ას-638-599-2011 25 ივლისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუნუ კვანტალიანი, პ. ქათ.ე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ი/მ მ. მ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. ქ-შვილი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ სესხის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. მ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. ქ-შვილის მიმართ სესხის დავალიანების _ 17 000 (ჩვიდმეტი ათასი) ლარისა და სასამართლო ხარჯების _ 510 (ხუთას ათი) ლარის გადახდის მოპასუხისათვის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

2007 წლიდან მოსარჩელე ქ.... ეწეოდა ბორჯომისა და მინერალური წყლების რეალიზაცას ბითუმად, რისთვისაც ქ.... ჰყავდა დაქირავებული გამყიდველი გ. მ-შვილი. გაყიდული საქონლისაგან მიღებულ თანხას გ. მ-შვილი მასთან შეთანხმებით ქ.თბილისში ატანდა გ. ქ-შვილს, რომელსაც ეკისრებოდა ვალდებულება აღნიშნული თანხა გადაეცა მოსარჩელისათვის, თუმცა, მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება, რომლითაც გ. ქ-შვილმა აიღო ვალდებულება, შემდგომში მისთვის დაებრუნებინა მიღებული თანხა სრული მოცულობით _ 17 000 ლარის ოდენობით. მოსარჩელის არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად, მოპასუხეს ნაკისრი ვალდებულება არ შეუსრულებია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

გ.ქ-შვილი მოსარჩელეს იცნობს როგორც თ. ქ-შვილის მეუღლეს. თ. ქ-შვილთან უთიერთშეთანხმების საფუძველზე მ.მ-შვილი და მ. ც-შვილი აწარმოებდნენ ერთობლივ საქმიანობას. თ. ქ-შვილი მათ აწვდიდა ბორჯომისა და ყაზბეგის პროდუქციას, ისინი კი ახდენდნენ მის რეალიზაციას. არავითარი პროდუქცია მ. მ-შვილისაგან არ მიუღიათ და არც მასთან მოლაპარაკება არ ჰქონიათ. მართალია, გ. მ-შვილს ებარა საწყობი, მაგრამ საწყობიდან რეალიზებული პროდუქციის ღირებულებასა და მათ მიერ რეალიზებული პროდუქციის ღირებულებას ისინი უგზავნიდნენ თ. ქ-შვილს. მოპასუხეს არც თავისთვის და არც ოჯახის საჭიროებისათვის მ. მ-შვილისაგან ფული არ უსესხია. როდესაც საბოლოოდ მოახდინეს ანგარიშსწორება, საგარეჯოში აუდიტორული შემოწმებისას მიეთითა, რომ გ.ქ-შვილს ჰქონდა 4011 ლარი გადასახდელი, რაზედაც მან ხელი არ მოაწერა, რადგან აღნიშნულს არ ეთანხმებოდა, პირიქით, მათ ჰქონდათ მისი ვალი. შემდგომში ნახა საგადასახადო ანგარიშფაქტურა, რომლითაც დადგენილ იქნა, რომ ი/მ მ. მ-შვილს ი/მ მ. ც-შვილისათვის გადასახდელი აქვს 6411.60 ლარი. თ. ქ-შვილთან ერთობლივი საქმიანობის წარმოების ფაქტი დადგენილია გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილებით და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 19 ივნისის განჩინებით, რა დროსაც, მ. ც-შვილი დავობდა საგადასახადო ვალდებულების შეუსრულებლობაზე და მისი სარჩელი დაკმაყოფილდა. არც ერთ სასამართლო სხდომაზე არ დადასტურებულა ის გარემოება, რომ გ. ქ-შვილს ჰქონოდა მ. მ-შვილის ვალი.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მ. მ-შვილის სარჩელი გ. ქ-შვილის მიმართ არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 თებერვლის განჩინებით მ. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ ი/მ მ. მ-შვილი 2007 წლის განმავლობაში ეწეოდა მინერალური წყლების დისტრიბუციას კახეთის რეგიონში. დასახელებული საქმიანობის განხორცილების მიზნით დაქირავებული ჰქონდა პროდუქციის საწყობი ქ...., ... ქ¹20-ში. აღნიშნული საწყობიდან პროდუქციის რეალიზაციას ახდენდა გ. მ-შვილი, რომელთანაც მ. მ-შვილს 2007 წლის იანვრიდან გაფორმებული ჰქონდა შრომის ხელშეკრულება. ლუდისა და მინერალური წყლების დისტრიბუციასთან დაკავშირებით კომერციულ საქმიანობას ეწეოდა მ. მ-შვილის მეუღლე _ თ. ქ-შვილი, რომელიც ახორციელებდა ერთობლივ საქმიანობას გ. ქ-შვილთან, მ. ც-შვილთან, გ. მ-შვილსა და გ. კაციაშვილთან ერთად. ..., ქ.... ქ¹20-ში მდებარე საწყობიდან გ. მ-შვილი ახდენდა ასევე თ. ქ-შვილის მიერ შეტანილი პროდუქციის რეალიზაციას. საქმის მასალებსა და მხარეთა ახსნა-განმარტებაზე დაყრდნობით, სასამართლომ ჩათვალა, რომ გ. მ-შვილი პროდუქციის რეალიზაციის შედეგად აღებულ თანხას ქ.თბილისში, თ. ქ-შვილისათვის გადასაცემად გ. ქ-შვილს ატანდა. საქმის გარემოებებიდან არ ირკვევა, არსებობდა თუ არა სესხის შესახებ შეთანხმება მ. მ-შვილსა და გ. ქ-შვილს შორის.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება, რომ მ. მ-შვილის მიერ თანხის სესხად გაცემის ფაქტს ადასტურებს გ. ქ-შვილის ხელმოწერები გ. მ-შვილის მიერ წარმოებულ ჩანაწერებზე თანხის გადაცემასთან დაკავშირებით, რადგანაც დასახელებული ჩანაწერები ადასტურებს მხოლოდ გ. ქ-შვილის მიერ გ. მ-შვილისაგან თანხის აღების ფაქტს ქ.თბილისში ჩასატანად, გადასარიცხად და ა.შ, რაც სადავოდ გამხდარი არ ყოფილა. როგორც მხარეთა განმარტებებიდან ირკვევა, გ. ქ-შვილი თანხებს გადასცემდა მ. მ-შვილის მეუღლეს _ თ. ქ-შვილს, რაც ასევე არ გამხდარა სადავო მხარეთა მიერ. რაც შეეხება მ. მ-შვილის მიერ გ. ქ-შვილისათვის 17 000 ლარის სესხად მიცემის ფაქტს, აღნიშნული გარემოების თაობაზე აპელანტმა მტკიცებულებები ვერ წარმოადგინა, შესაბამისად, სასამართლოს მოსაზრებით, ასეთი გარემოების არსებობა არ შეიძლება, ჩაითვალოს დადასტურებულად.

სასამართლომ დადასტურებულად არ მიიჩნია, რომ მ. მ-შვილსა და გ. ქ-შვილს შორის არსებობდა სესხის ხელშეკრულება, რადგანაც აპელანტი სესხის ხელშეკრულების არსებობის დამადასტურებელ მტკიცებულებად უთითებდა გ. მ-შვილის ჩანაწერებს, კერძოდ, რომ მან თანხა გ. ქ-შვილს გაატანა. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლზე, 52-ე მუხლზე, 327-ე მუხლის პირველი ნაწილზე, და განმარტა, რომ ხელშეკრულების შინაარსი დგინდება მისი არსებითი პირობების შინაარსობრივი და ლოგიკური ანალიზის შედეგად და არა მხოლოდ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან.

სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ გ. მ-შვილი მ. მ-შვილთან გამყიდველად მუშაობდა, რომელიც გ. ქ-შვილს ატანდა “ბორჯომისა” და “ყაზბეგის” პროდუქციის რეალიზაციიდან მიღებულ თანხებს მ.მ-შვილის მეუღლე თ.ქ-შვილთან, გ.ქ-შვილს თ.ქ-შვილთან დავალიანება არ გააჩნდა, გარდა ერთობლივი საქმიანობის აუდიტორული შეფასების შედეგად აღმოჩენილი დავალიანებისა, რომელიც 4 104 ლარს შეადგენდა.

სასამართლომ არ გაიზიარა მ. მ-შვილის მტკიცება, რომ გ. მ-შვილის მიერ გ. ქ-შვილისათვის გატანებული თანხები, მის მიერ გ. ქ-შვილისათვის სესხის სახით მიცემული თანხაა, რომელიც გ. ქ-შვილს პირადად ესაჭიროებოდა და რომლის დაბრუნების ვალდებულება გ. ქ-შვილს მ. მ-შვილის წინაშე ჰქონდა. სასამართლოს მოსაზრებით, თანხის ყოველი გადაცემა არ გულისხმობს სესხის სახით თანხის გადაცემას, მით უმეტეს, თუ თანხის გაცემა და თანხის გაცემის დანიშნულება წერილობითი დოკუმენტით დასტურდება. თანხის გაცემის ზემოხსენებული წერილობითი დოკუმენტითა და მოწმე გ. მ-შვილის განმარტებით, ცალსახად დგინდება გ. ქ-შვილის მიერ აღნიშნული თანხების მიღება, თუმცა, ამავე მტკიცებულებებზე დაყრდნობით, აშკარად იკვეთება გ. ქ-შვილის მიერ მიღებული თანხების მიზნობრიობა – თანხის ჩატანა ქ.თბილისში თ. ქ-შვილთან ან ამავე თანხების ბანკის მეშვეობით გადარიცხვა. მ. მ-შვილის მეუღლე თ. ქ-შვილი პროდუქციის რეალიზაციის შედეგად ამონაგები თანხის მისთვის გადაცემის ნაცვლად, გ. ქ-შვილის მიერ აღნიშნული თანხის პირადი ვალის სახით აღებას, არ ადასტურებს, უფრო მეტიც, მოწმე თ. ქ-შვილის განმარტებით, გ. ქ-შვილს გ. მ-შვილისაგან მიღებული თანხები “ყაზბეგის” კომპანიაში მიჰქონდა. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 623-ე მუხლზე და განმარტა, რომ მ. მ-შვილის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტის არა მხოლოდ გონივრული განსჯის, არამედ უშუალოდ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდანაც ნათელია, რომ გ. ქ-შვილს თანხა გადაეცემოდა თ. ქ-შვილისათვის გადასაცემად, თბილისში ჩასატანად, ბანკში გადასარიცხად და ა.შ და არა პირად საკუთრებაში, აღნიშნული თანხის უკან დაბრუნების პირობით. წერილობითი გარიგების საფუძველზე წარმოშობილი უფლება-მოვალეობათა შინაარსი სწორედ აღნიშნული წერილობითი დოკუმენტიდან უნდა მომდინარეობდეს. წერილობითი ფორმით არსებულ გარიგებაში ცვლილების შეტანა მხოლოდ იმავე ფორმით დადებული გარიგების საფუძველზეა შესაძლებელი, თუ რა თქმა უნდა, თვით გარიგება არ ითვალისწინებს გარიგების პირობებისაგან განსხვავებული ქცევის სტანდარტს ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე. გ. მ-შვილის მიერ მ. მ-შვილის დავალებით გ. ქ-შვილისათვის თანხის გადაცემის დამადასტურებელი წერილობითი დოკუმენტიდან იკვეთება თანხის გადაცემის ფაქტი, თუმცა, არ დასტურდება გ. ქ-შვილის მიერ აღნიშნული თანხის პირადი საჭიროებისათვის ან პირადი პასუხისმგებლობით, სხვისი საჭიროებისათვის მიღება, რაც აღნიშნული წერილობითი დოკუმენტის სესხის ხელშეკრულებად კვალიფიკაციის საფუძველი გახდებოდა, ვინაიდან, სესხის წერილობითი ხელშეკრულებიდან უნდა დასტურდებოდეს მსესხებლის მიერ თანხის უკან დაბრუნების პირობით მიღება, წინააღმდეგ შემთხვევაში, შემხვედრი ვალდებულების გაუთვალისწინებლად, ყოველი ხელშეკრულება, რომელიც ერთი პირის მხრიდან თანხის გადაცემას გულისხმობს, სესხის ფაქტობრივ შემადგენლობას დაადასტურებდა, ხოლო მ. მ-შვილის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტი ვერ ადასტურებს გ. ქ-შვილის მიერ, პირადი საჭიროებისათვის, პირადი პასუხისმგებლობითა და აღნიშნული თანხის დაბრუნების პირობით, თანხის მიღებას, შესაბამისად, ვერ დასტურდება მ. მ-შვილსა და გ. ქ-შვილს შორის სესხის ხელშეკრულების დადება, შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მ.მ-შვილმა ვერ უზრუნველყო კანონმდებლობით მისთვის დაკისრებული სესხის ხელშეკრულების დადების მტკიცების ტვირთის რეალიზება. სასამართლომ განმარტა, რომ სესხის სახით მიღებული თანხა შეიძლება არ ემსახურებოდეს უშუალოდ მსესხებლის პირად მიზნებს. მსესხებელმა თანხა შეიძლება მესამე პირის ინტერესებიდან გამომდინარე აიღოს, თუმცა, სასესხო ურთიერთობაში, პირის მსესხებლად მონაწილეობა, თავისთავად გულსხმობს მის ვალდებულებას, დააბრუნოს ნასესხები თანხა, მიუხედავად სესხის მიზნობრიობისა. მოცემულ შემთხვევაში, არ დგინდება გ. ქ-შვილის აღნიშნულ სამართალურთიერთობაში მსესხებლად მონაწილეობის ფაქტი, არ იკვეთება გ. ქ-შვილის ვალდებულება, გარკვეული დროით მის საკუთრებაში იყოს მიღებული თანხა და საჭიროების ამოწურვისთანავე, მისი პასუხისმგებლობით, დაბრუნდეს იგი უკან.

სასამართლომ არ გაიზიარა მ. მ-შვილის მოსაზრება, რომ გ. ქ-შვილის მიერ ხელმოწერილი დოკუმენტები წარმოადგენს ამ უკანასკნელის მიერ ვალის არსებობის აღირებას, რადგანაც სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის შესაბამისად, ვალის არსებობის აღიარებად ხელშეკრულების შეფასება, თანმდევი სამართლებრივი შედეგებით, ინდივიდუალურია და ერთმნიშვნელოვნად, ხელშეკრულების შინაარსიდან უნდა მომდინარეობდეს, კერძოდ, ვალის არსებობის ხელშეკრულებით პირი უნდა აღიარებდეს გარკვეულ ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის არსებობას და კისრულობდეს მისი შესრულების ვალდებულებას. ვალის არსებობის აღიარების ხელშეკრულების თავისებურება სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ მასში ვალდებულების შესრულების მზაობა იკვეთება. გ. ქ-შვილის მიერ ხელმოწერილი დოკუმენტებიდან იკვეთება, რომ იგი ვალდებულებას იღებს მიღებული თანხა ერთი ადგილიდან გადაიტანოს სხვა ადგილას, აღნიშნული თავისთავად გამორიცხავს გ. ქ-შვილის პასუხისმგებლობას მიღებული თანხების უკან დაბრუნებასთან დაკავშირებით.

სასამართლომ ასევე დაუსაბუთებლად ჩათვალა მ. მ-შვილის მოსაზრება, რომ გ. ქ-შვილს 17 000 ლარის უკან დაბრუნება უნდა დაეკისროს დელიქტიდან გამომდინარეც, რადგანაც, აპელანტმა ვერ შეძლო შესაბამისი მტკიცებულებების წარმოდგენა, რომლითაც დადასტურდებოდა გ. ქ-შვილის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, რომელსაც თანმდევ შედეგად მ. მამათვარიშვილისათვის 17 000 ლარის ოდენობით ზიანის მიყენება მოჰყვა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ.მ-შვილმა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება უკანონოა, სახეზეა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე, 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებული განჩინების გაუქმების საფუძვლები. სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ლუდისა და მინერალური წყლების დისტრიბუციასთან დაკავშირებულ სამეწარმეო საქმიანობას ეწეოდა მ. მ-შვილის მეუღლე თ. ქ-შვილი, რეალურად კი, “ბორჯომის” დისტრიბუციას ეწეოდა კასატორი, როგორც ი/მ, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი ზედნადებებითა და ანგარიშფაქტურებით.

სასამართლომ ასევე არასწორად დაადგინა, რომ ამხანაგობის წევრები იყვნენ გ. ქ-შვილი, მ. ც-შვილი, გ. კაციაშვილი და გ. მ-შვილი. აღნიშნული დასკვნა სასამართლომ დააყრდნო გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 23 მარტის გადაწყვეტილებას, რაც არასწორია. გ.მ-შვილი ვერ მოახდენდა თ.ქ-შვილის მიერ საწყობში შეტანილი პროდუქციის რეალიზებას. გ.მ-შვილი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე მუშაობდა ი/მ მ. მ-შვილთან და ახდენდა ამ უკანასკნელის მიერ შეტანილი პროდუქციის რეალიზაციას, მას სამეწარმეო ამხანაგობასთან სამართლებრივი კავშირი არ ჰქონია.

არასწორია სასამართლოს დასკვნა, რომ მხარეთა შორის სესხის ხელშეკრულების დადების ფაქტი არ დასტურდება, ვინაიდან ქ.თბილისში, თ.ქ-შვილისათვის თანხის გ.ქ-შვილის მეშვეობით გაგზავნა სწორედ ამ ფაქტზე მიუთითებს.

გასაჩივრებული განჩინებით სწორედაა დადგენილი, რომ საქმეში წარმოდგენილი ხელწერილები ადასტურებს გ.ქ-შვილის მიერ თანხის მიღების ფაქტს, თუმცა სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, რომ სადავოს არ წარმოადგენს გ.ქ-შვილის მიერ ამ თანხების ქ.თბილისში ჩატანა და თ.ქ-შვილისათვის გადაცემა, ვინაიდან, სწორედ მითითებული გარემოებაა დასადგენი და გამოსაკვლევი.

არასწორია გასაჩივრებული განჩინების მითითება, რომ მ.მ-შვილმა 17 000 ლარის სესხად გადაცემის ფაქტი ვერ დაადასტურა, რადგანაც სასამართლომ არასწორად არ ჩათვალა საკმარისად საქმეში წარმოდგენილი ხელწერილები, რომლებიც უტყუარად მოწმობენ ი/მ მ.მ-შვილის დაქირავებული პირის _ გ.ქ-შვილის მიერ კასატორის კუთვნილი პროდუქციის რეალიზაციის შედეგად მიღებული თანხის გადაცემის ფაქტს, რომელიც მას მესამე პირისათვის უნდა მიეტანა.

თ. ქ-შვილი მართლაც ეწევა სამეწარმეო საქმიანობას გ.ქ-შვილთან და სხვა პირებთან ერთად, თუმცა ის სხვა იურიდიული პირია და ამ საქმიანობას ი/მ მ.მ-შვილის საქმიანობისაგან დამოუკიდებლად ახორციელებს, აღნიშნული დასტურდება, როგორც მოწმეთა, ისე 2009 წლის 9 მარტის სახდომაზე დაკითხული ბუღალტრის ჩვენებით. გ.ქ-შვილმა თანხა მ.მ-შვილისაგან მიიღო საკუთარი და არა ამხანაგობის სახელით, შესაბამისად, კასატორი ამ თანხის დაბრუნებას ამხანაგობისაგან ვერ მოითხოვს, როგორც ამას სააპელაციო სასამართლო მიუთითებს, ამასთან, თანხის დაუბრუნებლობით დაირღვა კასატორის, როგორც კრედიტორის უფლება, რა დროსაც ნაკლებად საინტერესოა მოვალემ თანხა რა მიზნებისთვის გამოიყენა.

დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა ზიანის მიყენების ფაქტის არარსებობის თაობაზე, რადგანაც საქმეში წარმოდგენილი კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, რომელიც შეეხება “ბორჯომსა” და მ.მ-შვილს შორის არსებულ დავას, ამ უკანასკნელს “ბორჯომის” სასარგებლოდ დაეკისრა თანხის, ასევე საურავის გადახდა, რომელიც ჯამში ძირითადი თანხის გასამმაგებული ოდენობაა, ამასთან, გ.ქ-შვილის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო გაუარესდა კასატორის ოჯახის ქონებრივი მდგომარეობა, მისი ჯანმრთელობა, რაც სწორედ ზიანის მიყენების ფაქტს ადასტურებს.

სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, რომ მხარეთა შორის თანხის სესხად გადაცემის ფაქტი არ დასტურდება, რადგანაც წერილობითი ხელშეკრულებიდან უნდა ირკვეოდეს თანხის მიღება მისი უკან დაბრუნების პირობით. კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 624-ე 623-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ სესხი, როგორც რეალური ხელშეკრულება, ნამდვილია მისი დადების მომენტიდან, იგი გამსესხებლის ნების გამოვლენის საფუძველზე იდება და ამ საკითხის სწორად გადაწყვეტას სამართლებრივად გადაწყვეტი მნიშვნელობა აქვს. თავად ხელშეკრულება მსესხებელს უდგენს ვალდებულებას, დააბრუნოს მიღებული სიკეთე.

თანხის გადაცემით მხარეთა შორის წარმოიშვა სესხის სამართლებრივი ურთიერთობა, აღნიშნული მსჯელობის საწინააღმდეგოდ ჩაითვლებოდა, რომ მხარეთა შორის გაფორმდა ჩუქების ხელშეკრულება, რაც რეალობას არ შეესაბამება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 2 ივნისის განჩინებით ი/მ მ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 48-ე მუხლის საფუძველზე კასატორს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ი/მ მ. მ-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი/მ მ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 2 ივნისის განჩინებით კასატორს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის _ 850 ლარის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი ცნობილ იქნა დაუშვებლად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, პალატა თვლის, რომ ი/მ მ. მ-შვილს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 30% _ 255 ლარი (850X30%).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ი/მ მ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ ი/მ მ. მ-შვილს (ს/ნ ....) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 30% _ 255 ლარი. სახელმწიფო ბაჟი ჩაირიცხოს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე”. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.