ას-619-582-2011 15 ივლისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია სულხანიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ა. ლ-ვა

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. ბ-შვილი

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 16 თებერვლის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზ. ბ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ა. ლ-ვას მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე შემდეგი საფუძვლებით:

სარჩელის თანახმად, ქ. თბილისში, ... ¹12-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე 2008 წლის ივლისში მოპასუხემ დაიწყო სასტუმროს ტიპის საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა. აღნიშნული მშენებლობის პერიოდში მიმდინარეობდა ქვაბულების ამოღება კლდიდან, რომელზეც განთავსებულია მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლი. სახლის ფუნდამენტის გრუნტამდე მიწის გამოღებამ გამოიწვია მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული სახლის დაზიანება და იგი გახდა საცხოვრებლად უვარგისი. მერიის ზედამხედველობის სამსახურის მიერ ა. ლ-ვას დაევალა ზ. ბ-შვილის საცხოვრებელი სახლისთვის სამაგრი სამუშაოების ჩატარება, რაც მას არ შეუსრულებია. ვინაიდან ზიანის ოდენობამ საერთო ჯამში შეადგინა 78000 აშშ დოლარი, ხოლო მოპასუხე არ აპირებს აღნიშნულის ზიანის ანაზღაურებას ნებაყოფლობით, მოსარჩელემ მოითხოვა ა. ლ-ვასთვის მის სასარგებლოდ დასახელებული თანხის დაკისრება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ მას გააჩნია მშენებლობისათვის საჭირო პროექტი და ნებართვა და ამასთან, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ მის მიერ განხორციელებული მშენებლობისას ჩამოჭრილი ქანები ვერ გამოიწვევდნენ მოსარჩელის შენობის დეფორმაციას. მოპასუხის განმარტებით, ვინაიდან სამშენებლო სამუშაოები სრულდება ყველა სათანადო ორგანოსთან შეთანხმებით, მისი ქმედება არაა მართლსაწინააღმდეგო და, შესაბამისად, ზ. ბ-შვილის სარჩელი დაუსაბუთებელია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 14 მაისის გადაწყვეტილებით ზ. ბ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ა. ლ-ვას მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 78000 აშშ დოლარის გადახდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ლ-ვამ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 16 თებერვლის გადაწყვეტილებით ა. ლ-ვას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 14 მაისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ზ. ბ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ა. ლ-ვას მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 55268 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თბილისში, ... .¹5 ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი, საერთო ფართით 78,98 კვ.მ. საკუთრების უფლებით ეკუთვნის ზ. ბ-შვილს, ხოლო ა. ლ-ვას საკუთრებაშია .... 12-ში მდებარე უძრავი ნივთი;

2008 წელს ა. ლ-ვა ... .¹12-ში აწარმოებდა სასტუმროს ტიპის საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისათვის საჭირო სამუშაოებს, როგორიცაა სახლის მშენებლობისთვის საჭირო ქვაბულის ამოღება.

მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ა-ის საექსპეტო დასკვნით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ .... ¹5-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1 კვ.მ. –ის ღირებულება განისაზღვრება გრადაციით 700-1000 აშშ დოლარამდე;

2008 წელს და შემდგომ პერიოდში 2009 წლის 29 იანვარს მშენებლობის ნებართვის გაცემამდე, ა. ლ-ვა საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისათვის აუცილებელ მოსამზადებელ სამუშაოს, კერძოდ, ქვაბულის ამოღებას, აწარმოებდა უნებართვოდ, შესაბამისი დოკუმენტაციის გარეშე;

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ზ. ბ-შვილის სახლს აღენიშნებოდა საავარიო ხასიათის დაზიანებები: კერძოდ, გაბზარულია ფასადის მარჯვენა მზიდი კედელი, ასევე საძინებელი, სამზარეულო, სასადილო და სპირფარეშო ოთახების კედლები. აღნიშნული გამჭოლი ბზარები შეიმჩნევა მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის ყველა მზიდ კედელზე, ხოლო ტიხრებს გააჩნიათ ჭერთან შემაერთებელი კვანძების ბზარები. მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლი დღეის მდგომარეობით საცხოვრებლად უვარგისია, ხოლო მისი აღდგენა-გამაგრება ან კაპიტალური რემონტი მიზანშეუწონელი.

სასამართლომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი საექსპერტო დასკვნისა და სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხული პირების ჩვენებების საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის დაზიანება გამოწვეულია ა. ლ-ვას მიერ წარმოებული მშენებლობის შედეგად. საექსპერტო დასკვნით სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის დაზიანების გამომწვევი მიზეზია ხუთი-ექვსი თვის განმავლობაში მძიმე ტექნიკის გამოყენებით მასიური ქვის ლოდების ჭრა, ასევე მოსარჩელის სახლის ფუნდამენტის საყრდენის ქანების ვიბრაცია, ხოლო მოწმეთა ჩვენებებით სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის სახლს მოპასუხის მიერ მშენებლობის დაწყებამდე დაზიანებები არ აღენიშნებოდა და არსებული დაზიანებების წარმოქმნა ემთხვევა ა.ლ–ას მიერ სამშენებლო სამუშაოების წარმოების პერიოდს, რა დროსაც მოსარჩელის სახლი განიცდიდა სერიოზულ ზემოქმედებას ვიბრაციის სახით.

სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა კ. ზ-ვის სამშენებლო მექანიკის და სეისმომედეგობის ინსტიტუტის 2008 წლის 10 ნოემბრის დასკვნაზე, რომლის მიხედვითაც პნევმო ჩაქუჩებით ფერდის ჩამოჭრისას აუცილებელია მიმდებარე შენობების ტორსული კედლების გაძლიერება არმირებით და ტორკრეტებით ან მოსაწყობია რკინაბეტონის საყრდენი კედლის ფარი. მხოლოდ რეკომენდირებული ღონისძიებების განხორციელება ქმნის იმის პირობას, რომ მშენებლობას მოძველებული შენობების დეფორმირება არ მოჰყვება. სს “ს-ის” საინჟინრო გეოლოგიური დასკვნის მეცხრე პუნქტის თანახმად, ფერდის ვერტიკალური მოჭრის შემთხვევაში ზემოთ მდებარე სახლების უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად აუცილებელია მათი საძირკვლების გასწვრივ ბურღვა ინექციური ხიმინჯებისა და ნარანდების მოწყობა, საყრდენი კედელი და სხვა.

სასამართლომ არ გაიზიარა ა. ლ-ვას წარმომადგენლის პოზიცია იმის თაობაზე, რომ მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით კ. ზ-ვის სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის ინსტიტუტის 2008 წლის 10 ნოემბრის და სს ს-ის საინჟინრო გეოლოგიური პირობების შემოწმების შედეგად შედგენილი დასკვნების თანახმად, სახლის მშენებლობა ვერ გამოიწვევდა მიმდებარე შენობის დეფორმაციას.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი დასკვნები და განმარტებები სამოქალაქო კოდექსის 992-ე და 409-ე მუხლებთან დაკავშირებით და დამატებით აღნიშნა, რომ სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებები მოპასუხის მიერ დაწყებული სამშენებლო სამუშაოების შედეგად მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის დაზიანების თაობაზე, დაზიანებული საცხოვრებელი სახლის აღდგენა-გამაგრების მიზანშეუწონლობის თაობაზე, რისი საწინააღმდეგო მტკიცებულებები მოპასუხე მხარეს არ წარმოუდგენია, ქმნიდა სწორედ სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით გათვალისწინებული ზიანის მიმყენებლის მხრიდან, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებისა და 409-ე მუხლის შესაბამისად, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის შეუძლებლობის გამო, კრედიტორისათვის ფულადი ანაზღაურების მიცემის წინაპირობებს. ამასთან, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებები, მიყენებული ზიანის ოდენობის დადგენისას, მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის 1 კვ. მეტრის ღირებულებად 1000 აშშ დოლარის განსაზღვრის დასაბუთებულობის თაობაზე. კერძოდ “ა-ის” დასკვნით დადგენილია, რომ აღნიშნულ ტერიტორიაზე (... . ¹5) საცხოვრებელი ფართის 1 კვ. მ.-ის ღირებულება განისაზღვრება გრადაციით700-1000 აშშ დოლარის ფარგლებში.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, იმ ფაქტობრივი გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ საცხოვრებელი ფართის 1 კვ.მ.-ის ღირებულება, ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილი 700-1000 აშშ დოლარის ფარგლებიდან სწორედ, 1000 აშშ დოლარს, ანუ მაქსიმუმს შეადგენს, ეკისრება მოსარჩელე ზ. ბ-შვილს, ხოლო მას აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია. ხოლო ექსპერტის დასკვნით დადგენილი, მიმდებარე ტერიტორიაზე საცხოვრებელი ფართის 1 კვ.მ-ის ღირებულების განმსაზღვრელი მტკიცებულება, სააპელაციო პალატის აზრით, მოსარჩელის სახლის 1კვ.მ-ის ღირებულების 1000 აშშ დოლარად შეფასების დამადასტურებლად ვერ გამოდგებოდა, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საცხოვრებელი ფართის 1 კვ.მ-ის ღირებულება უნდა განსაზღვრულიყო 700 აშშ დოლარით, ექსპერტიზის დასკვნის მინიმალური ღირებულების შესაბამისად.

აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ თითქოს, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მოსარჩელის სახლის დაზიანების გამომწვევი მიზეზები მოწმეთა ჩვენებებით დადგინდა, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ ზემოაღნიშნული გარემოება მოსარჩელის სახლის დაზიანების გამომწვევი მიზეზების შესახებ, დადგენილი იყო არა მოწმეთა ჩვენებებით, არამედ ექსპერტიზის დასკვნით, ხოლო მოწმეთა ჩვენებებით სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ ა. ლ-ვას მიერ მშენებლობის დაწყებამდე მოსარჩელის სახლს დაზიანებები არ აღენიშნებოდა, რისი დადასტურებაც შესაძლებელი იყო მოწმეთა ჩვენებებით, რადგან, არ საჭიროებდა სპეციალურ ცოდნას.

აპელანტის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ ა. ლ-ვას მიერ სამშენებლო სამუშაოები სრულდებოდა სათანადო დოკუმენტაციით, რის გამოც მისი ქმედება არ იყო მართლსაწინააღმდეგო, სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა, ვინაიდან აღნიშნა, რომ სასამართლოს მიერ დადგენილია 2008 წელს და შემდგომ პერიოდში, 2009 წლის 29 იანვარს მშენებლობის ნებართვის გაცემამდე, ა. ლ-ვას მიერ მშენებლობისათვის აუცილებელი მოსამზადებელი სამუშაოების წარმოება, კერძოდ, ქვაბულის ამოღება უნებართვოდ, შესაბამისი დოკუმენტაციის გარეშე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ა. ლ-ვას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ლ-ვამ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი, ამასთან მთლიანად დაეყრდნო შპს “ა-ის” ე.წ. დასკვნას და მოწმეთა ჩვენებებს და არა საქმეში წარმოდგენილ უტყუარ მტკიცებულებებს, შესაბამისად, არასწორად დაადგინა საცხოვრებელი სახლის დაზიანების მიზეზები და ასევე ზიანის წარმოშობის ინტენსიურობის ვადებიც, ამასთან, უსაფუძვლოდ დაეყრდნო შპს “ა-ის” დასკვნას და თავად გამოიტანა დასკვნები ისეთ საკითხებზე, რის შესახებაც თვით დასკვნაში არაფერი იყო აღნიშნული.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელის მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების შესახებ სრულიად უსაფუძვლოდ დააკვალიფიცირა როგორც ა. ლ-ვას დელიქტური ვალდებულება და სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის საფუძველზე მიიჩნია, რომ ზიანი უნდა ანაზღაურებულიყო.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ არამართებულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს პოზიცია და არაწორად მიიჩნია უდავოდ დადგენილ გარემოებად, რომ მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლი დღეის მდგომარეობით საცხოვრებლად უვარგისია, ხოლო მისი აღდგენა-გამაგრება ან კაპიტალური რემონტი მიზანშეუწონელი, რაც კასატორის მოსაზრებით უსაფუძვლო და მცდარია.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასმართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ მოპასუხე ა. ლ-ვას ინიციატივით რამოდენიმეჯერ იყო მორიგების მცდელობა მოსარჩელის კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის მიმართ აუცილებელი სარემონტო სამუშაოების ჩატარების პირობით, თუმცა მან უარი თქვა იმ მოტივით, რომ იგი თანახმა იყო მხოლოდ ფულად კომპენსაციაზე.

კასატორის განმარტებით, გაურკვეველია რა მტკიცებულებებზე დაყრდნობით დადაგინა შპს ,,ა-მა” ან/და სასამართლოებმა რატომ გაიზიარეს მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის 1კვ.მ. –ის ღირებულებად გრადაცია 700-1000 აშშ დოლარამდე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ, რომელმაც დადგენილად მიიჩნია, რომ ა. ლ-ვას უნდა დაკისრებოდა ფულადი კომპენსაცია მოსარჩელის სასარგებლოდ, ყოველგვარი სამართლებრივი შეფასებისა და შემოწმების გარეშეE დაეთანხმა ექსპერტის მიერ ზეპირად დადგენილი ღირებულების ოდენობას და ამ ციფრებზე დაყრდნობით სრულიად არაკვალიფიციურად განსაზღვრა ასანაზღაურებელი ზიანის ოდენობა.

კასატორის მოსაზრებით, ასევე გაუგებარია თუ რას ასაბუთებს სასამართლო იმ უსაფუძვლო ბრალდებით, თითქოსდა ა. ლ-ვამ არ შეასრულა კ. ზ-ვის ინსტიტუტის 2008 წლის 10 ნოემბრის დასკვნაში და ასევე საინჟინრო-გეოლოგიური კვლევის შედეგების შესახებ სს “ს-ის” 2007 წლის ¹--- /2007 დასკვნაში ნახსენები რეკომენდაციები, ვინაიდან კასატორის განმარტებით, იგი მშენებლობას ახორციელებდა ქ. თბილისის მერიის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 29 იანვრის ¹01/- ბრძანებით დამტკიცებული სამშენებლო პროექტისა და ¹ნ/65- მშენებლობის სანებართვო მოწმობის საფუძველზე, რაც მისი აზრით, წარმოადგენს მშენებლობის ნებართვას და სამშენებლო პროექტს, რომლის პირობებიც ა. ლ-ვას მიერ სრულად არის დაცული.

კასატორი ასევე სადავოდ ხდის იმ გარემოებას, რომ სასამართლომ არამართებულად გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, თითქოს ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ ა. ლ-ვა დაჯარიმებულ იქნა უკანონო მშენებლობისათვის.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 მაისის განჩინებით ა. ლ-ვას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ლ-ვას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. ლ-ვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (4662.62 ლარი) 70% _ 3263.83 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ლ-ვას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს ბ-შვილი და კომპანიის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (4662.62 ლარი) 70% _ 3263.83 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.