ას-668-629-2011 25 ივლისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ი. კ-ძე, დ. ჭ-ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ კ. ა-ძის უფლებამონაცვლე ნ. ა-ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 16 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

კ. ა-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. ჩ-ძის, თ. ს-ძის, ი. (ი.) და დ. კ-ძეების მიმართ ქ.თბილისში, ... ქ¹2/6-ში მდებარე, მოსარჩელის კუთვნილი საცხოვრებელი ბინის მოპასუხეების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვისა და მისთვის აღნიშნული ბინის თავისუფალ მდგომარეობაში გადაცემის მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

1974 წლის 10 ოქტომბრის სამემკვიდრეო მოწმობის საფუძველზე კ. ა-ძე ცნობილ იქნა ქ.თბილისში, ... ქ¹2/6-ში მდებარე სახლის მემკვიდრედ, რომელიც ტექ.აღრიცხვის სამსახურის მონაცემების თანახმად, ირიცხება მოსარჩელის სახელზე. მითითებულ ბინაში მოპასუხეები ნებართვის გარეშე შესახლდნენ და მოსარჩელის არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად მას არ ათავისუფლებენ. მოპასუხეთა უკანონო ქმედებით ილახება საკუთარი ქონების თავისუფლად ფლობისა და სარგებლობის უფლება, რის გამოც კ.ა-ძეს ოჯახთან ერთად ნათესავებთან უწევს ცხოვრება.

მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლად მოსარჩელე მიუთითებდა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე მუხლებზე.

ი. (ი.) კ-ძემ და დ. კ-ძემ (ჭ-ძემ) სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

მოპასუხეები არიან “თ-ის” თანამშრომლები და დაკავებული სადავო საცხოვრებელი ბინა სწორედ შპს “თ-ის” ადმინისტრაციის მიერ გადაეცათ. სადავო ბინაში ცხოვრობენ 1984 წლიდან და იხდიან ყოველგვარ კომუნალურ გადასახადებს. კ.ა-ძესთან არანაირი ურთიერთობა არ გააჩნია, რის შესაბამისადაც ეს უკანასკნელი საქმეზე სათანადო მოსარჩელეს არ წარმოადგენს.DA

მოპასუხეებმა მ. ჩ-ძემ და თ. ს-ძემ ასევე არ ცნეს სარჩელი და განმარტეს, რომ სამკვიდრო მოწმობით 1974 წლის 10 ოქტომბერს კ.ა-ძემ მიიღო ... ქ¹2/6-ში მდებარე საცხოვრებელი ოთახის ფართი 21.86 კვ.მ დამხმარე სათავსით, რომელიც განთავსებული იყო 123 კვ.მ მიწის ფართზე. 2005 წლის 13 დეკემბრის საინვენტარიზაციო გეგმით ირკვევა, რომ 55 კვ.მ (მათ შორის სასარგებლო 27.74 კვ.მ, საცხოვრებელი 8.40 კვ.მ) ფართი იმყოფება მიწის ნაკვეთზე უფლების დამადასტურებელი საბუთის გარეშე. მოსარჩელეს მათ მიმართ მხოლოდ მაშინ წარმოეშობოდა მოთხოვნის უფლება, თუკი იგი რეგისტრირებული იქნებოდა საჯარო რეესტრში. მოპასუხეები ზემოაღნიშნულ მისამართზე, კერძოდ, 22 კვ.მ საცხოვრებელ ფართზე 1983 წლიდან არიან რეგისტრირებული. მითითებულ ფართში შინაურული გარიგებით კ.ა-ძისათვის გადახდილი აქვთ 5000 მანეთი. ისინი იხდიან კომუნალურ გადასახადებს და მათი ურთიერთობა დარეგულირებული უნდა იქნეს “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლით.

მოგვიანებით მ.ჩ-ძემ და თ.ს-ძემ კ.ა-ძის მიმართ აღძრეს შეგებებული სარჩელი, რომლითაც მოითხოვეს ბინის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ ქ.თბილისში, ... ქ¹2/6-ში მდებარე 62.33 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის (I სართული, ლიტერ “ა”) მესაკუთრეებად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით კ.ა-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ქ.თბილისში, ... ქ¹2/6-ში მდებარე მოსარჩელის სახელზე რიცხული უძრავი ქონება გამოთხოვილ იქნა თანამოპასუხეების _ ი. კ-ძისა და დ. ჭ-ძის უკანონო მფლობელობიდან, დასახელებული უძრავი ნივთი მოსარჩელეს გადაეცა თავისუფალ მდგომარეობაში, კ.ა-ძის სარჩელი თ. ს-ძისა და მ. ჩ-ძის უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა, თ. ს-ძისა და მ. ჩ-ძის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, ისინი ცნობილ იქნენ ქ.თბილისში, ... ქ¹2/6-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის, კერძოდ, 62.33 კვ.მ ლიტერ “ა” ნაგებობის (I სართული ¹1, ¹2, ¹3, ¹4, ¹5, ¹6 ოთახები) მოსარგებლეებად, თ. ს-ძისა და მ. ჩ-ძის მიერ კ.ა-ძისათვის 39 500 აშშ დოლარის (შესაბამისი ეკვივალენტი ლარი) 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ (შეგებებული სარჩელის მიხედვით) თანამოსარჩელეები მ.ჩ-ძე და თ.ს-ძე ცნობილ იქნენ ქ.თბილისში, ... ქ¹2/6-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის, კერძოდ, 62.33 კვ.მ ლიტერ “ა” ნაგებობის (I სართული ¹1, ¹2, ¹3, ¹4, ¹5, ¹6 ოთახები) თანამესაკუთრეებად.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ი. კ-ძემ და დ. ჭ-ძემ.

აღნიშნული საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 16 თებერვლის განჩინებით ი. კ-ძისა და დ. ჭ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს და მიიჩნია, რომ ქ.თბილისში, ... ქუჩა ¹2/6-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი მოქალაქე კ. ა-ძის სახელზე დარეგისტრირდა ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მიერ 1974 წლის 10 ოქტომბრის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, თანახმად საქმეში არსებული საჯარო რეესტრის 2006 წლის 17 აპრილის ¹... და 2006 წლის 24 ნოემბრის ¹... ცნობებისა. კ. ა-ძეს კანონიერ სარგებლობაში გააჩნდა ამავე მისამართზე მდებარე 123 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით, აღნიშნულ მისამართზე არსებული შენობა წარმოადგენს ერთსართულიან ნაგებობას. შენობის პირველ სართულზე არსებული 62,33 კვ.მ ფართი სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 2007 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით საკუთრებაში გადაეცათ თ. ს-ძესა და მ. ჩ-ძეს. კ. ა-ძე გარდაიცვალა 2008 წლის 14 დეკემბერს. საქმეში კ. ა-ძის უფლებამონაცვლედ ჩაერთო მისი შვილი _ ნ. ა-ძე, რადგანაც ქ.თბილისში, ... ქ¹2/6-ში მდებარე სამკვიდრო ქონება 2009 წლის 25 ივნისს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე მიიღო მემკვიდრე ნ. ა-ძემ. ი. კ-ძე და დ. ჭ-ძე ფლობენ ქ.თბილისში, ... ქუჩა ¹2/6-ში მდებარე ნ. ა-ძის სახელზე რიცხულ ქონებას.

სასამართლომ მიუთითა, რომ აპელანტი დ. ჭ-ძე სადავოდ ხდის მიწის ნაკვეთზე ნ. ა-ძის საკუთრების უფლებას. დადგენილი გარემოებების შესაბამისად, ქ.თბილისში, ... ქუჩა ¹2/6-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენდა კ. ა-ძის საკუთრებას. ასეთი დასკვნა გამომდინარეობს დასახელებული ქონების რეგისტრაციის პერიოდში მოქმედი კანონმდებლობითა და 1997 წლის 26 ივნისის სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედების შემდგომ განსაზღვრული წესიდან, კერძოდ, 1997 წლის 26 ივნისის სამოქალაქო კოდექსის ძალაში შესვლამდე მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 93-ე მუხლის თანახმად, მიწა, მისი წიაღი და ტყე წარმოადგენდა მხოლოდ სახელმწიფო საკუთრებას და გაიცემოდა სარგებლობისათვის. ამავე კოდექსის 103-ე მუხლით კი, ფიზიკურ პირთა საკუთრება ვრცელდებოდა საცხოვრებელ სახლებზე. 1997 წლის 26 ივნისის სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლით, ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზეც ინდივიდუალური სახლებია განლაგებული, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ითვლება ამ პირთა საკუთრებად და მათზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები. ამდენად, სასამართლომ განმარტა, რომ კანონით განხორციელდა უძრავ ნივთებზე არსებული ფიზიკური პირების უფლებათა ერთგვარი ტრანსფორმაცია. კერძო პირთა ინდივიდუალურ მართლზომიერ სარგებლობაში არსებული უძრავი ქონება გადაიქცა მათ საკუთრებად, შესაბამისად, საკუთრების უფლების დადგენის საფუძველი გახდა სარგებლობის უფლების არსებობის ფაქტი და რეფორმამდე მოქმედ ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროების მიერ მისი ამსახველი ჩანაწერები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლო არ დაეთანხმა აპელანტების მოსაზრებას, რომ კ. ა-ძის საკუთრების უფლება მიწის ნაკვეთზე არ დგინდებოდა. მოსარგებლეები: მ. ჩ-ძე და თ. ს-ძე აღირიცხნენ მხოლოდ შენობის პირველ სართულზე მდებარე 62.33 კვ.მ ფართის მესაკუთრეებადD “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად, რომლის მოქმედება ვრცელდება მხოლოდ საცხოვრებელ სადგომზე და ამ სადგომის ქვეშ არსებულ მიწის ნაკვეთზე. პალატამ უსაფუძვლოდ ჩათვალა აპელანტების მითითება რომ სადავო ფართის ფლობას ახორციელებენ მართლზომიერად, შპს “თ-ის” ნებართვის საფუძველზე, რადგანაც საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ქონების მესაკუთრედ ტექნიკური ინტენტარიზაციის ბიუროში აღრიცხული იყო კ. ა-ძე და აღნიშნული ქონება შპს “თ-ის” საკუთრებას არ წარმოადგენდა. მფლობელობის უფლების სხვა რაიმე საფუძველსა თუ მის დამადასტურებელ მტკიცებულებებზე აპელანტების მიერ მითითებული არ ყოფილა. შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ აპელანტებმა (მოპასუხეებმა) ვერ განახორციელეს სასარჩელო მოთხოვნის შესაგებლის საფუძვლად მოყვანილი გარემოებების მტკიცება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად. საქმეზე დადგენილი გარემოებების შეფასების საფუძველზე სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეების: ი. კ-ძისა და დ. ჭ-ძის მიერ სადავო ფართის ფლობას არ გააჩნია მართლზომიერი საფუძველი. პალატა განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, მფლობელობა წარმოადგენს ნივთზე ფაქტობრივი ბატონობის ნებით მოპოვებას და იგი მხოლოდ იმ პირისათვის ჩაითვლება კანონით დაცვადი შესაბამისი უფლების ობიექტად, რომელსაც მფლობელობის უფლება მინიჭებული აქვს კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობით საამისოდ უფლებამოსილი პირის მიერ. კეთილსინდისიერი მფლობელობა, რომელიც არ ყოფილა წარმოშობილი სათანადო უფლების საფუძველზე ან ასეთი უფლება იქნა დაკარგული, არ წარმოადგენს საკუთრების უფლების შეზღუდვის საფუძველს, თანახმად 163-ე მუხლისა. მფლობელობის მართლზომიერებაზე არ მეტყველებს მხოლოდ პირთა მიერ ხანხგრძლივი დროის განმავლობაში ნივთის ფლობის ფაქტი მისთვის დამახასიათებელი პირობებით (კომუნალური გადასახადების გადახდა და სხვა), არამედ, აუცილებელია, არსებობდეს ფლობის უფლების წარმოშობისათვის ნამდვილი სამართლებრივი ურთიერთობა, რომელიც დასტურდება სათანადო წესით. სასამართლოს მოსაზრებით, სრულიად მართებულია საქალაქო სასამართლოს მიერ დავის გადაწყვეტა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლებზე დაყრდნობით, რადგანაც კანონის ზემოაღნიშნული ნორმებით დადგენილია, რომ მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. მესაკუთრეს შეუძლია, მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.

პალატის განმარტებით, ვინდიკაციური სარჩელის საფუძვლიანობა მოწმდება იმ გარემოებათა შეფასებით, არსებობს თუ არა მოსარჩელის საკუთრების უფლება ნივთზე და იმყოფება თუ არა ეს ნივთი სხვა პირთა არამართლზომიერ მფლობელობაში, ანუ ხორციელდება თუ არა მფლობელობა საამისო უფლების გარეშე. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელეს სადავო ნივთზე გააჩნია საკუთრების უფლება და იგი არ არის შეზღუდული მოპასუხეთა მხრიდან ამ ნივთის ფლობით, რადგან მოპასუხეები არ წარმოადგენენ სამოქალაქო კოდექსის 160-162-ე მუხლებით დაცული უფლების მქონე პირს _ მართლზომიერ მფლობელებს. კანონი იცავს ნივთზე არა ყოველგვარი ბატონობით განხორციელებულ მფლობელობას, არამედ მხოლოდ მართლზომიერ მფლობელობას, რისი არსებობაც მოპასუხეებმა სასამართლოს ვერ დაუდასტურეს კანონით დადგენილი წესით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ი. კ-ძემ და დ. ჭ-ძემ, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, კერძოდ, მხარეთა მიერ წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერები. მითითებული მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ ნ. ა-ძის საკუთრებაში არსებული ნივთის შემადგენლობაში არ შედის დ.ჭ-ძის საცხოვრებელი ფართი. აღნიშნული გარემოება დასტურდება ასევე საკადასტრო აზომვითი ნახაზითაც, სასამართლომ არ გამოიკვლია ის გარემოებაც, რომ მოსარჩელეს ი.კ-ძის საცხოვრებელი ფართიდან საკუთრების უფლება 30 კვ.მ ფართზე არ გააჩნია. კასატორთა განმარტებით, სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 ივნისის განჩინებით ი. კ-ძისა და დ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ი. კ-ძისა და დ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი. კ-ძისა და დ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამავე კოდექსის 42-ე მუხლის თანახმად კი, თუ სარჩელის აღძვრის მომენტში შეუძლებელია დავის საგნის ღირებულების ზუსტად განსაზღვრა, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობას წინასწარ განსაზღვრავს მოსამართლე, შემდეგ კი ხდება დამატებით გადახდევინება ან ზედმეტად გადახდილის უკან დაბრუნება საქმის გადაწყვეტისას დადგენილი სარჩელის ფასის შესაბამისად.

იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოცემული დავის საგანი არაქონებრივია და საკასაციო პალატის 2011 წლის 6 მაისის განჩინებით ი.კ-ძესა და დ.ჭ-ძეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის “თ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, დაევალათ სახელმწიფო ბაჟის _ 300 ლარის გადახდა, ხოლო კასატორებმა ხარვეზის გამოსწორებისათვის დადგენილ ვადაში წარმოადგინეს 300-300 ლარის სახელმწიფო ბიუჯეტში ჩარიცხვის დამადასტურებელი დოკუმენტი, საკასაციო პალატა თვლის, რომ მათ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7 მუხლისა და 42-ე მუხლის შესაბამისად, უნდა დაუბრუნდეთ ზედმეტად გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 300 ლარი, ხოლო საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო ასევე 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დ. ჭ-ძისა და ი. კ-ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორებს: ი. კ-ძესა (პირადი ¹...) და დ. ჭ-ძეს (პირადი ¹...) დაუბრუნდეთ შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” 2011 წლის 14 ივნისს ¹010 და ¹011 საგადახდო დავალებებით ი. კ-ძისა და დ. ჭ-ძის მიერ ზედმეტად გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _ 300 ლარი, ასევე 210 ლარი, სულ 510 ლარი. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.