ას-756-812-2011 18 ივლისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მაია სულხანიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ მ. ღ-შვილი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. გ-შვილი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. გ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. ღ-შვილის მიმართ და მოითხოვა სესხის ძირითადი თანხის _ 6000 აშშ დოლარის, ორი თვის სარგებლის _ 600 აშშ დოლარის და ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე პირგასამტეხლოს _ 18 აშშ დოლარის დაკისრება 2009 წლის 27 ნოემბრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე შემდეგი გარემოებების გამო:

2009 წლის 27 ნოემბერს მხარეთა შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების თანახმად, მ. ღ-შვილს მსარჩელემ სესხად გადასცა 6000 აშშ დოლარი სამი თვის ვადით _ 2009 წლის 27 თებერვლამდე. სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა მ.ღ-შვილის კუთვნილი ქ.თბილისში, .... პირველი ჩიხის ¹3/4-ში მდებარე 125.39 კვ.მ უძრავი ქონების ლიტ “ა”-ში 1/20 წილი. ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ იქნა ასევე სესხის სარგებელი, რომელიც განისაზღვრა სესხის თანხის 5%-ის ყოვეთვიურად გადახდით. ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში _ სესხის ან სარგებლის დროულად გადაუხდელობისას, მხარეები შეთანხმდნენ პირგასამტეხლოს გადახდაზე _ ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე გადასახდელი თანხის 0.3%-ის ოდენობით.

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხემ მას მხოლოდ ერთი თვის სარგებელი _ 300 აშშ დოლარი გადაუხადა, ხოლო დარჩენილი 2 თვის სარგებელი და სესხის ძირითადი თანხა არ დაუბრუნებია.

მ. ღ-შვილმა სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

მოპასუხის განმარტებით, მან ნამდვილად დატვირთა იპოთეკით მისი კუთვნილი საცხოვრებელი სახლი, თუმცა მოსარჩელეს თანხა არ გადაუცია. თანხა მას ესაჭიროებოდა მშენებარე ბინის დასრულებისათვის, რის გამოც დაუკავშირდა მოსარჩელეს და შეთანხმდნენ 6000 აშშ დოლარის სარგებლით გადაცემაზე. იმ გარემოებიდან გამომდინარე, რომ მოსარჩელეს მოპასუხისთვის თანხა არ გადაუცია, მოპასუხემ არ აღიარა ასევე მოსარჩელის მითითება ერთი თვის სარგებლის _ 300 აშშ დოლარის გადახდის თაობაზე.

მოპასუხემ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 623-ე მუხლის დისპოზიციაზე და განმარტა, რომ თანხის მოპასუხისათვის გადაცემის მტკიცების ტვირთი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, სწორედ მოსარჩელეს ეკუთვნოდა, შესაბამისად, მის მიერ წარმოადგენილი სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება სარჩელის საფუძვლიანობას არ ადასტურებდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. გ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. გ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მ. ღ-შვილს ნ. გ-შვილის სასარგებლოდ დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხის _ 6000 აშშ დოლარისა და ორი თვის სარგებლის _ 600 აშშ დოლარის გადახდა, ამავე გადაწყვეტილებით განისაზღვრა სასამართლო ხარჯები და მოწინაარმდეგე მხარეს აპელანტის სასარგებლოდ დაეკისრა როგორც მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, ისე ადვოკატის მომსახურების ღირებულების _ 500 ლარის ანაზღაურება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2009 წლის 27 ნოემბერს მ. ღ-შვილსა და ნ. გ-შვილს შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება 3 თვის ვადით. ხელშეკრულების თანახმად, ნ. გ-შვილმა მ. ღ-შვილს ასესხა 6000 აშშ დოლარი ყოველთვიურად 5%-იანი სარგებლის დარიცხვით. ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ იქნა ვალდებულების დარღვევისათვის პირგასამტეხლო _ ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე გადასახდელი თანხის 0,3%-ის ოდენობით. 2009 წლის 27 ნოემბრის ხელშეკრულებით იპოთეკით დაიტვირთა მ. ღ-შვილის კუთვნილი უძრავი ქონება, მდებარე თბილისში, .... პირველი ჩიხის ¹4/3-ში, 1/20 ნაწილი, ლიტ “ა”, საერთო ფართი 125.39 კვ.მ (მათ შორის საცხოვრებელი ფართი 99.90 კვ.მ), დამხმარე ფართი 25.49 კვ.მ. იპოთეკა საჯარო რეესტში დარეგისტრირდა 2009 წლის პირველ დეკემბერს.

სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 327-ე მუხლით, 623-ე მუხლით, 328-ე მუხლით და განმარტა, რომ ზემოაღნიშნული ნორმების სამართლებრივი ანალიზისა და სესხის ხელშეკრულების, როგორც რეალური ხელშეკრულების სამართლებრივი ბუნებიდან გამომდინარე, რეალურად მიიჩნევა ხელშეკრულება, რომელიც დადებულად ითვლება არა შეთანხმების მიღწევის მომენტიდან, არამედ ნივთის რეალურად გადაცემიდან. შესაბამისად, სესხის ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, როცა გამსესხებელი საკუთრებაში გადასცემს მსესხებელს ხელშეკრულების საგანს, მარტო შეთანხმება სესხის თაობაზე ჯერ კიდევ არ ნიშნავს ხელშეკრულების დადებას. თუმცა აღნიშნული მსჯელობა, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ეხება სესხის ზეპირ ხელშეკრულებას, ვინაიდან ზეპირი შეთანხმება ვერ მიიჩნევა სესხის ხელშეკრულების დადებად, მაშინ როდესაც ამისათვის აუცილებელია რეალური ქმედება. რეალური ხელშეკრულება დადებულად ითვლება რეალური ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქმედების განხორციელების შემდეგ. სადავოობის შემთხვევაში, სესხის ზეპირი ხელშეკრულების დადების დროს, მხარემ უნდა ამტკიცოს არა სესხზე შეთანხმების არსებობა, არამედ სესხის სახით თანხის რეალურად გადაცემა. სასამართლომ მიუთითა, რომ, მართალია, სამოქალაქო კოდექსი პირდაპირ არ ითვალისწინებს სასესხო ურთიერთობებთან მიმართებაში წერილობითი ფორმის უპირატესობას ზეპირ ფორმასთან, მაგრამ ეს დასტურდება პრაქტიკით. შესაბამისად, მხარეები წერილობითი ხელშეკრულების დადებით ქმნიან მათი ინტერესების დაცვის უფრო მეტ გარანტიას, როდესაც რეალური ქმედების ამსახველ წერილობით დოკუმენტში აღწერენ სესხის ხელშეკრულების, როგორც რეალური ხელშეკრულების, მაკვალიფიცირებელი ქმედების განხორციელებას, კერძოდ, სესხის ხელშეკრულების დადებას. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლზე და ჩათვალა, რომ მ. ღ-შვილსა და ნ. გ-შვილს შორის 2009 წლის 27 ნოემბერს დადებულ იპოთეკის ხელშეკრულებაში, რომელიც თავისი არსით, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებაა, გარიგების ჩანაწერი, როგორც სიტყვასიტყვითი განმრტების, ასევე გონივრული განსჯის შედეგად სესხის ხელშეკრულების მაკვალიფიცირებელი ქმედებაა, კერძოდ, ფულის დროებით საკუთრებაში გადაცემა უკვე განხორციელებულია, მით უმეტეს, რომ აღნიშნული სამოქალაქო სამართალურთიერთობისათვის გარანტიები უკვე შექმნილია და იპოთეკა ხსენებული სესხისათვის საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია. სასამართლოს განმარტებით, სესხის წერილობითი ხელშეკრულების დადებისას, სადაც მითითებულია, რომ მსესხებელმა თანხა ისესხა, საპირისპიროს დადასტურებამდე, იგულისხმება, რომ სესხება, როგორც რეალური ქმედება, უკვე განხორციელდა, მით უმეტეს, თუ აღნიშნული ქმედების უზრუნველყოფის გარანტიებიც იურიდიულად ქმედითია, ანუ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია. სააპელაციო სასამართლომ დამატებით მიუთითა, რომ სამოქალაქო სამართალსა და საპროცესო სამართალში არსებობს მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტურის განაწილების სტანდარტი, რომლის თანახმადაც, მტკიცების ტვირთი განაწილებულ უნდა იქნას იმგვარად, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს უნდა დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცების ტვირთი, რომელთა მტკიცება მათთვის უფრო მარტივი და ობიექტურად შესაძლებელია. სამოქალაქო სამართალურთიერთობაში მტკიცების ტვირთის განაწილების საფუძველზე, სესხის ხელშეკრულების დადების ფაქტის მტკიცების ტვირთი გამსესხებელს ეკისრება. წერილობითი ხელშეკრულების არსებობის პირობებში, მტკიცებულების სახით წარდგენილ უნდა იქნეს სესხის ხელშეკრულება, რომელშიც ასახული იქნება სესხის რეალურად გადაცემის ფაქტი. რაც შეეხება ზეპირი ფორმით დადებულ სესხის ხელშეკრულებას, აღნიშნული, ხელშეკრულების რეალური ბუნებიდან გამომდინარე, კონკლუდენტურ მოქმედებაში, სესხის სახით თანხის გადაცემაში გამოიხატება, თანხის გადახდის ქვითარი, ხელწერილი თანხის გადაცემასთან დაკავშირებით და ა.შ.

სასამართლომ ჩათვალა, რომ სესხის ხელშეკრულებაში მტკიცების განაწილების სტანდარტის მიხედვით, ნ. გ-შვილმა შეძლო მტკიცებულების სახით, სესხის წერილობითი ხელშეკრულების წარმოდგენა, სადაც მითითებულია, რომ მ. ღ-შვილმა ისესხა თანხა, სესხის უზრუნველსაყოფად კი იპოთეკით დატვირთა მ. ღ-შვილის უძრავი ქონება, რაც რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრში. ამდენად, მოსარჩელემ შეძლო მისთვის დაკისრებული მტკიცების ტვირთის დაკისრების ფარგლებში სესხის ხელშეკრულების დადების ფაქტის დადასტურება. სასამართლოს მოსაზრებით, საპირისპიროს დადასტურებამდე, იქმნება სესხის ხელშეკრულების დადების პრეზუმფცია. მ. ღ-შვილმა ნ. გ-შვილს 10 კვ.მ ფართის დათმობა შესთავაზა, რაც სხდომის ოქმებით დადასტურებულია და არც ერთი მხარე სადავოდ არ ხდის. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 379-ე და 428-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ მოვალე უფლებამოსილია, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესრულების ნაცვლად, განახორციელოს სხვა შესრულება. მოვალის მიერ სხვა შესრულების შეთავაზება, სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის პირველი ნაწილის განვრცობითი განმარტების შედეგად, ვალდებულების არსებობის აღიარებას გულისხმობს.

სასამართლომ მიუთითა მ.ღ-შვილის განმარტებაზე, რომლითაც იგი სესხის ხელშეკრულებაზე ხელმომწერი პირია, თუმცა, რეალურად, სესხის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა მას არ მიუღია. სასამართლოს მითითებით, სესხის სახით მიღებული თანხა შეიძლება არ ემსახურებოდეს უშუალოდ მსესხებლის პირად მიზნებს. მსესხებელმა თანხა შეიძლება მესამე პირის ინტერესებიდან გამომდინარე აიღოს, მესამე პირს გადასცეს, მის ნაცვლად შესრულება მესამე პირმა მიიღოს, თუმცა, სასესხო ურთიერთობაში, პირის მსესხებლად მონაწილეობა, თავისთავად, გულისხმობს მის ვალდებულებას, დააბრუნოს ნასესხები თანხა, მიუხედავად სესხის მიზნობრიობისა, ვინაიდან ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ. ხელშეკრულების ერთ-ერთ არსებით პირობას წარმოადგენს სწორედ კონტრაჰენტის არჩევა. ამა თუ იმ პირთან ვალდებულებითსამართლებრივ ურთიერთობაში შესვლა, თავისთავად გულისხმობს კონტრაჰენტის მიმართ ნდობის გარკვეული სტანდარტის არსებობას, შესაბამისად, მხარე იმიტომ დებს აღნიშნულ პირთან ხელშეკრულებას, რომ აქვს მისგან კეთილსინდისერად ვალდებულების შესრულების მოლოდინი სამოქალაქო კოდექსის 397-ე მუხლის თანახმად. სასამართლომ ჩათვალა, რომ იმ შემთხვევაშიც, თუ მ. ღ-შვილის ნაცვლად, მისი თანხმობით, სხვა პირმა მიიღო სესხის თანხა, სესხის წერილობით ხელშეკრულებაში მისი მონაწილეობა ავალდებულებს მსესხებელს, თანხა უკან დააბრუნოს, მაშინაც თუ აღნიშნული თანხა, სხვა მესამე პირისაგან უნდა მიიღოს, რეალურად ვის სასარგებლოდაც სესხის ხელშეკრულება დაიდო.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ აპელანტის მოთხოვნა საფუძვლიანი და დასაბუთებულია და არსებობს სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინამძღვრები.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ღ-შვილმა, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ნ.გ-შვილის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად უდევს კანონის დარღვევა, კერძოდ, სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3, მე-4 და 380-ე მუხლების მოთხოვნები, ასევე არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 52-ე და 361-ე მუხლები, რადგანაც, სარჩელის თანახმად, ნ. გ-შვილი მიუთითებდა, რომ 2009 წლის 27 ნოემბრის იპოთეკის ხელშეკრულების საფუძველზე, მან მ. ღ-შვილს ასესხა 6000 აშშ დოლარი 3 თვის ვადით. სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებად მოსარჩელემ ასევე მიუთითა 2009 წლის 27 ნოემბრის იპოთეკის ხელშეკრულების დადებაზე, რომლის თანახმადაც მან მოპასუხეს ასესხა თანხა. მ.ღ-შვილისათვის სესხის მიცემის თაობაზე მოსარჩელეს სხვა გარემოება არ მიუთითებია არც სარჩელში და არც მისი ზეპირ განმარტებაში, ამდენად, მოსარჩელე ადასტურებდა, რომ მან მოპასუხეს სესხი გადასცა იპოთეკის ხელშეკრულების დადების საფუძველზე. სააპელაციო საჩივრით ნ.გ-შვილმა შეცვალა სარჩელის საფუძველი და განმარტა, რომ სადავო თანხა მან მოპასუხეს ასესხა იპოთეკის ხელშეკრულების დადებამდე და ხელშეკრულების გაფორმება ვალის არსებობის აღიარებაა, რაც გაიზიარა სააპელაციო სასამართლომ. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ ხელშეკრულების დათქმა _ “მ.ღ-შვილმა ვისესხე თანხა”, _ ადასტურდებდა ამ დროისათვის თანხის სესხად გადაცემის ფაქტს. აღნიშნულით სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა გარემოება, რომელიც სარჩელით სადავოს არ წარმოადგენდა, რის გამოც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის დებულება.

სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის მოთხოვნები და გასცდა სააპელაციო საჩივრის საფუძვლებს, როდესაც მხოლოდ მხარის განმარტების საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია ერთი თვის სარგებლის _ 300 აშშ დოლარის გადაცემის ფაქტი, ასევე 10 კვ.მ ფართის დათმობა და, სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის საწინააღმდეგოდ, დადგენილად მიიჩნია, ვალდებულების შესრულების გამო, ამ ვალდებულების არსებობა.

არასწორია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დებულება მ.ღ-შვილის მიერ თანხის მიღებასთან დაკავშირებით, კერძოდ, რომ მას თანხა არ მიუღია და იგი შესაძლოა მესამე პირს ჰქონდეს მიღებული. სასამართლოს ზემოაღნიშნული დასკვნა ემყარება მტკიცებულებების არასწორ გამოკვლევას, კერძოდ, ნ. ე-იას მიერ დაწერილი განცხადებისა და ნ.გ-შვილის არასწორ განმარტებას, რომ არ იცნობს ნ.ე-იას, მან თანხა უშუალოდ მ.ღ-შვილს გადასცა და თანხა იყო მამის მიერ მოსარჩელისათვის მიცემული სწავლის საფასური, რაც თავისთავად სიცრუეა. 2010 წლის 2 სექტემბერს ნ.გ-შვილმა საჯარო რეესტრში მოიძია ნ.ე-იას ქონებრივი მდგომარეობა. ამასთან, სასამართლოს დასკვნა, რომ თანხა მესამე პირს შესაძლოა ჰქონდეს მიღებული, მართალია, არ გამორიცხავს მ.ღ-შვილის ვალდებულებას, შეასრულოს ხელშეკრულების პირობები და, რომ მისი შეუსრულებლობისათვის პასუხისმდებლობა მისი ქონებით განისაზღვრება, თუმცა სესხთან დაკავშირებით, თანხის მიმღები უნდა ყოფილოყო მოპასუხე და არა სხვა პირი.

კასატორმა ასევე განმარტა, რომ არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება სესხის მაკვალიფიცირებელ ქმედებად ფულის საკუთრებაში დროებით გადაცემის ნამდვილობის დადგენა. მოსარჩელეს აღნიშნული სარჩელში არ მიუთითებია, სარჩელის თანახმად, მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობა 2009 წლის 27 ნოემბრის შემდეგ წარმოიშვა, როდესაც დაიდო გარიგება, შესაბამისად, თანხის გადაცემაც გარიგების დადების შემდეგ უნდა განხორციელებულიყო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 ივნისის განჩინებით მ. ღ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. ღ-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ღ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ მ. ღ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 547.07 ლარის 70% _ 382.949 ლარი.

კასატორ მ. ღ-შვილს ასევე უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები (ტ... ს.ფ....), რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება მტკიცებულებების საქმეზე დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორ მ. ღ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მ. ღ-შვილის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო. კასატორ მ. ღ-შვილს (პირადი ¹....) დაუბრუნდეს შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹..., სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹..., საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹..., დანიშნულება _ “სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე” მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან _ 382.949 ლარი. მ. ღ-შვილს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 5 (ხუთ) ფურცლად (ტ.... ს.ფ....). საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.