ას-658-619-2011 4 ივლისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მ. სულხანიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ვ. ხ-შვილი, დ. ჩ-ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ თ. ხ-შვილი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილება და 2011 წლის 10 მარტის საოქმო განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი _ სამკვიდროს მიღებისათვის დადგენილი ვადის გაგრძელება, თანამემკვიდრედ ცნობა, სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ხ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. ხ-შვილის, ნოტარიუს მ. ჟ-იასა და დ. ჩ-ძის მიმართ სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელების, ქ.თბილისში, .... ქ ¹34-ში მდებარე, ნ. ჩ-ძის დანაშთ ქონებაზე თანამემკვიდრედ ცნობის, ვ. ხ-შვილსა და დ. ჩ-ძეს შორის 2008 წლის 24 ოქტომბერს გაფორმებული სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 2007 წლის 17 ივლისს გარდაიცვალა მოსარჩელის დედა _ მამკვიდრებელი ნ. ჩ-ძე, რომლის სახელზე ირიცხებოდა ქ.თბილისში, .... ქ. ¹34-ში მდებარე ბინა. სამკვიდროს გახსნის დროს თ. ხ-შვილმა გართულებული ორსულობის, შემდეგ კი ჩვილის ჯანმრთელობის გაუარესების გამო, კანონით დადგენილ ვადაში სანოტარო ორგანოს სამკვიდროს მისაღებად ვერ მიმართა. აღნიშნულით ისარგებლა მამამისმა _ ვ. ხ-შვილმა, შეცდომაში შეიყვანა ნოტარიუსი, როგორც ნ. ჩ-ძის ერთადერთმა მემკვიდრემ მიიღო მთლიანი სამკვიდრო და სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულებით გადასცა დ. ჩ-ძეს.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს. ვ. ხ-შვილის განმარტებით, თ. ხ-შვილი ცნობილ უნდა იქნეს უღირს მემკვიდრედ. იგი წლების განმავლობაში ყურადღებას არ აქცევდა მშობლებს, აყენებდა შეურაცხყოფას, რაც დასტურდება საპატრულო პოლიციის მიერ შედგენილი აქტით. ამასთან, სამკვიდრო მოიცავს სადავო ქონების 1/2-ს, რადგან თავად ვ. ხ-შვილი გარდაცვლილ მეუღლესთან ერთად თანამესაკუთრეს წარმოადგენდა. ნ.ჩ-ძე გარდაცვალებამდე დაავადებული იყო ონკოლოგიური სენით და მისთვის საჭირო მკურნალობის ხარჯები გადახდილ იქნა დ. ჩ-ძის მამის მიერ. აღნიშნული დანახარჯი შეადგენს სადავო ბინის ღირებულების 1/2-ზე მეტს, შესაბამისად, სადავო ქონება აღარ არსებობს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თ. ხ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც ამ უკანასკნელმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

აღნიშნული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილებით თ. ხ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგის 2009 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც თ. ხ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თ. ხ-შვილი ცნობილ იქნა ქ.თბილისში, .... (ყოფილი ....) ქ.¹34-ში მდებარე, ამჟამად დ. ჩ-ძის სახელზე რიცხული 8/36 ნაწილი უძრავი ქონების 1/2 ნაწილზე მემკვიდრედ, ბათილად იქნა ცნობილი 2008 წლის 24 ოქტომბერს დ. ჩ-ძესა და ვ. ხ-შვილს შორის გაფორმებული სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულება (სანოტარო აქტი ¹....) უძრავი ქონების 1/2 ნაწილში შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 დეკემბრის განჩინებაზე, რომლითაც საქმის ხელახლა განმხილველ სასამართლოს დაევალა სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებისა და მოპასუხეთა შესაგებლის ფარგლებში სადავო რჩენის ხელშეკრულების სუბიექტთა უფლებამოსილების საკითხის გამორკვევა, ასევე დ.ჩ-ძის მიერ ნივთის შეძენის კანონიერების შეფასება კეთილსინდისიერების თვალსაზრისით და განმარტა, რომ ნ. ჩ-ძე გარდაიცვალა 2007 წლის 17 ივლისს. მისმა მეუღლემ _ ვ. ხ-შვილმა 2008 წლის 28 იანვარს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე ნ.ჩ-ძის სამკვიდრო ქონება _ ქ.თბილისში, .... ქ.¹34-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი საჯარო რეესტრში აღრიცხა თავის საკუთრებაში, ხოლო 2008 წლის 24 ოქტომბრის სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთრების უფლება სადავო ნივთზე გადასცა დ. ჩ-ძეს. დედის _ ნ.ჩ-ძის გარდაცვალებიდან ექვსი თვის ვადაში სანოტარო ორგანოში განცხადების წარდგენით თ. ხ-შვილმა გამოხატა ნება სამკვიდროს მიღების თაობაზე, რის გამოც თ. ხ-შვილის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მეორე ნაწილისა და 1424-ე მუხლის თანახმად. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1433-ე მუხლზე და განმარტა, რომ თ. ხ-შვილი მემკვიდრეობის მიღებით სამკვიდრო ქონებაში მისი წილის მესაკუთრე გახდა მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან _ 2007 წლის 17 ივლისიდან. ამავდროულად დადგენილია, რომ თ.ხ-შვილს თავისი საკუთრების უფლება არავისთვის გადაუცია და მასზე ვინმეს სასარგებლოდ უარი არ უთქვამს. ამდენად, სამოქალაქო კოდექის 1421-ე მუხლით გათვალისწინებული ერთ-ერთი მოქმედების განხორციელება საკმარისია სამკვიდროს მიღების ფაქტის დადგენისათვის, რაც ამავე კოდექსის 1433-ე მუხლით ავტომატურად იწვევს მემკვიდრისათვის სამკვიდროს მესაკუთრის სტატუსის დადგენას. ვინაიდან, მიღებული სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლება მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან, მოსარჩელე თ. ხ-შვილი დედის გარდაცვალების დღიდან წარმოადგენს ამჟამად დ. ჩ-ძის სახელზე რიცხული ქ.თბილისში, .... (ყოფილი ....) ქ.¹34-ში მდებარე 8/36 ნაწილის უძრავი ქონების 1/2 წილზე მემკვიდრეს. სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ თ.ხ-შვილი საქმეში წარმოდგენილი სარჩელით უთითებს რა ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებზე _ სადავო სამკვიდრო ქონებასთან დაკავშირებით თავისი უფლებების დარღვევაზე, რჩენის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას ითხოვს შემდეგი საფუძვლით: ხელშეკრულების გაფორმების მომენტში ვ. ხ-შვილი არ წარმოადგენდა სათანადო მესაკუთრეს და ამის შესახებ ცნობილი იყო დ. ჩ-ძისათვის, იგი თ.ხ-შვილის ბიძაშვილია და მისთვის ცნობილი იყო არსებული მდგომარეობა. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე, 62-ე მუხლებზე და მიიჩნია, რომ სადავო სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულება კანონსაწინააღმდეგოა იმ ნაწილში, რომლითაც დადებულ იქნა გარიგება თ. ხ-შვილის კუთვნილი სამკვიდრო ქონების 1/2 ნაწილზე, ვინაიდან ვ. ხ-შვილმა სადავო სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების საფუძველზე განკარგა მთელი ქონება, რის გამოც სახეზეა მართლსაწინააღმდეგო განკარგვა. დ. ჩ-ძე არ შეიძლება მიჩნეულ იქნას უძრავი ქონების კეთილსინდისიერ შემძენად სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის თანახმად. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან, დ. ჩ-ძე არის ვ. ხ-შვილის ცოლის ძმის შვილი და შესაბამისად, თ. ხ-შვილის ბიძაშვილი, მას უნდა სცოდნოდა, რომ სადავო ბინაზე პირველი რიგის მემკვიდრეს წარმოადგენდა თ. ხ-შვილიც, ამასთან, დ. ჩ-ძე ვალდებული იყო გამოეჩინა წინდახედულობა და მითითებული ფაქტის მიმართ მისი კეთილსინდისიერების დასამტკიცებლად სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების დადებამდე, აღნიშნული გარემოება ეცნობებინა თ. ხ-შვილისათვის. მოცემულ შემთხვევაში ასევე ვერ იმოქმედებს საჯარო რეესტრის ჩანაწერების უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, გათვალისწინებული სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მე-2 ნაწილით ვინაიდან, სადავო სამისდღეშიო ხელშეკრულების დადებამდე დ. ჩ-ძისათვის ცნობილი იყო, რომ ხელშეკრულება იდებოდა სადავო ნივთზე. ამდენად, პალატამ ჩათვალა, რომ დ. ჩ-ძესა და ვ. ხ-შვილს შორის დადებული გარიგება არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, რის გამოც ბათილად უნდა იქნას ცნობილი 2008 წლის 24 ოქტომბერს დ. ჩ-ძესა და ვ. ხ-შვილს შორის გაფორმებული სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულება (სანოტარო აქტი ¹...) უძრავი ქონების 1/2 ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს დ. ჩ-ძემ და ვ. ხ-შვილმა, მოითხოვეს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებისა და 2011 წლის 10 მარტის საოქმო განჩინების გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტისა და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, არასწორად განმარტა კანონი, ასევე დაუშვა ისეთი არსებითი საპროცესო დარღვევა, რასაც შედეგად არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა მოჰყვა, სააპელაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე, 215-ე და 219-ე მუხლების დარღვევით არასწორად არ დააკმაყოფილა კასატორთა შუამდგომლობა ნოტარიუს ნ.ჯ-ლის განცხადების სარეგისტრაციო ჟურნალის გამოთხოვაზე. აღნიშნულით დადასტურდებოდა თ.ხ-შვილის განცხადების რეგისტრაციის ფაქტის ნამდვილობა, რაც საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის იყო სავალდებულო. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ თ.ხ-შვილი არასწორად უთითებს სამკვიდრო მოწმობის მისაღებად ნოტარიუსისათვის მიმართვის ვადას, კერძოდ, თ.ხ-შვილი ადასტურებს, რომ ნოტრიუსს მიმართა 2008 წლის 8 იანვარს, ასევე განმარტავს, რომ მიმართა დედის გარდაცვალებიდან მე-40 დღეს. საქმის მასალებით აღნიშნული ფაქტი უტყუარად არ დასტურდება. საქმეში წარმოდგენილი ნოტარიუს ნ.ჯ-ლის დადგენილების თანახმად, თ.ხ-შვილმა მას 2008 წლის 15 დეკემბერს მიმართა, ხოლო სასამართლო გადაწყვეტილებაში ნოტარიუსისათვის მიმართვის თარიღად აღნიშნულია 2008 წლის 8 იანვარი, ასევე ირკვევა, რომ თ.ხ-შვილმა ნოტარიუს მ.ჟ-იასაც მიმართა სამკვიდრო მოწმობის გაცემის თხოვნით 2008 წლის პირველ დეკემბერს. ამდენად, სარეგისტრაციო ჟურნალის გამოთხოვაზე სასამართლომ ვ.ხ-შვილსა და დ.ჩ-ძეს სრულიად უკანონოდ და დაუსაბუთებლად უთხრა უარი.

სასამართლოს მოსაზრების გაზიარების შემთხვევაშიც კი, თუ თ.ხ-შვილი ნოტარიუსს მიმართავდა კანონით დადგენილ ვადაში, კასატორთა შორის გაფორმებული სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი არ იარსებებს. საკასაციო სასამართლოს მითითება, რომ სააპელაციო პალატას დაედგინა, რამდენად იყო ვ.ხ-შვილი უფლებამოსილი, გაესხვისებინა ქონება, ხოლო დ.ჩ-ძე _ შეეძინა ეს ქონება, მიმართული იყო იმისკენ, რომ სასამართლოს დაედგინა და გამოეკვლია ფაქტობრივი გარემოებები. სასამართლო სხდომაზე დადგინდა მოსარჩელესა და მის მშობლებს შორის არსებული დაძაბული ურთიერთობა, ასევე დადგინდა, რომ სახლიდან წასვლის შემდეგ თ.ხ-შვილი მშობლების მიმართ მზრუნველობას არ იჩენდა, მას არ გაუგია დედის გარდაცვალების თაობაზე, არ ესწრებოდა დაკრძალვას და სხვა.

ამ გარემოებათა გათვალისწინებით, ვ.ხ-შვილმა იმ დროს მოქმედი კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით მიმართა ნოტარიუსს საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით და მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვის შემდეგ მიიღო სამკვიდრო მოწმობა, ხოლო სამკვიდრო მოწმობის მიღებიდან 9 თვის შემდეგ გაასხვისა სადავო ქონება. ის ფაქტი, რომ ბუნებაში არსებობდა სხვა პოტენციური მემკვიდრეც ვ.ხ-შვილის მიერ სამკვიდროს მიღებაზე გავლენას ვერ მოახდენს, რადგანაც კანონი ვ.ხ-შვილს არ აკისრებს იმისაგან განსხვავებულ ვალდებულებას, ვიდრე ამ უკანასკნელმა განახორციელა.

კასატორთა განმარტებით, სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლი, რის შედეგადაც არ იქნა გამოკვლეული ის ფაქტობრივი გარემოებები, რაც დავის სწორად გადაწყვეტისათვის იყო საჭირო.

კასატორებმა მიუთითეს სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის დანაწესზე და განმარტეს, რომ სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ დ.ჩ-ძე ქონების არაკეთილსინდისიერი შემძენია, მცდარია, რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლისა და სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის შესაბამისად, დ.ჩ-ძე შემძენი კეთილსინდისიერია, ვინაიდან ის დაეყრდნო რეესტრის მონაცემების სისრულის პრეზუმფციას. კანონი ასეთ შემთხვევაში იცავს შემძენის ინტერესებს, რადგანაც დ.ჩ-ძემ არ იცოდა, არც ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე და არც რეეტრის მონაცემების შესახებ საჩივრის არსებობაზე. ის გარემოება, რომ დ.ჩ-ძე თ.ხ-შვილის ბიძაშვილია, არ შეიძლება შემძენის არაკეთილსინდისიერად მიჩნევის საფუძველი გახდეს. შესაბამისად, პალატის მოსაზრება, რომ გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში შემძენი ვალდებული იყო, ეცნობებინა თ.ხ-შვილისათვის ქონების შეძენის თაობაზე არ გამომდინარეობს კანონის მოთხოვნიდან. ასეთ დანაწესს კანონი არ ითვალისწინებს. ამასთან, მოსარჩელის დაძაბული ურთიერთობა მშობლებთან, რეესტრის ჩანაწერების უტყუარობა და ის ფაქტი, რომ ვ.ხ-შვილის საკუთრების უფლების რეგისტრაციიდან 9 თვის განმავლობაში არ გამხდარა სადავო, დ.ჩ-ძისათვის ქმნიდა ვარაუდს იმისა, რომ ვ.ხ-შვილმა კეთილსინდისიერად შეიძინა ქონება, ხოლო სხვა მემკვიდრის არსებობის ფაქტი სადავო გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არის. საკასაციო საჩივრში ასევე სადავოდაა მიჩნეული ის ფაქტი, რომ თ.ხ-შვილის სარჩელით სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას მოითხოვდა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის საფუძველზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 10 ივნისის განჩინებით ვ. ხ-შვილისა და დ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ. ხ-შვილისა და დ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ. ხ-შვილისა და დ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მათ უარი უნდა ეთქვათ განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს: ვ. ხ-შვილსა და დ. ჩ-ძეს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ე. ჩ-ძის მიერ გადახდილი 700 (350+350) ლარის 70% _ 490 ლარი.

მოწინააღმდეგე მხარე თ. ხ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ ¹... დართული მტკიცებულებები 6 ფურცლად, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ თ. ხ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ვ. ხ-შვილისა და დ. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორებს: ვ. ხ-შვილსა (პირადი ¹....) და დ. ჩ-ძეს (პირადი ¹....) დაუბრუნდეთ შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹...., სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹...., საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹..., დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” ე. ჩ-ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 490 ლარი. თ. ხ-შვილს დაუბრუნდეს ¹.... დართული მტკიცებულებები 6 ფურცლად საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.