ას-726-784-11 18 ივლისი, 2011 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნუნუ კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ი. ზ-ძე

წარმომადგენელი - ი. კ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ. წ-ავა

წარმომადგენელი - ბ. ბ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე - თ. და ა. წ-ავები

წარმომადგენელი - ე. გ-ძე (კანონიერი წარმომადგენელი) და მ. ჯ-ძე;

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 დეკემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ უძრავი ნივთის ნაწილზე მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. ზ-ძემ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გ. წ-ავას, ა- წ-ავასა და თ. წ-ავას მიმართ უძრავი ნივთის ნაწილზე საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: ქ.თბილისში, ... ქ. ¹16-ში მდებარე ბინა ¹19 საკუთრების უფლებით, რომელიც წარმოშობილია 1998 წლის 13 მაისს ,,¹... საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივთან” გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე, აღრიცხულია მოპასუხე გ. წ-ავას სახელზე. სწორედ აღნიშნულმა კოოპერატივმა ააშენა ... ქ. ¹16-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი, რომელზე გაცემულ ორდერშიც მოხსენიებული არიან: წ-ავა ა. ; წ-ავა გ.; წ-ავა ა. წ-ავა გ. (მოპასუხე); ზ-ძე ი. (მოსარჩელე). 1989 წელს გარდაიცვალა გ. წ-ავა (მოსარჩელის მამამთილი). მისი კუთვნილი წილის მემკვიდრეებად მოიაზრებიან მისი შვილი და მეუღლე. 1995 წელს გარდაიცვალა ა. წ-ავა (მოსარჩელის მეუღლე), შესაბამისად, მისი კუთვნილი წილის მესაკუთრეებად უნდა მივიჩნიოთ, დედა – ა. წ-ავა, შვილი - გ. წ-ავა და მეუღლე – ი. ზ-ძე. 1996 წელს გარდაიცვალა ალექსანდრა წ-ავა (მოსარჩელის დედამთილი). მისი კუთვნილი წილის მესაკუთრე კი გახდა შვილი – გ. წ-ავა. აქედან გამომდინარე, შეგვიძლია დავადგინოთ, რომ გ. წ-ავას წილი მოცემული საცხოვრებელი ფართიდან შეადგენს 7/10 ნაწილს, ხოლო ი. ზ-ძისა კი - 3/10 ნაწილს. აღსანიშნავია, რომ მოსარჩელე სახლის ექსპულატაციაში მიღების დღიდან ცხოვრობს ამ მისამართზე და აქვეა რეგისტრირებული. მას ამჟამად, მოპასუხის წინააღმდეგობის გამო, ერთმევა შესაძლებლობა თავისუფლად განახორციელოს თავისი საკუთრების უფლება და მოახდინოს მისი საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია.

მოპასუხე გ. წ-ავამ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: მან 1998 წელს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულებით მოიპოვა საკუთრების უფლება ... ქ. ¹16-ში მდებარე ბინა ¹19-ზე, რისი რეგისტრაციაც განახორციელა კიდეც მოგვიანებით საჯარო რეესტრში. პრივატიზაციის ხელშეკრულების ნამდვილობა დღემდე სადავოდ არავის გაუხდია.

მოპასუხეების ა. და თ. წ-ავების კანონიერმა წარმომადგენელმა – ე. გ-იძემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: გ., ა. და თ. წ-ავებს შორის მიმდინარეობს სამოქალაქოსამართლებრივი დავა, რომელიც ეხება ფანასკერტელის ქ. ¹16-ში მდებარე ბინა ¹19-ის ნაწილზე თანამესაკუთრეებად აღიარებას. ვინაიდან მოცემულ საქმეზე მიმდინარე წარმოება ჯერ არ დასრულებულა, ამიტომ ი. ზ-ძის სარჩელის განხილვა აზრს მოკლებულია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით ი. ზ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელე ი. ზ-ძე და მოპასუხე გ. წ-ავა არიან დედა-შვილი, ხოლო მოპასუხეები, არასრულწლოვნები ა. და თ. წ-ავები არიან მოპასუხე გ. წ-ავას შვილები და მოსარჩელე ი. ზ-ძის შვილიშვილები. გარდა ამისა, საქმეში წარმოდგენილი 1998 წლის 13 მაისის სანოტარო ფორმის დაცვით გაფორმებული ხელშეკრულების ასლით დადასტურებულია ის გარემოებაც, რომ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის პირველი თებერვლის ¹107 დადგენილების შესაბამისად, პრივატიზაციის გზით ... საბინაო საამშენებლო კოოპერატივმა გ. წ-ავას საკუთრებაში გადასცა თბილისში, ... ქუჩა ¹16-ში მდებარე ბინა ¹19, სადაც ცხოვრების უფლებაც 1978 წლის 24 აპრილით დათარიღებული ორდერით მიეცათ ა. წ-ავას (ი. ზ-ძის მეუღლეს და მოპასუხე გ. წ-ავას მამას) და მის ოჯახს შემდეგი შემადგენლობით: ი. ზ-ძეს, გ. წ-ავას (ი. ზ-ძის მამამთილი), ა. წ-ავას (ი. ზ-ძის დედამთილი) და გ. წ-ავას (ი. ზ-ძის შვილი _ მოპასუხე). ი. ზ-ძის საცხოვრებელი ადგილის მისამართად, 1978 წლის 5 მაისიდან დღემდე რეგისტრირებულია სადავო ბინის მისამართი.

ასევე დადგენილად იქნა მიჩნეული შემდეგი გარემოებები: 1973 წლის 12 ივლისის ¹000222 საგარანტიო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, დადგინდა, რომ თავდაპირველად, ჯერ კიდევ 1973 წელს ... საბინაო საამშენებლო კოოპერატივში გაწევრიანდა ი. ზ-ძის მამამთილი გ. წ-ავა, რომლის საპაიო შენატანს წარმოადგენდა ... მასივში განთავსებული ბინა, რის სანაცვლოდაც სამშენებლო კოოპერეტივი კისრულობდა ვალდებულებას, გ. წ-ავასათვის მშენებლობის დასრულების შემდეგ გადაეცა დღევანდელი ... ქუჩა ¹16-ში მდებარე ოროთახიანი ბინა. მოსარჩელის მამამთილის გარდაცვალების, 1989 წლის, შემდეგ 318-ე საბინაო-საამშენებლო საამშენებლო კოოპერეტივის წევრობიდან გამომდინარე უფლებებს განკარგავდა გარდაცვლილი გ. წ-ავას შვილი, ი. ზ-ძის მეუღლე, ა. წ-ავა.

თბილისის საქალაქო სასამართლომ, იხელმძღვანელა რა “საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ” საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის პირველი თებერვლის ¹107 დადგენილებით, მისი მიღების დროისათვის (1992 წლისათვის) მოქმედი საბინაო კოდექსის მე-6 მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე განმარტა, რომ საბინაო-საამშენებლო კოოპერატივების სახლები განსხვავდება სახლებისაგან, რომლებიც ეკუთვნით საზოგადოებრივ ორგანიზაციებს კოოპერაციული საკუთრების უფლებით. მათი უპირველესი განმასხვავებელი ნიშანი ისაა, რომ საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში შემავალი კოოპერაციული ორგანიზაციების საცხოვრებელი სახლები შენდება კაპიტალურ დაბანდებათა ხარჯზე, მაშინ როდესაც, საბინაო-საამშენებლო კოოპერატივების სახლები თვით კოოპერატივის წევრთა სახსრების ხარჯზე შენდება. ამ განმასხვავებელ ნიშან-თვისებათა არსებობის გამო საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის პირველი თებერვლის ¹107 დადგენილებით გათვალისწინებულ იქნა საბინაო-საამშენებლო კოოპერატივის ბინების განკერძოების განსხვავებული წესი და პირობები, ვიდრე ეს გათვალისწინებულია სახელმწიფო და საზოგადოებრივი ფონდის სახლების პრივატიზაციისათვის, მაგალითად, საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის წევრის ოჯახის წევრს უფლება არ აქვს მოითხოვოს კოოპერატივის წევრის სახელზე რიცხული ბინის მის სახელზე საკუთრების უფლებით გაფორმება, უფრო მეტიც, მეპაიეს მიერ ბინის საკუთრებაში გადაცემისას მისი ოჯახის წევრის თანხმობა საჭირო არ არის. რაც შეეხება სახელმწიფო და საზოგადოებრივი ფონდის ბინებს, მათი პრივატიზაციისას დადგენილება ითვალისწინებდა დამქირავებლის ოჯახის წევრების თანხმობათა არსებობას და ამასთან, სახელმწიფო და საზოგადოებრივი ფონდის ბინის პრივატიზაციის შედეგად ბინა საკუთრებაში გადაეცემოდათ ოჯახის უკლებლივ ყველა წევრს, მიუხედავად იმისა, თუ ვის სახელზე აღირიცხებოდა მარეგისტრირებელ ორგანოში ბინაზე საკუთრების უფლება. სწორედ ამ განმასხვავებელ გარემოებათა არსებობამ განაპირობა, რომ მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის პირველი თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-10 პუნქტმა საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის ის წევრი, რომელმაც მთლიანად გადაიხადა ბინის ღირებულება (ანუ საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივში მთლიანად შეიტანა პაი), აღიარა საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის სახლის ბინის მესაკუთრედ. ამასთან, აღნიშნული ნორმით განისაზღვრა მეპაიესათვის ბინაზე საკუთრების უფლების გადაცემის შესახებ ხელშეკრულების დადების ვალდებულება, რომელიც სანოტარო წესის დაცვით უნდა გაფორმებულიყო საბინაო-საამშენებლო კოოპერატივის გამგეობასა და კოოპერატივის წევრს (მეპაიეს) შორის. მართალია, ეს ნორმა (იგულისხმება მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის პირველი თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-10 პუნქტი) არ მოქმედებდა 1998 წლისათვის (გ. წ-ავასა და 318-ე საბინაო საამშენებლო კოოპერატივს შორის პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის), მაგრამ, უნდა აღინიშნოს, რომ პრიციპი _ სამშენებლო კოოპერატივის ბინა გადაცემოდა მხოლოდ მეპაიეს, დარჩა ძალაში იმ განსხვავებით, რომ ამჯერად კოოპერატიული ბინების საკუთრებაში გადაცემა უნდა განხორციელებულიყო, მიუხედავად იმისა მეპაიეს ჰქონდა თუ არა გადახდილი პაი (საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის ¹519 დადგენილების მე-2 პუნქტი და 1994 წლის 5 აგვისტოს ¹520 დადგენილების პირველი პუნქტის “ბ” ქვეპუნქტი).

მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლომ განმარტა, რომ ... საბინაო საამშენებლო კოოპერატივის მიერ მოპასუხე გ. წ-ავასთან პრივატიზაციის ხელშეკრულების დადებით, იგი აღიარებულ იქნა საამშენებლო კოოპერატივის მეპაიედ. აღნიშნულით კი გამორიცხა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის პირველი თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-5 პუნქტით გათვალისწინებული სამართლებრივი საფუძვლით მოსარჩელე ი. ზ-ძის სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობა. გარდა ამისა, მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დაუშვებელია სამემკვიდრეო სამართლის ნორმათა გამოყენება, რადგან სამკვიდრო ქონებად შესაძლებელია განიხილებოდეს მხოლოდ სამშენებლო კოოპერატივის წევრობიდან _ მეპაიეობიდან გამომდინარე უფლებები და არა თავად სადავო ბინა, რადგან მხარის მიერ მამკვიდრებლებად დასახელებული ყველა პირი გარდაიცვალა ჯერ კიდევ ბინის პრივატიზაციამდე. ამდენად, არც ერთი მათგანი გარდაცვალებისას არ წარმოადგენდა სადავო ბინის მესაკუთრეს და, შესაბამისად, ბინა ვერ განიხილება სამკვიდრო მასის შემადგენელ ნაწილად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. ზ-ძემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის თანახმად, სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი დასკვნები საქმის ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით და ზემოთხსენებულ ნორმაზე დაყრდნობით შემოიფარგლა მხოლოდ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მითითებით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი.ზ-ძემ და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი საფუძვლებით: არც პირველი და არც მეორე ინსტანციის სასამართლოებს, რეალურად, არ მიუციათ შეფასება იმ სამართლებრივი ნორმებისთვის, რომლებიც სადავო სამართალ-ურთიერთობას აწესრიგებენ. ამასთან, ცალკეული ნორმები არასწორად განიმარტა, კერძოდ: საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის პირველი თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-10 პუნქტის შესაბამისად დადენილი იყო, რომ საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის წევრი, რომელმაც მთლიანად გადაიხადა საცხოვრებელი ბინის ღირებულება, ითვლება ბინის მესაკუთედ. 1993 წლის 5 ივლისის ¹519 დადგენილების მე-2 პუნქტი კი ადგენდა, რომ საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივის საცხოვრებელი სახლების მობინადრე მოქალაქეებს უსასყიდლოდ უნდა გადასცემოდათ ხსენებულ სახლებში მათ მიერ დაკავებული ბინები. 1994 წლის 5 აგვისტოს ¹520 დადგენილების მე-4 პუნქტმა ძალადაკარგულად გამოაცხადა 1992 წლის 1-ლი თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-10 პუნქტი. აქედან გამომდინარე, სადავო ბინის პრივატიზაციის დღიდან დღემდე არსებული სამართალ-ურთიერთობა წესრიგდება 1993 წლის 5 ივლისის ¹519 დადგენილების მე-2 პუნქტით, რის საწინააღმდეგო აზრსაც იზიარებს სააპელაციო სასამართლო, როდესაც ეთანხმება საქალაქო სასამართლოს იმ მოსაზრებას, რომ 1992 წლის 1-ლი თებერვლის ¹107 დადგენილების მე-10 პუნქტის გაუქმების მიუხედავად, კვლავაც მოქმედებს პრინციპი, რომლის Yთანახმადაც, მხოლოდ მეპაიე უნდა გამხდარიყო საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ზ-ძის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გასაჩივრებული განჩინება და საქმე დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილველად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს იმავე სასამართლოში, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. გასაჩივრებული განჩინება უნდა გაუქმდეს და საქმის ხელახლა განმხილველმა სასამართლომ ფაქტობრივად და სამართლებრივად უნდა დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, კერძოდ:

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინებით სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლზე დაყრდნობით მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმის გარემოებები სრულად არის გამოკვლეული და სამართლებრივად სწორადაა შეფასებული, რის გამოც იგი უცვლელად უნდა იქნეს დატოვებული.

აღნიშნული ნორმის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც საქმე ხელმეორედ არ წყდება არსებითად, მიიღება განჩინების ფორმით, რომელიც აღწერილობითი და სამოტივაციო ნაწილების ნაცვლად უნდა შეიცავდეს მოკლე დასაბუთებას გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების ან უცვლელად დატოვების შესახებ. თუ სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ ან/და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მაშინ დასაბუთება იცვლება მათზე მითითებით.

სასამართლო გადაწყვეტილება წარმოადგენს მართლმსაჯულების აქტს, რომელიც გამოიტანება საქმის განხილვის შედეგად და უნდა პასუხობდეს კანონის მოთხოვნებს. სასამართლო გადაწყვეტილების უპირველესი ფუნქცია მოდავე პირებისათვის უფლებათა და ვალდებულებათა არსებობა-არარსებობის დადგენაა, რაც საბოლოოდ უზრუნველყოფს მართლწესრიგის დამკვიდრებას და სამართალდარღვევის პროფილაქტიკას.

სასამართლო გადაწყვეტილების მნიშვნელობიდან გამომდინარე, კანონი აწესებს მკაცრ მოთხოვნებს სასამართლო გადაწყვეტილების შინაარსთან მიმართებით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დანაწესით, რომ ყოველი პირისათვის უზრუნველყოფილია უფლების სასამართლო წესით დაცვა (მე-2 მუხლი), პირის სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებასთან ერთად იგულისხმება სასამართლოს ვალდებულება, დასაბუთებულად დააკმაყოფილოს ან უარი უთხრას მის მოთხოვნას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლი იმპერატიულად ადგენს ფაქტობრივად და სამართლებრივად დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოტანის ვალდებულებას. გადაწყვეტილების აღწერილობითი და სამოტივაციო ნაწილი ნათლად უნდა ასახავდეს სასამართლოს შემეცნებით მსჯელობას ფაქტებთან მიმართებით (ფაქტობრივი დასაბუთება) და შეფასებით მსჯელობას დადგენილი ფაქტების იურიდიული ძალისა და მნიშვნელობის შესახებ (სამართლებრივი დასაბუთება). კანონის იმპერატიული დათქმა გადაწყვეტილების დასაბუთების აუცილებლობაზე, განპირობებულია მართლმსაჯულების ერთ-ერთი ძირითადი მიზნით, დაარწმუნოს მხარეები დავის კანონიერად და სამართლიანად გადაწყვეტაში და ამავდროულად, გადაწყვეტილების დასაბუთებით რეალიზებულია საზოგადოების უფლება, იცოდეს, თუ რა გადაწყვეტილებები გამოაქვთ მათი სახელით და რა არის მათი საფუძველი. პირის საქართველოს კონსტიტუციითა და საერთაშორისო აქტებით გარანტირებული უფლება, მისი სადავოდ ქცეული უფლების სამართლიანი სასამართლო განხილვისა, მოიცავს პირის უფლებას, იცოდეს, მის დავასთან დაკავშირებით, რომელ ფაქტებსა და კანონებზე დაყრდნობით მიიღოს სასამართლომ გადაწყვეტილება. კანონით გარანტირებულია სასამართლო გადაწყვეტილების დასაბუთებულობის შემოწმების სისტემა (აპელაცია, კასაცია) და დაინტერესებულ პირს, დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპით, შეუძლია გაასაჩივროს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება, გარდა კანონით ზუსტად გათვალისწინებული გამონაკლისისა. ამასთან, როდესაც პირი სადავოდ ხდის პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილებას, როგორც მისთვის მიუღებელსა და არადამაჯერებელს, სააპელაციო სასამართლომ, რომელიც ეთანხმება გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას, დასაბუთებულად უნდა განუმარტოს აპელანტს, თუ რატომ, რომელ ფაქტებსა და ნორმებზე დაყრდნობით არ იზიარებს მის თითოეულ სააპელაციო პრეტენზიას. ზემოაღნიშნული უდევს საფუძვლად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის დანაწესს, რომლის მიხედვით, პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებების გაზიარების შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთება იცვლება მათზე _ გაზიარებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე და მათ შეფასებაზე მითითებით. კანონის აღნიშნული დათქმა არ ეწინააღმდეგება კანონის იმპერატიულ მოთხოვნას, რომლის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლო ვალდებულია, დასაბუთებული პასუხი გასცეს სააპელაციო საჩივრის პრეტენზიებს. სასამართლოს უპირველეს ფუნქციას სწორედ მის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების დასაბუთება და იმ პრეტენზიებზე დამაჯერებელი პასუხის გაცემა წარმოადგენს, რაც გააჩნია მოდავე მხარეს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო პალატამ უნდა დაასაბუთოს თავისი მოსაზრებები საქმის ფაქტობრივ გარემოებათა და მათ იურიდიულ შეფასებათა თაობაზე და გადაწყვიტოს დავა სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ი. ზ-ძის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 დეკემბრის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.