელი, ც.ჩ-ას დაევალა ქ.თბილისში, ....¹4/1-ში მის მიერ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა ქ.მ-ის მიერ მისთვის 32300 აშშ დოლარის გადახდის შემდეგ;

ქ.მ-მა ც.ჩ-ას გადაუხადა სასამართლოს გადაწყვეტილებით განსაზღვრული თანხა, 32300 აშშ დოლარი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

განსახილველ შემთხვევაში კასატორს არ წარმოუდგენია დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ.

კასატორის მოსაზრებით, “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-10 პუნქტი გულისხმობს იმ შემთხვევას, როდესაც საცხოვრებელ სადგომში ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე შესახლებულ მოსარგებლეს ამ სადგომის მესაკუთრე თავისი ინიციატივით უხდის სადგომის საკომპენსაციო თანხას. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან მესაკუთრემ მოსარგებლეს საკომპენსაციო თანხა გადაუხადა არა თავისი ინიციატივით, არამედ სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე, ამიტომ სახელმწიფო არაა ვალდებული, საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს აუნაზღაუროს ამ უკანასკნელის მიერ მოსარგებლისათვის გადახდილი თანხა.

საკასაციო სასამართლო კასატორის აღნიშნულ მოსაზრებას ვერ გაიზიარებს, ვინაიდან იგი ეფუძნება ზემოაღნიშნული კანონის არასწორ განმარტებას, კერძოდ, “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-8, მე-9 და მე-10 პუნქტების შესაბამისად, იმ მესაკუთრეს, რომლის საცხოვრებელ სადგომშიც ადმინისტრაციული აქტით შესახლებულ იქნა მოსარგებლე, შეუძლია, მოსარგებლეს მოსთხოვოს ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მოსარგებლეს სახელმწიფო აუნაზღაურებს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულებას; მოსარგებლე ამ მუხლის მე-8 პუნქტით დადგენილ კომპენსაციას სახელმწიფოსაგან მიიღებს მესაკუთრის ან მოსარგებლის მოთხოვნით სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე; მესაკუთრეს უფლება აქვს, ამ მუხლის მე-8 პუნქტით განსაზღვრული კომპენსაცია თავად აუნაზღაუროს მოსარგებლეს, ამ შემთხვევაში მესაკუთრე უფლებამოსილია სასამართლო წესით მოითხოვოს მე-8 პუნქტით დადგენილი კომპენსაციის სახელმწიფოს მიერ ანაზღაურება.

ზემოაღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარეობს, რომ სახელმწიფოს აკისრია კომპენსაციის (საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების) ანაზღაურების ვალდებულება იმ მოსარგებლისათვის, რომელსაც “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად, საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს ადმინისტრაციული აქტით. მესაკუთრე შეზღუდულია, მოითხოვოს საცხოვრებელ სადგომზე მოსარგებლის მფლობელობის შეწყვეტა სახელმწიფოს მიერ ამ ვალდებულების შესრულებამდე, თუმცა, კანონი მესაკუთრეს ანიჭებს უფლებას, თავად გადაუხადოს მოსარგებლეს სადგომის საბაზრო ღირებულება და შემდეგ ამ თანხის ანაზღაურება მოითხოვოს სახელმწიფოსაგან. ამდენად, სახელმწიფოსაგან საკომპენსაციო თანხის მოთხოვნის უფლება მესაკუთრეს წარმოეშობა იმ შემთხვევაში, თუ იგი ამ თანხას გადაუხდის მის კუთვნილ საცხოვრებელ სადგომში სახელმწიფოს მიერ ადმინისტრაციული აქტით შესახლებულ მოსარგებლეს. საკომპენსაციო თანხის გადახდა, როგორც წესი, ხდება ნებაყოფლობით, მესაკუთრისა და მოსარგებლის ურთიერთშეთანხმებით. ასეთი თანხმობის მიუღწევლობის შემთხვევაში კი, დავას გადაწყვეტს სასამართლო. აქედან გამომდინარე, საკომპენსაციო თანხა მესაკუთრის მიერ შეიძლება გადახდილ იქნეს როგორც ნებაყოფლობით, ასევე სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე. რა ფორმითაც არ უნდა გადაიხადოს მესაკუთრემ საკომპენსაციო თანხა, მას უფლება აქვს, ამ თანხის ანაზღაურება მოითხოვოს სახელმწიფოსაგან, თუ კომპენსაციის გადახდა მოხდა იმ მოსარგებლისათვის, რომელსაც საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს ადმინისტრაციული აქტით. მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე, საკომპენსაციო თანხა მესაკუთრემ გადაუხადა მის საკუთრებაში ადმინისტრაციული აქტით შესახლებულ მოსარგებლეს. საგულისხმოა, რომ სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილება დაემყარა სწორედ მესაკუთრის (მოსარჩელის) ნებას, რომ თავად გადაეხადა მოსარგებლისათვის კანონით გათვალისწინებული კომპენსაცია, შესაბამისად, მას წარმოეშვა გადახდილი საკომპენსაციო თანხის სახელმწიფოსაგან ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება.

კასატორის პრეტენზია ეფუძნება ასევე იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია მტკიცებულებები, რომლებიც დაადასტურებდა სადავო საცხოვრებელ სადგომზე მოსარჩელის საკუთრების უფლებას და “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მიღების მომენტისათვის ც.ჩ-ას (მოსარგებლის) მიერ სადგომის კეთილსინდისიერად ფლობის ფაქტს.

საკასაციო სასამართლო, უპირველესად, აღნიშნავს, რომ ზემოხსენებული გარემოებები კასატორს სადავო არ გაუხდია პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, ამ გარემოებებზე მან მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოში მიუთითა, ამასთან, არ დაუსაბუთებია ახალ ფაქტებზე მითითების საპატიოობა (სსკ-ის 380-ე მუხლი). გარდა ამისა, კასატორის პრეტენზია დაუსაბუთებელიცაა, კერძოდ, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილია საჯარო რეესტრის ამონაწერი, რომლითაც დასტურდება ქ.თბილისში, ....¹4/1-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომზე მისი მესაკუთრეობა, წარმოდგენილია ასევე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 28 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც დასტურდება ხსენებულ საცხოვრებელ სადგომზე როგორც მოსარჩელის საკუთრების უფლება, ასევე კანონის მიღების მომენტისათვის ამ სადგომის ც.ჩ-ას (მოსარგებლის) მიერ კეთილსინდისიერად ფლობის ფაქტი. საგულისხმოა, რომ კასატორს, რომელიც ზემოაღნიშნული საქმის განხილვაში ჩაბმული იყო მესამე პირად დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე, ეს გარემოებები სადავო არ გაუხდია. მას არც ამჯერად წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რომელიც ხსენებული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტებს გააქარწყლებდა. იგივე უნდა ითქვას კასატორის იმ პრეტენზიაზე, რომელიც შეეხება მოსარგებლის მიერ ადმინისტრაციული აქტით დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ფართობის ოდენობას. კასატორმა ეს გარემოებაც მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოში გადახადა სადავო. ამასთან, მართალია, ადმინისტრაციულ აქტში მითითებული ერთოთახიანი საცხოვრებელი სადგომის ფართობი შეადგენს 27 კვ.მ-ს, მაგრამ, ექსპერტის დასკვნის თანახმად, ამ ოთახის დაზუსტებული ფართობია 29.39 კვ.მ, რაც იმას ნიშნავს, რომ ოთახი თავიდანვე 29.39 კვ.მ იყო. ამ გარემოების საწინააღმდეგო მტკიცებულება კასატორს არ წარმოუდგენია.

კასატორის მოსაზრებით, საქართველოს სსრ მშრომელთა დეპუტატების თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის საბინაო სამმართველოს 1941 წლის 15 მაისის ორდერი, რომლითაც ც.ჩ-ას ოჯახი შესახებულ იქნა მოსარჩელის კუთვნილ საცხოვრებელ სადგომში, არ არის გაცემული 1938 წლის ახალი საბინაო კანონის 23-ე მუხლის, ასევე საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის 52-ე და 57-ე მუხლების მოთხოვნათა დაცვით. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ კასატორის მითითებული პრეტენზიაც დაუსაბუთებელია, ვინაიდან მოცემული დავის საგანს არ წარმოადგენს ზემოხსენებული ორდერის კანონიერება. ამასთან, საგულისხმოა, რომ კასატორის წარმომადგენელმა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას დაადასტურა ის გარემოება, რომ ც.ჩ-ა წარმოადგენდა მოსარგებლეს, რომელსაც საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის უფლება მიღებული ჰქონდა ადმინისტრაციული აქტით (ტომი 1, ს.ფ. 82).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე მართებულად გადაწყვიტა და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საპროცესო საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ... სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 14 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.