ას-596-562-2011 4 ივლისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მ. სულხანიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ბ. ს-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს “¹... ... საავადმყოფო” (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ სამუშაოზე აღდგენა, მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ბ. ს-ძემ, დ. დ-ძემ, ს. წ-ლმა და რ. ბ-ძემ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში შპს “¹... ... სახლის” (¹.. ... საავადმყოფოს) მიმართ და მოითხოვეს მოპასუხისათვის დ. დ-ძის სასარგებლოდ 3000 ლარის, ბ. ს-ძის სამუშაო ადგილზე დაშვება და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება, ხოლო რ. ბ-ძის სასარგებლოდ 1120 ლარის დაკისრება, ასევე ს. წ-ლსა და შპს “¹... ... სახლს” შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, საშვებულებო ანაზღაურების გაცემა, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა მოპასუხის მიერ ხელშეკრულების პირობების დარღვევის გამო და ს. წ-ლთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ 2009 წლის 18 ივნისის ბრძანებაში სათანადო ცვლილებების შეტანა, ხოლო ს. წ-ლისათვის, დისციპლინარული გადაცდომის გამო, პასუხისმგებლობის ზომის გამოყენების შესახებ 2009 წლის 11 ივნისის ბრძანების გაუქმება შემდეგ გარემოებათა გამო:

დ. დ-ძესა და მოპასუხეს შორის დადებული გარიგების თანახმად, შპს “¹.. ... სახლი” ვალდებული იყო, აენაზღაურებინა დ. დ-ძისთვის, მის მიერ მოპასუხის სასაგებლოდ სასამართლო გადაწყვეტილებით მოგებული თანხის 10%.

ბ. ს-ძის სამუშაოდან განთავისუფლება მოხდა უკანონოდ, რაც ეწინააღმდეგებოდა მხარეთა შორის მიღწეულ შეთანხმებას.

შპს “¹... ... სახლს” რ.ბ-ძესთან დადებული ჰქონდა ერთწლიანი შრომითი ხელშეკრულება, რომელიც ხელშეკრულების პირობებისა და მოქმედი კანონმდებლობის ნორმათა დარღვევით, საშტატო ერთეულის გაუქმების მოტივით, ვადამდე ადრე იქნა შეწყვეტილი. მხარეებს შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულება, უნდა ჩაითვალოს როგორც მოტყუებით და არაუფლებამოსილი პირის მიერ დადებული გარიგება. ს. წ-ლს მინიჭებული ჰქონდა უფლებამოსილება, ესარგებლა ყოველწლიური ანაზღაურებადი შვებულებით, მოპასუხე, თავის მხრივ, არ იყო უფლებამოსილი, შეეზღუდა მისი ეს უფლება და გამოეყენებინა დისციპლინური ზემოქმედების ღონისძიება, ასევე ხელშეკრულების პირობების დარღვევის საფუძვლით შეეწყვიტა შრომითი უფლებამოსილება.

მოსარჩელეებმა სარჩელის სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითეს საქართველოს შრომის კოდექსის პირველ მუხლზე, მე-2 მუხლის მე-2-4, მე-6 ნაწილებზე, მე-6 მუხლის მე-4 ნაწილზე, მე-7 მუხლზე, მე-11 მუხლის მე-2 ნაწილზე, 21-ე, 22-ე, 26-ე, 31-ე, 32-ე, 34-ე მუხლებზე, 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” ქვეპუნქტზე, 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 44-ე მუხლზე, სამოქალაქო კოდექსის 81-ე, 411-ე-412-ე მუხლებზე.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემნდეგი დასაბუთებით:

მოპასუხის განმარტებით, დაუსაბუთებელია ბ.ს-ძის პრეტენზიები, რადგანაც მასთან გაფორმებული იყო ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება, რომელიც მოიშალა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე. მოპასუხემ ასევე განმარტა, რომ ვადიანი შრომითი ხელშეკრულების გაფორმება არ წარმოადგენს იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის საფუძველს. მოსარჩელე რ.ბ-ძის სამუშაოდან გათავისუფლების სამართლებრივი საფუძველი იყო შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტი, რასაც საფუძვლად დაედო რეორგანიზიაციის შედეგად ახალი საშტატო განრიგის დამტკიცება, რა დროსაც აღარ არსებობდა მოსარჩელე რ.ბ-ძის მიერ დაკავებული საშტატო ერთეული, მოსარჩელეს როგორც წერილობით, ისე ტელეფონოგრამის საშუალებით ეცნობა სხვა ვაკანტური თანამდებობის დასაკავებლად კონკურსში მონაწილეობის მიღების თაობაზე, რაზეც რ.ბ-ძემ უარი განაცხადა.

მოპასუხე ასევე არ დაეთანხმა ს. წ-ლის სასარჩელო პრეტენზიას ხელფასის შემცირების, დისკრიმინაციისა და არაუფლებამოსილ პირთან შრომითი ხელშეკრულების დადების თაობაზე, რადგანაც მოსარჩელე ყოველივე ზემოაღნიშნულის თაობაზე ინფორმირებული იყო სათანადო წესით, რაც დასტურდება ხელშეკრულებაზე მოსარჩელის ხელმოწერით, ამასთან შრომითი ხელშეკრულება ხელმოწერილია უფლებამოსილი პირის მიერ, ხოლო მოსარჩელის მტკიცების გაზიარების შემთხვევაშიც კი, არ არის დარღვეული სამოქალაქო კოდექსის 111-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნები.

“¹... ... სახლი” არ დაეთანხმა მოსარჩელეთა მითითებას დისციპლინის დარღვევისა და შვებულების ნაწილში და განმარტა, რომ დაწესებულებაში მოქმედებს შრომის შინაგანაწესი, რომელიც შრომითი ხელშეკრულების განუყოფელი ნაწილია. ს. წ-ლმა დაარღვია აღნიშნული შინაგანაწესი 5 ივნისს სამუშაოზე გამოუცხადებლობით, ასევე დაარღვია შინაგანაწესის მე-5 მუხლის მე-5 ქვეპუნქტი, როდესაც მოითხოვა შვებულებაში დაუყოვნებლივ გასვლა, რაც ამ აქტით გათვალისწინებული არ არის. სამუშაოს თვითნებური დატოვებით ს.წ-ლმა დაარღვია შრომითი ხელშეკრულების 8.2.7 და 8.3.2 მუხლები, რასაც შედეგად მოჰყვა პაციენტთა უკმაყოფილება. მხარეთა შორის წარმოშობილი დავის მოგვარებას დამსაქმებელი შეეცადა შრომის კოდექსის 47-ე მუხლის მე-5 და მე-6 ნაწილებით დადგენილი წესით, რის შედეგადაც სრულიად მართებულად იქნა გამოყენებული 2009 წლის 11 ივნისის ¹... ბრძანებით დადგენილი დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომები და 2009 წლის 18 ივნისის ¹... ბრძანება შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ. ამასთან, არ არსებობდა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული დისკრიმინაცია.

მოპასუხემ ასევე აღნიშნა, რომ უსაფუძვლოა დ.დ-ძის მითითება შპს “¹... ... სახლსა” და სს “....” შორის არსებული დავის შპს “¹.. ... სახლის” სასარგებლოდ დასრულების გამო დ.დ-ძისათვის 3000 ლარის ანაზღაურების თაობაზე, რადგანაც მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ სანოტარო წესით დადასტურებულ რწმუნებულებაში, რომლის საფუძველზეც დ.დ-ძე წარმოადგენდა შპს “¹.. ... სახლს” მართალია აღნიშნულია მოგებული თანხის 10%-ის ანაზღაურების თაობაზე, თუმცა აღნიშნული საქმის გაცნობით დასტურდება, რომ საქმეში წარმოდგენილია სხვა მინდობილობა, სადაც ამ თანხის მოსარჩელისათვის ანაზღაურების თაობაზე არაა მითითებული და არც საავადმყოფოს ბუღალტერიაში ინახება დოკუმენტები დასახელებული თანხის ანაზღაურების თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 10 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ბ. ს-ძის, დ. დ-ძის, რ. ბ-ძის მოთხოვნის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა, ს. წ-ლის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, შპს “¹... ... სახლს” დაეკისრა ს. წ-ლის სასარგებლოდ საშვებულებო თანხის ანაზღაურება 400 ლარის ოდენობით, ს. წ-ლის სარჩელი ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, კუთვნილი შვებულებისა და ხელშეკრულების შეწყვეტის მოთხოვნის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ბ. ს-ძემ და რ. ბ-ძემ.

თბილისის სააპელასციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 მარტის განჩინებით ბ. ს-ძისა და რ. ბ-ძის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 10 დეკემბრის გადაწყვეტილება შემდეგი გარემოებების გამო:

სააპელაციო პალატის განმარტებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიიჩნია დადგენილად, რომ ბ. ს-ძე სამედიცინო მენეჯერის თანამდებობაზე დაინიშნა გამოსაცდელი ვადით. 2009 წლის 11 თებერვლამდე ბ. ს-ძე მუშაობდა შპს “¹.. ... სახლის” დირექტორის თანამდებობაზე, 2009 წლის 16 მარტს ბ. ს-ძე დაინიშნა სამედიცინო მენეჯერის მოვალეობის შემსრულებლად. ამასთან, სამუშაოს შესრულების პირობები უნდა განსაზღვრულიყო შრომითი ხელშეკრულებით. ამდენად, 2009 წლის 11 თებერვალს შპს “¹... ... სახლსა” და ბ. ს-ძეს შორის შეწყვეტილ იქნა სამართლებრივი ურთიერთობა, ხოლო 2009 წლის 16 მარტს მხარეებს შორის დამყარდა ახალი ურიერთობა, რა დროსაც ბ. ს-ძე დაინიშნა სამედიცინო მენეჯერის მოვალეობის შემსრულებლად. სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის მე-6 მუხლზე, ამავე მუხლის მე-3 ნაწილზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დამსაქმებლის ნება ბ. ს-ძის სამუშაოზე მიღების თაობაზე დადასტურებულ იქნა დამსაქმებლის ბრძანებით, რომელიც, მითითებული ნორმის განმარტებით, უთანაბრდება შრომის ხელშეკრულებას. პალატამ ქ.თბილისის შპს “¹.. ... სახლის” 2009 წლის 27 თებერვლის ბრძანებით დადგენილად მიიჩნია, რომ 2009 წლის 27 თებერვლიდან სამი თვის ვადით შპს “¹... ...ში” ტარდებოდა სტრუქტურული რეორგანიზაცია შესაძლო შტატების გადაადგილებით. ამავე ბრძანების მე-3 პუნქტით განისაზღვრა 2009 წლის 27 მაისამდე ახალი სტრუქტურისა და საშტატო განრიგის შემუშავება, ხოლო მე-6 პუნქტით კომისიას უნდა უზრუნველეყო 2009 წლის 27 მაისამდე სტრუქტურული რეორგანიზაცია. 2009 წლის 27 მაისის ¹... ... სახლში სტრუქტურული რეორგანიზაციის დასრულების თაობაზე ბრძანების მე-4 პუნქტით შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლასთან დაკავშირებით, სამედიცინო მენეჯერ ბ. ს-ძეს შეუწყდა შრომითი ურთიერთობა. სასამართლოს განმარტებით, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლით განსაზღვრულია შრომითი ურთიერთობების შეწვეტის საფუძვლები. შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძველს განსაზღვრავს კოდექსის 37-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი. მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის 2009 წლის 27 თებერვლის ბრძანების საფუძველზე ბ. ს-ძესთან განსაზღვრული ვადით დაიდო შრომითი ხელშეკრულება _ რეორგანიზაციის დასრულებამდე. ამდენად, ბ. ს-ძე მოვალეობის შემსრულებლად დაინიშნა განსაზღვრული ვადით, სტრუქტურული რეორგანიზაციის დასრულებამდე, ვინაიდან სტრუქტურული რეორგანიზაციას უკავშირდებოდა ახალი საშტატო განრიგის შემუშავება. შესაბამისად, არ არსებობს ბ. ს-ძის სამუშაოდან გათავისუფლების უკანონოდ ცნობის საფუძვლით სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ასევე სწორად არ დააკმაყოფილა რ. ბ-ძის სარჩელი, რადგანაც სამოქალაქო კანონმდებლობა აგებულია ნების ავტონომიის პრინციპზე. ეს უკანასკნელი გულისხმობს მხარეთა ნების გამოვლენის თავისუფლებას ხელშეკრულების დადებისას. საქართველოს შრომის კოდექსიც განამტკიცებს აღნიშნულ პრინციპს. შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილია მხარეთა თანასწორუფლებიანობა შრომითი ურთიერთობებისას, რაც გამოიხატება შეთანხმების ნების თავისუფალი გამოვლენის შედეგად მიღწევაში. ნების ავტონომიის პრინციპი გულისხმობს, როგორც ხელშეკრულების დადების თავისუფლებას, ასევე ხელშეკრულების შეწყვეტის თავისუფლებასაც. სასამართლოს განმარტებით, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილი შეიცავს ამომწურავ ჩამონათვალს, რა დროსაც შესაძლებელია შეწყდეს შრომითი ურთიერთობები. კერძოდ, აღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძველს წარმოადგენს შრომის ხელშეკრულების მოშლა. შრომითი ხელშეკრულების მოშლა შესაძლებელია ერთ-ერთი მხარის ინიციატივით, ანუ ხელშეკრულების მოშლა შეუძლია როგორც დასაქმებულს, ასევე _ დამსაქმებელს. შესაბამისად, დამსაქმებლის მიერ ხელშეკრულების მოშლა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დამოუკიდებელი საფუძველია და იგი არ გულისხმობს ხელშეკრულების შეწყვეტას ვალდებულების დარღვევის ან სხვა საფუძვლის გამო. აღსანიშნავია, რომ შრომის ხელშეკრულების მოშლის შემთხვევაში მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა წყდება. ამასთან, კანონმდებელი არ ზღუდავს მხარეთა ინიციატივას რაიმე დამატებითი პირობების დაწესებით ანუ ხელშეკრულების შეწყვეტისათვის საკმარისია ერთ-ერთი მხარის ინიციატივა ხელშეკრულების მოშლის შესახებ, თუმცა მხარეთა უფლებების დაცვის თვალსაზრისით, კანონმდებელი შრომის კოდექსის 38-ე მუხლით შრომითი ურთიერთობის მონაწილეებისთვის ითვალისწინებს გარკვეულ გარანტიებს. აღნიშნული მუხლი ადგენს არა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლებს, არამედ შრომითი ხელშეკრულების მოშლის პროცედურას _ მოშლის წესს და თანაზომიერების პრინციპის დაცვით აწესებს მხარეთა ინტერესების დაცვის მინიმალურ სტანდარტებს. ამასთან, კანონმდებელი არ ზღუდავს მხარეებს, შრომის ხელშეკრულების დადებისას განსაზღვრონ მათი ინტერესების დამცავი სხვა პირობები ანუ მათ ენიჭებათ თავისუფლება, ხელშეკრულებით მოაწესრიგონ აღნიშნული საკითხი და დააწესონ გარკვეული შეზღუდვები, მათ შორის, გაითვალისწინონ დასაქმებულისათვის მისაცემი შრომის ანაზღაურების ოდენობაც. შესაბამისად, დამსაქმებლის ინიციატივით შრომის ხელშეკრულების მოშლის დროს დაცული უნდა იქნას როგორც შრომის კოდექსით დადგენილი, ისე, არსებობის შემთხვევაში, მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული პირობები. მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ შპს “¹.. ... სახლის” დირექტორის 2009 წლის 27 მაისის ¹... ბრძანების მე-3 პუნქტის თანახმად, რ. ბ-ძესთან შეწყვეტილ იქნა შრომითი ურთიერთობა. ამასთან, აღნიშნული ბრძანების მე-5 პუნქტის თანახმად, საზოგადოების მთავარ ბუღალტერს დაევალა შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ერთი თვის შრომის ანაზღაურება. აღნიშნული ბრძანების შინაარსიდან გამომდინარე, რ. ბ-ძესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყვეტილ იქნა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლით. სასამართლომ მიუთითა, რომ რ. ბ-ძის დავის საგანს წარმოადგენს მიუღებელი შემოსავლის _ 1120 ლარის ანაზღაურება, რამდენადაც მოპასუხეს მოსარჩელესთან დადებული ჰქონდა ერთწლიანი შრომითი ხელშეკრულება, რომელიც მასთან შეწყდა კანონდარღვევით.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეებს შორის სადავო არ არის რ. ბ-ძეს გადაეცა თუ არა შრომის კოდექსის 38-ე მუხლით გათვალისწინებული ერთი თვის კომპენსაცია. საქმეზე წარმოდგენილი შრომითი კონტრაქტით, რომელიც გაფორმებულია მოპასუხესა და რ. ბ-ძეს შორის 7.4 პუნქტით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ კონტრაქტის ვადამდე შეწყვეტის ან სხვა სახის დავის წარმოქმნის შემთხვევაში საკითხი წყდება მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად. სასამართლომ ჩათვალა, რომ რ. ბ-ძესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყეტილ იქნა მოქმედი კანონმდებლობის, კერძოდ, შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის დაცვით.

მითითებული გარემოების გათვალისწინებით, რამდენადაც რ. ბ-ძესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყვეტილ იქნა მოქმედი კანონმდებლობის, კერძოდ, შრომის კოდექსის ნორმების დაცვით. სასამართლომ განმარტა, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შედეგად მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურების დაკისრების საფუძველი შეიძლება არსებობდეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არ არსებობს სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტის სამართლებრივი საფუძვლები და ურთიერთობა შეწყვეტილ იქნა მოქმედი კანონმდებლობის უხეში დარღვევით. მხოლოდ აღნიშნული გახდებოდა სამოქალაქო პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველი რაც, მოცემულ შემთხვევაში, საქმის გარემოებებით არ დგინდება.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ რ.ბ-ძესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა დამსაქმებლის მიერ შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს რ. ბ-ძემ და ბ. ს-ძემ, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორთა განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება იურიდიულად დაუსაბუთებელია, კერძოდ, სასამართლომ “მოვალეობის შემსრულებლად” პირის დანიშვნა არასწორად ჩათვალა და გააიგივა “გამოსაცდელ ვადასთან”. არასწორია სასამართლოს მითითება, რომ სახელშეკრულებო ვადა მხარეთათვის შესასრულებლად სავალდებულო პირობას არ წარმოადგენს და მხარეებს შეუძლიათ უმიზეზოდ და უსაფუძვლოდ დაარღვიონ აღნიშნული.

სასამართლომ განჩინების გამოტანისას არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის ნორმები მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების ნაწილში, არასწორად განმარტა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილი და 37-ე მუხლის პირველი ნაწილი და არასწორად მიიჩნია ეს ნორმები შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლად რ.ბ-ძის მოთხოვნასთან მიმართებით, ხოლო ბ.ს-ძის მოთხოვნასთან დაკავშირებით სასამართლოს არ უნდა ეხელმძღვანელა შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის მე-3 ნაწილით, რადგანაც ორივე მხარე ადასტურებდა შრომითი ურთიერთობის არსებობის ფაქტს, სასამართლოს ასევე არ უნდა ეხელმძღვანელა ამავე კოდექსის 37-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტითა და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილით.

კასატორებმა მიუთითეს ასევე, რომ პალატამ არასწორად მიუთითა ბ.ს-ძესთან შრომითი ხელშეკრულების დაუდებლობაზე, რადგანაც ხელშეკრულების არსებობის ფაქტს ორივე მხარე ადასტურებდა, ასევე არასწორია სასამართლოს დასკვნა, რომ 2009 წლის 27 თებერვლის ბრძანება მოქმედებდა რეორგანიზაციის დასრულებამდე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 27 მაისის განჩინებით ბ. ს-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად, ხოლო რ. ბ-ძის საკასაციო პრეტენზიის ნაწილში საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად დადგენილ ვადაში კასატორის მიერ ხარვეზის გამოუსწორებლობის გამო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ბ. ს-ძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ბ.ს-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ბ. ს-ძეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ბ. ს-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ბ. ს-ძეს (პირადი ....) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹... სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹....., საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹.... დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 210 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.