ას-624-585-2011 4 ივლისი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის შემადგენლობა

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პ. ქათამაძე, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ მობინადრეთა ამხანაგობა “დ-ი” 3/5, თავმჯდომარე ნ. მ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს “ ე-ი”, დირექტორი ვ. დ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მობინადრეთა ამხანაგობა “დ-ი” 3/5-ის თავმჯდომარე ნ. მ-შვილმა სარჩელი აღძრა შპს “ ე-ის” დირექტორ ვ. დ-შვილის მიმართ შემდეგი დასაბუთებით: თბილისში, ... მასივი, მე-3 კვარტლის მე-5 კორპუსში მდებარე 63,4 კვ.მ ფართზე, მოსარჩელე მხარესა და ს. ხ-შვილს შორის დაიდო ქირავნობის ხელშეკრულება. ს. ხ-შვილმა ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში დოკუმენტების გაყალბებით მოახერხა ნაქირავები ფართის ხელოვნურად 79,49 კვ.მ-ით გაზრდა და ს. რ-შვილის სახელზე აღრიცხვა. აღნიშნული ფართი 2006 წლის 4 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით გასხვისდა შპს “ ე-იზე”. მყიდველმა შპს “ ე-იმა” იცოდა, რომ გასხვისებული ფართი სადავო იყო. მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ მოწინააღმდეგე მხარე არ წარმოადგენს კეთილსინდისიერ შემძენს და დაირღვა კანონით დადგენილი მოთხოვნა, რომ გამყიდველმა მყიდველს უნდა გადასცეს ნივთობრივად და უფლებრივად უნაკლო ნივთი. მოსარჩელის განმარტებით, მის საკუთრებად რეგისტრირებული 63,4 კვ.მ ფართი და მოპასუხე შპს “ ე-ის” საკუთრებაში არსებული 79,49 კვ.მ ფართი არის ერთი და იგივე. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა ს. რ-შვილსა და შპს “ ე-ის” შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ აღნიშნულ მისამართზე ჯერ კიდევ სოციალისტური რესპუბლიკის არსებობის პერიოდში იყო განთავსებული “ც-ი”, რომლის მფლობელობაში იყო აღრიცხული 250 კვ.მ ოდენობის არასაცხოვრებელი ფართი. ცენტრის რეორგანიზაციის საფუძველზე, ეკონომიკის სამინისტრომ კანონის სრული დაცვით დააფუძნა შპს “ ც-ი”, ხოლო აღნიშნული მისამართის პირველ სართულზე 250 კვ.მ ოდენობის არასაცხოვრებელი ფართი აღრიცხა ამავე შპს-ს საკუთრებად მისი საწესდებო კაპიტალში შეტანის გზით. შემდგომში ეკონომიკის სამინისტრომ, “ ც-ის” საწესდებო კაპიტალიდან ამოღების გზით, აღნიშნული ორგანიზაციის საკუთრებაში არსებული 79,49 კვ.მ შეტანილ იქნა საპრივატიზაციო ობიექტთა ნუსხაში, რომელიც საჯარო აუქციონზე შეიძინა ს. რ-შვილმა, რომელმაც 2006 წლის 4 ოქტომბერს ზემოაღნიშნული 79.49 კვ.მ მიჰყიდა მოპასუხე “-ე-ი”. მოპასუხე აღნიშნავს, რომ სადავო უძრავი ქონების შეძენის მომენტისათვის ნასყიდობის საგანი იყო ნივთობრივად და უფლებრივად უნაკლო და გარიგების დადების შემაბრკოლებელი რაიმე გარემოება არ არსებობდა.

2010 წლის 1-ლი ივლისის გადაწყვეტილებით მობინადრეთა ამხანაგობის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა.

2011 წლის 22 თებერვლის განჩინებით თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები, კერძოდ, საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს მიერ 2003 წლის 20 აგვისტოს გაცემულ იქნა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა ¹7-ა, რომლითაც ს. რ-შვილს საკუთრებაში გადაეცა შპს “ც-ის” საწესდებო კაპიტალიდან ამოღებული თბილისში, ... მასივი, მე-3 კვარტალში, მე-5 კურპუსში მდებარე 79,49 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი და წილობრივი მონაცემის შესაბამისი 9 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. აღნიშნული მოწმობის გაცემას საფუძვლად დაედო საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს მიერ 2003 წლის 21 ივლისს მიღებული ¹01/01-01/126 ბრძანება და საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროსა და ს. რ-შვილს შორის 2003 წლის 13 მაისს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება.

მოსარჩელის განმარტებით, მის საკუთრებად რეგისტრირებული 63,4 კვ.მ ფართი და მოპასუხე შპს “ ე-ის” საკუთრებაში არსებული 79,49 კვ.მ ფართი არის ერთი და იგივე. აღნიშნულის დასადასტურებლად მოსარჩელე მხარე იშველიებდა მის მიერ სასამართლოსათვის წარდგენილ ისეთი სახის დოკუმენტს, როგორიცაა სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ 2005 წლის 30 დეკემბერს გაცემული ¹7049/15 დასკვნა. ამ დასკვნის თანახმად, დადგენილ იქნა, რომ მობინადრეთა ამხანაგობას თბილისში, ... მასივი, მე-3 კვარტალში მდებარე ¹5 კორპუსში, ნაცვლად 63,4 კვ.მ ფართისა, დაკავებული აქვს ფართი 68,1 კვ.მ. ამასთან, იმავე დასკვნის შესაბამისად, დადგენილ იქნა, რომ ს. რ-შვილს მის სახელზე რიცხული 79,49 კვ.მ მოცულობის მქონე ფართიდან ფაქტობრივად დაკავებული აქვს 73,23 კვ.მ. პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა, რომ აღნიშნული ექსპერტიზის დასკვნას თან ახლდა ნახაზი, რომელიც ნათლად ასახავდა ორი, ურთიერთგანსხვავებული და ერთმანეთის მომიჯნავედ განთავსებული ფართების არსებობას. ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ექსპერტიზის აღნიშნული დასკვნა ადასტურებდა მობინადრეთა ამხანაგობისა და შპს “ ე-ის” (ს. რ-შვილის ფართის დღევანდელი მესაკუთრის) საკუთრებაში არსებული ფართების არა თუ იგივეობას, არამედ მოსარჩელე მხარის და მოპასუხე შპს “ ე-ის” საკუთრებაში არსებული ფართების სხვადასხვაობას. საწინააღმდეგო გარემოების დამადასტურებელი დასკვნა მხარეს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია.

სააპელაციო სასამართლო ასევე დაეთანხმა პირველი ინსტანციის მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას მასზე, რომ საქმის მასალებში წარმოდგენილი სადავო ხელშეკრულების მიხედვით, თბილისში, ... მასივი, მე-3 კვარტალში, მე-5 კურპუსში მდებარე 79,49 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი 2006 წლის 4 ოქტომბერს ს. რ-შვილმა, წარმომადგენელ, ს. ხ-შვილის მეშვეობით, 156 600 ლარად მიჰყიდა შპს “ ე-ის”. საქმეში წარდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერების მიხედვით, თბილისში, ... მასივი, მე-3 კვარტლის ¹5 კორპუსში, მდებარე 63,4 კვ.მ. მოცულობის მქონე ფართი, რომელსაც მინიჭებული აქვს უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი _ 01.13.03.049.011.01.505, ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს მიერ 2002 წლის 21 მაისს გაცემული ¹28/872 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის საფუძველზე, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია მოსარჩელე მობინადრეთა ამხანაგობის საკუთრებად. თბილისში, ... მასივი, მე-3 კვარტლის ¹5 კორპუსი მდებარე 79,49 კვ.მ ფართი, რომელსაც მინიჭებული აქვს უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი _ 01.13.03.049.011.01.500, სადავო 2006 წლის 4 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე (დამოწმებული ნოტარიუსს ნ. მ-შვილის მიერ რეესტრით ¹1-9395) საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია მოპასუხე შპს “ ე-ის” საკუთრებად.

ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ დასაბუთებულად მიიჩნევს პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას აღიარებითი სარჩელის მიმართ მოსარჩელის _ მობინადრეთა ამხანაგობის იურიდიული ინტერესის შეფასებასთან დაკავშირებით. სამოქალაქო საქმეთა პალატა აღნიშნავს, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების _ შპს “ ე-ისა” და ს. რ-შვილს შორის 2006 წლის 4 ოქტომბერს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, ვერ მიიღწევა ის შედეგი, რომლის დადგომაც სურს მოსარჩელეს და სადავო ქონება ვერ გადაეცემა ამხანაგობას, ვინაიდან ამ ქონების მესაკუთრედ სადავო გარიგების დადებამდე, საჯარო რეესტრის მონაცემებით რეგისტრირებულია გამსხვისებელი _ ს. რ-შვილი. შესაბამისად, მითითებული გარიგების ბათილობის შემთხვევაში ნასყიდობის საგანი _ სადავო უძრავი ქონება დაუბრუნდება მას (საჯარო რეესტრის მონაცემებით რეგისტრირებულ მესაკუთრეს). აქვე სააპელაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, აპელანტს (მოსარჩელეს), სარჩელი წარდგენილი აქვს შპს “ ე-ისა” და ს. რ-შვილის მიმართ _ 2006 წლის 4 ოქტომბრის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის (გადაწყვეტილების შემოწმების ფარგლები) მოთხოვნიდან გამომდინარე, აღნიშნა, რომ მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს სააპელაციო საჩივარში მითითებულ გარემოებებზე, კერძოდ იმაზე, თუ რა ვითარებაში და რის საფუძველზე გადაეცა ფართი ჯერ შპს “ ც-ის”, ხოლო შემდეგ _ ს. რ-შვილს საკუთრებაში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი დასაბუთება, რომლის შეფასებისას პირველი ინსტანციის სასამართლომ იხელმძღვანელა “საჯარო რეესტრის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტით, საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის ¹4 ბრძანებით დამტკიცებული საჯარო რეესტრის ინსტრუქციის მე-7 მუხლის მე-3 პუნქტით, მე-8 მუხლის პირველი პუნქტით და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილით და აღნიშნა, რომ ამონაწერი უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრიდან უნდა ასახავდეს მხოლოდ ერთ სარეგისტრაციო ობიექტზე რეგისტრირებულ მონაცემებს თანახმად საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის ¹4 ბრძანებით დამტკიცებული საჯარო რეესტრის ინსტრუქციის მე-7 მუხლის მე-3 პუნქტის დანაწესისა. სასამართლომ მიუთითა, რომ ამ ნორმით ასევე განმარტებულია, თუ რა მიიჩნევა ერთ სარეგისტრაციო ობიექტად, კერძოდ, უძრავი ნივთის შემთხვევაში, ერთეულ სარეგისტრაციო ობიექტად მიიჩნევა მიწის ნაკვეთი, შენობა-ნაგებობა ან შენობა-ნაგებობის ერთეული, რომელიც კანონმდებლობით დადგენილი წესით აღიარებულია დამოუკიდებელი უფლების ობიექტად.

სასამართლომ მნიშვნელოვნად მიიჩნია ყურადღება გაემახვილებინა “საკადასტრო კოდის” ნორმატიულ განმარტებაზე. საჯარო რეესტრის ინსტრუქციის მე-8 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საკადასტრო კოდი არის უძრავი ნივთის უნიკალური საიდენტიფიკაციო კოდი, რომელიც ენიჭება უძრავ ნივთს მასზე საჯარო რეესტრში უფლების რეგისტრაციასთან ერთად. სასამართლოს შეფასებით, საკადასტრო კოდის უნიკალურობა ნიშნავს მისი განმეორების დაუშვებლობას და მისი არსებობა განპირობებულია კონკრეტული უძრავი ნივთის სხვა ნივთებისაგან განსასხვავებლად, საკადასტრო კოდი ერთი სარეგისტრაციო ობიექტის მაიდენტიფიცირებელი საშუალებაა. სასამართლომ ასევე მნიშვნელოვნად მიიჩნია განემარტა, რომ ყოველი ინდივიდუალური საკუთრების საგნის ინდივიდუალობა იმაში მდგომარეობს, რომ ის საჯარო რეესტრის მონაცემთა მიხედვით განიხილება ერთ, დამოუკიდებელ სარეგისტრაციო ობიექტად, რომელსაც გააჩნია მომიჯნავე თუ სხვა ნივთებისაგან განსხვავებული ნიშან-თვისებები _ ფართი, მდებარეობა და სხვა. მას შემდეგ, რაც უძრავი ნივთი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდება დამოუკიდებელ სარეგისტრაციო ობიექტად, იგულისხმება, რომ ის გამიჯნული, განსხვავებული და იდენტიფიცირებულია სხვა ნივთებისაგან, მას გააჩნია მხოლოდ მისთვის დამახასიათებელი ნიშან-თვისებები, მათ შორის კონკრეტული მდებარეობა. სხვაგვარად ინდივიდუალური საკუთრების საგნის საჯარო რეესტში რეგისტრაცია ეწინააღმდეგება “საჯარო რეესტრის შესახებ” საქართველოს კანონისა და ყველა იმ კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტის მოთხოვნებს, რომელიც მიზნად ისახავს საჯარო რეესტრში უფლებათა რეგისტრაციის რეგულირებას.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლომ მიუთითა, რომ, თავის მხრივ, რეესტრის ჩანაწერების მიმართ შედავება შესაძლებელი იყო, განხორციელებულიყო ადმინისტრაციული სამართალწარმოების გზით და სწორედ ამ წარმოების მეშვეობით დადასტურებულ უზუსტობათა გამო შესაძლებელი იქნებოდა რეესტრის ჩანაწერი მიჩნეულიყო კანონსაწინააღმდეგოდ. სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ ქმნიდნენ იმ ვარაუდის დაშვების შესაძლებლობასაც კი, რომ საჯარო რეესტრმა ერთი უფლების ობიექტი დაარეგისტრირა ორი უფლების ობიექტად, ერთი ინდივიდუალური საკუთრების საგანზე რეგისტრირებული იყო ორი პირის ინდივიდუალური საკუთრება. უფრო მეტიც, სასამართლოს მითითებით, თავად მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა ადასტურებდა, რომ მოსარჩელე მობინადრეთა ამხანაგობის ინდივიდუალური საკუთრების ობიექტი განსხვავებული იყო მოპასუხე შპს “ ე-ის” ინდივიდუალურ საკუთრებად რეგისტრირებული უძრავი ნივთის ფართისაგან.

აღნიშნულ გარემოებათა გათვალისწინებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეებს - ს. რ-შვილსა და შპს “ ე-ის” შორის 2006 წლის 4 ოქტომბერს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე გასხვისებულ იქნა მოსარჩელის მობინადრეთა ამხანაგობის საკუთრებაში რეგისტრირებული ფართისაგან დამოუკიდებელი, მისგან განსხვავებული და ს. რ-შვილის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთი. საქმეში არსებული მტკიცებულებები ადასტურებდნენ, რომ მობინადრეთა ამხანაგობა დღესაც წარმოადგენს იმ ნივთის მესაკუთრეს, რომლის საკუთრებაში დაბრუნების იურიდიული ინტერესითაც იქნა აღძრული სარჩელი. აქედან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების მატერიალური და პროცესუალურ-სამართლებრივი საფუძვლები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მობინადრეთა ამხანაგობა “დ-ი” 3/5-ის თავმჯდომარე ნ. მ-შვილმა და მიუთითა, რომ სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ რესტრის მონაცემები არ არის ერთხელ და სამუდამოდ მოცემული რეალობა. კასატორის მითითებით, სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის თანახმად, რეეესტრის მონაცემები ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა აღნიშნული ჩანაწერის საწინაღმდეგოდ საჩივარია შეტანილი ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა. მოცემულ შემთხვევაში ორივე პირობა არსებობს – შემძენმა “ ე-ის” დირექტორმა ვ. დ-შვილმა, რომელიც ხელს აწერს 2006 წლის 4 ოქტომბრის სადავო ხელშეკრულებას, ს. რ-შვილის წარმომადგენელ ს. ხ-შვილთან ერთად იცოდა, რომ სადავო ფართზე, საკუთრების მოწმობის გაუქმების მიზნით, მობინადრეთა ამხანაგობის მიმართ შპს ინფორმატიკის სამეცნიერო კვლევით ცენტრს (ჯერ კიდევ 2003 წელს) აღძრული ჰქონდა სარჩელი, სადაც ს. ხ-შვილი მოპასუხედ იყი ჩაბმული საქმეში, ხოლო მოპასუხეები შპს “ ე-ი” და ს. რ-შვილი შემდგომში მესამე პირებად იქნენ ჩაბმული საქმეში. ამასთან, სადავო ფართის დასათვალიერებლად მოსული შპს “ ე-ის” დირექტორი საქმის კურსში ჩააყენეს რომ სადავო ფართზე საქმე სასამართლოში იხილებოდა, მიუხედავად ამისა, მხარეებს შორის უძრავის ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა. აღნიშნული ხელშეკრულების გაფორმების დროს მოპასუხემ იცოდა, რომ საჯარო რეესტრის ჩანაწერი იყო უზუსტო.

სადავო ფართის, თავდაპირველი მესაკუთრე 2002 წლის 21 მაისის საკუთრების მოწმობით არის მობინადრეთა ამხანაგობა “დ-ი”. სადავო ფართი ერთი მისამართითა და ერთი კოდით არის აღრიცხული, როგორც მობინადრეთა ამხანგობა “დ-ის”, ისე შპს “ინფორმატიზაციისა და სამეცნიერო კვლევითი ცენტრის”, ს. რ-შვილისა და შემდეგ შპს

“ ე-ის” სახელზე. სადავო ფართის დამქირავებელმა ს. ხ-შვილმა მობინადრეთა ამხანაგობასთან შეთანხმების გარეშე თვითნებურად მოშალა ტიხარი და 63.4 კვ.მ ფართი გაადიდა 79.49 კვ.მ-ით რის შედეგადაც შეიქმნა განსხვავებული და ცალკე არსებული ფართის შთაბეჭდილება, რომელსაც მიენიჭა მობინადრეთა ამხანაგობის კოდისაგან ¹01.13.03.049.011.01.505 მცირედით განსხვავებული ¹01.13.03.049.011.01.500 კოდი.

კასატორი უთითებს რომ ექსპერტიზა ჩატარდა მიკერძოებულად. ექსპერტიზისათვის გამოყენებულ იქნა საჯარო რეესტრის ამონაწერები და საინვენტარიზაციო გეგმა. ექსპერტმა დასკვნას დაურთო ნახაზი, რომლითაც მიბინადრეთა ამხანაგობისა და ს. რ-შვილის რიცხული ფართები მომიჯნავე ფართებად წარმოადგინა. კასატორი, აღნიშნულიდან გამომდინარე, თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მოთხოვნის დაკმაყოფილების გზით უნდა დაებრუნებინა სადავო ფართი მობინადრეთა ამხანაგობა “დ-ისათვის”.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მობინადრეთა ამხანაგობა “დ-ი” 3/5-ის თავმჯდომარის ნ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. კასატორი სადავოდ მიიჩნევს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მეორე პუნქტის და 54-ე მუხლის გამოყენების კანონიერებას. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მობინადრეთა ამხანაგობა “დ-ი” 3/5-ის თავმჯდომარის ნ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, უნდა დარჩეს განუხილველი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მობინადრეთა ამხანაგობა “დ-ი” 3/5-ს დაუბრუნდეს 2011 წლის 6 აპრილს გ. გ-ნის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მობინადრეთა ამხანაგობა “დ-ი” 3/5-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

მობინადრეთა ამხანაგობა “დ-ს” 3/5-ს დაუბრუნდეს 2011 წლის 6 აპრილს გ. გ-ნის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.